's Avonds zangsessie. De achterbar is bezet met een feestje, maar we kunnen naar de zaal boven. We zijn met drie zangers en vijf toehoorders: Ciara, Mary uit VS en ik, Gareth (man Ciara), Paul, Fergal, Bridgeen en hun jongste zoon. Heerlijk ontspannen sfeertje, mooie liedjes, ik zing gelukkig lekker en we houden pas om half elf op.

PE - De Week Van Het Sollicitatieformulier. Ik heb het sollicatatieformulier binnen voor een zeer interessante baan in Belfast, bij het gerechtshof, als ontwikkelaar van een egovernment website. Ik dacht, vullen we even in, maar... het moet allemaal in hoofdletters (handgeschreven) en het blijken ZEVEN kantjes te zijn die je moet invullen. Het lijkt wel een werkstuk en ik heb er dan ook de hele week over gedaan. Ook nog diverse andere e-mails met CV's de deur uitgedaan, we zien wel wat er op terugkomt.

Verder heb ik me deze week voornamelijk beziggehouden met een nieuwe website voor het piping festival en nog lekker verder aangefröbeld.

Woensdag 2 juli - TM
Weer in tranen, nu al voor ik op het werk ben. Ik moet iets te doen krijgen vandaag, anders wordt ik gek. Ik ga een officieel verzoek voor de enquete indienen. Meteen als ik onze teamleader zie, schiet ik haar aan. Moeilijk, moeilijk. Rosemary en Tina worden erbij gehaald. Vraag: wil je bij het TV shop team gaan zitten? Antwoord: nee. Ik kan niet aan de gang blijven. Ze zouden zien wat ze konden doen. Ik krijg een gesprek met iemand van Adecco, die er niets aan kan doen wat ik wel of niet doe en ondertussen beland ik weer bij TV shop. Gelukkig heeft Rosemary een plan: ze deelt ons weer op in teams, maar nu zet ze mensen bij elkaar die elkaar liggen: het hele multilingual team bij elkaar met een paar wat serieuzere meiden. De rest van de dag zitten we vragen te verzinnen voor nog een quiz en kletsen over van alles en nog wat. Morgen en overmorgen komen er mensen van TV shop om ons te trainen. Zou er dan toch nog iets gebeuren? Doodmoe naar huis.

PE - naar Belfast geweest op sollicitatiegesprek. Was nix. Wim Sonneveld kwam in me op: 'heb je me DAARvoor die ladder af laten komme?' De baan die ik wilde, Mac operator, blijkt een serieuze designer te vragen en er worden zelfs portfolio's gevraagd. Sja, die he'k nie. Nog wat in Belfast rondgehobbeld op zoek naar banen, maar niet echt met overtuiging.

Donderdag 3 juli, vrijdag 4 juli - TM
Ik ben het zat en dat laat zich blijken: hoofdpijn, buikpijn en keelpijn, beetje verhoging. In bed hangen, verveeld. 's Avonds etentje van het werk, maar blijf thuis. Paulus gaat wel op speciaal verzoek van oud-collega's.

PE - etentje was wel gezellig. Heb nog een lekkere taart gebakken (naar Gea-recept) en gisteren heb ik nog een hele lamsschouder (in de aanbieding voor 3.50 pond) geroosterd en ook meegenomen. Het werk bij AnswerCall Direct is nog steeds knudde en ik ben zoooooooooooo blij dat ik daar weg ben.

Zaterdag 5 juli - TM
Vanochtend naar Portadown: er is open huis bij de Midwifery Led Unit van de kraamkliniek in het Craigavon Area Hospital. De MLU is een kraamafdeling waar in principe alle 'normale' bevallingen onder begeleiding van verloskundigen worden uitgevoerd. Als er een medische indicatie is, ga je naar de medische afdeling van de kliniek. Aangezien ik het niet zo zie zitten om hier een thuisbevalling te doen (minder ervaring van de verloskundigen hierin en het huis voelt er niet goed voor), wil ik van te voren de afdeling bekijken om te zien waar je in terecht komt. Samen om negen uur met de bus mee en om tien over half tien al op plaats van bestemming. Eerst wat in de kantine gehangen en toen naar de MLU. Meerdere zeer rondbuikige dames staan er ook voor wat blijkt een 'active birth class'. Op de eerste zaterdag van de maand is dat toegevoegd aan het open huis. daar wisten wij niks van, dus we vallen met onze neus in de boter.

De MLU is één lange gang met 9 privé-kamers met badkamer (met douche, bad en wc), bed, tweezitsbank, schommelstoel, beanbag, zwangerschapsbal, gas en zuurstof, een berg kussens, cdspeler en radio, tv en video. Het lijkt eigenlijk meer op een hotel dan op een ziekenhuis: het is heel erg mooi. Het grappige is, dat als je NHS-patient bent (ik dus, is gelijk aan ziekenfonds), de bevalling hier dus gewoon gratis is! Ongelofelijk. In één van de kamers worden we verzameld (opvallend: alle vrouwen rond de dertig, terwijl de gemiddelde leeftijd hier voor kinderen toch rond de twintig lijkt te liggen), en we krijgen een praatje van drie verloskundigen, die alle mogelijkheden tot het actief en natuurlijk bevallen doorspreken en voordoen. De hele afdeling is erop gericht om de bevalling zo ontspannen en natuurlijk mogelijk te laten verlopen. De zwnagere vrouw krijgt heel veel zeggenschap over wat ze doet of laat, omdat men ervan uitgaat dat je lichaam vanzelf aangeeft wanneer er wat moet gebeuren. Er wordt ook niet gedaan aan ruggeprikken enzo. Als je die persé wilt, dan moet je verhuizen naar de medische afdeling. Vaak laat men de vrouw even om een ruggeprik schreeuwen (ze zeggen dat iedere vrouw daar op een gegeven moment om roept, maar vaak gaat dat om een kort moment en meestal is die behoefte al snel weer weg) en dan gaat de bevalling gewoon op de oude voet verder.

Allerlei standen geprobeerd ter voorbereiding van de bevalling en voor de bevalling zelf: bal, baarkruk, waterbad (zonder water). We twee (maar vooral Paul) zijn erg enthousiast over de zwangerschapsbal: een soort grote skippybal zonder handvat, waarop allerlei oefenen gedaan kunnen worden. Niet alleen lang voor de bevalling, maar ook met de baby is ie goed te gebruiken. Thuis meteen besteld. Ik ben er gerust op dat we daar goed en ontspannen (?) kunnen bevallen. Ik ga in septemeber misschien nog een keer naar het open huis: de kamer waar we nu in waren was de kleinste, maar alle andere kamers waren bezet. Het schijnt dat daar een groter bad inzit (kan ik er tenminste ook in én mijzelf bewegen!).

Voor plaatjes en praatjes over MLU: http://www.cahgt-mlu.org/mainnew.html

Zondag 6 juli - TM
O jee, stem is aan het verdwijnen... Tennis gekeken.

PE - nog even bij Brian geweest. Brian en Eithne hebben ons hun huisje in de Cooley's aangeboden om volgend weekend (12 juli: oranjemarsen) in door te brengen en ik heb nog wat onderhoud aan z'n computer gepleegd. Ook nog materiaal voor het piping festival op CD gebrand. Ik kan voorlopig vooruit. Enne... heb nog een schnabbel klus: het vertalen van een website naar het Nederlands.

Liam Baxter, de uitbater van het park, is een vriend van Brian en dacht zo, de enige internationale budget-vlucht naar Belfast is vanuit Amsterdam, dus als al die Nederlanders nou goedkoop naar Noord-Ierland komen vliegen, kunnen ze mooi bij mij goedkoop overnachten.

Maandag 7 juli - TM
Ik voel mij goed, dus ga naar werk, ondanks dat ik geen stem heb: misschien hebben ze iets anders voor mij te doen. Bij de eerste opmerking dat ik misschien niet de hele dag aan de telefoon kan zitten, word ik naar huis gestuurd. Aangezien ik dat een beetje overdreven vind, vraag ik met nadruk om iets anders. Helaas pindakaas, er is niks te doen, gaat u maar weer naar huis. Paul gaat 's middags naar Belfast om een sollicitatiepakket weg te brengen en ik besluit lekker mee te gaan. Kan het dan toch net zo goed gezellig maken, in plaats van thuis te gaan zitten wachten tot mijn stem terugkomt.

In Belfast langs een paar uitzendbureaus, ook nog even bij Adecco de neuzen laten zien, langs de sociale dienst om mijn aanvraag voor zwangerschapvergoeding in te leveren, langs de Ierse Prénatal om bedjes te bekijken (is niks), ons te vergapen aan allerlei kleertjes (niks gekocht, goed hè?!) en bijtijds weer terug.

Dinsdag 8 juli - TM
Nu heb ik helemaal geen stem meer: tijd zat om het dagboek te schrijven. Ik schrik mij op een gegeven moment een ongeluk als Paul zijn mobiel in de kast op trilstand begint te 'rinkelen' en te piepen: ik dacht dat er iets naar beneden kwam zetten. Het is een uitzendmevrouw met een baan als Mac operator in Belfast. Daar heb ik Paul maar voor wakkergemaakt. morgen gaat ie op gesprek!

PE - Sja, wat doe je als je werkeloos bent en je hebt twee kilo limoenen voor 1 pond bij de Sainsbury's gekocht? Nou, dan maak je limoenenmarmelade en limoenvlaai en limoenperentaart. Die peren waren een tijdje geleden in de aanbieding en begonnen eigenhandig de schaal uit te klimmen, dus, huplakee, de taart in! Alles redelijk gelukt, de jam is prima, maar de vlaai is NET niet te zuur en de taart is NET iets te klef. Maar, weer lekker een middagje bijzonder tevreden staan kliederen in de keuken.

Morgen weer naar Belfast voor een gesprek met Nuala van Flexiskills en ik heb meteen een lijstje gemaakt van andere bedrijven en uitzendbureaus waar ik meteen even een CVtje ga droppen. Enne... vandaag belde John van het hostel: hij heeft twee parttime jobs voor me: schoonmaken (twee uur per dag) en twee dagen in de week het hostel runnen. LEUK! Als ik dat nou kan combineren met parttime barman bij het hotel dan zijn we voor de korte termijn weer onder pannen.

Alleen... het wordt toch tijd om weer eens een ECHTE baan te gaan zoeken. Met carrieremogelijkheden (niet teveel) zodat ik me eige ken ontplooie. Want sja, eind september een kind, we denken aan het kopen van een huis, rijbewijs, auto. Dus, we blijven vrolijk op zoek!

Woensdag 9 juli - PE
Opnieuw naar Belfast en dit keer met een lijst! Heb een heel spoor van CV's achtergelaten, formulieren ingevuld, kennis gemaakt met diverse uitzendmensen en voor mezelf een schifting gemaakt tussen de verschillende uitzendbureaus. Een paar vielen meteen af: de dames zaten nog net niet hun nagels te lakken, maar wel priveetelefoongesprekken te voeren terwijl ze mij aan het helpen waren. Nou, mooi niet.

Wel een paar goede indrukkken gehad, maar ook geleerd dat eigen initiatief hier niet altijd op prijs gesteld wordt: voor overheidsbanen kun je duidelijk niet ergens gewoon aankloppen en zeggen dat je een baan bij ze zoekt. Zoals de Noord-Ierse VVV, jammer, maar aangezien het een overheidsorgaan is moest ik toch echt de officiële paden bewandelen.

Overigens komt iedereen wel meteen met dezelfde baan op de proppen: bij Acer, voor helpdeskwerk. Leuk hoor, maar... het is in een call centre omgeving. Helaas, daar begin ik echt niet meer aan. Nooit niet, never niet. Op de weg terug loop ik tegen het informatiecentrum van het gerechtshof aan en aangezien ik gesolliciteerd heb op een baan daar kijk ik even binnen en krijg door uiterst behulpzame mensen een prachtig informatiepakket mee. Ziet er goed uit, zou ik best willen werken.

Donderdag 10 juli - PE
Bij de jeugdherberg langsgeweest voor overleg met John, de 'vader'. Brian (een andere), die John twee dagen per week aflost, is klaar met studeren of gaat juist studeren, is me niet helemaal duidelijk, maar... hij houdt er in ieder geval mee op. Oftewel: John zoekt vervanging en aangezien ik in februari had gevraagd of hij in een dergelijk geval aan mij zou willen denken zitten we nu over de mogelijkheid te babbelen.

En ik zeg ja! Twee dagen in de week, hoeft niet iedere week twee, mag ook de ene week drie en de andere één en alle andere mogelijkheden, doet-ie niet moeilijk over. En zo zou het mooi te combineren zijn met een andere parttime baan die ik op het oog heb: barman bij het Armagh City Hotel.

Het is een mooie dag en ik neem de gelegenheid te baat om er een leuke wandeling van te maken en neem ook nog wat foto's van de omgeving.

's Middags naar de dokter om m'n bloeddruk te laten meten en die is een beetje hoog, een beetje heel erg hoog. Verder heb ik wat klachten dat ik me af en toe niet helemaal lekker voel, in de veronderstelling dat ik gewoon een paar tabletjes krijg die m'n hele familie al jaaaaaaaaaaaaaaaren slikt tegen de hoge bloeddruk, het zit in de genen. Maar... voordat ik het weet zit ik in een ambulance naar het Craigavon Community Hospital, aan een hartmonitor en vanalles en nog wat. Zeer amusant en een tikkeltje verontrustend, ondanks dat de dokter zei dat het allemaal vast niks zou zijn, maar toch... voor alle zekerheid. In het ziekenhuis kom ik op de 'Emergency' afdeling te liggen en word meteen aan het hartmonitor gelegd met allemaal electrodes enzo. Erg interessant. Er komt zelfs een lieve mevrouw vragen of ik wat wil eten en komt prompt met een volledige warme maaltijd aanzetten.

Gaandeweg begin ik me meer op m'n gemak te voelen en de bloeddruk daalt tot een 150/90. Het blijkt dat er helemaal niets met m'n hart aan de hand is, alles ziet er prima uit, maar men denkt aan een maagzweer. Ik heb daar zelf zo m'n twijfels over, maar ik krijg tabletjes mee. En ik mag naar huis! Moet wel binnenkort bij de dokter langs om een paar keer m'n bloeddruk te laten meten, dan krijg ik misschien alsnog pilletjes. Toch maar stoppen met roken, minder vet eten, meer bewegen enzo...

De bus naar huis komt vlot en in Portadown heb ik nog even de tijd om een paar fotootjes te maken van de feestelijk versierde straten. Ze kunnen hier bijna niet wachten tot de twaalfde.

Vrijdag 11 juli - PE
De dag van de 30 weken echo! Nou ja, 28. Volgende week kon de dokter niet en de week daarop zitten we in Drumshanbo. Op naar het ziekenhuis (zo kom je er nooit, zo loop je de deur plat) en onderweg nog een leuk fotootje genomen, twee kerken achterelkaar, de voorste is St. Mark's en de achterste is St. Patrick's (de protestante).

Het is vreselijk druk, maar we hebben de tijd. Dikke buiken kijken :-) Eerst naar de vroedvrouw, urine wordt getest en bloed getapt. Alles goed. Thirs houdt zich zelfs erg goed bij het bloed tappen doordat de vroedvrouw met toegepaste psychologie op de proppen komt: ze houdt Thirs lekker bezig en voor we het weten is het gebeurd. Na nog een tijdje wachten mogen naar de scandokter (De Dokter) en aangezien het vreselijk druk is werkt-ie alles in een bijzonder rap tempo af. Hoofd zit goed, alles beweegt, ziet er goed uit, actief kind, prima. Volgende. Ik heb nog gevraagd of ik nog een foto mocht maken en dat mocht, maar wel snel. Vandaar de uiterst belabberde kwaliteit.

's Middags arriveert de eerste van de komende stroom bezoekers, het is juli, de tijd van de zomerscholen en musicerend continentaal Europa trekt en masse naar Ierland. Het is Lies en Lies komt alleen, Wammes kon niet vanwege verplichtingen op het werk. Verdorie. Maar... Lies (vioolbouw-Lies!) is in d'r eentje ook van harte welkom. Alleen... de plannen zijn wat gewijzigd: we vertrekken vanavond na het eten meteen richting Bavan, het huisje van Brian en Eithne twee mijl over de grens in de republiek. Het gebruik van het huis is ons met klem aangeraden, ze verzekerden ons dat we op de 12e juli ECHT niet aan The Mall willen zitten. Ze hadden zelfs al een lift geregeld: Sally zou ons brengen en weer halen. Sally kan alleen niet, ze zit helemaal tot d'r oren in d'r afstudeerscriptie, maar haar man Werner brengt ons.

Enne... sja, we wisten echt niet wat we moesten verwachten. Brian heeft nog een gedetailleerde routebeschrijving getekend (misschien moeten we die wel inlijsten) en die route bracht ons steeds verder de wildernis in, totdat we inderdaad Het Rode Hek zagen. En daar lag me toch een mooi huisje, halverwege een berghelling, uitzicht over de Cooley's en de Moorne Mountains, uitzicht over zee en op Warrenpoint. Deze kant van de baai is de Republiek, de overkant is Noord-Ierland. Fantastisch... het weer is ook nog uitzonderlijk mooi, we weten niet hoe we het hebben. Dat wordt genieten.

Zaterdag 12 juli - PE
Nou, dat is het dan... de twaalfde. Vandaag wordt in het noorden door hele hordes The Battle of The Boyne, de overwinning van Willem van Oranje op James II, gevierd alleen vraagt menigeen zich af hoeveel van de feestvierders zich van dat historisch feit bewust zijn. Wij kijken op een veilige afstand vanaf onze berg in de Republiek toe en zien inderdaad wat rookpluimpjes van brandende autobanden opstijgen. Overigens blijkt bij terugkomst alles zeer orderlijk verlopen te zijn.

Maar... na een simpel doch voedzaam ontbijt maken Lies en ik ons klaar voor een Wandeling. Er ligt een kaart in het huis en we zijn van plan een stevige wandeling te maken van een uur of twee/drie. Het worden er uiteindelijk ruim vijf. Uren, geen wandelingen. Thirs blijft lekker 'thuis' Beppie bouwen.

Het gaat meteen flink steil omhoog, maar, gelukkig, Lies was in een vorig leven biologe en blijft bij flink wat bloemetjes en plantjes stilstaan, waardoor ik weer zonder m'n gezicht te verliezen op adem kan komen ;-) Dezelfde adem die mij door het uitzicht overigens weer wordt ontnomen. Sjongejongejonge... Er worden flink wat herinneringen aan mijn Laplandavonturen losgemaakt. Lekker wandelen, maar nu zonder dertig kilo op m'n rug. Eigenlijk bijna niks en inderdaad, te weinig: geen water meegenomen (stomstomstom), geen eten (maakt mijn niet zo heel veel uit) en geen zonnebrand (stomstomstom, ik schrijf dit op 4 augustus en ben nog STEEDS aan het vervellen). En natuurlijk, Thirs had voordat we vertrokken nog gevraagd of ik geen drinken/eten/zonnebrand mee moest nemen. Welnee, ik niet, ik ben een bikkel. Stomstomstom.

Maar goed, na een paar uur genieten van de mooiste uitzichten blijkt het eind nog steeds niet echt in zicht, dus we snijden een stukje af en dat gaat prima, door de geiten, schapen, koeien en paarden heen naar beneden en we komen pal bij een hek uit. Prachtig.

Erg moe maar erg voldaan 's avonds heel rustig aan gedaan... Vandaag in ieder geval proefondervindelijk bewezen dat ik inderdaad helemaal NIETS aan mijn hart mankeer :-)

Zondag 13 juli -PE
Lekker rustig... weer een prachtige dag. Aan het eind van de ochtend zijn we naar Omeath gelopen, het dorp aan de voet van de berg. Ik dacht, welnee, ik neem geen camera mee dit keer, wederom: stomstomstom. Maar goed, leuk dorpje, alleen wat verder dan we dachten. Thirs liep op d'r laatste benen het dorp in maar... we kregen daar een lekkere lunch van Lies - dankjewel!, buiten, op het terras, voor een pub. Nog wat rondgestruind en toen... terug. De berg OP. Thirs belde heel verstandig een taxi, wij gingen ijzerenheinig wandelen. Totdat Thirs ons met de taxi achteropkwam... We zijn toen toch maar ingestapt.

Terug in het huisje aan het pakken en opruimen geslagen en toch ook wel een beetje schoongemaakt. Dat was al in tijden niet meer gebeurd, ik heb een halve zandbak bijelkaargeveegd. Toen we het welletjes vonden ben ik, in afwachting op Werner die ons weer op kwam halen, rushes (rus, een soort gras, in Nederland bescherm maar het groeit hier letterlijk overal) gesneden en op de veranda, met uitzicht over de bergen en baai m'n eerste St. Brigid's cross gemaakt. Het ding hoor je eigenlijk geloof ik de laatste dag van februari te maken, dat is d'r naamdag, maar daar stoort niemand zich aan. En het zou mij niets verbazen wanneer dit gebruik nog van ver voor de invoering van het christendom stamt. Maar het voornaamste: het is erg leuk om te doen en ook een leuk souveniertje, het hangt nu boven de deur van de gang naar de voorkamer. Geeft het huis een heusch Iersch aanzien :-)

En inderdaad hoor: The Mall zag er nog net zo uit als toen we vertrokken en ons huis staat er ook nog, intact. Mooi.

Maandag 14 juli - PE
Lies blijft nog een paar daagjes maar... vandaag verwachten we Morten en Sarah met misschien nog wat vrienden dus... Lies gaat bij Dara en Ann slapen, ze hadden ruimte aangeboden als wij te krap mochten zitten. Bij deze: Morten (een goed bevriende piper uit Denemarken die we al een tijdje kennen) blijkt inderdaad zijn vrouw Sarah bij zich te hebben EN Katrina, de zus van Sarah en Louisa, vriendin van Sarah en Katrina. Thirs en ik verkassen naar de logeerkamer en staan onze kamer af aan de gasten, kunnen ze lekker met z'n vieren op 1 kamer slapen.

Lies is vandaag lekker d'r eigen gangetje gegaan, ik ook , Thirs is werken en 's avonds rond een uur of acht arriveren de Denen. We hebben ze meteen gewaarschuwd dat ze op hun woorden moeten passen: we verstaan Deens. En inderdaad, in de dagen die komen blijkt er toch nog flink wat te zijn blijven hangen van Skandinavistiek, we verstaan steeds meer.

De Denen hebben honger en we gaan met z'n allen naar het Armagh City Hotel, het restaurant is nog open. Wij nemen lekker wat te drinken en kijken toe hoe de Denen een vette hap naar binnen werken die er toch nog verrassend goed uit blijkt te zien.

Dinsdag 15 juli - PE
Nounou, de Denen pakken uit: groot ontbijt! Er is boodschappen gedaan, tafel wordt gedekt, meegeholpen met het huishouden: goede gasten! Alleen... ze hebben helemaal geen plannen gemaakt. Nou zijn het allemaal ofwel drukke studenten ofwel drukke werkers en de vakantie bestaat voornamelijk voor hen uit uitrusten, maar toch... je maakt toch een beetje een plan van wat je wil zien... Maar nee... niets van dat al. Er wordt voor vandaag besloten dat de dames Armagh gaan verkennen en Lies, Morten en ik gaan naar Monaghan, een stad in de Republiek, half uurtje rijden (Morten doet er iets langer over, is wat zenuwachtig met het aan de 'verkeerde' kant rijden) en in het Monaghan County Museum is de tentoonstelling over pipes die twee jaar geleden in het Armagh County Museum was.

Dus.. op naar Monaghan. Museum redelijk snel gevonden en inderaad, de tentoonstelling heeft elementen van de oorspronkelijke tentoonstelling, maar er zijn wat elementen weggelaten en er zijn er een paar toegevoegd. Mooi hoor. Morten en ik lopen te kwijlen en ik heb ontdekt dat de vitrines van boven open zijn, met leuke plaatjes als gevolg :-)

Na afloop nog in een pub in Monaghan ('The Squealing Pig', tot groot vermaak van Lies die iets met varkentjes heeft) wat gedronken en terug naar huis. In Armagh komen we de dames tegen die net op weg naar huis zijn. Er wordt verder lekker geluierd en Sainsbury's was voor vanavond zo vriendelijk om allerlei ingrediënten voor een lekkere pasta in de aanbieding te doen. Jummie.

's Avonds nog naar de sessie in The Northern Bar, maar iedereen is naar de zomerscholen: een piepklein sessietje. Na een paar pints terug naar huis en daar afscheid genomen van Lies: ze slaapt wederom bij Dara en Ann en vertrekt morgenvroeg naar een vriendin in Wexford.

Woensdag 16 juli - PE
Sjongejongejongejonge, ze kunnen ECHT niet beslissen, die Denen. Maar, zo rond het middaguur zijn ze eruit: ze gaan naar The Giant's Causeway. Goede keuze, zou ik ook heengaan als ik in Noord-Ierland was. The Causeway zelf valt wat tegen, maar het omliggende landschap is zeer de moeite waard.

Naar de dokter om de eerste van de drie metingen voor de bloeddruk te laten verrichten. Het is een grensgevalletje: 140/90. Nog twee metingen en dan bepaalt de dokter of er medicijnen aan te pas moeten komen. Morten en co komen laat in de avond terug, hebben gegeten en zijn doodop.

Donderdag 17 juli - PE
Vroeg op: de LIDL gaat open in Armagh. Lidl is een soort Aldi, erg goedkoop, niet echt gezellig, wel allemaal vreemde merken maar daardoor ook allemaal exotische dingen. Maar mijn enthousiasme geldt een openingsaanbieding: een Lexmark kleurenprinter voor 19.99. Da's niet veel. Dat vonden meer mensen en er blijkt een heel systeem uitgedacht te zijn met dranghekken enzo, maar ik ben vroeg genoeg en heb een printer! Joepie! Er komt zelfs nog best een aardige kwaliteit uit ook.

De Denen vertrekken toch vandaag. Was nog niet helemaal zeker wat ze gingen doen, maar ze gaan naar een ver familielid van Sarah, een half Deense half Amerikaans-Indiaanse nicht. Ofzo. Ze woont in ieder geval in Leixlip, vlakbij Dublin.

We maken het huis een beetje aan kant als voorbereiding op de komst van de volgende gast: Swier! Swier is verantwoordelijk voor mijn eerste kennismaking met The Cobblestone, Drumshanbo en Nessa. O ja, jullie hadden waarschijnlijk al geraden dat Swier OOK een uilleann piper is. Komt op een spiksplinternieuwe motorfiets, mooi hoor. Gaat morgen door naar Clare om vrienden te bezoeken en reist daarna weer door naar Drumshanbo.

Het is weer een hartelijk weerzien en tot mijn grote verrassing is Swier laaiend enthousiast over één van mijn huisbieren: Adnams. En dit is een mooie gelegenheid voor een paar aanraders: mijn drie huisbieren: Smithwicks, Adnams en Deuchars IPA. Smithwicks is voor het betere zuipwerk tijdens het eten enzo, Deuchars is een erg lekker bier voor gewoon 's avonds en Adnams Broadside is een lekker zware voor bij guur weer. Jummie. Maar, dus, Adnams wordt gebrouwen in Southwold (Zuidwolde!) en daar woont weer een andere vriend van Swier. Diverse halve liters verder en lang nadat Thirs naar bed is gegaan gaan we ook slapen. Was gezellig.

Vrijdag 18 juli - PE
Swier gaat er redelijk vroeg vandoor, Thirs is voor de laatste dag naar het werk (volgende week vakantie en daarna zwangerschapsverlof) en het is stil in huis. Maar wel weer best even lekker. Veel wassen gedraaid, allemaal beddengoed en verder wat opgeruimd.

's Avonds besluiten we, wat een luxe, dat we niet zoals oorspronkelijk het plan was morgen naar Drumshanbo vertrekken, maar lekker zondag. Gewoon nog een dagje lekker voor onszelf, lekker aanrotzooien.

Zaterdag 19 juli - PE
Inderdaad, lekker een dagje gewoon wat aangelummeld, natuurlijk wel gepakt voor morgen!

Zondag 20 juli t/m zaterdag 26 juli
De Joe Mooney Summer School in Drumshanbo, County Leitrim. Onze vijfde keer. Maar... dit keer wel heel erg anders. We stappen bijvoorbeeld op de bus, niet op het vliegtuig. De bus brengt ons naar Portadown, waar we de trein nemen (na heel erg te zijn geschrokken van de treinkaartjes, da's duurder dan vliegen) naar Dublin en vanaf Dublin de trein naar Carrick-on-Shannon. De reis verloopt zeer voorspoedig, op een klein hikje na in Dublin: we mochten al heeeeeel erg vroeg de trein in: anderhalf uur voordat-ie zou vertrekken. Er zit nog niemand in de trein, wij installeren ons en in pal naast ons, in een lege trein, gaat een mevrouw zitten. We hebben ons boeltje opgepakt en zijn ergens anders gaan zitten: je kon op je klompen aanvoelen dat dat mens de hele weg zou gaan zitten ouwehoeren. Gelukkig kwam ze ons niet achterna.

De taxi brengt ons van Carrick naar Drumshanbo en alles is als vanouds. Alleen zijn er al een hoop bekenden: we komen immers een dag later dan normaal aan, we zien het dorp niet vollopen. Maar... er zijn nog veel meer vreemde koppen. Erg veel vreemde koppen. Maar goed, het weerzien met de oude bekenden is hartelijk. Eerst wat drinken, daarna de spullen in de kamer. We hebben een kamer met twee eenpersoonsbedden, is wel zo handig met Thirs nu, en een badkamer BIJNA en-suite: 1 meter de gang over. We zitten weer aan de vertrouwde oude kant, de kant van de disco... We gaan ons meteen inschrijven, dan hoeven we dat morgen niet in alle drukte te doen.

Drumshanbo zal nooit echt veel veranderen (ik heb maar een paar foto's gemaakt, zie voor een algemene impressie de vorige jaren), maar wat dit jaar HEEL erg anders is, is de B&B: Nessa ligt in het ziekenhuis! Eindelijk! Joepie! Ze heeft al jaren enorme last van d'r heup en ze heeft de operatie veel te lang voor d'r uitgeschoven. Het kwaad is inmiddels geschied, ze zal nooit meer echt goed kunnen lopen, maar de operatie zal in ieder geval de pijn wegnemen. De B&B wordt dientengevolgde bestierd (of bekoed? Het zijn allemaal meiden. Laten we het op gerund houden) door de dochters van Nessa: Margareth, Nessa en Bernice EN mijn grote vriendin, Tina. En alles gaat een stuk efficiënter dan vorige jaren, we hoeven niet af te wassen, ontbijt is op tijd klaar, er is warm water om te douchen...alles gaat van een leien dakje. Prima! Volgend jaar zetten we Nessa in een stoel en laten we het de meiden weer doen, bevalt PRIMA!

Ik heb besloten dit jaar alleen maar fiddle te doen, tot grote ergernis van de pipers. Thirs doet weer zang bij Rosie Stewart dus we zitten weer in dezelfde school: kunnnen we fijn samen oplopen. De maandag hebben we 'the grading': iedereen moet een stukje voorspelen en wordt daarna op een bepaald niveau ingedeeld. Het voorspelen gaat erg goed, maar ik word dientengevolge VEEL te hoog ingedeeld, bij Liz Kane, niveau 5 (vorig jaar zat ik op niveau 1). Ik ben tijdens de pauze maar, na me netjes te hebben afgemeld, naar een niveautje lager gegaan, maar... dat was BEN LENNON. Aaaarrghh, we're not worthy. Ben is the grand old man op de fiddle van Drumshanbo, heeft een heel eigen stijl van spelen en van doceren en na een halve dinsdag ben ik WEER een niveautje lager gaan zitten, bij Brenda McCann.

Bij Brenda voelde ik me eindelijk op m'n gemak. Niet de enige volwassene in de klas (wel veel kinderen), toch flink aanpoten, maar wel alles onder controle. Ik zag tijdens de week nog een paar Ben-studenten de klas binnendruppelen. Veel geleerd, zelfs tunes met de G-snaar! M'n eerste tunes met de G-snaar! En rolls en cuts enzo. En ook basisprincipes als hoe je de stok moet vasthouden enzo. En ook leuke tunes, van de zeven wil ik er ZEKER twee houden en da's een hoge score.

Tijdens de week zijn we zelfs geinterviewed! Door Maeve uit Dublin, een zangvriendin van Thirs, maar ook freelance journaliste en ze wil ons verhaal graag publiceren, liefst in The Irish Times :-) Ik heb 'r gevraagd of ze er ook in wil zetten dat ik een baan zoek :-)

Néillidh Mulligan heeft tijdens de week z'n Leitrim launch van zijn derde CD gehouden en we waren uitgenodigd! Naar later bleek als onderdeel van een select gezelschap. De hele Mulligan-clan was aanwezig en nog veeeeel meer mensen, iets te veel, het was nogal rumoerig, maar desalniettemin een leuke avond. Zeker indrukwekkend omdat Néilidh z'n vader Tom veel heeft gespeeld op het podium in Mohill waar Néillidh zelf z'n CD lanceerde. Die launches duren overigens best lang, niet per launch, maar ze vinden altijd wel een gelegenheid om NOG een launch te houden, je kunt in Ierland in ieder geval 32 keer je CD lanceren, iedere keer in een andere county.

Het was een leuke week, maar ook een rare week. Het was heel anders. Het was heel luxe om te kunnen zeggen, we zijn moe, we gaan gewoon lekker naar bed. We hoefden niet op te blijven om zoveel mogelijk muziek en indrukken op te zuigen om het lange droge jaar in Nederland mee door te komen. Dat was een erg lekker ontspannen gevoel, maar tegelijk is het wel jammer dat het hele speciale van Drumshanbo er zo afgaat.

Op de zaterdagmiddag, na de les, naar huis gegaan en op Dublin uit-ge-breid afscheid genomen van Morten. We hadden namelijk de aansluiting gemist (op drie minuten) en dan moet je in Ierland twee uur wachten. Althans, dat was de bedoeling, maar de aankomende trein had ook nog vertraging, dus we kwamen laat aan in Portadown. Op weg van het station naar de bushalte kwamen we een taxibedrijf tegen en iets verder zagen we wat hordes aangeschoten tuig, dus de keuze was snel gemaakt: lekker met de taxi naar huis en... ik ben ZO blij dat we in Armagh wonen. Het was echt fijn om weer thuis te komen. We zitten hier goed. Mmmmmmmmmmmm :-)

Maandag 28 juli t/m donderdag 31 juli - PE
Druk weekje. In Drumshanbo heb ik Stefan Marcus leren kennen, een Duitse piper die in Denemarken woont en die een half jaar een sabbatical heeft. Morten zei, nou, dan weet ik wel waar ik zou wonen: in Armagh. Dus... Stefan kwam via de zomerschool in Tubbercurry en die in Drumshanbo naar Armagh. Hij zat eerst in de jeugdherberg, maar... we hebben wat vrienden/kennissen gebeld en nu woont-ie prinsheerlijk en eeuwig dankbaar bij John Butler in huis, een prachtig huis aan de 'dure' kant van The Mall en is daarmee overbuurman.

Stefan is ERG gedreven en da's erg goed voor mijn piping: zo komt er bij mij ook wat van. We zijn zelfs bezig met duetten op pipes en fiddle en zo oefen ik m'n fiddlespel ook nog. Prachtig. Dat noemen ze geloof ik een win-win situatie.

Minder prettig is dat Thirs voor twee weken in Nederland zit en dat vind ik HELEMAAL niet leuk, snif. Ik zit hier niet weg te kwijnen hoor, maar ik mis ze wel, Thirs en Beppie. Op maandag belde Brian overigens op, of we wilden komen eten: een vriend van 'm is een fervent visser, maar houdt zelf helemaal niet van vis. Deze man had een paar zalmen gevangen en bij Brian gedumped, of we wilden helpen komen opeten. Wilde Ierse zalm, dus. Lekker hoor :-)

Verder ben ik deze week heel erg druk bezig aan m'n eerste betaalde freelance klus hier: het bouwen van de nieuwe website voor de het William Kennedy Piping Festival. Hij is nog helemaal niet af, maar de belangrijkste informatie staat in ieder geval online. Moet nog wel een hele hoop aan gebeuren en daar ben ik dan ook druk mee bezig. Ook het draaiende houden van de nieuwe computer van de Vallely's kost wat tijd, niet zozeer het troubleshooten, maar het gezellig ouwehoeren doet 't 'm.

Woensdag 30 juli - TM
Om kwart voor zeven opgehaald door onze persoonlijke taxiservice Dara. Sinds Ann en Dara gezegd hebben dat we zeker moeten vragen om een lift, hebben ze al een paar keer gereden en ook nu was een rit naar het Belfast International Airport (1 uur heen, 1 uur terug) geen enkel probleem. 'K moet op verzoek Dara nog wel even bellen om kwart over zes om ervoor te zorgen dat hij echt wakker is geworden. Met wat tranen en een raar gevoel in de buik Paulus gedag gezegd. Door veel geklets op de vroege ochtend is het een snelle rit naar het vliegveld. Met een zwaai en de woorden: 'geef een belletje als je terugkomt, dan haalt één van ons je weer op', verdwijnt Dara weer. Redelijk snelle incheck, zonder al te veel problemen met de zwangerschapsverklaring. Omdat ik meer dan 28 weken zwanger ben, heb ik een verklaring van de huisarts nodig waarin de weken bevestigd worden en waarin verklaard wordt dat ik 'fit to fly' ben. Het meisje weet niet precies tot hoeveel weken je eigenelijk met een certificaat mocht vliegen (36 weken), maar dat heeft ze snel genoeg achterhaald.

Op weg langs het 'grenswisselkantoor' besef ik dat ik wel een verzekering had voor medische kosten, maar geen reisverzekering. Oeps. Bij het grenswisselkantoor naar een reisverzekering gevraagd en met enige tegenzin GBP35,- betaald voor twee weken verzekering. Maar goed, beter nu 35 en later niks, dan nu niks en later misschien 2500 voor weet ik het wat. Daarna meteen doorgelopen naar de controles en de gate. Daar alvast gevraagd of het certificaat al gecontroleerd moest worden of echt pas het inchecken: later pas. Ik wil niet vragen of ik bij de preboarding al naar binnen mocht: ik weet niet of ze daar ook zwangeren rekenen tot de 'mensen met baby's en kleine kinderen of anderen die assistentie nodig hebben'. Ik heb nummertje 62, dus ik ben vrij laat aan de beurt, we zullen wel zien waar ik beland. Als een hele meute mensen al bij het preboarden in de rij gaan staan ('please remain seated' heeft dan geen zin meer'), blijf ik maar zitten, ik heb geen zin om lang in de rij te staan en een plaatsje vind ik toch wel. Plotseling komt er een geelgeheste vliegmevrouw op mij af en vraagt of ik naar Amsterdam ga. Ja? Nou, kom dan maar vast mee, dan kunt voor alle anderen een plekje uitzoeken. Ha! Dus na de stellen met kinderen en man met stok, mocht ik als eerste aan boord. Meteen op de 2e rij van voren gaan zitten aan het gangpad: kan ik er makkelijk uit om te staan en naar de wc te gaan én kan ik er in Schiphol snel uit.

Eenmaal in het vliegtuig word ik toch wel zenuwachtiger dan normaal: zal alles wel goed gaan, krijg ik geen spontane waterbreuk enzo... Bij het opstijgen wordt er hevig geprotesteerd door een knoertharde buik: ik heb al sinds vroeg in de zwangerschap harde buik, maar deze deed zelfs zeer. Dus veel aaien en goed ademgehaald. Ook bij het dalen dezelfde reactie. Gelukkig tussendoor geen last gehad. Om tien over half twaalf geland, maar nog 15 minuten getaxied naar de slurf. Even over 12-en bij de bagageband. Mijn paps zou mij op komen halen, maar wie er stond achter het glas: geen vader. Mmm. Maar even gaan zitten en later nog eens gekeken en gebeld, maar zowel in Annen bij mijn ouders als op de mobiel werd niet geantwoord. Misschien heeft de trein vertraging? Hoe dan ook, het duurt een eeuwigheid voordat de bagage komt en ik kom pas om vijf voor één uit de bagagehal. En daar, toch, in rij drie staat vaders: hij was bang mij te missen als hij van de ene naar de andere kant zou lopen! Samen nog wat broodjes gehaald en toen snel door naar de rechtstreekse intercity naar Assen. Gekletst, uit het raam gekeken en geslapen. In Assen nog drie kwartier moeten wachten op de belbus en de gelegenheid ten baat genomen een ijsje te eten. Rond een uur of vijf gaar en warm in Annen aangekomen, waar mijn oom Kees bij de bushalte staat: hij houdt zijn vakantie in het Drentse en was met mama de hort opgeweest. Mama stond in de tuin op haar dikbuikige dochter te wachten.

Op 't Rustpunt slaat moeders aan het koken, terwijl bij mij langzaam het lichtje uitgaat. Even op bed gelegen voor het eten, totdat de telefoon naast mijn hoof overgaat: Oma Mulder. Vindt het leuk mij weer te horen en dat ik langs kom. Na het eten (helaas, pindakaas, is mijn verlangen naar een Hollands patatje oorlog en een kroket niet bevredigd: de snackbar is dicht), nog wat tv gekeken om maar niet al om half zeven al in slaap te vallen. Nog een afspraak met Han en Annemieke gemaakt om morgen langs te komen (het bezoek was al gepland, maar de tijd nog niet). Han heeft vakantie en dochter Marrigje (bijna 3) is thuis, dus het hele grut is er. Om half tien (half negen volgens mijn biologische klok) geef ik de pijp aan Maarten en duik zo goed als nakend het bed in (het is hier goed warm en dat gaat alleen nog maar erger worden, geloof ik :-(.

Donderdag 31 juli - TM
Heerlijk geslapen ondanks hongerige mug en warmte: om kwart over zeven uit mijzelf wakker. Douchen, aankleden en ontbijten. Om 8.48 gaat de bus naar Groningen, vandaar neem ik de trein naar Leeuwarden Camminghaburen. Pa en ma gaan met oom Kees in de auto op voorouderspeurtocht in Groningen: kerkhoven langs en voorouderlijke (Mulders) plaatsjes bekijken. In Leeuwarden staat Han met Marrigje op het perron mij op te wachten. Marrigje is een echte babbelkous geworden in de korte tijd dat we haar niet gezien hebben. Han en Annemieke hebben één dag voor onze eigen verhuizing de sleutel van hun huis in Leeuwarden gekregen en zijn niet te lang daarna vanuit Abcoude naar het Noorden vertrokken. Gek hoor om ze nu in Leeuwarden thuis te zien. Het huis is mij, behalve van wat foto's, nog onbekend, en ik ben danig nieuwsgierig hoe het er van binnen uitziet.

Het huis staat aan de uiterste noordkant van Camminghaburen en kijkt uit over weilanden (als je over de grote weg heenkijkt). Voor het huis alleen bestemmingsverkeer, dus heerlijk rustig. Beneden mooi licht houten parket en veel lichthouten meubelen: erg mooi! Verder een groot aantal kamers boven en ruime overlopen. Licht en ruim, ik raak weer helemaal geïnspireerd! Lekker gekletst en gelunched. Buiten nog wat met de buurman gekletst en met de buurhond gespeeld. Met het oog op de invallende slaap met een late middagtrein teruggereden naar Groningen en aldaar in de overstaptijd mijn langverlangde patatje oorlog gegeten: Mjummie, goeie friet met erg lekkere satésaus. Snel naar de bushalte, waar precies de bus aankomt. Verkeerde kant van de bus gegokt: in de volle zon zwetend naar Annen, want de rest van de bus blijft vol. Besluit om in Annen in het zwembad te gaan dobberen (zwempak meegenomen, jaja, vooruitziende blik). Via zwembad (entree en openingstijden) vaders tegen het lijf gelopen bij een buur, die hetzelfde idee heeft als ik, dus, samen bezwembroekt en bebadpakt naar het zwembad. Brrr, koud water in eerste instantie, daarna heerlijk aangenaam. Half uurtje rondgedobberd en wat baantjes getrokken. Thuisgekomen helemaal fris en fruitig, maar dat duurde niet lang.... Na het eten en het vooruitzicht van een hittegolf slaat de vermoeidheid toe. Snel achter de computer gekropen om dagboek te schrijven, voordat ik vergeet wat ik allemaal gedaan heb. Mevrouw van draagzakkenwinkel in Assen belt om een afspraak te maken voor morgen. Ik had haar nummer al eerder een keer gebeld, maar toen was ze op vakantie. Morgen laat in de ochtend dus naar Assen, misschien met draagzak terug!