Emigratie naar Armagh, Noord-Ierland

dagboek • februari

van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland

lopend dagboek

dagboek
2006
05
04 03 02 01

2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01

2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01

2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01

2002
12

links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen

armagh city
waarom armagh

de aanloop
dublin '98
dublin '99

uilleann pipes

home
contact
copyright

8 februari 2003 - TM

We hebben een huis! Afgelopen week zijn we in Armagh geweest om een huis te regelen en wonder boven wonder was het meteen de eerste avond al raak! Brian, een vriend die al zijn hele leven in Armagh woont, had al een paar huizen voor ons bekeken. Eentje vond hij wel wat voor ons: een klein rijtjeshuis in het centrum van de stad, aan het grote stadspark. Op dinsdagavond zijn we meteen gaan kijken en we waren erg gecharmeerd van het huis. Het is rond 1840 gebouwd, met twee kamers 'up' en twee kamers 'down' en een keuken en badkamer. En niet te vergeten een tuin, of liever gezegd, een stuk grond... Het huis moet nog wel grondig schoongemaakt worden, opnieuw geschilderd (maar dat krijgen we vergoed door de eigenaresse: die is allang blij dat zij het zelf niet hoeft te doen). De woonkamer en eetkamer (jawel) laten we voorlopig voor wat ze zijn, de kleuren zijn mooi. De keuken, de slaapkamer, de hal en de werkkamer boven gaan we wel opnieuw schilderen: of de kleuren zijn vreselijk, of het wit is zo grauw geworden dat alles er smoezelig uitziet.

We hebben er wat foto's van gemaakt!

Dinsdag 11 en woensdag12 februari 2003 - TM
Op 11 februari kwamen Tiggr en Net, vrienden van ons uit Eindhoven, om een uur of half negen aan in de Vianenstraat met de vrachtwagen die zij in Eindhoven hadden opgehaald. De vrachtwagen had een dubbele cabine, zodat we ruim konden zitten en een laadruimte van 16m2. We moesten nog wat laatste losse spullen inpakken en terwijl Tiggr, Net en Paul aan het inladen waren, zorgde ik voor de laatste dozen en voor de laatste administratieve handelingen: meterstanden doorgeven e.d. Al met al duurde het 5,5 uur voordat alles (!) in de vrachtwagen zat. Vooral de losse spullen die zich niet lieten inpakken zorgde ervoor dat er af en toe paniekerig naar de spullen werd gekeken die nog op de stoep stonden. Maar alles ging erin, soms met grof geweld, soms met een mooie pisboog over de andere spullen heen...

In eerste instantie had de vrachtwagen wat moeite met de eerste meters in Zuidoost, maar eenmaal op de snelweg reed hij lekker weg. We hebben eerst nog het chemisch afval weggebracht bij het depot bij ons om de hoek en we moesten ook nog de sleutels wegbrengen in Amsterdam West. Toen dat eenmaal gedaan was, konden we echt op weg naar IJmuiden. Zonder files of andere problemen kwamen Oom een uur of vier aan in IJmuiden waar we op "the Queen of Scandinavia" moesten inschepen. De verrassing en het enthousiasme was bij Tiggr en Net erg groot dat we op zo'n groot schip gingen. De opwinding van onze verhuis begon toen ook op hen over te slaan.

Bij het inchecken in IJmuiden bleek dat er op mijn naam voor vier passagiers geboekt was, maar dat er maar één hutsleutel was. Wij zagen al van alles fout gaan, maar gelukkig, de boeking was goed, dus er was iets bij de incheck mis gegaan. Toen de incheckmevrouw terugkwam kregen we vier kaartjes. Met ieder een eigen hutnummer.... Euhm, wij weer terug en uitgelegd dat we eigenlijk twee tweepersoons-hutten wilden hebben, als dat niet mocht, alsjeblieft. Na navraag gedaan te hebben (de incheckmevrouw snapte ook niet waarom de incheckbalie zo moeilijk deed), bleek dat bij het boeken van een vrachtreis de chauffeur en alle passagiers als chauffeur beschouwd worden. Iedere chauffeur krijgt standaard een éénpersoonshut, wij dus ook. De éénpersoonshut bestaat uit een binnenhut met bed aan de éne en een brede, diepe bank aan de andere kant. Die bank kon tot een zelfde bed worden omgetoverd, dus we hadden eigenlijk vier tweepersoonshutten... Lekker gezellig samen op een kamer gezeten, naast elkaar. Er hingen gordijnen voor een blinde muur, zodat je niet het idee kreeg opgesloten te zijn. De maaltijden waren 's avonds en 's ochtends inbegrepen, 's avonds Scandinavisch buffet en 's ochtends uitgebreid ontbijtbuffet.

Toen we aan boord gekomen waren, hebben we eerst allemaal gedouched en ons daarna meteen verheugd op nóg een douche de volgende ochtend. Daarna zijn we zijn een kwartier voor vertrek op het dek gaan staan. Het was koud en een beetje mistig, maar gelukkig wel droog. Dik ingepakt stonden we met spanning te wachten op het vertrek. Het vertrek was een rare gewaarwording: een raar gevoel van melancholie en verdriet vermengd met vreugde en opwinding. Zeker toen er een paar keer goed op de scheepshoorn gedrukt werd ten teken van vertrek, schoot het kippevel over m'n lijf. Toen we de lichtjes een eind achter ons gelaten hadden, werden we ons bewust van allerlei gerommel in diverse magen: op naar het buffet! We zijn ons te buiten gegaan aan diverse soorten koude visgerechten (gerookte zalm, haring, paling, kaviaar e.d.), koude vleesgerechten, salades, verschillende soorten brood en aan allerlei warme gerechten. Toe was er natuurlijk ijs, taart, ijstaart, pudding... Voor zover het er nog bij kon een heerlijke ijscoupe gemaakt met saus en spikkels! Dat zou goed slapen worden!

De nacht is niet door iedereen goed doorgekomen: ik ben elk uur wel een keer wakker geweest, meedeinend op de golven, ondanks het lekkere bed. 's Ochtends zoals gezegd een uitgebreid ontbijtbuffet. Goed gevuld op weg gegaan naar Stranraer, waar we de half vier boot moesten halen. De reis tussen Newcastle en Stranraer was erg mooi: heerlijk weer, wel wat mistig, en prachtige uitzichten. We begonnen bijn a te twijfelen of we niet in Schotland hadden moeten gaan wonen. ;-) We kwamen ruim op tijd aan in Stranraer en konden daardoor een ferry eerder pakken, die er twee keer zo snel over deed om in Belfast te komen.

Ook op deze ferry bleken we recht te hebben op een maaltijd, wat erg goed uitkwam, want we hadden niet gelunched. In het truckerscafé aan boord, tussen allerlei ruige types, en na eerst scheef aangekeken te zijn door de mevrouw achter de balie, hebben we daar lekker gegeten. We konden zelf van alles pakken, inclusief drinken, toetjes e.d. Daarna een film gekeken. Op tijd aangekomen in Belfast, waar het vreselijk druk was a.g.v. spits en werkzaamheden. Na een lange rit kwamen we rond half acht aan in Armagh. Het was een raar ideee dat we nu voorgoed in Armagh zouden zijn. Daar meteen de wagen geparkeerd bij het hostel: er zou die avond niet meer gesjouwd gaan worden. Na ingechecked te hebben in het hostel hebben we Tiggr en Net meegenomen naar het huis en daarna een pint gepakt in Red Ned's, een gezellige kroeg.

Donderdag13 februari 2003 - TM

De vrachtwagen redelijk vroeg naar de Mall gereden, maar niet vroeg genoeg: we moesten hem een stukje van het huis neerzetten. Bij één van de plaatselijke supermarkten aan de bedrijfsleider twee winkelwagentjes te leen gevraagd voor de dozen en het losse spul, wat een hoop gesjouw scheelde. Brian en Caoimhin, zoon van Brian, hebben helpen sjouwen, terwijl Net en Thirs het huis schoonmaakten. Vooral de badkamer en de keuken moesten met harde middelen aangepakt worden. De spullen waren redelijk snel uitgeladen en grotendeels beneden neergezet. 's Avonds zijn we door Tiggr en Net mee uit eten genomen bij een leuk restaurant, Turners. Heel erg lekker gegeten!

Vrijdag 14 februari 2003 - TM
Tiggr en Net zijn de hele dag de hort op geweest in Armagh, terwijl Paul en ik de eerste stappen zetten naar een eigen huisje. Paul begint met de opzet van de kast in de voorkamer en ik probeer de keuken te ontsmetten... 's Avonds op uitnodiging van Brian met z'n vieren samen met Brian, Eithne (Brians vrouw) en Caiomhin in het restaurant in het Market Place Theater gegeten en daarna naar een toneelstuk, dat is geschreven en gespeeld door een neefje van Brian. Indrukkend stuk over de wapenstilstand van de IRA in 1994. Dan besef je weer in wat voor gebied we zijn gaan wonen... Naderhand drukte MacDara (de schrijver) ons op het hart dat Armagh echt een hele leuke plaats is om te wonen! hoor!

Zaterdag 15 februari 2003 - TM
Tiggr en Net zijn naar Dublin voor de dag: we hebben afgesproken dat we vanavond aan tafel kunnen eten in de voorkamer. Zo gezegd. Boodschappen gedaan: verf gehaald, gewone boodschappen, nog weer andere schoonmaakmiddelen. Als Tiggr en Net terugkomen, is de voorkamer in de eerste fase van 'af': de kast staat, de tafel en stoelen staan. Het is zelfs al een beetje gezellig. 's Avonds van één van de plaatselijke Chinezen afhaleten gehaald en in de 'eetkamer' opgegeten. Het voelt al als thuis.

Zondag 16 februari 2003 - TM
Vroeg wakker gemaakt door Tiggr en Net: ze moeten om 7.40 de boot hebben in Belfast en zijn om een uur of half zes klaar om afscheid te nemen. Nu zijn we echt alleen (denken we). Verder met schilderen.

Maandag 17 en dinsdag18 februari 2003 - TM
Paul z'n eerste pipes- en fiddleles: om 1 minuut voor acht kan hij weglopen om op tijd op de pipersclub te zijn.

Woensdag 19 februari 2003 - TM
Om half tien naar de huisartsenpraktijk om ons in te laten schrijven, zowel als patient, als als NHS-verzekerden. eerst op bezoek bij zuster taylor, die de algemene gegeven noteert, bloeddruk meet, gewicht e.d. Daarna door naar de huisarts, Dr. MacElnay. Enorme spraakwaterval, maar de belangrijkste dingen blijven wel hangen. 's Middags naar Portadown om Paul's sollicitatie weg te brengen en de winkels te bekijken. 's Avonds naar Red Ned's voor een sessie, uurtje gebleven.

Donderdag 20 februari 2003 - TM
Tegen de middag met de bus naar Newry gegaan om te winkelen. Er werd gezegd dat Newry dezelfde winkels heeft als Belfast, maar dan dichter bij elkaar. Dat is waar. Een heel groot overdekt winkelcentrum en een oude winkelstraat in het centrum. Paul heeft daar sollicitatiekleren en - schoenen gekocht. Bij het VVV wat informatie gehaald over de omgeving voor eventuele latere bezoeken.

Zaterdag 22 februari 2003 - TM
Margreth, mijn zangvriendin, komt over uit Belfast. Blijft eten en slapen en het plan is de volgende dag naar Belfast te gaan voor een aantal sessies.

Zondag 23 februari 2003 - TM
Margreth belabberd, ik belabberd. Niet mee naar Belfast dus, gewoon lekker thuis gebleven.

Maandag 24 februari 2003 - TM
Ik sollicitatiegesprek in het Charlemont hotel als 'food service assistant'. Moest lang wachten en daarna een onpersoonlijk gesprek, waarin mij al snel duidelijk werd dat ze niet op mij zaten te wachten: moet van wijn houden (i.v.m. verstrekken van informatie over de te bestellen wijnen) en in de horeca verder willen groeien. het is mij niet gelukt om de General Manager ervan te overtuigen dat ik ook geschikt ben voor de baan (op 2 maart afwijzingsbrief gekregen).

Dinsdag 25 februari 2003 - TM
Paulus had een aptitude test, een geschikheidstest voor de baan als secretaresse/clerk. Hij vond het niveau zo laag dat hij tijdens de test heeft overwogen weg te lopen: als dit het niveau wat er van je verwacht wordt, wat moet die baan dan wel niet zijn? Netjes gebleven en nu maar afwachten.

Donderdag 27 februari 2003 - TM

Vandaag is de dag van de International Road Race in Armagh. Brian is één van de organisatoren van de loop en heeft ons gestrikt om mee te helpen: Paul helpt mee met de opbouw van de dranghekken en wordt bewaker tijdens de loop en ik help mee de inschrijvingen en resultaten te noteren.

We ontmoeten weer allemaal nieuwe mensen en voelen ons al een deel van de gemeenschap. De wedstrijd gaat rond de Mall, afhankelijk van de lopers, één of meerdere rondjes. het is een mooi gezicht om al die lopers in het schijnsel van de lantaarns te zien lopen. Jammergenoeg geen fototoestel meegnomen. Na afloop naar een kroeg gegaan waar voor de lopers en vrijwilligers een maaltijd te krijgen was. Allebei zo gaar als een konijn, niet lang gebleven.

Vrijdag 28 februari 2003 - TM
Onze interviews voor de Sofi-nummers: Paul om 9.15, ik om 10.45. Een flink uit de buurt, zo lijkt het op de kaart. Uiteindelijk blijkt het nog geen twintig minuten lopen te zijn. Als ik aankom, is Paul nog steeds bezig. Alle papieren blijken grondig gecontroleerd te worden op echtheid en dat kost tijd. Als ik aan de beurt ben, kan de ambtenaar zeker de helft van de gegevens van Paul overnemen: wanneer aangekomen, wat voor werk enz. enz. Uiteindelijk duurt het nog zes tot twaalf weken voordat we het nummer krijgen. Bij een eventuele baan mag een tijdelijke nummer aangemaakt worden door de werkgever totdat het officiële nummer is toegekend.

's Avonds zijn we opgehaald door Ann, Fergus en Jarlath Henderson, waarmee we naar Glendalough zijn gereden. Het was een geluk dat we een lift kregen, want met het openbaar vervoer kom je niet in Glendalough! Na een rit van ongeveer 4 uur kwamen we in het donker aan in Glendalough, een middeleeuwse kloosternederzetting in een dal met twee meren (Glen=dal, da=twee, lough=meer). Tegenwoordig een monument en toeristenattractie, vandaar de aanwezigheid van een educatief centrum, hotel, jeugdherberg en wat souvenierwinkels. Jarlath zou op de zaterdagavond optreden en was in het hotel ondergebracht, de rest (wij dus) hadden tweepersoonskamers in het hostel geboekt. Lekker grote kamers met eigen badkamer en 's ochtends ontbijt. Na de spullen uitgepakt te hebben, zijn we naar het hotel gegaan waar een sessie aan de gang was. Meteen allemaal bekenden ontmoet.

dagboek • februari van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland

lopend dagboek dagboek 2006 05 04 03 02 01 2005 12 11 10 09 08 07 06 05 04 03 02 01 2004 12 11 10 09 08 07 06 05 04 03 02 01 2003 12 11 10 09 08 07 06 05 04 03 02 01 2002 12 links kathrijn hendrikje beeldverslagen armagh city waarom armagh de aanloop dublin '98 dublin '99 uilleann pipes home contact copyright		8 februari 2003 - TM We hebben een huis! Afgelopen week zijn we in Armagh geweest om een huis te regelen en wonder boven wonder was het meteen de eerste avond al raak! Brian, een vriend die al zijn hele leven in Armagh woont, had al een paar huizen voor ons bekeken. Eentje vond hij wel wat voor ons: een klein rijtjeshuis in het centrum van de stad, aan het grote stadspark. Op dinsdagavond zijn we meteen gaan kijken en we waren erg gecharmeerd van het huis. Het is rond 1840 gebouwd, met twee kamers 'up' en twee kamers 'down' en een keuken en badkamer. En niet te vergeten een tuin, of liever gezegd, een stuk grond... Het huis moet nog wel grondig schoongemaakt worden, opnieuw geschilderd (maar dat krijgen we vergoed door de eigenaresse: die is allang blij dat zij het zelf niet hoeft te doen). De woonkamer en eetkamer (jawel) laten we voorlopig voor wat ze zijn, de kleuren zijn mooi. De keuken, de slaapkamer, de hal en de werkkamer boven gaan we wel opnieuw schilderen: of de kleuren zijn vreselijk, of het wit is zo grauw geworden dat alles er smoezelig uitziet. We hebben er wat foto's van gemaakt! Dinsdag 11 en woensdag12 februari 2003 - TM Op 11 februari kwamen Tiggr en Net, vrienden van ons uit Eindhoven, om een uur of half negen aan in de Vianenstraat met de vrachtwagen die zij in Eindhoven hadden opgehaald. De vrachtwagen had een dubbele cabine, zodat we ruim konden zitten en een laadruimte van 16m2. We moesten nog wat laatste losse spullen inpakken en terwijl Tiggr, Net en Paul aan het inladen waren, zorgde ik voor de laatste dozen en voor de laatste administratieve handelingen: meterstanden doorgeven e.d. Al met al duurde het 5,5 uur voordat alles (!) in de vrachtwagen zat. Vooral de losse spullen die zich niet lieten inpakken zorgde ervoor dat er af en toe paniekerig naar de spullen werd gekeken die nog op de stoep stonden. Maar alles ging erin, soms met grof geweld, soms met een mooie pisboog over de andere spullen heen... In eerste instantie had de vrachtwagen wat moeite met de eerste meters in Zuidoost, maar eenmaal op de snelweg reed hij lekker weg. We hebben eerst nog het chemisch afval weggebracht bij het depot bij ons om de hoek en we moesten ook nog de sleutels wegbrengen in Amsterdam West. Toen dat eenmaal gedaan was, konden we echt op weg naar IJmuiden. Zonder files of andere problemen kwamen Oom een uur of vier aan in IJmuiden waar we op "the Queen of Scandinavia" moesten inschepen. De verrassing en het enthousiasme was bij Tiggr en Net erg groot dat we op zo'n groot schip gingen. De opwinding van onze verhuis begon toen ook op hen over te slaan. Bij het inchecken in IJmuiden bleek dat er op mijn naam voor vier passagiers geboekt was, maar dat er maar één hutsleutel was. Wij zagen al van alles fout gaan, maar gelukkig, de boeking was goed, dus er was iets bij de incheck mis gegaan. Toen de incheckmevrouw terugkwam kregen we vier kaartjes. Met ieder een eigen hutnummer.... Euhm, wij weer terug en uitgelegd dat we eigenlijk twee tweepersoons-hutten wilden hebben, als dat niet mocht, alsjeblieft. Na navraag gedaan te hebben (de incheckmevrouw snapte ook niet waarom de incheckbalie zo moeilijk deed), bleek dat bij het boeken van een vrachtreis de chauffeur en alle passagiers als chauffeur beschouwd worden. Iedere chauffeur krijgt standaard een éénpersoonshut, wij dus ook. De éénpersoonshut bestaat uit een binnenhut met bed aan de éne en een brede, diepe bank aan de andere kant. Die bank kon tot een zelfde bed worden omgetoverd, dus we hadden eigenlijk vier tweepersoonshutten... Lekker gezellig samen op een kamer gezeten, naast elkaar. Er hingen gordijnen voor een blinde muur, zodat je niet het idee kreeg opgesloten te zijn. De maaltijden waren 's avonds en 's ochtends inbegrepen, 's avonds Scandinavisch buffet en 's ochtends uitgebreid ontbijtbuffet. Toen we aan boord gekomen waren, hebben we eerst allemaal gedouched en ons daarna meteen verheugd op nóg een douche de volgende ochtend. Daarna zijn we zijn een kwartier voor vertrek op het dek gaan staan. Het was koud en een beetje mistig, maar gelukkig wel droog. Dik ingepakt stonden we met spanning te wachten op het vertrek. Het vertrek was een rare gewaarwording: een raar gevoel van melancholie en verdriet vermengd met vreugde en opwinding. Zeker toen er een paar keer goed op de scheepshoorn gedrukt werd ten teken van vertrek, schoot het kippevel over m'n lijf. Toen we de lichtjes een eind achter ons gelaten hadden, werden we ons bewust van allerlei gerommel in diverse magen: op naar het buffet! We zijn ons te buiten gegaan aan diverse soorten koude visgerechten (gerookte zalm, haring, paling, kaviaar e.d.), koude vleesgerechten, salades, verschillende soorten brood en aan allerlei warme gerechten. Toe was er natuurlijk ijs, taart, ijstaart, pudding... Voor zover het er nog bij kon een heerlijke ijscoupe gemaakt met saus en spikkels! Dat zou goed slapen worden! De nacht is niet door iedereen goed doorgekomen: ik ben elk uur wel een keer wakker geweest, meedeinend op de golven, ondanks het lekkere bed. 's Ochtends zoals gezegd een uitgebreid ontbijtbuffet. Goed gevuld op weg gegaan naar Stranraer, waar we de half vier boot moesten halen. De reis tussen Newcastle en Stranraer was erg mooi: heerlijk weer, wel wat mistig, en prachtige uitzichten. We begonnen bijn a te twijfelen of we niet in Schotland hadden moeten gaan wonen. ;-) We kwamen ruim op tijd aan in Stranraer en konden daardoor een ferry eerder pakken, die er twee keer zo snel over deed om in Belfast te komen. Ook op deze ferry bleken we recht te hebben op een maaltijd, wat erg goed uitkwam, want we hadden niet gelunched. In het truckerscafé aan boord, tussen allerlei ruige types, en na eerst scheef aangekeken te zijn door de mevrouw achter de balie, hebben we daar lekker gegeten. We konden zelf van alles pakken, inclusief drinken, toetjes e.d. Daarna een film gekeken. Op tijd aangekomen in Belfast, waar het vreselijk druk was a.g.v. spits en werkzaamheden. Na een lange rit kwamen we rond half acht aan in Armagh. Het was een raar ideee dat we nu voorgoed in Armagh zouden zijn. Daar meteen de wagen geparkeerd bij het hostel: er zou die avond niet meer gesjouwd gaan worden. Na ingechecked te hebben in het hostel hebben we Tiggr en Net meegenomen naar het huis en daarna een pint gepakt in Red Ned's, een gezellige kroeg. Donderdag13 februari 2003 - TM De vrachtwagen redelijk vroeg naar de Mall gereden, maar niet vroeg genoeg: we moesten hem een stukje van het huis neerzetten. Bij één van de plaatselijke supermarkten aan de bedrijfsleider twee winkelwagentjes te leen gevraagd voor de dozen en het losse spul, wat een hoop gesjouw scheelde. Brian en Caoimhin, zoon van Brian, hebben helpen sjouwen, terwijl Net en Thirs het huis schoonmaakten. Vooral de badkamer en de keuken moesten met harde middelen aangepakt worden. De spullen waren redelijk snel uitgeladen en grotendeels beneden neergezet. 's Avonds zijn we door Tiggr en Net mee uit eten genomen bij een leuk restaurant, Turners. Heel erg lekker gegeten! Vrijdag 14 februari 2003 - TM Tiggr en Net zijn de hele dag de hort op geweest in Armagh, terwijl Paul en ik de eerste stappen zetten naar een eigen huisje. Paul begint met de opzet van de kast in de voorkamer en ik probeer de keuken te ontsmetten... 's Avonds op uitnodiging van Brian met z'n vieren samen met Brian, Eithne (Brians vrouw) en Caiomhin in het restaurant in het Market Place Theater gegeten en daarna naar een toneelstuk, dat is geschreven en gespeeld door een neefje van Brian. Indrukkend stuk over de wapenstilstand van de IRA in 1994. Dan besef je weer in wat voor gebied we zijn gaan wonen... Naderhand drukte MacDara (de schrijver) ons op het hart dat Armagh echt een hele leuke plaats is om te wonen! hoor! Zaterdag 15 februari 2003 - TM Tiggr en Net zijn naar Dublin voor de dag: we hebben afgesproken dat we vanavond aan tafel kunnen eten in de voorkamer. Zo gezegd. Boodschappen gedaan: verf gehaald, gewone boodschappen, nog weer andere schoonmaakmiddelen. Als Tiggr en Net terugkomen, is de voorkamer in de eerste fase van 'af': de kast staat, de tafel en stoelen staan. Het is zelfs al een beetje gezellig. 's Avonds van één van de plaatselijke Chinezen afhaleten gehaald en in de 'eetkamer' opgegeten. Het voelt al als thuis. Zondag 16 februari 2003 - TM Vroeg wakker gemaakt door Tiggr en Net: ze moeten om 7.40 de boot hebben in Belfast en zijn om een uur of half zes klaar om afscheid te nemen. Nu zijn we echt alleen (denken we). Verder met schilderen. Maandag 17 en dinsdag18 februari 2003 - TM Paul z'n eerste pipes- en fiddleles: om 1 minuut voor acht kan hij weglopen om op tijd op de pipersclub te zijn. Woensdag 19 februari 2003 - TM Om half tien naar de huisartsenpraktijk om ons in te laten schrijven, zowel als patient, als als NHS-verzekerden. eerst op bezoek bij zuster taylor, die de algemene gegeven noteert, bloeddruk meet, gewicht e.d. Daarna door naar de huisarts, Dr. MacElnay. Enorme spraakwaterval, maar de belangrijkste dingen blijven wel hangen. 's Middags naar Portadown om Paul's sollicitatie weg te brengen en de winkels te bekijken. 's Avonds naar Red Ned's voor een sessie, uurtje gebleven. Donderdag 20 februari 2003 - TM Tegen de middag met de bus naar Newry gegaan om te winkelen. Er werd gezegd dat Newry dezelfde winkels heeft als Belfast, maar dan dichter bij elkaar. Dat is waar. Een heel groot overdekt winkelcentrum en een oude winkelstraat in het centrum. Paul heeft daar sollicitatiekleren en - schoenen gekocht. Bij het VVV wat informatie gehaald over de omgeving voor eventuele latere bezoeken. Zaterdag 22 februari 2003 - TM Margreth, mijn zangvriendin, komt over uit Belfast. Blijft eten en slapen en het plan is de volgende dag naar Belfast te gaan voor een aantal sessies. Zondag 23 februari 2003 - TM Margreth belabberd, ik belabberd. Niet mee naar Belfast dus, gewoon lekker thuis gebleven. Maandag 24 februari 2003 - TM Ik sollicitatiegesprek in het Charlemont hotel als 'food service assistant'. Moest lang wachten en daarna een onpersoonlijk gesprek, waarin mij al snel duidelijk werd dat ze niet op mij zaten te wachten: moet van wijn houden (i.v.m. verstrekken van informatie over de te bestellen wijnen) en in de horeca verder willen groeien. het is mij niet gelukt om de General Manager ervan te overtuigen dat ik ook geschikt ben voor de baan (op 2 maart afwijzingsbrief gekregen). Dinsdag 25 februari 2003 - TM Paulus had een aptitude test, een geschikheidstest voor de baan als secretaresse/clerk. Hij vond het niveau zo laag dat hij tijdens de test heeft overwogen weg te lopen: als dit het niveau wat er van je verwacht wordt, wat moet die baan dan wel niet zijn? Netjes gebleven en nu maar afwachten. Donderdag 27 februari 2003 - TM Vandaag is de dag van de International Road Race in Armagh. Brian is één van de organisatoren van de loop en heeft ons gestrikt om mee te helpen: Paul helpt mee met de opbouw van de dranghekken en wordt bewaker tijdens de loop en ik help mee de inschrijvingen en resultaten te noteren. We ontmoeten weer allemaal nieuwe mensen en voelen ons al een deel van de gemeenschap. De wedstrijd gaat rond de Mall, afhankelijk van de lopers, één of meerdere rondjes. het is een mooi gezicht om al die lopers in het schijnsel van de lantaarns te zien lopen. Jammergenoeg geen fototoestel meegnomen. Na afloop naar een kroeg gegaan waar voor de lopers en vrijwilligers een maaltijd te krijgen was. Allebei zo gaar als een konijn, niet lang gebleven. Vrijdag 28 februari 2003 - TM Onze interviews voor de Sofi-nummers: Paul om 9.15, ik om 10.45. Een flink uit de buurt, zo lijkt het op de kaart. Uiteindelijk blijkt het nog geen twintig minuten lopen te zijn. Als ik aankom, is Paul nog steeds bezig. Alle papieren blijken grondig gecontroleerd te worden op echtheid en dat kost tijd. Als ik aan de beurt ben, kan de ambtenaar zeker de helft van de gegevens van Paul overnemen: wanneer aangekomen, wat voor werk enz. enz. Uiteindelijk duurt het nog zes tot twaalf weken voordat we het nummer krijgen. Bij een eventuele baan mag een tijdelijke nummer aangemaakt worden door de werkgever totdat het officiële nummer is toegekend. 's Avonds zijn we opgehaald door Ann, Fergus en Jarlath Henderson, waarmee we naar Glendalough zijn gereden. Het was een geluk dat we een lift kregen, want met het openbaar vervoer kom je niet in Glendalough! Na een rit van ongeveer 4 uur kwamen we in het donker aan in Glendalough, een middeleeuwse kloosternederzetting in een dal met twee meren (Glen=dal, da=twee, lough=meer). Tegenwoordig een monument en toeristenattractie, vandaar de aanwezigheid van een educatief centrum, hotel, jeugdherberg en wat souvenierwinkels. Jarlath zou op de zaterdagavond optreden en was in het hotel ondergebracht, de rest (wij dus) hadden tweepersoonskamers in het hostel geboekt. Lekker grote kamers met eigen badkamer en 's ochtends ontbijt. Na de spullen uitgepakt te hebben, zijn we naar het hotel gegaan waar een sessie aan de gang was. Meteen allemaal bekenden ontmoet.