|
emigratie • de aanloop
juni t/m augustus 1999: drie maanden Dublin
|
||
|
lopend dagboek dagboek 2006 05 04 03 02 01 2005 12 11 10 09 08 07 06 05 04 03 02 01 2004 12 11 10 09 08 07 06 05 04 03 02 01 2003 12 11 10 09 08 07 06 05 04 03 02 01 2002 12 links kathrijn hendrikje beeldverslagen armagh city waarom armagh de aanloop dublin '98 dublin '99 uilleann pipes
|
|
Update twee vanuit Dublin! Na een hoop gedoe met het uitzoeken van hoe ik e-mail moet versturen in plaats van alleen maar lezen (versturen was onmogelijk doordat er op de manier waarop ik dat wilde doen soms door anderen misbruik van wordt gemaakt) hoop ik dat ik nu eindelijk de juiste instellingen heb gevonden. Het verblijf hier wordt er alleen maar leuker op naarmate we meer mensen leren kennen, voornamelijk de "incrowd" van de Ierse muziekscene en de stamgasten van The CobbleStone :-). De afspraak met Neillidh Mulligan, de piper, was fantastisch. In 1 uur genoeg geleerd om me een week aan het oefenen te houden. De afspraak is dat hij mij lessen geeft en ik een website voor hem maak. Toen we hier vorig jaar waren was ons al The CobbleStone aanbevolen en nu blijkt die pub van de broer van Neillidh, Tom, te zijn. Toeval? Ik heb afgelopen zaterdagavond (en nacht, valt niet mee die horeca) mijn primeur als barman gehad, een spontaan aanbod van een aangeschoten Tom de avond tevoren. Aangezien ik minstens net zo aangeschoten was (zes pints gaat je niet in de koude kleren zitten) heb ik zijn aanbod even spontaan aangenomen. Gelukkig wist ik het zazerzagogzenz nog.... Tijdens die avond trad Leslie Dowden op, ex-leadzangeres van In Tua Nua, samen met een even bekende gitarist van wie ik de naam ben vergeten en het was daardoor een van de drukste avonden in tijden. Voeg daaraan toe plat Dublins, vreemd geld en het tappen van een Guinness in plaats van een pilsje en je hebt een even interessante als vermoeiende avond. Het was even wennen, maar het was een prachtavond en voor herhaling vatbaar. Vond Tom ook :-) Heb zelfs (zwart) betaald gekregen, nog een paar zaterdagavonden enik kan een chanter kopen van Neillidh's hofleverancier, Kevin Thompson. Heb er op mogen spelen en dat was een ware belevenis, plus: de goede man woont hier slechts vijftien mijl vandaan. Op de avonden die we niet in de pub zitten en die we niet in de bioscoop doorbrengen (heb inmiddels in een week al meer films gezien dan in Amsterdam in twee jaar: The Matrix, Apt Pupil, Notting Hill, Human Traffic,She's All That en Cruel Intentions) zit ik veel te oefenen op de pipes en de fluit, waardoor het handboogschieten er een beetje (nou ja, helemaal)bij inschiet. De boog gaat dan ook waarschijnlijk mee terug als Thirs terug gaat naar Amsterdam als ze tante (en ik oom, dat vergeet ik steeds) geworden is; het klinkt een beetje lullig, maar ik denk dat de Ierse manier van boogschieten niet erg veel afwijkt van de Nederlandse, dus zolang we hier zijn wil ik zo veel mogelijk van mijn vrije tijd aan de muziek besteden. Wie een beetje de indruk wil krijgen van waar wij ons bevinden (noord Dublin) en van welk dialect wij chocolade moeten maken, raad ik de film "The Commitments" aan. Geruststelling voor de ouders: wij wonen NIET in de rijtjeshuizen bij die brandende olievaten en fabriekshallen met ingegooide ramen. Voornamelijk het plein waar de paardenmarkt (iedere eerste zondag van de maand, met sulky-races in een zijstraat) gehouden wordt bevindt zich vlakbij: Smithfield. Aan Smithfield bevinden zich: de CobbleStone (jahaaaaaa), het Jameson stookmuseum, de Dublin Brewing Company (Darcey's!!! Nog lekkerder dan Guinness) en Ceol, een multimediale tentoonstelling ("come fiddle with the exhibits") met touchscreens over Ierse muziek EN een 180 graden videoscherm. Naast informatief vooral voor de Ieren het bewijs dat ze best meetellen in de moderne samenleving. Zit overigens ook nog een hotel een een grand-cafe aan vast. En wie denkt dat in de film het bij een bankoverval per ongeluk doodgeschoten paard uit de duim gezogen is: dat is het niet. Je komt hier herhaaldelijk op straat (wachten ook netjes voor het stoplicht) paard en wagen tegen, wagen helemaal volgeladen met groente en fruit. Tech-talk: met het werk gaat het ook goed: heb inmiddels het via-de-browser-websites-onderhouden-met-standaard-Frontier-functionaliteit aan de praat (de basisprincipes) en ben mijn productje InstantSite aan het omschrijven om daar gebruik van te maken. Allemaal erg interessant en veelbelovend. Deze nieuwe features van Frontier 6.0 leunen zwaar op het gebruik van XML dus dat pak ik er in het voorbijgaan ook bij mee. O ja, Hans: we hebben EINDELIJK "The Fast Show" gezien, which was nice... zo, genoegt van mijn, dan geeft ik nu het toetsebogt aan de vrouw: Na dit lange epistel van mijn geliefde echtgenoot, is er niet veel meer te vertellen dan over 'mijn' werk. Na een stroeve start op de 8ste juni (mijn afdelingshoofd is zowel chaotisch als erg op haar strepen staand), gaat het inmiddels redelijk gesmeerd. Vanmiddag een aanvaring met een DOS-machine gehad: ze hadden niet gedacht dat ik zo agressief kon doen. Het hoofd van de afdeling bibliotheek en registratie, Sylvia, zit gelukkig aan de andere kant van de hal, bij de bibliotheek, terwijl ik bij de registratieafdeling zit, met vier meiden van mijn eigen leeftijd. Mijn werk bestaat uit het afwisselend nieuwe tijdschriften en boeken inschrijven in het register en versturen én het registreren van objecten uit de textielcollectie, zowel op foto als op registratieformulieren, deze inpakken én het invoeren van gegevens in de computer. De pauzes zijn in tegenstelling tot het strenge regime van regels, wetten, rangen en standen erg royaal: koffiepauze van elf tot kwart over elf (lees half twaalf: zelfs de hoge pieten nemen zo lang pauze), lunchpauze van kwart voor een tot twee uur, en wederom koffiepauze van vier tot kwart over vier (lees half vijf). Als ik om negen uur begin, kan ik om vijf weg, dus een relaxte werkdag! De meeste mensen zijn heel erg aardig en prettig om mee te werken. Jammer genoeg heeft een collega, Lynn, een voor mij niet overkomelijk spraakgebrek (misschien is het gewoon een dialect): ik versta d'r helemaal niets van. Gelukkig werk ik het meeste samen met Sandra, een supermeid met heel veel ervaring, dus als het een beetje meezit kom ik volleerd terug. Vandaag eindelijk al mijn cijfers binnen: alles voldoende, een 7 voor een paper over de excursiemusea in Parijs en een 8 voor een op de valreep opgegeven opdracht voor behoud. Ik ben gelukkig... Groeten, kus en knuffel (zelf kiezen wat je wilt hebben) Thirs en Paul
|