emigratie • maar... waarom Armagh?
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Allemaal leuk en aardig, maar zelfs hier wordt ons vaak gevraagd waarom we in vredesnaam naar Armagh verhuisd zijn, het wordt door de autochtonen nou niet echt als een bruisende stad gezien en helemaal als ze horen dat we uit Amsterdam (AM-STER-f*cking-DAM?!?!?!?) verhuisd zijn wordt herhaaldelijk hoofdschuddend op het voorhoofd gewezen.
Echter, als je iets verder kijkt dan het wellicht wat saaie oppervlak, dan kom je een wereld aan muziek, cultuur en vriendelijkheid tegen. Het eerste contact werd door Néillidh Mulligan teweeggebracht, door Paul dusdanig te bewerken dat hij het William Kennedy Piping Festival in Armagh in 1999 bezocht. In 2001 en 2002 was Paul ook van de partij en had inmiddels diverse vrienden in Armagh en omgeving gemaakt, niet in de laatste plaats Brian Vallely, de Hendersons en Feargal French. Thirza had diverse goede ervaringen met het Mullaghbawn/Forkhill Singing Festival in zuid county Armagh en het Inishowen Seminar in Donegal, ook in het noorden van het eiland. Easyjet vliegt heel goedkoop op Belfast, waardoor we onze bezoeken aan de Republiek in Noord-Ierland begonnen en eindigden. Alles wees dus naar het noorden.
Daarbij komt nog: de eerste bestemming die we hadden gekozen, Dublin, bleek te duur te zijn in huur en algemeen levensonderhoud en toch eigenlijk ook wel erg groot en druk. Tweede keuze was Ennis in County Clare, maar aangezien alle emigrerende muzikanten naar Clare gaan wordt je door de autochtone muzikanten pas geaccepteerd als je heeeeeeeeel erg goed bent. Bovendien kenden we daar helemaal niemand. Dus toen iemand hier (dankjewel Ann Henderson) zei: waarom kom je niet hierheen, dachten we, ja, waarom ook niet. Nog nooit eerder aan gedacht, het is als overwegen om naar de Gaza strook te verhuizen omdat je van zonnen en falafel houdt, maar hoe langer we erover nadachten, des te minder redenen konden we bedenken om NIET te gaan.
Sinds de cease fire in 1994 is het hier een stuk rustiger, geen bommen meer, al voel je nog wel de spanningen en een hoop bittere gevoelens over wat geweest is. Maar dat is allemaal aan het veranderen en er wordt hard aan een nieuwe toekomst gewerkt.