Zo dan. Een woord, nou ja, wel meer dan een, uit het mooie, drukke, fijne, lekkere (en dure) Dublin. De mensen zijn aardig, soms wat moeilijk te verstaan (zelfs Ieren hebben moeite met plat Dublins) en het weer is hier zoals ik het hebben wil: erg veel warmer dan 15 graden wordt het niet, af en toe een bui, maar zelden de hele dag regen.

De reis
We zijn veilig en wel in Dublin aangekomen. Met wat omwegen, dat wel, maar toch. Het begon ermee dat de InterCity naar Brussel een trein was die niet op Belgisch spoor kan rijden, dus we moesten in Roosendaal overstappen wat we niet voorzien hadden. Er was iets aan de hand tussen Dordrecht en Roosendaal waardoor we via Breda moesten en vertraging opliepen. Door die vertraging ging de trein niet verder dan Brussel Noord, dus nog een extra overstap naar Brussel Centraal, Brussel Midi, dachten we. Maar Brussel Midi blijkt, anders dan ons op het reisbureau verzekerd was, Brussel Zuid te zijn. Waarom ze dat dan niet gewoon Bruxelles Sud noemen. Dus NOG een overstap naar Brussel Zuid. Gelukkig hadden we in Amsterdam drie treinen te vroeg gepakt en hadden dus wat speelruimte, waardoor we een EuroSTAR eerder konden nemen. In London aangekomen, met de metro naar London Heuston en daar een vroegere trein naar Crewe gepakt. Hadden we ook nodig want door noodweer in de MidLands waren er wat seinen en andere spoorwegnoodzakelijkheden uitgevallen waardoor we stapvoets reden. In Crewe de trein naar Holyhead gepakt en de veerboot genomen op de tijd die we geplanned hadden.

De boot kwam aan in Dublin FerryPort rond een uur of zeven des ochtends. Dublin FerryPort. Wij hadden een kamer gereserveerd in Dun Loghaire (Dunleary) in 'The Old Schoolhouse' die adverteert met 'twee minuten lopen vanaf de aanlegsteiger'. Dat klopt helemaal, wanneer je met de Stena Line HSS vaart. En wij hadden Irish Ferries....

Het onderkomen
Op aanraden van een e-mail relatie hebben we geen gebruik gemaakt van een commercieel bureau ('Welcome to Ireland: a fool and his money are easily parted') maar van een prikbord bij een studentenorganisatie, USIT. Op vrijdag, de dag na aankomst, hadden we een huis, het derde adres dat we bezochten. Aangezien de kamer pas vrijkwam op dertien juni hebben we tot die tijd in 'The Old Schoolhouse' gebivakkeerd. Het is een ruime slaapkamer met twee bedden en een eigen douche en toilet, gedeelde woonkamer en keuken in huis bij een Iers feestbeest dat Maeve heet. Gelukkig geeft ze er de voorkeur aan om naar feesten te gaan in plaats van ze te organiseren.

Het adres dat we nu hebben

1 Loftus Court Dublin 1 Ireland

is perfect: Dublin Noord, beetje te vergelijken met Oud-West. Iedere dag groentemarkt om de hoek, Talbot/Henry/Mary Street erg vlakbij (soort KalverStraat), centrum op loopafstand (kwartiertje), Virgin Cinemas schuin tegenover (25 meter) waarvoor we een tweemaanden pas hebben aangeschaft: twee maanden lang ongelimiteerd films kijken. Maar dat is het mooiste nog niet: we zitten hier op kruipafstand van Henrietta Street en om de hoek van The CobbleStone. Jaja, zullen jullie denken, dat zal wel erg mooi zijn. NOU, dat is het INDERDAAD: in Henrietta Street zit Na Piobairi Uilleann, de Ierse doedelzakfederatie en in The CobbleStone (pub) treedt het neusje van de zalm van de Ierse folkmuzikanten op, met een nadruk op pipers. Iedere dag. Gratis. Van het weekend hebben we Kevin Rowsome zien optreden, kleinzoon van Leo Rowsome, een van de grootste pipers uit de geschiedenis. Morgenavond heb ik een afspraak in the CobbleStone met Neillidh Mulligan, piper en docent, om te kijken of hij mij misschien het een en ander op de pipes kan bijbrengen. Jawel, we genieten met volle teugen (Guinness).

Het werk
Maar het is niet alleen plezier ende jolijt waar wij ons hier mee onledig houden. Thirs werkt vier dagen in de week bij het National Museum of Ireland, van negen tot vijf. Da's mooi, want dat was de reden van ons verblijf hier in Ierland. Het is ongeveer twintig minuten lopen van huis, ze heeft erg prettige collega's het werk is leuk en gevarieerd, alleen het hoofd van de afdeling valt wat tegen in de praktijk. En ik zit ook braaf dagelijks aan de arbeid; het is even wennen, niet continu online te zitten, maar het blijkt erg prettig te zijn bij het verwerken van de verzamelde documentatie, tutorials, references etc. De tijd die ik normaal besteed aan het verzamelen en ordenen van informatie (nieuwe releases, updates, nieuwe technologieen), besteed ik nu aan het verwerken van die informatie. Ben nu bezig met het onder de knie krijgen van features voor Frontier-voor-gevorderden: dynamische pagina's, uitwisselen van informatie tussen verschillende roots (discussieplatformen, nieuwsgroepen, preferences, membership) en andere leuke en meer dan nuttige en toepasbare nieuwe mogelijkheden van Frontier 6.0. Powerbookje is inmiddels omgebouwd tot volledige standalone-testserver: DNS, SMTP, HTTP, allemaal gewoon thuis offline. Het online geraken bleek nog best wat voeten in aarde te hebben: van de zeven door mij bezochte CyberCafe's bleek er slechts 1 bereid mij direct toegang tot Internet te verschaffen, en dat zelfs pas na overleg met de manager. Gisteren uitsluitsel gekregen: more than happy to help me out. Nou, da's mooi. Toch nog 1 e-mailtje sturen naar een prof bij het Dublin Institute of Technology of die niet een plaatsje voor me over heeft.

Al met al een bijzonder prettige combinatie van plezier en werk. Het was wel even wennen dat we niet krampachtig ons als toeristen hoeven te gedragen en zoveel mogelijk bezoeken aan musea, pubs en andere toeristendingen in een zo kort mogelijke tijd hoeven te proppen. Ook het vinden van betaalbare supermarkten (de Spar heeft hier het imago en de prijzen van een exclusieve avondwinkel!) heeft wat tijd gekost, maar we hebben nu het gevoel dat we ons als inwoners van Dublin gesetteld hebben.

Binnenkort meer...

groeten van Paul en Thirs!