Dia duit!

Ja, we komen nog terug... Niet echt van harte, maar het kan niet anders: Thirs heeft nog twee jaar te gaan op de Reinwardt. Wat inmiddels wel op de helling is komen te staan zijn de eens zo vastomlijnde plannen voor vestiging in Friesland na Thirs d'r afstuderen. Nou schelen Ierland en Friesland maar twee letters: f, s, fáilte, sláinte, welkom, proost. We hebben nog steeds geen last van heimwee, maar we missen stiekempjes toch wel de katten, vrienden, de stereoen de keuken. En ik m'n whiskeys.

Is het jullie ook al eens opgevallen dat Nederlanders gezelligheidsdieren zijn op het ziekelijke af? We zijn er inmiddels achtergekomen dat niet de huizen in het buitenland, maar de huizen in Nederland de uitzondering zijn. Ook hier weer: iedere kamer is ingericht met een strikt minimum aan noodzakelijkheden. En die noodzakelijkheden zijn ook weer zoveel mogelijk gestandaardiseerd: overal dezelfde bedden, patroontjes en hetzelfde gebrek aan kleur. Af en toe een ingelijst portret van een heilige.

En nu, na dit introducerend slap geleuter: HET GAAT ZO GOED MET ONS EN IEDEREEN! Het is gewoon eng zo goed als het gaat: Ragnhild en Kees zijn de trotse ouders van een prachtige dochter Femke Marije, die naast dochter ook een erg mooi kleinkind en nicht is. Onze nicht. Dat maakt ons dus tante Thirs en ome Paul... Tiggr is gepromoveerd en alweer aan de slag bij Philips en Han begint 1 septemberin Leiden met onderzoek naar het mens- en lichaamsbeeld in middeleeuws Friesland aan de hand van de Oudfriese boeteregisters. Van Twinspark krijg ik ook alleen maar goede berichten over hoe het groeit (massa's nieuwe collega's) en bloeit en ons altijd weer boeit en de collegae die vertrekken doen dat alleen maar omdat ze ergens anders een NOG leukere baan hebben gevonden. Ik denk dat ik me inseptember maar aan moet melden voor een introductieprogramma bij Twinspark ;-)

En met ons, ja hoor, hier gaat alles bijzonder voorspoedig. Thirs heeft zich lekker ingewerkt bij het museum, kan inmiddels Lynn verstaan en maakt van de vakantie van het afdelingshoofd goed gebruik om allerlei klusjes zelfstandig en soms met wat hulp van 'de meiden' uit te vogelen. De werkzaamheden na een maand hier waren al een stuk uiteenlopender dan wat ze in de drie maanden bij het Fries Museum heeft gedaan, ze leert erg veel en heeft besloten alles aan het eind samen te vatten in een verslag: fijn voor het museum aangezien dat nog nooit eerder door een stagiaire/vrijwilligster gedaan is en fijn voor Thirs want je weet maar nooit waar het goed voor is.

Ik sta versteld van mezelf: het is me gelukt om binnen de kortste keren weer een tekort aan tijd te creëren. Ik heb wel een regelmaat gevonden: overdag werken en drie maal in de week e-mail checken/verwerken/versturen, boodschappen doen, koken, pipes oefenen, studeren en daarna naar de pub of de bioscoop. Voor het slapen gaan nog even lezen en de volgende ochtend proberen om weer bijtijds achter de laptop te zitten. Naar de pub kan drie invullingen hebben: les van Neillidh, luisteren naar de sessies of werken als barman. De lessen van Neillidh gaan zeer voorspoedig en zijn wekelijks: meer dan ik had durven hopen, maar het klikt ook goed op persoonlijk vlak. Ik heb inmiddels Garrett Barry's Jig redelijk onder de knie met allerlei nieuwe techniekjes en heb zelfs een nieuwe tune geleerd: The Dublin Reel. We gaan voor het verbeteren van de techniek in plaats van zoveel mogelijk tunes in een zo kort mogelijk tijd leren. Volgende nieuwe tune wordt The Old Bush en daarna mogelijk een hornpipe. En: heb zelfs een voorzichtig compliment gekregen dat er duidelijk vooruitgang is te bespeuren in de maand dat ik nu les krijg, wat voornamelijk komt doordat Neillidh me wijst op zwakke punten die ik vervolgens thuis ga zitten wegwerken: een half uur lang alleen maar crans, staccato triplets en rolls oefenen. Niet echt fijn voor de buren, maar het helpt wel. Ik maak ook veelvuldig gebruik van m'n minidisk-speler/recorder en m'n laptop: Neillidh speelt de tune voor, ik neem het op en zet het thuis over op m'n Powerbook. Met SoundEdit verlaag ik het tempo terwijl de pitch hetzelfde blijft en zie (hoor) daar: de geduldigste en meest gedetailleerde docent die je je maar kan wensen. Snap ik een stukje niet, dan vertraag ik dat NOG een keer. Werkt fantastisch. Zeker met m'n D-chanter die Marc net voor het vertrek had afgekregen: ik kan nu gewoon meespelen in plaats van eerst luisteren en daarna naspelen op m'n C-chanter. Het pipes spelen heeft overigens een onverwacht staartje gekregen: ik ben gek op slow-airs. Dat zijn langzame tunes die bijna zonder uitzondering een instrumentale interpretatie zijn van liederen die in de sean-nós (oude stijl) zangstijl worden gezongen. Neillidh weigert mij slow airs te leren, aangezien iedere slow air een interpretatie is door de piper zelf. Om een eigen interpretatie te vormen moet je dus terug naar de bron: het lied. Nou wordt sean-nos bijna uitsluitend in het Iers gezongen, en je voelt het al aankomen: om te kunnen begrijpen waar die liederen over gaan heb ik vorige week een Linguaphone/Gael-linn cursus Iers aangeschaft. Ook erg handig om de titels van veel pipe-tunes uit te kunnen spreken en voornamelijk erg leuk omdat ik er allerlei onbekende en bekende zaken in tegenkom. Een erg mooie taal bovendien. Het Russisch leren ten behoeve van het genealogisch onderzoek en de communicatie van overzeese familieleden is tijdelijk op de achtergrond geschoven.

Het contact met Neillidh en Tom is fantastisch: ik word voorgesteld aan jan-en-alleman als "Paul, the piper from Holland" en dat 'piper', al corrigeer ik steeds dat ik nog steeds in het stadium zit van 'trying to play the pipes', resulteert steevast in een brede lach en een uitgestoken hand. Heb inmiddels kennis mogen maken met de eigenaar en brouwmeester van The Dublin Brewing Company, met de broer van Donnall Lunny, met een oude vlam van Liam O'Flynn, met mensen die Felix Doran nog gekend hebben, met diverse musici die deel hebben uitgemaakt van de originele bezetting van Sweeny's Men, De Dannann en ander grote namen, met documentaristen, schrijvers, Mick Hanley, Eleanor Shanley en weet ik veel wie. En iedereen babbelt er lustig op los. Heb twee weken geleden de opening van de nieuwe bar mogen meemaken, wat tegelijk het afscheidsfeestje van de hoofdbrouwmeester van Guinness was. Gratis Guinness, getapt door de man die het maakt, MET een kunstig klavertje in het schuim. Op die avond heb ik ook mijn eerste publieke optreden gehad en een belangrijke les geleerd: als ik bezopen genoeg ben om de pipes in het openbaar te durven spelen, ben ik te bezopen om ze te kunnen spelen. Niet meer doen.... Op maandag de 28e juni (Thirs zat toen voor d'r school in Amsterdam) ben ik naar een optreden geweest van ongeveer 25 muzikanten, afkomstig uit heel Ierland; de namen die zijn blijven hangen zijn Seán Potts, Gay McKeon en Catherine McEvoy. Het was een avond vol afwisselende stijlen: traditioneel uit verschillende regio's, minder traditionele meezingers in de stijl van de Dubliners en céili waarop enthousiast ge-set-danced werd.

Het weekend daarop zijn we naar de paardenmarkt op Smithfield geweest, wordt iedere eerste zondag van de maand gehouden. Het was een zowel indruk- als zorgwekkend tafereel: kinderen die te paard zonder zadel als tartaren in volle draf het verkeer van Dublin instormen, paarden die in draf bijna uitglijden over hun eigen poep en op de klinkers van Smithfield, de manier waarop ze behandeld worden en hoe ze eruitzien: vies, bebloed. Doet me er tegelijk aan denken dat ik als grote-stad-mens erg weinig gewend ben...

Dat weekend hebben we overigens ook diverse andere weekends volgeboekt: we gaan er met Bus Éireann een paar weekends tussenuit. Afgelopen weekend zijn we naar de Aran Islands geweest (voor de westkust van Ierland), volgend weekend gaan we voor een week naar Drumshanbo maar dat was al bekend, daarna een dagje naar Waterford (met Thirs d'r moeder!), dan drie dagen Donegal, dan twee dagtrips naar Glendaloch en Newgrange en we sluiten de reizen af met drie dagen Killarney. Dus Yvonne: da's drie vrijdagen extra van m'n vakantiedagen af.

Afgelopen weekend op de Aran Islands was fantastisch, fantastisch weer, prachtige landschappen en lange fietstochten. We vertrokken vanuit Dublin met de bus naar Galway, in Galway wat rondgehobbeld (in die paar uur meer Nederlands gehoord dan tot nu toe hier in Dublin) en het is een erg mooie stad met oude gebouwen, rivieren, watervalletjes en uitzicht op Galway Bay. Alleen ontzettend veel toeristen (welnee, WIJ zijn GEEN toeristen, WIJ wonen in Dublin! :-)) Met de bus naar een vliegveldje getransporteerd (sorry, zat bij de reis inbegrepen) en in een piepklein vliegtuigje naar Inis Mór, het grootste eiland van de Aran Islands, gevlogen. Daar weer met een busje naar ons B&B gebracht. Het is daar werkelijk PRACHTIG. Hebben de eerste avond het dorp verkend, een trui (een soort wollen Noorse visserstrui maar dan Iers) en een pet gekocht en bij een visrestaurant gegeten. Ik heb sinds mijn tweede niet meer zo zitten kliederen als tijdens die maaltijd: een berg krabbescharen overgoten met een paprika/roomsaus. Bewerkelijk, wel ontzettend lekker, maar ik zat na afloop tot achter mijn oren onder de saus. De stukjes schaal waren tot ver in de omtrek terug te vinden (je schiet soms uit met het vorkje) en de verschillende hulpmiddelen waren al snel na aanvang van de maaltijd te glibberig om nauwkeurig gehanteerd te worden waardoor botte kracht het enige redmiddel was. Gelukkig zaten we buiten.... De volgende ervaring was iets minder: 's avonds in de pub vlakbij ons B&B gezeten, aangetrokken door het bord "Music Tonight". Het was inderdaad muziek, maar anders dan verwacht: een trekzak, een gitaar (tot zover niets mis mee), maar ook nog: een elektrische basgitaar, een drumcomputer en een synthesizer. Het repertoire varieerde van jigs en reels tot nummers van de DireStraits/Strates/Straights (hoe schrijf je dat?). Of zij nou dachten dat ze daar de toeristen een plezier mee doen of wij inmiddels roomser dan de paus zijn geworden weet ik niet; we hebben onze drankjes naarbinnengewerkt en zijn lekker thuis in bed gaan lezen (ben bezig in John Grisham's 'The Runaway Jury' en sinds vanmorgen gestopt met roken, alweer). Volgende ochtend vroeg op, fietsen gehuurd voor twee dagen en het eiland verkend. Hebben wandelingen gemaakt, prehistorische forten en het heritage centre bezocht, een zeehond en een kudde dolfijnen gezien EN tevergeefs naar Tresea Ní Mhiolláin gezocht, een sean-nós zangeres van wie we in Dublin een videogezien hadden. Ze was dit weekend in Co. Clare hoorden we, maar we hebben wel een bandje van d'r gekocht! EN ze komt in maart naar Nederland. Hebben thuis in het B&B een video gekeken: The Man of Aran, een docudrama uit 1934 met voor die tijd revolutionaire beelden en gebruik van geluid. Indrukwekkend. 's Avonds in m'n eentje naar de zonsondergang gaan kijken. Vanaf dat eiland (ben ook op het hoogste puntje geweest) kun je de andere eilanden zien liggen, de Cliffs of Moher en de bergen van Connemara. Connemara zit er dit jaar niet in, maar daar wil ik zeker nog een keer heen, het zag er erg veelbelovend uit. En de zee is hier blauw! Heb me altijd afgevraagd waar verffabrikanten en de cosmetische industrie de combinatie oceaan en blauw vandaan hadden: zee is groen. Maar nee, ben overtuigd: je hebt ook blauwe zeeën.

Dit mailtje begint wel erg lang te worden: misschien moet ik het in het vervolg wat beter doseren. Op de Aran Islands heb ik twee rolletjes en een halve volgeschoten, de uitgebreide verhalen over de muurtjes, de paarden en de heuvels komen wel bij de foto's (jawel, foto's, geen dia's). Laat ik afronden met wat losse flodders: door al dat geoefen op m'n pipes, gewandel naar het CyberCafe en geploeter achter de bar ben ik flink aan het afvallen; de onlangs aangeschafte regenjas was een XL uit een gewone winkel en zat (zit nog steeds) prima. De contacten bij de CobbleStone hebben inmiddels ook een contact met Rob van Phoenix Technology opgeleverd, een contact dat ik vandaag nog ga uitdiepen en me misschien in de IT-wereld van Ierland kan introduceren. Morgenavond ga ik het optreden van Samuel Smith, een nogal zweverige maar erg sympathieke singer/songwriter, opnemen om na terugkeer in Nederland bij Mulligan's te laten horen, wie weet kan ik die man een gig bezorgen. Nieuw onderwerp van studie naast Iers is Reguliere Expressies. De combinatie van Frontier en RegEx is formidabel en ik heb onlangs een boek aangeschaft: Mastering Regular Expressions door meneer Friedl. Hoe we alles in september weer thuis moeten krijgen is vooralsnog een groot mysterie.

Dat was het voorlopig, het is lang niet alles, maar als ik het nog uitgebreider ga beschrijven kan ik na deze drie maanden een roman uitbrengen. . . ..

Mmmm...

... misschien geeneens zo'n gek idee:-)

Heel veel groeten, liefs en knuffels van Thirs en Paul. De volgende grote update komt ergens na 26 juli: dan zijn we naar de zomerschool in Drumshanbo geweest in Co.Leitrim, een county waar volgens iedereen die we spreken helemaal NIETS is en waar je vooral NIET heen moet gaan. Heerlijk...