Zo. Hehe. Eindelijk. De laatste update. Het heeft even geduurd, maar er waren dan ook steeds gebeurtenissen die een excuus vormden om het schrijven van de update tot NA die gebeurtenis uit te stellen: de tionol (bijeenkomst) van de Nederlandse pipers, het optreden van Eleanor Shanley in Paradiso en uiteindelijk het piping festival in Armagh, Noord-Ierland.

Dat is nu allemaal geweest, geen enkel evenement meer tussen nu en het nieuwe jaar dat het beschrijven waard is. Plus, ik heb vanavond heeeeeeerlijk gepepen, eeeeh, op m'n pipes gespeeld dus. En dat was wel nodig ook, na gisteren. Toen heb ik voor het eerst ruzie met m'n set gehad: na een kwartier onverrichterzake het ding weer op z'n poef gedumpt. Geen enkele tune wilde uit m'n vingers komen en het riet van m'n bass-drone heb ik vakkundig verkloot. Maar vandaag: alles liep van een leien dakje. Kan heel goed aan het weer liggen: met name de luchtvochtigheid en de temperatuur.

Terug naar Ierland, Dublin, eind augustus. Thirs heeft op het museum afscheid genomen van haar collega's: Shiralee (komt nog naar Amsterdam in november, met vriendin), Sylvia, Sandra (al eerder afscheid van genomen, was al een week eerder weg), Susan, Brendan en Lynn en heeft van alle collega's bijelkaar een hele mooie zilveren hanger gekregen, een Keltisch vlechtwerkje. Plus diverse loftuitingen van Sylvia over d'r inzet en grondigheid enzo PLUS diverse spijtbetuigingen dat Thirs niet wat langer kon blijven: dan had ze zeker kans gemaakt op een van de vacatures die kort na d'r vertrek zouden verschijnen. Maar, wat niet is kan nog komen. We zijn geduldig. Wie weet, over een paar jaar.... Ze zijn gaan uit eten bij Wagamama, een Japans restaurant vlak bij St. Stephen's Green/Grafton Street. Was erg geslaagd.

Thirs vertrekt morgen, dus we gaan onze laatste avond samen in Dublin dit jaar op een speciale manier doorbrengen: eerst uit eten, daarna naar het theater. We zijn eerst gaan eten bij Wagamama, inderdaad, het restaurant waar Thirs eerder met de museumcollega's is gaan eten. Japans eten: noodles in diverse gedaantes. Geen sushi, maar een echte noodle-bar. De gelegenheid, de sfeer die er hing, deed me erg aan Tampopo denken: een van mijn favoriete films. Ik heb niet zoveel favoriete films, maar dit is er echt wel een van. Het is een Japanse film waarin eten centraal staat. Gaat over een noodle-bar die onder de begeleiding van een stel aan lager wal geraakte chefkoks tot ongekende hoogten wordt gebracht. We hebben het kookboek dat ze daar verkochten aangeschaft: the Way of the Noodle (Noodle-do :-)) en van dat boek is tot nu toe zeer intensief gebruik gemaakt (Tampopo wordt er overigens op bijna iedere pagina in genoemd). Dat is heel erg lekker eten! Hebben hier in Amsterdam eerst op de Nieuwmarkt groooooote Japanse inkopen gedaan (het is wel heel erg in, zijn we toch eens een keer trendy) en we eten nu ongeveer drie keer in de week noodles. Na het eten bij Wagamama naar de National Concert Hall gelopen om een voorstelling van 'The King and I' bij te wonen. De film met Yul Brynner (schrijf je dat zo) had toen ik nog slechts enkele turfjes hoog was enorme indruk op me gemaakt, de nieuwe Disney-bewerking had ik slechts enkele dagen eerder gezien, dus het leek me wel leuk om het eens in het echt opgevoerd te zien worden. Nou, ik vond het heel erg leuk. Thirs niet. Maar het was in ieder geval leuk om in de National Concert Hall geweest te zijn.