Rond een uur of vier weer met de bus terug naar huis en ons opgemaakt voor het volgende evenement: het verjaardagsfeestje van LeeAnne: de dochter van Sally. Lekker ontspannen zitten babbelen, gegeten (bbq) en later op de avond kwamen de instrumenten op tafel. Nog een kleine sessie gehad en niet al te laat naar huis.

Sally reed ons naar huis en halverwege werden we tegengehouden: marsen. We hadden vanochtend al gelezen dat er vanavond marsen zouden zijn (God save the Queen), maar het was iets omvangrijker dan we hadden verwacht. Het hele centrum van de stad was onbereikbaar en ontoegankelijk, overal bussen, mensen en bands. Toch maar in de auto blijven zitten aangezien het geen goed idee was om met een pipes koffer en vioolkoffer door de menigte naar huis te lopen.

Eenmaal thuis gekomen ben ik na de instrumenten goed te hebben opgeborgen nog de straat opgegaan en ik moet zeggen, dat was een erg vreemd gevoel. Het bleek vandaag de verjaardag van koningin Elisabeth te zijn en dat werd door alle loyalisten uitbundig gevierd met allerlei nationalistische (loyalistische) uitingen. Overal Engelse vlaggen en parafernalia. En dus overal drum- en fluitbands. Op zich best aardige muziek, alleen vreselijk simpele tunes, maar er werd goed gedisciplineerd gemarcheerd. Menige taptoeband kon daar een puntje aan zuigen. Maar... die hele militaristische bijsmaak is toch best intimiderend en zorgde ervoor dat ik me niet helemaal op m'n gemak voelde, want, hoe je het ook wendt of keert en hoe neutraal ik ook in het begin was, ik hoor toch bij de 'andere' club.

Rond een uur of twaalf was het ergste rumoer over (er liepen tientallen bands door de hele stad) en gingen de bandleden de stad in. Diep in de nacht kwam de meute terug en moest de bussen in die voor ons huis geparkeerd stonden en dat heeft ook nog wel enige tijd geduurd met een hoop dronkemansgebral en groepsgedrag. Het gaat er dus echt van afhangen hoe vaak dit gebeurt of we wel of niet in dit huis blijven wonen.

TM
Met de bus dus naar Gosford Park. Jammergenoeg ontdekten we pas om elf uur dat er om half elf een gratis bus vertrok naar de Show... Dus gewoon betalen, terug wel met de "Showbus". Voor de deur ingestapt. Prachtig park, deels bos en deels grote weiden, een goede plek om op een mooie dag te gaan wandelen. Na korting gekregen te hebben op de toegang vanwege de twee ouwetjes ;-), naar het showterrein gelopen: eerst een knetterharde kermis (wordt dit nog leuk?), en toen: braderie (lekker!) en beesten zo ver het oog reikte. Meteen lekkernijen ingeslagen: jam en cake. Het is al behoorlijk warm en zonnig: zonnebrand bleek 's avonds geen overbodige luxe. Ondanks een paar keer smeren licht verbrand op de schouders in allerlei onidentificeerbare vlekken. Nadat we alle kraampjes en beesten gezien hadden een wandeling in het bos gemaakt, heerlijk in de schaduw.

Verjaardag bij Sally en Werner was erg gezellig, lekker met de honden geknuffeld (of ik nou wilde of niet). De zon bleek toch iets meer invloed gehad te hebben op mijn hoofd en het laatste deel van de avond op de bank doorgebracht. Gelukkig kon Sally ons naar huis brengen in de eerder genoemde paradesfeer. Mm, is interessant maar toch ook wel een beetje intimiderend, zeker als het allemaal voor je voordeur gebeurt. Wat Paul al zei: even afwachten hoe de rest van de zomer verloopt. We kunnen natuurlijk de gewoonte aannemen van veel mensen rond de Mall: in een paradeweekend lekker weg. Wij sal sien.

Zondag 15 juni - TM
Beetje uitgeslapen en ieder zijns of haars weegs: mama had gisteren bij een christelijke boekhandel gevraagd naar een kerk in haar straatje. Na een aantal belletjes is een rit geregeld naar een kerk in Lisnadill, even buiten Armagh. Rond een uur of elf is ze op weg. Pa gaat een langere wandeling maken en wij zitten even lekker te zitten, lezen en computeren. Na een late lunch gaan Pa, Ma en ik met de taxi naar The Argory, een landgoed een kwartiertje rijden van Armagh. Daar worden vandaan speciale rondleidingen gehouden over het werk van de National Trust. Korte praatjes over passieve conservering van textiel, boeken en meubels in een historisch pand. IK WIL WEER EEN MUSEUMBAAN!!! BOEHOEHOE! Aldus wat genetwerkt en wat namen en adressen gekregen. Tijdens Beppieverlof ga ik daar eens werk van maken.

's Avonds lui Chinees gehaald bij de goede Chinees (niet Superwok maar Mandarin House).

Maandag 16 juni - TM
Op naar werk. Pa en Ma op eigen houtje naar Monaghan. Werk wordt steeds grimmiger voor ons, steeds minder zin en we verzuchten regelmatig: zullen we ermee ophouden. Toch doorgaan, want ophouden en geen werk is op het moment geen optie. Alhoewel het feit dat ik af en toe naar de wc moet om tranen te laten lopen uit frustratie toch niet echt een goed teken is. Ook nog eens hoofdpijn.

's Avonds is er family session voor de jongsten van de Armagh Pipers Club en Paulus gaat met de ouders luisteren en kijken, ik zit of lig op de bank en baal.

Dinsdag 17 juni - TM
Pa en Ma om kwart voor zeven opgehaald door Dara die ze naar het vliegveld heeft gebracht.

De handdoek is in de ring gegooid, en wel door Paulus! Na een paar uur bellen hadden we het allebei alweer gezien, maar waar ik eigenlijk niet durfde, zei Paulus met tranen in z'n ogen: ik word gek, ik hou ermee op, en is naar huis gegaan. Oeps. De rest van de dag was voor mij ook niet meer echt gezellig. In de lunchpauze nog naar huis geweest om met Paul te praten. Voorlopig blijft hij thuis, afhankelijk van wat ACD zegt.

Woensdag 18 juni - TM
Rare dag, niet lekker en moe, 's middags nog in de sick room een geoorloofd dutje gedaan. Af en toe huilbui. Mm.

Donderdag 19 juni - TM
Ik geloof dat die kleine weer een groeispurt doormaakt: pijn in mijn buik en hoofdpijn, drie uur wakker gelegen. Besloten thuis te blijven. Onze teamleader mailtje gestuurd om te zeggen dat ik gewoon ziek ben en er niet ook mee ophou. Goed geslapen en uitgerust.

In de namiddag komt Gea, gezellig! Na een snelle pastamaaltijd naar een concert in het theater gegaan van Malinky, een Schots-Ierse band met veel liedjes, heel veel goeie liedjes. Heel heel heel erg goed concert, of zoals Paulus zou zeggen: hEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEl erg goed concert ;-). Onze emigratietune werd ook nog gespeeld, waardoor ik vreselijk zat te miepen (in het donker hoor, en op Paulus zijn schouder) van geluk.

Vrijdag 20 juni - TM
Vandaag zelf een crisis doorgemaakt op het werk. Het begon al om kwart over negen toen ik bij een telefoontje in de wacht werd gezet met De Zeeuwse kust van Bløf. Dat hadden ze beter niet kunnen doen. Word ik altijd een beetje sentimenteel van, van dat liedje: huilbui 1. Even later een stomme vent aan de telefoon: huilbui twee (niet meer aan de telefoon hoor). Na de pauze met de collega's over Paul en mij en werk gehad en ik zat mij weer vreselijk op te winden: huilbui 3. Na een korte pauze op de plee maar weer gaan bellen, maar bij het eerste belletje kon ik al bijna niet meer mijn naam zeggen. Bij het doorverbinden snel opgehangen: huilbui 4. En die hield ook niet meer op. O-o. Na een kwartier geloof ik dorst ik mijn neus weer te vertonen, en werd meteen onderschept door de teamleader die al was geinformeerd door de collega's. Bij haar mijn hart uitgestort. Zij heeft toen meteen iemand van Adecco gevraagd ook met mij te praten. Beide gesprekken leverden eigenlijk geen resultaten op, behalve dat ik wat rustiger was geworden. Het lijkt er wel op dat er nu actie gaat ondernomen worden, omdat de ontevredenheid bij het team nu langzaam begint door te dringen bij het management.

Zaterdag 21 juni - TM
Dit weekend echt weekend vieren: niet aan werk denken en alleen maar leuke dingen doen. Vroeg op: naar Newry met de bus om allerlei boodschappen te doen: kleren voor mijzelf en Beppiespullen. Om acht al in de bus en om negen uur in het overdekte winkelcentrum: bijna alle winkels open en heerlijk rustig. Op mijn gemak allerlei winkel bezocht om wat prijsvergelijkingen te maken en toen mijn slag geslagen. Om kwart over elf met drie grote tassen terug naar het busstation.

Omdat we vanavond waarschijnlijk een lange nacht gaan maken, 's middags een paar uur naar bed. Friet gehaald. Om half tien opgehaald door Ann: we gaan naar het Navan Fort om midzomer te vieren. We weten nog niet precies wat er gaat gebeuren, maar Dara en de Armagh Rhymers gaan in ieder geval iets opvoeren. Rhymers zijn van oudsher rondtrekkende zangers, dichters en acteurs die bij allerlei festiviteiten optraden. Vaak hebben ze een masker op van wilgentenen die het personage van de persoon verklapt.

Bij een boerderij vlakbij het Fort verzameld met een aantal andere mensen: fakkels werden aangestoken, kostuums aangetrokken (Paul werd een veelkleurige beer en Gea een wit paard), ik bleef van verkleden verschoond. In optocht met muziek, fakkels, honden en kinderen naar het Fort gelopen. Daarbovenop gekomen werden de fakkeldragers in een cirkel geplaatst. In het midden volgde toen een anderhalf uur durende opeenvolging van poëzie, liedjes, muziek en een enkele stoot op de midwinterhoorn door Paulus. Dara had mij al gevraagd of ik wilde zingen en ik had ja gezegd, niet beseffende dat dat op het fort zelf moest gebeuren. In de grote cirkel dus het enige liedje gezongen dat een beetje bij de gelegenheid paste: heel eenvoudig liedje over de levenscyclus. Gelukkig ook een kort liedje: ik was mij een partij zenuwachtig! Ik vloog alle kanten op met mijn stem, maar het was wel heel speciaal om het te zingen. Vertaald: deze aarde zal je eten geven, de rivier zal je water geven, deze vrouw zal jouw kinden baren en deze aarde zal jouw graf zijn, dans maar zachtjes en huil niet. Een slaapliedje eigenlijk, maar met de emigratie en Beppie in gedachten was het heel speciaal om het op die plek, met die gelegenheid te zingen.

Na de viering weer terug naar de boerderij, waar iedereen langzaamaan vertrok. Wij waren in de veronderstelling dat er nog muziek gemaakt zou worden, maar er was alleen nog theedrinken. Ann ging ook al weg en we waren best moe, dus om twaalf uur waren we weer op het honk.

Zondag 22 juni - TM
Op donderdag waren we door Eithne en Brian uitgenodigd om naar de aflsuitende Pipers Club BBQ te komen bij hen thuis. Eigenlijk alleen voor docenten... Jaja, we hebben hier een bevoorrechte positie. 's Ochtends dus niet naar Monaghan, waar een grote veiling van alllerlei failissementsspullen zou zijn, op afraden van voorgenoemden, maar naar de achtertuin van de Vallely's. Daar waren de BBQ's al aan het roken, de tafels vol en de borden gereed. Gea had nog snel een lekkere cake in elkaar gebakken om mee te nemen, die werd prompt bij de deserts ondergebracht. Er was voor een man of dertig eten voorbereid, terwijl we toch echt maar met z'n 15-en waren... heerlijk gesmuld van alles en nog meer tot we geen pap meer konden zeggen, en toen kregen we het toetje nog.

Na het eten en drinken werden de instrumenten tevoorschijn getoverd en begon een buitensessie. Ik heb na veel drang ook nog een liedje gezongen, waarbij ik bij elk couplet hulp nodig had, want ik kon de tekst niet meer herinneren... Gea en ik rond een uur of negen naar huis: moe en het vooruitzicht van morgen werken deed mijn wijze kant tonen. Paulus bleef met een grote grijns en rode wangen zitten, alsof hij wilde zeggen: ja hoor, gaan jullie maar, ik vermaak mij hier wel. En dat hebben we geweten...

Om half drie hoorde ik door mijn oordopjes heen allerlei gebonk in de gang. Ik dacht dat Paulus zijn sleutels kwijt was of het gat niet kon vinden, dus naar beneden. Halverwege de trap zag ik twee wiebelenden beentjes in het halletje staan en twee grote ogen die mij aanstaarden. Toen ik verbaasd, lacherig en een beetje boos tegelijk "Paul" zei, begon hij te giechelen en hield het volgende half uur niet meer op. Het was erg gezellig geweest met Brian en Dara, met wie hij in de conservatory nog flink had zitten hijsen. Erg leuk voor hem, iets minder voor mij, want je kon onderdehand een bowlingbaan opzetten met de kegel die ik rook. Na veel gegiechel eindelijk in bed, waarna het gegiechel overging in instant gesnurk.

Maandag 23 juni - PE
Sjongejongejonge, tijden geleden dat ik ZO heb gezopen. Was wel erg gezellig, maar toen ik 's ochtends opstond was ik nog steeds danig onder invloed. Maar... gelukkig kon ik me nog wel herinneren afgelopen nacht de primeur gehoord te hebben van twee gedichten waar Brian schilderijen bij gaat maken. Speciaal project voor het 10e William Kennedy Piping Festival.

Maar goed, vandaag gaat de kogel door de kerk, buigen of barsten en nog meer van die clichees. Gewoon naar werk gegaan en de eerste twee uur ongeveer zes liter water gedronken om van die kegel (GEEN kater!) af te komen en dat lukte ook nog. Gelukkig hebben ze nog geen telefoons met reuksensoren uitgevonden (toch?).

In de middag te horen gekregen dat Adecco niet verwacht dat er nog ook maar iets gaat veranderen bij AnswerCall Direct en ik heb dus mijn baan opgezegd en ben weer werkeloos. Het wrange van het geheel is dat ik wel HEEL ERG GOED in mijn werk was, maar ik word er helemaal gek van. De herhaling doet me in de gordijnen klimmen en het voelt echt als een gevangenis. Adecco zegt me wel toe hard op zoek te gaan naar een nieuwe baan voor me. 's Middags vrolijk allemaal mp3-tjes afgespeeld van de Janse Bagge Band (Sollicitere) en het Klein Orkest (toch? In ieder geval: Koos Werkeloos).

Gea heeft zichzelf prima vermaakt en is naar de dokter geweest om naar d'r been te laten kijken. Ze heeft een week of anderhalf geleden in Amsterdam een rotsmak gemaakt met d'r fiets en de wond ziet er een beetje lelijk uit. De dokter geeft Gea gelijk en morgen gaan we naar het ziekenhuis in Craigavon. Weet ik ook meteen hoe we daar moeten komen als Beppie d'r uit wil.

's Avonds met z'n drieën naar de Spires bar in het hotel: eindsessie van de Armagh Pipers Club, dit keer voor de gevorderde klassen. Leuke muziek, als vanouds weer een enorm chaotisch zooitje, maar da's wel zo spontaan. Niet al te lang gebleven want morgen vroeg op (op m'n eerste dag als werkeloze, potverdrie) om naar het Craigavon ziekenhuis (dat eigenlijk in Portadown ligt) te gaan.

Dinsdag 24 juni - PE
Zoals gezegd, vroeg op en met Gea op de bus naar Craigavon/Portadown. We waren er vroeg en ook redelijk vroeg weer weg. Eigenlijk een bezoek geweest waar Gea niets aan heeft gehad: ze weten nog steeds niet wat er precies aan de hand is, maar ze denken wel dat het veilig is om te vliegen. Maar dat willen ze weer niet zwart op wit zetten.

Dus weer terug naar Armagh, met een kleine koffiebreak in Portadown. In Armagh hebben we heeeeeeel rus-tig aaaaaaaaan gedaan, want Gea gaat niet zo snel :-), enkele bezienswaardigheden bezocht. Ook nog de laatste Harry Potter gekocht en cadeautjes ingeslagen voor het thuisfront want... morgen naar Nederland!!!

Woensdag 25 juni - TM
Paulus en Gea vroeg op, de taxi wordt om kwart voor zeven verwacht. Ik sta om half zeven op voor de laatste knuffels. De taximeneer begint al aardig bekend te worden: steeds dezelfde vriendelijke meneer die dit keer al om vijf over half voor de deur staat. Als ik vanachter het raam zwaai dat ie gesignaleerd is, gebaart hij rustig aan te doen: hij is nog aan zijn sigaretje bezig. Gek gevoel als ze weg zijn, voor het eerst alleen hier.

Werk is, zoals valt te verwachten, als een middelhoge laag stroop waar ik mij met volle bergbeklimbepakking doorheen moet zien te worstelen. Ik heb geen honger, maar val wel bijna van graatje in de namiddag.

's Avonds is het openingsconcert van het Tommy Makem International Festival of Song, waar ik twee vrijkaartjes voor heb gekregen. Ik heb het tweede kaartje aan Sally beloofd, die gaat met haar kinderen Lee-Ann en Maxell ook. Ik heb eigenlijk geen zin na vandaag, maar ik moet mij verdorie niet de leuke dingen laten ontglippen omdat ik met dat stomme werk zit! Dus, zonder eten, krijg geen hap door mijn keel, naar het Armagh City Hotel. Daar zie ik al meteen twee oude bekende uit Drumshanbo: Eleanor en haar man uit Belfast, vaste zangluisteraars. Allebei boordevol vragen over onze komst naar Armagh, werk, kindje, muziek etc, etc, etc. Ondertussen is ook Sally gearriveerd en we moeten ons met tegenzin naar de zaal van het concert begeven: het is erg gezellig om zo ontspannen te kletsen. In de zaal blijkt Martijn uit Diemen er ook te zijn: bij hem en een aantal vrienden van hem heb ik de laatste maanden in Amsterdam meegezongen in een zangavondje. Was leuk hem ook weer te zien. Ann, Laura, Alana en Jarlath zijn er ook: de laatste twee treden op in het eerste deel van het concert.

Het eerste deel van het concert wordt verzorgd door de Armagh Pipers Club zangers en de harpers van Patricia Daly. Allemaal jonge mensen tussen de 12 en 18. Vooral mooie liedjes en Alana kan echt heel erg mooi zingen... Moeders naast mij zit weer helemaal te glimmen. De ruimte was inmiddels als een sauna en ik verhuis naar de lounge naast de zaal. De deuren staan open en de ruimtes worden gescheiden door een glazen wand, dus ik kan alles zowel zien als horen vanuit een lekker luie fauteuil. Het tweede deel wordt verzorgd door de Armagh Rhymers, met Dara als één van spelers. Het is de eerste keer dat ik een echte show van hen zie, naast het voorproefje van Midzomer. Het is een geweldig spektakel met zang, poëzie, sketches, clownstoeren en veel verkleedpartijen met handgemaakte maskers van wilgetenen. Helaas val ik toch rond een uur of tien een klein beetje in slaap en besluit toch maar naar huis te gaan. Na een hamburger met ananas op de terugweg als een kei in slaap gevallen.

PE - sja, en ik dus weer terug in Nederland. Da's een heel raar gevoel. Zo in Nederland zijn zonder een sleutel op zak te hebben van een eigen huisje daar. En DRUK! Sjongejongejonge... Meteen al op weg naar de uitgang op Schiphol alweer neigingen om mensen voor hun schenen te trappen. En de souplesse bij het kaartje-trekken in de NS-automaat is ook helemaal verdwenen.

Afscheid genomen van Gea (snif) en op naar Breda. Toch maar via Den Bosch gegaan, kon ik tenminste nog even op Duivendrecht overstappen, even voelen hoe het vroeger was. Nou, LAAT MAAR. Wat een drukte. In de trein door Zuid-Oost nog vol melancholie naar buiten gekeken, maar ik woon toch liever aan The Mall ;-)

In Breda voelde alles weer vrij gewoon. Leuk om Sas weer te zien en ... de verrassing was bijna compleet. Moeder bleek toch al stiekem een beetje gedacht te hebben dat ik er misschien wel zou zijn. Wim en Gerda waren er ook en Vicky en Cornee en John en Jeanne. En natuurlijk Jeroen, het zoontje van Vicky en Corné. Werd me meteen bij binnenkomst in de handen gedouwd, met luier en schoonveegdoekjes, ga maar oefenen... Met vereende krachten (dankjewel Sas) is het gelukt, maar het grote verschil tussen een levend jongetje en een teddybeer is dat een teddybeer stil blijft liggen wanneer je op 'm oefent.

Het was een bijzonder gezellige avond, lekker gegeten, lekker rustig aan gedaan, gebabbeld, gewoon, leuk. En raar. Als je het zo ziet is Armagh helemaal niet zo ver weg van Breda. 't Is in 1 dag makkelijk te doen.

Donderdag 26 juni, Vrijdag 27 juni - TM
Zelfde verhaal als gisteren/eergisteren, 's avonds thuisgebleven.

PE - 's ochtends vroeg op, met moeder samen ontbeten, afscheid genomen en rustig aan mezelf klaargemaakt om naar Zeeland te vertrekken. Jazeker, vader en Ien zaten in een vakantiekamp vlakbij Neeltje Jans. Vandaag was het bloedheet. Nog een voordeel van Ierland boven Nederland, bij twintig graden loopt iedereen te klagen over een hittegolf en als de zon langer dan een half uur achterelkaar schijnt groet iedereen elkaar op straat met 'mooie dag, hè'. Het mag duidelijk zijn dat ik NIET van 'mooi' weer houd.

Trein via Roosendaal naar Middelburg gepakt en daar opgehaald door vader en Ien. Vader is me een partij grijs geworden! Dat valt je natuurlijk niet op wanneer je 'm continu ziet, maar na zo'n maand of vier valt dat best op. Het kamp is erg mooi, leuk, lekker in de tuin koffie gedronken. Jan en Fie waren er ook. Nog een strandwandeling gemaakt samen met vader en gesprekken gevoerd die we normaal alleen maar 's nachts na een fles of wat akvavit voeren. Mooi strand.

Al dat gezit eist z'n tol: na het eten stuiter ik bijna m'n stoel uit en ik ga nog even een stukje fietsen. Heerlijk gefietst over Neeltje Jans tot een soort middeneilandje. Daar de laatste restjes licht achter de horizon zien verdwijnen. Overigens erg prettige fiets!

Vrijdag 27 juni - PE
Lekker geslapen, illegaal op een luchtbed onder de trap. Na goed ontbijt weer weggebracht naar Middelburg en daar op de trein naar Eindhoven, op naar Tiggr en Net. In Eindhoven nog een paar cadeautjes gekocht voor Medea (die was dinsdag jarig) en de jongens (omdat het zo lullig is alleen Medea een cadeautje te geven).

Ik had nog geld meegenomen om op onze Nederlandse girorekening te storten aangezien de belastingdienst het nodig vond een en ander terug te vragen. Het geld dat ik had meegenomen waren Euro's (geen probleem) en Pond Sterling. Alleen, daar voelde ik me toch best een beetje belazerd, de Postbank weigerde mijn ponden sterling in te nemen: verkeerde bank. In de UK heeft iedere bank z'n eigen bankbiljetten en ze weigerden mijn Noord-Ierse ponden (sterling) in te nemen. Ik heb nog geprobeerd uit te leggen dat het toch echt pond sterling was, dat je er in de hele UK mee kunt betalen, maar ze gaven geen sjoege. Blijkt dat ik toch al aardig chauvinistische gevoelens aan het ontwikkelen ben want ik HEB me daar toch over lopen opnaaien.

Maar... het weerzien met Tiggr en Net en de kinderen maakte alles weer goed. Ik heb weer een hele hoop zitten voorlezen en zitten spelen met Medea en de jongens en later op de avond weer lekker zitten babbelen. Al met al toch weer erg leuk om in Nederland geweest te zijn. Maar, morgen weer lekker terug!

Zaterdag 28 juni - TM
Zal ik weggaan, zal ik thuisblijven? Er is een concert/sessie ergens aan de kust van Lough Neagh: geen flauw idee hoe ik daar kom. Paulus komt vanmiddag thuis, dus ik blijf misschien gewoon thuis om hem op te wachten. Beetje klussen tot een uur of half een: dan staan Brian en Eithne voor de deur met tassen lekkers en vragen of ik zin heb om te komen lunchen en daarna naar de sessie te gaan! Aldus, snel alles uitgezet, berichtje voor Paul achtergelaten en weg. Heerlijk in de zon verse salade, knoflookkruidenbrood met humus en tomaten gesmikkeld met vlierbloesemlimonade. In de auto naar fiddlecd's geluisterd en, zoals het goede Ieren betaamd, twintig minuten te laat aangekomen bij het meer.

Het weer was zo mooi en het uitzicht ook, dat we eerst een stukje zijn gaan wandelen, voordat we naar binnen gingen. Binnen bleek het programma te zijn omgegooid, waardoor we in een niet al te interessant toneelstuk terechtkwamen. Pas laat begon de sessie, helaas pindakaas, met zangers ende gitaren die blablablaballades ten gehore brachten. Brian verdween al bij het eerste liedje hoofdschuddend, Eithne trok bij het tweede liedje wat bleek weg en ik wilde eigenlijk ook liever ergens anders zijn. Stiekum naar buiten geslopen en van het mooie weer en het uitzicht genoten. Gekletst over van alles en nog wat, vogels gedetermineerd en om kwart voor vijf weer teruggereden naar Armagh "dan ben je misschien nog voor Paul thuis". Voor de deur afgezet en ja hoor, daar kwam een heel slaperig Paultje aangekropen.

PE - vroeg op, geen probleem gehad met het wakker worden: ik sliep op dezelfde verdieping als de kinderen en die zijn best vroeg wakker :-) Terugreis is eigenlijk zonder veel bijzonderheden verlopen. Behalve dan dat ik vergeten had wat ponden achter te houden voor m'n buskaartje terug naar huis en ik geld moest halen en de ENIGE geldautomaat op weg naarbuiten buiten werking was en ik dus een half uur rond heb lopen zeulen om geld te halen en daarna de uitgang weer te vinden en daardoor het voordeel van geen handbagage volledig teniet had gedaan en alsnog een latere bus naar Belfast had en dus alsnog een uur op de bus naar huis moest wachten.

En toen was ik dus inderdaad heel erg moe. Ik kwam op het busstation in Belfast nog iemand tegen die ik kende, maar heb alleen maar vaag 'hoi' gezegd en de hele weg naar huis wezenloos naar buiten zitten staren.

Zondag 29 juni - TM
's Ochtends de blauwe muur in de babykamer afgemaakt: is mooi geworden. 's Middags naar de zangsessie in het hotel waar Stephanie, organisator, mij voor had uitgenodigd. Mick Quinn uit Mullaghbawn presenteerde het geheel en was weer heel lief bezorgd over mij: gaat alles wel goed met jou en de baby? Sean Mone was de gastzanger. Hij komt uit Keady en schrijft hele goede liedjes, zowel mooie als humoristische. Tussen twee hoofdmoten Sean werden lokale zangers gevraagd om een liedje te zingen (daar hoor ik nu ook bij!). Ging niet echt lekker, heel moeizaam en ik had het idee dat iedereen in slaap viel :-( (achteraf gezien ongegrond, maar tijdens het zingen is het geen fijn gevoel). Naderhand nog wat gedronken met wat andere zangers en kaartjes gekregen voor het afsluitende concert 's avonds met Sean Keane en Briege Murphy. Nou vind ik Sean Keane helemaal niet mooi zingen, maar goed, we kunnen altijd weer weg gaan. Paulus en ik dus weer naar het hotel. Briege Murphy was mwah, Sean Keane kan wel goed zingen, maar heeft geen mooie stem en geen leuke/mooie liedjes. Na drie liedjes vonden we het wel weer mooi geweest en zijn we lekker naar huis gegaan.

Maandag 30 juni - TM
Om tien uur check bij de verloskundige. Ita is op vakantie, dus een andere mevrouw die meet, voelt en luistert. Paulus is mee en kan ook weer genieten van een luid en duidelijk aanwezig hartje. Op werk geen actie.