dagboek • april
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Van een andere groep trainees horen we dat ze gisteren aan hun VIJFDE week training zijn begonnen. Sommigen beginnen wat wanhopig te worden en willen erg graag aan de slag. Kan ik me wat bij voorstellen. De trainster die we gisteren hadden, Angela, bleek in te vallen voor onze 'echte' trainster Lorraine die ziek was.
Thirza heeft Angela gisteren toch maar gezegd dat ze zwanger was en gelukkig kwam er een erg positieve reactie. Vandaag alleen, vertelde Amélie ons dat ze een maand of twee/drie zwanger is, weet ze ook niet precies en en en en ... de ziekte van Lorraine bleek ... zwangerschapsmisselijkheid te zijn. Dus van de vier vrouwen met wie ik in de groep zit, zijn er DRIE (!!!!!!) twee tot drie maanden zwanger. Zucht... Ook best wrang voor Adecco, trouwens, dat de HELFT van de eerste groep die ze aannemen over een half jaar uit de running gaat... Maar goed, Thirs was erg blij dat ze het als eerste verteld heeft. Gezonde lucht hier ofzo...
Vandaag wat serieuzere onderwerpen behandeld als de Health And Safety Regulations en de Data Protection Act. Wel erg interessant allemaal en wat mij erg verbaast is hoe ontzettend streng alles hier in de UK geregeld is.
Thirs heeft na het werk een lift van Ariane gekregen, maar dat doet ze in het vervolg alleen maar als het noodweer is, ze was even vergeten dat Ariane Frans is... Ik ben naar huis gelopen, heb WEER putje moeten scheppen omdat er vanalles niet helemaal lekker doorliep en ben daarna als de gesmeerde bliksem naar fiddle les gegaan. Ik was de ENIGE! Wat mooi inhield dat we twee nieuwe tunes hebben gedaan en wat ornamentatie behandeld hebben. Ging erg goed. Later op de avond nog naar de sessie in de Northern Bar gegaan en dat was werkelijk fantastisch.
Ik had geen instrument bij me, maar heb vol be- en verwondering zitten luisteren. Er waren ongeveer tien/vijftien muzikanten en ongeveer vijf klanten. Heerlijk stil. En af en toe kwam Het Grote Geluid: wanneer een sessie opstijgt, iedereen elkaar aanvoelt en alles klinkt zoals het klinken moet. Dat maak je niet vaak mee, maar deze avond gebeurde het een paar keer. Fantastisch. Ook nog met Desi gepraat, de baas van de pub, en geregeld dat Thirs hier d'r zangsessie kan gaan houden! Wederom een hoop bekenden ontmoet en aan een hoop mensen voorgesteld met als gevolg iets meer Guinness en een iets kortere nachtrust dan de bedoeling was. Maar het was WEL een fantastische avond.
Vrijdag 4 april 2003 - PE
Het is een wonder. Een mirakel. Sprakeloos. Vanochtend hebben we de eerste echo gehad. Vreemd genoeg helemaal niet zenuwachtig en afgelopen nacht heerlijk geslapen. Eerst werden we verwelkomd door de verloskundige: Ita. Ita is een schat van een mens, houdt heel erg van traditionele Ierse muziek en wist ons binnen de kortste keren gerust te stellen. Na een "praatje pot" kwamen we toch nog terzaken en er is vanalles gemeten, gewogen, afgetapt en afgelezen. Dat aftappen hield ook het vullen van vijf reageerbuisjes bloed in, maar goed dat Thirs dat niet vantevoren had geweten.
Na de verloskundige werden we op een stoeltje in een gang gezet om op de scanmevrouw te wachten. En daar zaten we dan, tussen allemaal vrouwen met heel erg mooi grote ronde buiken die allemaal glunderend weer het pand verlieten. De scanmevrouw bleek een ontzettend nuchtere uit de klei getrokken trien te zijn die mij zelfs helemaal niet zag staan. Thirs heeft me maar voorgesteld...
)
Er werd een halve tube kikkerdril op Thirs d'r buik uitgeknepen en eindelijk, daar was ze dan: BEPPIE IN BEELD!!! Prachtig. Wel vreselijk zenuwachtig, het leek wel een spartelend visje. Ik hoop niet dat dat een voorbode van de rest van de zes maanden (laat staan het verdere leven) is. Wat we konden zien was een hoofd en een romp en een ruggegraat en een hartje en beentjes en armpjes EN... het is er maar ééntje.
Met een brede grijns op onze gezichten zijn we lekker door Dobbins Flowery Vale langs de River Foyle (geloof ik) teruggelopen. Dobbins Flowery Vale is de titel van een lied en het is leuk om door een lied te lopen, alleen... er ligt wel een enorme hoop vuilnis en de buurten van Armagh waar je dat pad volgend doorheenkomt zijn niet echt ons soort buurt, dus we zullen er niet 's avonds laat van het kabbelende riviertje gaan genieten.
Terug bij AnswerCall Direct bleek Lorraine nog steeds niet beter te zijn (die is gisteren ziek naar huis gegaan) en als noodoplossing zijn we naar het Mayfair Centre in Portadown gebracht, om te kijken hoe het werk er in de praktijk aan toegaat. Leuke ervaring, alleen, het was vrrrrrrrrrrrrrrrreselijk rustig, dus we hebben ons stierlijk zitten vervelen. Wat wel leuk was was dat het Mayfair Centre aan Garvaghy Road zit (kweenie of dat goed gespeld is), de straat in Portadown die in juli regelmatig op het nieuws in het buitenland te zien is. Er werd ons trots meegedeeld dat ze nog nooit een dag hebben hoeven sluiten in juli.
's Avonds (eigenlijk 's middags) om vijven voor de deur afgezet, dus ruim op tijd voor weer een Trad at the Trian. De niet onaantrekkelijke gezusters Kane traden weer op, de zusjes die ik eerder in Dublin had gehoord en gezien. Dit keer deelden ze het podium met Seán Mone, zanger en briljante liedjesschrijver uit Keady. Een fantastisch concert en ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik wat fiddle betreft tot een bepaalde regio ben aangetrokken: de East-Galway stijl. We hebben hun CD gekocht, The Well Tempered Bow, en het is een mooie aanwinst. Ze zijn op de CD niet zo goed als in het echt, maar desalniettemin, een prachtige CD.
Na het concert weer naar O'Toole's in Ballymacnab (het bestaat echt maar staat op geen enkele kaart, het is eerder een plaats of gebied dat door de bewoners zelf als Ballymacnab wordt aangeduid) voor een sessie tot in de niet zo heel erg kleine uurtjes. Rond één uur door Fergus en Jarlath thuis afgeleverd en da's maar goed ook want...
Zaterdag 5 april - PE
... om elf uur workshop. Traditioneel geven de muzikanten die op vrijdagavond optreden op zaterdagochtend een workshop en aangezien ik sinds enige tijd ook viool probeer te spelen kon ik dit keer mooi profiteren van deze prachtige gelegenheid om Yvonne Kane een beetje beter te bekijken, eeeh, leren kennen, bedoel ik. Ze speelt werkelijk fantastisch en geeft ook goed les, geduldig en nauwkeurig. En en en en: Yvonne en Liz (Emmett Gill, die piper uit Londen, is overigens haar vriendje) geven van de zomer ook nog les in Drumshanbo!
Na de workshop van Yvonne naar de workshop van Seán Mone. . . . . . . ja . . . inderdaad . . . die zingt. Ik zit al een jaar of twee van zal-ik-nou-wel-zal-ik-nou-niet. Thirs heeft me al een paar keer verteld dat ik, wanneer ik een beetje m'n best doe, best aardig kan zingen en het komt geeneens rottig m'n strot uit. Geen plee die je hoort doortrekken. Dus heb ik Thirs beloofd dat ik bij de eerste gelegenheid met 'r mee zou gaan naar een zangworkshop en zie daar... ik ben trots op mezelf dat ik echt gegaan ben en niet m'n snor heb gedrukt. En ik heb geeneens een flater geslagen! Het was zelfs LEUK!
Brian en Eithne nodigden ons uit om nog even een kopje thee te blijven drinken en het was fan-tas-tisch weer. Werkelijk subliem. Heerlijk in de zon zitten theeleuten met z'n allen en over de tuin zitten babbelen. Na een uurtje babbelen de daad bij het woord gevoegd en voor het eerst van m'n leven met ontbloot bovenlijf in de tuin gewerkt. Jaja. Geen buren, dat scheelt ;-)
Zondag 6 april - PE
Lekker uitgeslapen en wat administratief gaan opruimen. Rond een uur of drie de stoute schoenen aangetrokken en Feargal French opgebeld. Feargal had me afgelopen dinsdag tijdens de sessie op het hart gedrukt hem vooral te bellen om onszelf uit te nodigen voor een sessie bij hem thuis. Nou, gedaan dus en inderdaad, we werden opgehaald en we hebben een heerlijke namiddag/avond gehad met muziek en veel lekker eten in een prachtig huis. Zelf ontworpen en laten bouwen op een stuk grond op een paar mijl buiten Armagh. Eerlijke materialen: hout, steen, ijzer en een prachtige, enorme keuken met een mooie akoestiek. Heeeeerlijk zitten pijpen en Thirs heeft ook nog gezongen. Halverwege kwam de halve schoonfamilie van Feargal binnenvallen en schoof gezellig aan. Erg leuk, erg gezellig en erg leerzaam.
Maandag 7 april - PE
Onze eerste "off"-dag, oftewel, niet zo leuke dag. Kwam door 't werk. De eerste indruk vorige week was dat het een erg professionele organisatie was. Nou, dat is het dus niet. Er wordt nauwelijks vooruitgedacht en wanneer er iemand ziek wordt, zoals Lorraine, is er geen backup-plan. Hadden we vorige week al gemerkt, maar vandaag was het echt heel erg. We worden wel betaald, maar een hele ochtend maar wat aanrotzooien is niet leuk. We willen werken! Hopen dat het morgen beter gaat.
's Avonds weer naar de Family Session geweest en mee zitten spelen. Leukleukleuk.
Maandag 7 april - TM
Vandaag inderdaad een k%^&e-dag. Geheel chagerijnig naar huis gelopen en een grote bak ijs en een bak aardbeien gekocht. Geen zin om mee te gaan naar de sessie: lekker tv gekeken achter een grote bak ijs met beien! Lekker puh. Besloten dat als het morgen weer zo'n dag dreigt te worden, ik er wat van ga zeggen: jaja, assertiviteit komt ook bij mij in het werk wat laat, maar goed...
Dinsdag 8 april - vrijdag 11 april - TM
Assertief zijn tegen de verkeerde persoon is niet zo'n goed idee. Jennifer, die ons gisteren maar op sleeptouw had genomen bij gebrek aan alternatieven, kwam, nadat bleek dat er vandaag weer niemand was om ons trainen, bij ons zitten. Toen ze vroeg wat we vandaag wilden doen, heb ik na enig aarzelen gezegd dat het toch gek was dat zij ons moest vragen wat we zouden willen doen, in plaats van andersom. Dat werd nogal hoog opgenomen, zeker toen ik eraan toevoegde dat we gisteren niet blij waren met het verloop van de dag en wat gepikeerd naar huis waren gegaan. Ze is toen naar de manager gegaan en toen ze terugkwam met Angela, één van de trainers, bleek dat ze alles heel persoonlijk had opgevat en in tranen was. Angela heeft toen de situatie uitgelegd en de gemoederen wat gesust en beloofd dat we vandaag meer gestructureerd beziggehouden zouden worden. Ik voelde mij helemaal schuldig dat ik Jennifer aan het huilen had gemaakt, maar later, toen bleek dat ze toch best wel een hoge dunk van zichzelf heeft, werd dat een stuk minder.
De andere dagen verliepen alsnog wat stroef, veel heen en weer verhuizen tussen de verschillende afdelingen, naar telefoontjes luisteren enzo. Saai. Ook wat training van Martina, die aan het hoofd staat van de afdeling General Inbound. Deze groep neemt telfoontjes aan voor andere bedrijven: heel divers.
Op vrijdag zijn we naar Mayfair gegaan, één van de andere sites van ACD, om naar telefoontjes van General Inbound te luisteren. Wel gezegd dat we om vijf uur terug moesten zijn in Armagh, om op tijd te zijn voor de Dublinbus. Die avond is namelijk de bovenzaal van de Cobblestone feestelijk heropend met een concert van o.a. Neillidh. Na een vermoeiende rit (ik mocht geen eten meenemen in de bus en dat is op een rit van drie uur toch wat moeilijk) kwamen we aan in een druk Dublin. Snel naar de jeugdherberg gelopen waar we een tweepersoonskamer hadden gereserveerd. Gezellige herberg. Uitpakken, sandwich halen en opeten en op naar de Cobblestone. Aldaar meteen Tom Mulligan tegen het lijf gelopen, de uitbater van de pub, en Hideki, een Japanse fluitist die al enige jaren in Ierland verblijft en nu in Ennis woont. Gezellig boven gezeten en wat gedronken (waar mijn bekentenis over de zwangerschap i.v.m. de pint water die ik dronk een staande ovatie van Hideki ontlokte :-).
Het concert werd gegeven door een aantal verschillende muzikanten: een groep muziekdocenten die wel voor de lol al hadden samengespeeld, maar nog nooit hadden opgetreden, een duo uit Galicië op pipes en gitaar, Neillidh met een fluitist en nog een aantal muzikanten die in verschillende formaties optraden. Erg goede muziek: vooral de Galiciërs waren erg indrukwekkend. Jammergenoeg viel ik al snel bijna van mijn krukje van de slaap, ik ben rond een uur of elf naar de herberg teruggegaan met de taxi. Het was maar een kippeneindje, maar toch, zo laat in mijn eentje door Dublin lopen leek mij niet zo'n goed plan en Paul al helemaal niet. Goed bed en met oordopjes goed geslapen.
Zaterdag 12 april - TM
Redelijk bijtijds op: Neillidh zou in ieder geval Paul om tien uur ophalen om naar Celbridge te gaan waar workshops werden gegeven. Er was ook een zangworkshop in het Iers, maar die werd gegeven door iemand die ik niet zo mag, dus ik heb op het laatste moment besloten om de zaterdag te gebruiken om positiekleding te kopen in de stad. Ook moesten we wat nieuwe dingen hebben van Lush, een lekkere-dingen-winkel met zeep, shampoo enzo. Om een lang verhaal kort te maken: ook bij positiekleding gaat men niet verder dan maat 48 :-( en in Dublin zijn de winkelmensen niet aardig. Rond een uur of elf had ik al helemaal tabak van de drukte en de onbehulpzame mensen en wilde vroeg naar Maynooth gaan, waar we 's avonds een concert zouden bijwonen en waar we zouden blijven slapen op de campus. Dus ik moe en chagerijnig naar het busstation gegaan om daar de eerstvolgende bus naar Maynooth te pakken. Helaas pindakaas, ook hier weer een uiterst onvriendelijke tr*t die mij vertelde dat 1. er geen busdienst naar Maynooth was, 2. dat ik de dienstregeling verkeerd had gelezen (ok, daar heb ik de laatste tijd een handje van, maar nu was toch echt de informatie in de dienstregeling anders dan wat zij mij vertelde) en 3. vertelde mij pas na lang aandringen dat er wel een stadsbus naar Maynooth ging. Zowel opgelucht (ik kom gelukkig toch in Maynooth) als boos (@#$%^&*) ben ik toen in tranen van woede (ja, hormonen hè) met grote stappen naar het stadsbuskantoor gelopen, want ze wilde mij niet vertellen waarvandaan die bus vertrok. Ik was nog bang dat het kantoor dicht zou zijn, want ik heb al eerder meegemaakt dat het kantoor op zaterdag dicht was. Gelukkig, gelukkig, het kantoor is open én er is een hele lieve busmeneer die mij alle mogelijkheden uitlegt én vertelt waarvandaan de bussen vertrekken! Meteen naar de bushalte gelopen en daar op de eerstvolgende bus gewacht. De bus deed er ongeveer een uur over om via allerlei leuke plaatsjes in Maynooth te komen. Daar eerst gelunched en toen ingecheckt in de campusaccommodatie.
De universiteit van Maynooth is redelijk oud en bestaat voor de helft uit de oude campus met een groot aantal indrukwekkende gebouwen en een nieuw deel met lelijke nieuwbouw. In één van de oude gebouwen is het congres- en accommodatiebureau gevestigd, waar ruimtes gehuurd kunnen worden t.b.v. congressen, maar ook toeristen kunnen er een kamer huren. Wij hadden een tweepersoonskamer met douche en toilet op de gang, maar wat een verschil met de jeugdherberg!!! Voor 6 euro per nacht minder dan in de jeugdherberg in Dublin zaten wij hier in een prachtige kamer, netjes, erg goede bedden, goede en schone sanitaire voorzieningen. Als iemand ooit nog eens Dublin wil bezoeken en het niet erg vind om voor 2 euro met de bus heen en weer te reizen, is dit echt een aanrader! Toen ik had ingecheckt, heb ik eerst twee uur als een blok geslapen en ben toen gaan wandelen in het stadje/dorpje. Maynooth lijkt maar twee soorten mensen te kennen: studenten en winkeliers. Gezellig plaatsje. Rond een uur of vier naar het hotel gegaan waar ik met Paulus had afgesproken en daar in de lounge lekker in een nieuw boek zitten lezen. 's Avonds zou ook het concert in dat hotel zijn, dus we wilden daar misschien ook eten. Toen ik echter een grote Fanta Lemon afrekende, verslikte ik mij bijna van de prijs. Toen Paul rond een uur of vijf met Neillidh en een aantal bekende koppen uit Drumshanbo in het hotel aankwam, zijn dus ook maar eerst naar de kamer gegaan om zijn spullen te brengen. daarna op speurtocht naar een leuke eettent. In een grote kroeg gegeten en op tijd weer terug naar het hotel voor het concert. Ook daar allerlei bekenden ontmoet uit Drumshanbo, die verbaasd waren mij te zien, omdat Paul wel bij de workshops was geweest. Ik heb het winkelexcuus maar gebruikt en niet gezegd dat ik de zangdocent niet zo mag.
Het concert was lang en goed. We zaten zoals gewoonlijk weer op de eerste rij vanwege de foto's van Paul, maar dit keer aan de zijkant. Fiachra, zoontje van Neillidh, werd naast ons gezet en die heeft bijna de hele avond aantekeningen gemaakt van de gespeelde tunes: erg ijverig. Rond een uur of elf viel hij in slaap, maar z'n handen bewogen wel licht mee toen er werd geklapt. 'T is een lieverd. Meteen na het concert naar bed: we waren allebei behoorlijk gaar en we moesten ook weer om 10.30 de kamer uit zijn.
Zondag 13 april - TM
Bijtijds op en na het uitchecken meteen doorgelopen naar de bushalte, waar we precies op tijd waren voor de bus. Gelukkig wel, want het begon langzaamaan te regenen. In Dublin via een grote omweg (mea culpa, mea culpa) bij Bewleys, een koffiehuis, uitgebreid ontbeten en lekker bij een haardvuur boek gelezen. Rond een uur of één weer naar de Cobblestone gelopen (gestrompeld is een beter woord, we waren het allebei zat en meteen besloten naar het busstation een taxi te nemen) om daar de middagsessie bij te wonen. 'T was er erg rustig, wel goede muziek, maar niet veel aanspraak. Met de taxi naar het busstation en als eerste in de rij gaan staan voor de bus naar Monaghan/Armagh. Lang geslapen en op tijd weer thuis. Op naar de Chinees. Wat pijn in mijn buik.
Maandag 14 april - TM
Werkdag. Nog steeds buikpijn. Paulus 's avonds naar pipesles en daarna nog naar Red Ned's om Caoimhín's verjaardag te vieren. Ik blijf thuis. Paul laat terug, heeft zich erg vermaakt.
Dinsdag 15 april - TM
Heel erg slecht geslapen: pijn in mijn buik, hoofdpijn. Als de wekker gaat, besluit vandaag niet naar werk te gaan. Ik heb het gevoel dat het wel mijn "goede" buik is en niet de babybuik, maar ik vind het toch niet verstandig om te gaan. Paul heeft eerder al een beetje buikpijn gehad a.g.v. van één of ander virus, dus waarschijnlijk heb ik dat nu ook te pakken. De hele dag gehangen, niet kunnen lezen, niet kunnen tv-kijken en niet kunnen slapen. Bovendien heb ik last van huilbuien, die om niets beginnen. Hormonen waarschijnlijk. Paul komt tussen de middag even kijken of alles goed gaat en prompt zit ik weer te janken. Op een gegeven moment gaat Paul uit proberen om welke dingen ik ga huilen. Om alles dus: zullen we vanavond pasta eten? Boeha! Enzovoorts. Moemoemoe. 's Middags toch nog geslapen.
Woensdag 16 april - TM
Beter, nog steeds wat hoofdpijn, maar de buikpijn is weg. vandaag is de officiële opening van het AnswerCall-Direct-gebouw in Armagh en we worden verwacht netjes gekleed te komen. Simpele ziel als ik ben, denk dan dat wij, zielige telefonisten, ook deel zullen nemen aan de opening, maar helaas. We moeten gewoon verdergaan met onze daaglijkse bezigheden: de nette kleding is vooral t.b.v. van hoge pieten die eventueel de werkvloer bezoeken en vragen willen stellen... ' s Middags nog wel een glaasje champagne gekregen van de baas en met z'n allen een half uur eerder vrij gekregen.
's Avonds gaan we op bezoek bij Dara en Ann, broer en schoonzus van Brian. Heerlijk gegeten: koud buffet met eend en zalm en paté en parmaham enzo. Ik heb jammergenoeg niet alles mogen eten (Paul is erg streng en let een ietsje beter op dan ik), maar wat ik at, was erg lekker. Na het eten werd het kwartet opgesplitst in computerduo en chocola-kletsduo. Drie keer raden wie waar bij hoorde. Rond tien uur met een pot eigengemaakte aardbeienjam en wat wilgetakken weer op huis aan.
Vrijdag 18 april - PE
Dagje shoppen in Belfast! Samen met Thirs naar Belfast en we wilden eigenlijk de hele dag samen shoppen, maar al snel blijkt dat het handiger is wanneer we ieder onze gang gaan. Ik eerst op zoek naar een nieuwe mobiele telefoon en na een hoop vijven en zessen gevonden. Ik had 'm al eerder gevonden, maar omdat ik nog maar twee maanden in Noord-Ierland woon moest ik tweehonderd pond borg betalen. Echt niet. Dus naar een andere winkel gegaan, hadden ze'm ook (Sony Ericsson T68i) en daar hoefde ik NIET de borg te betalen.
Na de aanschaf naar ons trefpunt gelopen (om 1 uur, voor de Tesco's) en met Thirs naar de inmiddels welbekende Bewley's gegaan voor een lichte lunch. Thirs was niet blij: ze is al tijden op zoek naar goed passende positiekleding, maar kan niets vinden. Ook vandaag niet, maar.... ze heeft wel van een paar bijzonder vriendelijke dames bij Mothercare allemaal adressen en telefoonnummers gekregen van bedrijven die waarschijnlijk wel haar maat hebben.
Thirs gaat naar huis en ik ga nog lekker verder shoppen: een scanner! Prachtige HP Scanjet 3570c gekocht (met software die het gewoon goed DOET onder OS X, wel wat anders dan UMAX) bij Dixons en meteen 40 recordable CD'tjes, aanbieding, halve prijs. Sja. Nog naar LUSH, superzeepwinkel om een cadeautje te kopen voor Nessa en Margareth en daarna naar ... de Asian Supermarket op Ormeau Road. Ik dacht nog, ik KEN die naam ergens van enne, ja hoor, toen ik thuis was zag ik op teletekst dat er weer iets met bommen om Ormeau Road was gebeurd. Maar verder niks gemerkt, leuk boodschapjes gedaan en we kunnen er voorlopig weer tegenaan met Aziatische ingrediënten.
Zaterdag 19 april - TM
Dit weekend naar Drumshanbo, op visite bij Nessa en Margaret, moeder en dochter bij wie we al vier jaar tijdens de zomerschool in de B&B verblijven. Met de bus eerst naar Longford, daarna met de lokale, enige bus in de week, naar Drumshanbo. Na een lange reis van 7 uur om vijf uur in Drumshanbo. De ontvangst was wat lauw, wat wij een beetje vreemd vonden, omdat we toch speciaal voor Nessa waren gekomen. Maar goed, spullen naar de kamer gebracht en wat gekletst. Lasagne van Margaret gegeten en toen een tukje gedaan (dacht ik), maar niet voor de volgende ochtend wakker geworden... Paulus zou de volgende dag naar de ochtendmis gaan om de kloostertuinen te kunnen bezichtigen. Om vijf uur aanwezig zijn aub ('s ochtends)! Ik dus niet mee, echt niet, ben niet gek.
Zondag 20 april - TM
Slechte nacht in een te klein bed en met een te grote buik. Toen Paul opstond voor de mis, was ik blij met de extra ruimte: de mis en de tuinen zouden zeker twee uur in beslag nemen. Yes! Helaas pindakaas, om kwart over zes was ie alweer terug. Lang nog liggen sudderen en mij bedacht wat we nou vandaag zouden moeten gaan doen: in de B&B blijven en sociaal wezen of de hort op. Op een gegeven moment dacht ik: bekijk het maar, we gaan lekker wandelen en ons eigen ding doen, niet chagerijnig wezen: opstaan, douchen en eten en weg! Zo gezegd zo gedaan. Zelf ontbijt gemaakt, want Nessa en Margaret lagen nog te slapen. Toen op stap. Al snel bleek dat Pasen een uitstekende gelegenheid is om roadraces te houden, in auto's. Overal rond Drumshanbo reden raceauto's af en aan. Niet echt een goed plan om dan langs de weg te gaan wandelen. We hebben toen onze oude wandeling langs het kanaal maar gelopen. Eerst bij de sluizen lekker in het gras van de zon genoten, toen langs het oude kanaal gewandeld. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog eens kindernamen de revue te laten passeren ;-).
Op de terugweg naar Drumshanbo bij een kleine restaurant wat gegeten en ontdekt dat er bij de buurman later die middag een sessie zou zijn. De rest van de dag lag wel vast: terug naar Nessa, even wat drinken, naar de sessie en dan eten bij een heel goed restaurant net buiten Drumshanbo. Bij Nessa ontdekt dat de roastbeef die in de koelkast lag voor ons was, dus ons eetplan verschoven naar de B&B. Eindelijk met Nessa gepraat over van alles en nog wat, in de keuken, dus weg van alle drukte in de bar. Het plan was om half zeven te eten: wij hebben om de tijd de sessie verlaten omdat het meestal Ierse tijd is. En inderdaad, de aardappels moesten nog gekookt. Toen maar in de woonkamer een documentaire over Leonardo da Vinci gekeken. Gezellig met z'n 3-en aan tafel gegeten. Nessa wilde eerst niet bij ons aan tafel (als gastvrouw eet je niet bij de gasten), maar wij zeiden dat ze niet gek moest doen en gewoon gezellig bij ons moest komen zitten. Aldus geschiedde. Na het eten was het al laat en ben ik in bed gaan lezen, Paulus is nog naar de bar gegaan, maar ook redelijk vroeg weer terug.
Maandag 21 april - TM
Omdat het paasmaandag is, heeft het Iers openbaar vervoer een aangepaste dienstregeling: één bus per route. Het was dus van groot belang weer op tijd in Carrick te zijn. Op tijd een taxi besteld en zonder te hoeven betalen (tractatie van Nessa) naar Carrick getogen. Aldaar gelunched en ontdekt dat de wekker die ik als klok gebruikte niet goed liep. Bijna de enige bus gemist.... In Longford drie uur wachten tot de volgende bus: een wandeling door de stad en het stadspark gemaakt. Daarna in een leuke kroeg warme chocola gedronken en gelezen tot de bus vertrok. Thuis eten gehaald, moe maar voldaan.
Dinsdag 22 april - TM
Alweer pijn in de buik: waarschijnlijk heb ik buspijn na lang in de bus zitten. Mm, misschien maar een alternatief plan bedenken voor de zomervakantie: met de trein ofzo. Wel gewoon naar werk.
Donderdag 24 april - TM
's Avonds uitzending van Musical Traditions, een serie over traditionele muziek, dit keer over de uilleann pipes. Het overgrote deel is opgenomen tijdens het laatste pipersfestival in Armagh, waar Paulus en ik ook waren. Allerlei ons bekende pipers waren toen opgenomen, dus de verwachtingen waren hoog. Natuurlijk viel ik een uur voor de uitzending al in slaap...
PE - was een fantastische uitzending. Ging voor een erg groot gedeelte over piping in Armagh, met nadruk op het William Kennedy Piping Festival. En dus Brian en Jarlath en allemaal andere vriendjes en vriendinnetjes uitgebreid in beeld.
Vrijdag 25 april - TM
Ik was de hele uitzendng al helemaal vergeten, totdat op het werk allerlei mensen op ons af kwamen en riepen: we hebben jullie op tv gezien. S*t. Paul vertelde toen inderdaad dat we allebei vol in beeld waren geweest. Hopelijk heeft iemand het opgenomen...
Zaterdag 26 april - TM
)
Ha, ik zit achter de computer en kan tegelijktijd een wedstrijdje cricket volgen: op de Mall is het cricketseizoen begonnen! Ik snap er niks van, maar het ziet er leuk uit. Na een half uur barst er een enorme regenbui los en is het veld binnen een paar seconden leeg. Arme Paul is boodschappen doen voor een etentje met de collega's vanavond, zonder plu... Verder alvast huis aan kant maken voor het bezoek van mijn zusje (ok, drie jaar ouder) Ragnhild later van de week.
Flink gekookt vanmiddag: ik van alles gesneden, Paul doet het echte kookwerk. Weer misgepland: half acht pas klaar, snel gebeld dat we iets later komen. Alles in die grote AH-tassen gestopt en op weg gegaan. Leuk kleine huisje in English Street. Eerst een zalmmouse vooraf, met allerlei gezonde dipdingen, Paul z'n Indische rijsttafel daarna en toe een cake gebakken door de 10/11-jarige dochter van Ariane. Tot een uur of één gekletst (of liever, vooral geluisterd, Amélie praat net als op het werk de oren van je kop...).
Zondag 27 april - TM
Om elf uur krijgen we een telefoontje van Dónal Maguire, die in Drogheda is en graag vandaag langs wil komen. We spreken af dat hij tussen drie en vier komt, blijft eten en slapen: hij gaat op maandagochtend door naar Donegal waar hij een workshop gaat geven. Paul had Dónal nog nooit ontmoet, dus ik vroeg mij af of het wel zou klikken... Om half vijf (zoals Paul al voorspeld had) stond Dónal voor de deur. Gekletst en daarna op verzoek de stad laten zien. Gestrand bij Red Ned's voor een pint (of twee) en daarna de resten van de Indische rijsttafel soldaat gemaakt. Nog meer gekletst en de mannen om elf uur alleen gelaten: het klikte goed en de gemeenschappelijke liefde voor Ry Cooder deed wonderen. ik geloof dat ze pas om één uur naar bed gingen...
Maandag 28 april - TM
Paniek, paniek bij Dónal: ga ik het wel redden in drie uur? En waar moet ik nou precies afslaan hè? Om half acht sprong hij in de auto (om, zo hoorden we later, ruim op tijd in Falcarragh, Donegal aan te komen).
PE - heb vandaag voor onze Powerpoint Presentatie foto's gemaakt voor de collegae EN ook van Thirsje, want die is natuurlijk ook een collega. Had twee fotootjes en die geven, als je ze overelkaar legt, een leuk effect.