Klein updeetje: niet erg veel gebeurd vorige week, afgezien van de zonsverduistering EN de geboorte van de tweeling Abel en Miro, de kersverse zoontjes van Tiggr en Annette. Gewerkt aan Frontier, gewerkt aan de pipes, op donderdag- en zaterdagavond gewerkt bij de CobbleStone. EN, bijna vergeten, m'n haar weer gedaan: zo eens in de twee tot drie maanden gaat de tondeuse eroverheen en het was weer zover, alleen had ik m'n tondeuse niet meegenomen. Geen probleem: Thirs had d'r leedieschaaf wel meegenomen. Eerst het meeste met de schaar weggeknipt, daarna met de LadyShave eroverheen. Werkt prima, alleen dat Ladyding scheert wel een stukkie gladder dan mijn Remington zonder opzetstuk. Resultaat was dit keer dus een echte biljartbal in plaats van heeeeeeele korte haartjes. Een heel vreemd gevoel.

Veel gewerkt dus. Op zaterdag, na het afsluiten van 'mijn' CobbleStone-afdeling boven tot het afsluiten van de tent beneden (hm, om vier uur), zitten babbelen met Peter Woods en Christy McNamara. Eigenlijk voornamelijk met Peter want Christy bleef maar van z'n kruk vallen. Peter en Christy zijn de auteurs (Peter de schrijver en Christy de fotograaf) van het boek "The Living Note - Heartbeat of Irish Music", een boek over Ierse traditionele muziek met fantastisch mooie foto's en erg leuke verhalen, voornamelijk over letterlijk huis-tuin-en-keuken-belevenissen: de plaats van de muziek in het gewone dagelijkse leven.

Peter bleek ik al te kennen, zelfs al eerder mee aan de praat geraakt, maar nooit beseft dat hij Peter WOODS was: hij is ook barman (sporadisch) bij de CobbleStone en heeft zelfs voor RTE (de Ierse nationale radio- en televisieomroep) een radiodocumentaire over deze pub gemaakt. We hadden genoeg stof om over te praten: hij houdt van Ierse muziek, heeft evenals ik geschermd (allebei als favoriete wapen sabel), aan aikido gedaan (hij 6 weken, ik 6 maanden, maar toch leuk om over te praten), heeft een grote hekel aan auto's en is helemaal gek van fietsen. Over het laatste verschilden we wat van mening: hij had het over toe-clips en versnellingen en zo snel mogelijk gaan terwijl ik liever rustigjens aan op m'n Burco, de Harley Davidson van de fietsen, om me heen zit te kijken en van het landschap geniet.

Wat de pipes betreft zit ik op dit moment gewoon weer op m'n eigen wat aan te rommelen: Neillidh is met vrouw en koters op vakantie naar Connemara en heeft aansluitend een doedelzakfestival in Edinburgh bezocht. Binnenkort maar weer een belletje doen en een afspraak maken: ik wil in die laatste paar weken nog wel zo veel mogelijk kennis uit 'm losweken en als het even kan mezelf bij hem thuis uitnodigen om foto's van zijn sets (en die van zijn broer Alphie) te maken. Morgen (woensdag) langs Na Piobairi om te kijken of m'n bestelling CD's al binnen is (als je lid bent kun je daar iedere folk-CD tegen 12% korting bstellen) EN morgen is de tweeenhalve week om die pipesbouwer Kevin me had gezegd te wachten (de man heeft 't druk) voordat ik 'm weer kon bellen: afspraakje maken om eens kennis te maken en in zijn werkplaats rond te snuffelen.

Afgelopen weekend was het weekend van de dagtochtjes: op zaterdag een dagtocht naar Glendaloch en op zondag naar Newgrange. In tegenstelling tot de dagtocht in Donegal was de bus beide keren volledig afgestampt. Als je erover nadenkt niet erg vreemd: dagtocht rond Dublin in augustus, de drukste maand waar het toeristen betreft.

De tocht naar Glendaloch begon regenachtig, eigenlijk heeft 't de hele dag gedreigd of gehoosd, met tussendoor zon. Wel ERG mooi weer om foto's te maken. Via de toeristische route Dublin uitgereden: langs de kust en door de plaatsjes waar beroemdheden als Chris de Burgh, Enya, Van Morrison, Bono, The Edge en diverse politieke bonzen van wie ik de naam niet ken wonen en waar dientengevolge een huisje niet echt goedkoop is. We zijn langs een huis gereden dat het record houdt in Ierland: 5.9 miljoen POND. Pond is 2.8 gulden dus reken maar uit. Niet dat er zoveel grond bijzat, niet dat het huis zo fantastisch was (3 verdiepingen, hoekhuis van een rijtje herenhuizen), maar het uitzicht was formidabel: over een baai met aan de andere kant county Wicklow inclusief Wicklow Mountains. Korte stop bij een dependance van de Avoca Handweavers en de oude Jameson-bomentuin en via een erg indrukwekkende reis vol oooohhh-en-aaaaaahhh uitzichten en verhalen van een bijzonder sympathieke chauffeur (Joe) door naar Glendaloch.

In Glendaloch (da's de Engelse spelling en in het Iers betekent 't "vallei van de twee meren"), ligt een verzameling kerken, kloosters en kluizen (u weet wel, van kluizenaars) waarvan de geschiedenis teruggaat tot de tijd van de eerste christenen in Ierland, ken je nagaan, dat was dus wel erg vroeg, ongeveer de vierde eeuw van onze jaartelling, en tijdens de audio-visuele voorstelling werd ons in eigenlijk weinig bedekte termen medegedeeld dat we ons hier ter plekke aan de wieg van de West-Europese christelijke beschaving bevonden. Er staat een ronde toren, een kerkje met een ronde toren en over ieder kopstuk uit de vroege Ierse kerkelijke geschiedenis bestaat daar wel een anecdote. Thirs en ik hadden wel verwacht er iets te voelen, maar de plek was volledig dood. Althans, voor ons. Misschien dat het iets te maken had met de hordes toeristen en wel bepaalde toeristen over wie ik al in een eerder mailtje mijn gevoelens heb geuit. Na een stukje lopen, weg van de meute, even tijd genomen om wat bij te komen, bij een achterafgelegen ruine terechtgekomen en daar een serie fantastische foto's gemaakt. Terug naar de bus, door naar de hoogste vallei van de Wicklow Mountains om terug naar Dublin te gaan. Nog een college gekregen van Joe over turf en wat de Ieren er zoal mee doen: opstoken, als isolatie gebruiken EN als natuurlijke koelkast (vroeger, nu niet niet meer).

Op tijd thuis, snel gegeten en op naar de CobbleStone om te werken. Om kwart over vier thuis en om acht uur weer op voor de volgende tocht naar NewGrange (gaap).

Zo'n geduldige, ontspannen en vriendelijke chauffeur als Joe was, zo'n gestresste, bitchy chauffeuse hadden we deze keer. Dat ik haar naam niet meer kan herinneren zegt genoeg. Echter, de tocht was prachtig. Naar Glendaloch zaten we voornamelijk ten zuiden van Dublin, nu ten noorden. Via allerlei detours die ze "eigenlijk niet zou moeten nemen maar ze wou het ons niet onthouden" kwamen we bij The Hill Of Tara aan: de oude hogezetel van de koning van Tara. We hebben het hier over pre-christelijke tot vroeg-christelijke tijden en dat laatste is wederom de derde/vierde eeuw van onze jaartelling. En deze plek was allesbehalve dood: Thirs en ik hadden allebei kippevel. Tijdens dit soort tochten merk je overigens wel hoe verschrikkelijk christelijk Ierland is. Dat zou voor mij het enige kunnen zijn om in de weg te staan bij de gedachte aan een toekomstige vestiging in Ierland. Zo gauw er in de audio-visuele inleiding over pre-christelijke, 'pagan', praktijken wordt gesproken krijgt het geheel een afkeurende, "ach-ze-wisten-niet-beter" toon waar ik me werkelijk aan kan storen. Gelukkig komt St.Patrick die arme heidenen al snel verlichten, alhoewel niet altijd met succes: de koning van Tara bleef tot zijn dood de oude goden vereren. Good man.

Na Tara alle schaapjes terug in de bus en door naar NewGrange (eerst gestopt in Slane voor een sandwich). Alsof we een groep lagere-school-kinderen op schoolreisje waren werd ons uitgelegd (tot we het uit ons hoofd mee konden opdreunen) hoe laat we waar in NewGrange moesten zijn. Mooi bezoekerscentrum met wederom een audio-visuele introductie en een indrukwekkende tentoonstelling. Na de introductie en de tentoonstelling moesten wij ons richting mini-busjes (Mercedes-busjes met een My-First-Sony bestuurdersinterfase: van die hele grote knoppen waar HEEL ERG DUIDELIJK bijstaat wat ze doen) begeven die ons naar de 'site' zouden brengen, NewGrange: een 'passage-tomb', bovenop een heuvel met uitzicht over een flink stuk van de rivier de Boyne, inclusief vallei. 'Passage-tomb' wil zeggen dat er een gang inzit, van de ingang tot een centrale kamer met drie graftombes, en dat precies bij zonsopgang op de kortste dag van het jaar een bundel zonlicht door de gang in de centrale kamer schijnt. Erg indrukwekkend, zeker wanneer je in die centrale kamer staat, de lichten uitgaan en er een simulatie met een lamp gedaan wordt. Helemaal indrukwekkend wanneer je je beseft dat het spul 500 jaar ouder is dan de pyramides in Egypte. En het aanraken van de stenen (enorme platte stenen die de vloer, muren en plafond vormen) was alsof je je vingers in het stopcontact stopte. Ik weet, niet iedereen heeft zulke sensaties, maar sommigen onder jullie weten wat ik bedoel. Fantastisch. Een erg indrukwekkende plek. Wat erg hielp om de ervaring zo indrukwekkend te maken is dat er maar een beperkt aantal mensen (48) tegelijk binnen de hekken van Newgrange wordt toegelaten. Dat groepje wordt nog gehalveerd voor de rondleidingen en dat groepje wordt weer gehalveerd wanneer je de gang ingaat: binnenin zijn er dus nooit meer dan 13 mensen (12 plus de gids). Niet dat er meer mensen inpassen...

NewGrange was het hoogtepunt van de dag, daarna eigenlijk in rechte lijn terug naar Dublin. Vanwege de halve finales hurling (Killarny-Clare) reden we stapvoets het centrum in en kon je eigenlijk op iedere straathoek vragen of je de bus uit mocht, het verkeer stond toch vast: we zijn hier om de hoek afgezet. Erg plezierig. Thirs had 's ochtends al spaghettisaus gemaakt, which was nice, opwarmen en aanschuiven. Ik schijn 's ochtends nog uitvoerig advies gegeven te hebben, maar daar kan ik me helemaal NIETS van herinneren.

Komend weekend (inclusief de vrijdag) naar Killarney! Hebben we al veel over gehoord: van sommigen horen we dat er absoluut NIET heen moeten gaan, volgens anderen is het een must. We zullen het zelf wel zien. Maar daarover volgende week meer.

Wederom een dikke knuffel en heel veel liefs van Paul en Thirs uit Ierland!