dagboek • maart
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Jarig! Geen taart en geen kadootje ('k wist niks te verzinnen), maar we hebben in Glendalough steeds lekker gegeten en van de omgeving genoten, dus het hele weekend was eigenlijk verjaarskadootje. Op zaterdag heeft Paul lessen gevolgd bij Leo Rickard, een piper uit Dublin en Thirs is de hort op gegaan. Na een prachtige wandeling van twee uur gelunched in het hotel en twee uur geslapen! 's Avonds ook weer in het hotel gegeten en daarna naar het grote concert. Erg goede pipers, zelfs een jonge piper van 13, Michael Doran, kleinzoon van Felix Doran. Tijdens het concert werd een loterij gehouden, waar we een hele rits lootjes voor gekocht hadden. Aangezien het serienummer 3131313 was (maart 1 maart 1 maart 1 maart) én het dus mijn verjaardag was, was het natuurlijk onoverkomelijk dat we iets zouden winnen! En ja hoor, een draagbare radio! Deze heeft inmiddels een plekje gevonden in de keuken. Vroeg naar bed. Zondag 2 maart 2003 - TM
Op zondag was er geen speciaal programma meer, dus zijn we dezelfde wandeling gaan maken die ik op zaterdag had gelopen. Het weer was prachtig en het was dan ook redelijk druk onderweg. Na de wandeling met Ann en Fergus gelunched en om twee uur weer vertrokken naar Armagh. Toen we net thuis waren, belde Feargal, een collega-piper, aan en vroeg of we zin hadden om me te gaan naar een sessie. Toen hij zei dat we geen eten konden krijgen in de pub, zijn we maar thuis gebleven (we vielen bijna van ons graatje) en hebben we Chinees en een film gehaald. Die sessie is elke zondag van 6 tot 9, dus geschikt voor mensen zoals ik.
Maandag 3 maart 2003 - TM
Vandaag tv licence betaald en de huur overgemaakt. 's Avonds naar de family session van de Pipers Club. Van heel jong tot heel oud speelt dan samen. Paul en Jarlath meespelen, Ann en ik aan de kant om te luisteren. Ze heeft heel veel tips gegeven voor het vinden van werk. Brian vroeg mij tegen het einde van de avond nog iets te zingen ten overstaan van de hele club. Mmm, mwah, nou ja, vooruit dan maar. Zenuwachtig! Maar Paul zei dat het goed ging en Ann en Jarlath vonden het ook mooi. Gelukkig. Woensdag 5 maart 2003 - TM
's Ochtends onze eerste wandeling: naar het park van het observatorium. Erg leuk educatief park, ook al snap ik toch niet zo veel van al die afstanden van planeten e.d. Via een kleine omweg terug naar huis, twee uurtjes onderweg geweest. 's Avonds Brian, Eithne en Caoimhín te eten als bedanken voor hun inspanningen voor, tijdens en na onze komst naar Armagh. Paul heeft vanaf 2 uur in de keuken gestaan om zijn bekende indische rijsttafel te maken. Hij had niets beters kunnen kiezen. Er werd steeds nog een beetje genomen, terwijl er toch regelmatig gezegd werd dat men 'stuffed' was (vol dus). Het was een leuke avond, daarna nog met Caoimhín naar de sessie in Red Ned's geweest, met small pipes. Goede muziek en Caoimhín speelde ook nog fiddle mee. Fototoestel vergeten, stom.De WC geeft al een paar dagen wel erg veel water op als je doortrekt... Paul heeft al wat putjes leeggeschept, maar de combinatie koken en scheppen was niet geslaagd: morgen weer een dag. Maar niet te veel naar de WC vannacht.
Donderdag 6 maart 2003 - TM
)
Paul heeft een uur of vijf in de afvoerpijpen zitten wroeten en dat hielp, zal ik maar zeggen... Hij heeft net een half uur in bad liggen weken, de kleren zitten in de was en de afvoeren doen het weer. Lang leve mijn Paultje!
)
Oma Mulder gebeld voor haar verjaardag en dat vond ze erg leuk. 's Avonds naar Four men and a dog geweest, traditionele/folk band in het Market Place Theatre. Erg goed en feestelijk. Toch niet hun nieuwe cd gekocht: we hebben er al vier en die lijken toch wel erg op elkaar. Het theater is ook erg mooi: moderne architectuur in onbewerkt eiken (denken we).
Vrijdag 7 maart 2003 - TM
In the Ulster Gazette, een plaatselijke krant, een advertentie gelezen, waarin mensen gevraagd werden voor een nieuw call center in Armagh, gelieve te spreken : Nederlands, Duits etc. Meteen allebei gebeld en we hebben nu op dindsdag een apptitude test in de Queen University hier in Armagh. Als die test goed uitpakt, volgt er een interview en wie weet een baan. Er zullen niet heel veel mensen hier zijn die Nederlands spreken...
Margreth kwam om zeven uur over uit Belfast. 's Avonds naar Trad at the Trian geweest, een maandelijks terugkerend evenement georganiseerd door Brian en Eithne. Deze avond was er de Schotse groep Dannsa, vier danser, een fiddlester, een piper (Finn Muir!) en een zangeres. Prachtige combinaties van zang en dans, van muziek en dans, van zang en muziek en van solozang, solodans en solomuziek. Van alles wat dus en erg mooi. Na het concert met een groep muzikanten naar O'Toole's gegaan in Ballymacnab , vijftien minuten rijden van Armagh, in het midden van nergens. Samen met Margreth en Ann diepe gesprekken gevoerd over het leven, werk en alles wat erbij hoort, terwijl we naar de muziek luisterden. Paul had zijn pipes niet mee, maar werd op een gegeven moment overgehaald om de set van iemand anders (Brian McCabe, zoon van Vince McCabe, enne... het was een Robbie Hughes set) te proberen. Hij heeft meegespeeld én tunes alleen gespeeld. Om een uur of één met Ann en Jarlath naar Armagh gereden. Onderweg liedjes gezongen 'to shorten the road'.Zaterdag 8 maart 2003 - TM
Bij toeval zag ik donderdag in the Ulster Gazette dat er vandaag muziekworkshops gehouden zouden worden in Keady, ongeveer 9 kilometer van Armagh. Er was ook een zangworkshop gepland, gegeven door Patricia Flynn. Patricia is één van de organisatoren van het Slieve Gullion Traditional Singing Festival in Mullaghbawn, waar ik nu twee keer ben geweest. Ze is een goede zangeres én een heel sympathieke vrouw, dus daar wilden wij wel les van, van 10 tot 4. 's Ochtend om 9.35 bij de bushalte voor ons huis op de bus gestapt naar Keady. Via een mooie toeristische route in een kwartier naar Keady gereden. Het inschrijvingsgeld voor de dag was GBP 10,- , inclusief warme maaltijd tussen de middag. In eerste instantie waren Margreth en ik de enige leerlingen, dus dat was lekker rustig en ontspannen. Patricia vond het leuk om nu eens zonder de hectiek van het festival eens met ons te praten. Desondanks veel liedjes gedaan. Eerst vooral meteen meezingen, na de Irish stew 's middags, vooral veel luisteren en opnemen. Aan het einde van de dag toch wel gaar. Gelukkig hoefden we niet op de bus van 17.55 te wachten, maar konden we een lift krijgen naar Armagh. Thuisgekomen even een dutje gedaan en daarna naar de chipper geweest voor een 'gezonde' maaltijd.
Zaterdag 8 maart 2003 - PE
Feargal French heeft me vanavond opgehaald om 'even' naar de tionól in Belfast te gaan. Sja, da's de luxe van hier wonen. En daarna ga je gewoon weer naar huis en slaap je in je eigen bed. Gaaaaaaaaaaaf. Ik had m'n pipes meegenomen, maar eeeeh, de opzet van de avond was dusdanig da'k ze toch maar lekker in de koffer heb laten zitten: in het midden van een grote ruimte staat een stoel en wie het leuk vindt speelt een deuntje, of twee, of meer, maakt niet uit. Wel heel informeel, maar toch, om nou zo in het midden van de belangstelling te staan, nee, dank u... Erg leuke avond, er werd erg mooi gepepen op wat mij overigens opviel voornamelijk flat sets...
Zondag 9 maart 2003 - TM
Vroeg op (6.50) en een rondje rond de Mall gelopen. Dagboek bijgewerkt. 's Middags naar het jaarlijkse concert van de Pipers club. Paul heeft gisteren de hele dag geoefend op de tunes die hij moet spelen met de anderen. Om drie uur begon een drie uur durend concert gegeven door alle leerlingen en docenten van de Armagh Pipers Club, van piepjong tot stokoud. Paul speelde twee keer: een keer voor de pauze met de volwassen pipersleerlingen, met o.a. Alphie Mulligan en een keer na de pauze in de grote finale met alle leerlingen. Ik was erg trots toen Paul met de pipers z'n set van vier tunes speelde! Toch maar in drie weken die tunes geleerd! Tijdens de finale ging het ook goed, dacht ik, maar hij bleek wat gesmokkeld te hebben. Wel de vingers bewogen, maar geen geluid gegeven bij een paar tunes. Diepe zucht tussen de twee sets... Uiteindelijk was hij erg tevreden. Joe, een tin whistler nodigde ons uit om een avondje muziek te komen maken bij hem thuis, met zijn vrouw en zes kinderen. Na het concert Margreth naar de bus gebracht. 's Ochtends had ik al aardappelen en bonen schoongemaakt en klaargemaakt: Paulus heeft lekkere pindasaus gemaakt. Vroeg naar bed.Maandag 10 maart 2003 - TM
)
Zullen we het maar publiekelijk bekend maken? Ja vooruit, laten we dat maar doen. Inmiddels zijn er al vele familieleden, vrienden en kennissen die van het grote nieuws op de hoogte zijn: een week na onze aankomst in Armagh zijn we erachter gekomen dat ik in verwachting ben!!! Grote schok in eerste instantie, daarna leuke schok en daarna alleen maar leuk. Het enthousiasme van de achterban in Nederland én Ierland is erg groot: iedereen is erg blij en behulpzaam. Ik bleek al een tijdje zwangerschapsverschijnselen te hebben, die ik afwisselend aan het weer, aan een antibioticakuur en stress had geweten... In die eerste week in het nieuwe huis voelde ik mij steeds in de middag moe en een beetje misselijk, alsof ik wagenziek was. Ik begon mij zorgen te maken over het huis: misschien zat er wel iets engs onder de grond. Bovendien heb ik al sinds ik mij kan heugen dergelijke reacties bij de lucht van schoonmaakmiddelen. Totdat Paul als grapje zei: misschien ben je wel Schwanger! Eerst lachen, en toen, mmmm, hoe lang geleden was ik ook weer ongesteld? Mmmmmm, misschien toch maar een test doen: BENG. U wilt een blauwe streep, dan krijgt u een blauwe streep. Iers weer, zenuwen: toch nog maar een test gekocht. BENG: kan het nog blauwer? Daar was dus twijfel over mogelijk: in verwachting. Mijn hemel, wat gaat er nu allemaal gebeuren. Wat nu met werk, vergoedingen, aargh. De eerste halve dag liep ik afwisselend te giebelen en te panieken: hoe moet dit nou allemaal? Paulus vond het alleen maar leuk! We hebben op basis van deze ervaring onze lijfspreuk weten vast te stellen: niet handig, wel leuk!
Gelukkig moesten we ons de volgende dag inschrijven bij de huisarts, dus konden we meteen vragen wat nu te doen. Meteen een recept gekregen om alsnog foliumzuur te slikken. Vooralsnog is het nog wachten. Volgende week ga ik voor de eerste echte zwangerschapcontrole naar de huisarts en in april gaan we naar het ziekenhuis voor de eerste echo. Als het goed is, is het kindje dan al zestien weken. De exacte leeftijd zal met behulp van de echo bepaald moeten worden.
Omdat we nog maar zo kort in het huisje zaten, was het erg makkelijk om de kamerindeling nog te veranderen. De voorkamer is nu workshop van Paul en onze slaapkamer, de achterkamer is nu logeerkamer en wordt uiteindelijk kinderkamer.
Dinsdag 11 maart 2003 - TM
Schilderdag: de hal en het trappenhuis krijgen hun eerste laag wit op de boevenste helft. Het maakt alles al een stuk lichter en schoner. Waarschijnlijker moeten er wel twee of drie lagen op de muur: we hebben van dat dikke reliëfbehang, wat de verfroller niet helemaal in één keer kan bedekken. Na een tevreden verfsessie kom ik terug in de gang en zie opeens overal nog perzikneon doorheen schemeren. :-( Voor de onderkant hebben we besloten een klassiek donkergroen te gebruiken. Moeten we nog kopen. Eerst al dat wit maar eens goed op de muur krijgen.
Vanmiddag dus de aptitude-test voor de baan in het call center. We hebben allebei geen idee wat we bij die test moeten verwachten. Bij de uitleg vooraf wordt verteld dat het werk zal bestaan uit telefonische verkoop, waarbij targets gehaald moeten worden: zowel per persoon als in een team. Slik. Als wij dat ook moeten doen, ben ik weg. Snel mijn hand opgestoken en gevraagd hoe dat zit met de buitenlandstaligen. Dat was een heel ander verhaal, daar kwam later meer over. Pfoe. De test bestond uit het maken van sommen en spellingoefeningen. Veel van de woorden had ik nog nooit gezien, dus laat staan dat ik wist hoe ze gespeld zouden moeten worden. Ook woorden die ik wel kende, zorgden voor verwarring, omdat er twee verschillende spellingen werden aangeboden én de optie " geen van beiden". Dan ga je toch wel twijfelen... Maar goed, naderhand kregen we uitleg over het werk dat we zouden gaan doen: eerstelijns technische ondersteuning voor computergebruikers in Nederland, helpdesk dus. Paul en ik zijn op het moment de enige Nederlandstaligen, dus we hebben een goede onderhandelingspositie. Morgen worden gebeld met de uitslag van de test en met het verlossende woord of we verder mogen.
Woensdag 12 maart 2003 - TM
Nog een schilderochtend. Paul, de broer van Clair, onze huisbaas, komt het badkamerraam vervangen: in het bovenraampje zit een gat (dichtgeplakt), en in het grote raam zit een ster. De maten van het grote raam zijn niet goed, dus alleen het kleine raampje is vervangen. In plaats van bewerkt, ondoorzichtig glas zijn de ramen van gewoon glas. Paul van Clair baalt, maar wij zijn eigenlijk wel gecharmeerd van het idee vanuit de badkamer de tuin in te kunnen kijken. We kunnen altijd de vitrage ervoor hangen, maar eigenlijk kan er van nergens naar binnen gekeken worden.
Het is prachtig weer: ik krijg zin om in de tuin te gaan werken. Schop, hark en hakschoffel gekocht en begonnen aan het eerste stukje. Hard werk, heerlijk in zon, zere rug, kruidenplantjes van Brian en Eithne eindelijk neergezet. Besf dat ik het heel rustig aan moet doen, zeker met die enthousiaste baarmoederspieren en pijnlijke bilspieren. Steeds een stukje 'ontginnen' als er weer iets nieuws de grond in kan en niet te veel willen doen. Langs het tuinpad komen nieuwe bollen op: waarschijnlijk narcissen, de forsythia's op de tuinmuur staat al in volle bloei, een aantal struiken die ik voor dood hield, lopen uit. Zelfs nu de tuin nog een grote puinhoop is, bloeit en groeit er van alles. In het keukenraam staat een bakje met tomatenstekjes, als die groot genoeg zijn, gaan ze eerst binnen over in grotere potjes en later in de tuin onder een overkapping. Ben benieuwd of dat hier lukt. Ik heb ook prei, courgette en komkommer. Dat zijn groentes die we veel eten en ik niet met te veel beginnen. Maar eens zien of het allemaal wil groeien. Voor de muren heb ik klimmende ooostindische kers en lathyrus gekocht.
Gebeld door Addecco, het uitzendbureau dat de aptitudetest heeft gedaan: we zijn allebei door. Vrijdag worden we gebeld om onze telefonische vaardigheden te testen! Bovendien gebeld door de bibliothecaris van één van de grote bibliotheken in Armagh, die ik een open sollicitatie had gestuurd. Hij had geen baan voor me (geen geld), maar vond mijn CV zo interessant, dat hij mij heeft uitgenodigd voor een gesprek. Misschien dat er in de zomer wat kleine projecten die ik zou kunnen doen! Heeft dus goed uitgepakt, die open sollicitaties: de bibliotecaresse van het Armagh College had ook geen baan, maar zou mijn gegevens bewaren voor de toekomst.
Ragnhild (mijn zus) heeft gebeld: het eerste bezoek zit in de pen. Waarschijnlijk komt ze het eerste wwekend van mei, in haar uppie. Lekker ontspannen en lekker samen met d'r zwangere zussie winkelen. Het plan is dat ze al babyspulletjes meeneemt, zoals kleertjes en speelgoed. Als het past en mag, gaat de kinderwagen ook mee. Ben benieuwd.
's Avonds door Joe opgehaald en naar zijn huis gereden in Artasooly, een heel klein plaatje, acht kilometer ten noordwesten van Armagh. Het is zijn ouderlijk huis, maar wel helemaal gerenoveerd. Joe en Joan hebben zes kinderen van vijf tot een jaar of zeventien: May van vijf zingt en speelt net een paar maanden fiddle, Alice van acht speelt pipes en fiddle en heeft een absoluut en muzikaal gehoor, Feargal, van ± zestien speelt fiddle en piano, Kevin van ± 11 speelt harp, de derde zoon speelt geloof ik ook piano en de oudste dochter speelt ook, maar ik ben vergeten wat: we hebben alleen de eerste vier gezien en gehoord. Fantastisch aardige familie en lieve kinderen. Joan gaat misschien mee naar het zangfestival op Inishowen, ze had er nog nooit van gehoord. Ze blijken ook al een aantal jaar naar Drumshanbo te gaan. Joan heeft inderdaad bij mij in de zangklas gezeten, dat had ik mij alleen niet beseft toen ik haar hier had gezien. Na een rustig en muzikaal avondje om kwart over tien weer teruggebracht naar huis: het is een gezin van vroege ochtenden en vroege avonden. Joan had Joe nog of z'n donder gegeven, dat ie niet gevraagd had om bij hen te eten. Volgende keer beter. We zullen ze ook een keer hier vragen. Ik ben vroeg naar bed gegaan, Paul is nog tot half vier doorgegaan met de website en heeft de nieuwe layout online gezet, ook de foto's van de geschilderde en/of ingerichte kamers.
Donderdag 13 maart 2003 - TM
Vanochtend weer vroeg op. In het zwangerschapsboek gelezen dat je zwanger niet te veel dagen achter elkaar moet schilderen. Vandaag maar wat andere dingen doen dan. Paul had trouwens de keukenkastjes geschilderd, want dat was verf met oplosmiddelen. Zelfs met de deur dicht adembenemend. De muurverf is allemaal op waterbasis, dus met goede ventilatie is dat goed te doen.
PE - Brian kwam even langs om te vragen of we al iets gepland hadden voor de avond en na mijn ontkennende antwoord nodigde hij ons uit om met hem en nog een clubje familie/vrienden naar Tillsonburg te gaan, een toneelstuk waarin een vriend van hem meespeelt. Deze vriend had hem gebeld en gevraagd of Brian voor wat zaalvulling wilde zorgen, aangezien de opkomst tot die tijd nogal was tegengevallen.
Het was een fantastisch toneelstuk. Voor de pauze heel luchtig en komisch, na de pauze een stuk zwaarder, maar wel erg goed. Alleen, op een gegeven moment moest het in het toneelstuk gaan onweren en de speciale effecten waren nogal heftig: Brian gaf toe dat-ie bijna in z'n broek had gescheten en Thirs gaf een heeeeeeel erg harde (maar wel erg mooi heldere) schreeuw. Van de schrik. Nou maar hopen dat Beppie (zo heet de foetus) er niet erg van geschrokken is... Na het toneelstuk snel naar huis om de documentaire op BBC 1 (Northern Ireland) over Musical Traditions te kijken. Deze aflevering ging over de harp. Beetje saai, maar wel mooi.
Vrijdag 14 maart 2003 - PE
Gisteren waren Dara en Ann (de broer van Brian en zijn vrouw) ook van de partij en we hebben toen een afspraak gemaakt met Dara om vandaag bij hem langs te gaan. Rond een uur of 1 langsgegaan en het was erg leuk: ook hij schildert en het hele huis hangt vol met zijn werk, erg mooi. Hij is acteur en een erg actief Mummer, een wren-boy. Is een locale traditie die naar mijn idee nog teruggrijpt op pre-christelijke oogstfeesten met zelfs sjamanistische invloeden. Een paar kennissen van hem maken de maskers uit wilgetenen, die Dara aan het snoeien was toen we aankwamen.
Binnenkort ga ik 'm helpen om zijn schilderijen online te zetten en als het goed is komt hij ons morgen ophalen om de recycle centrale hier in Armagh te laten zien, waar je ook blijkbaar een hoop spul vandaan kunt halen. Hij heeft ons ook al getipt over het na zessen boodschappen doen bij Sainsbury's wanneer er een hoop echte aanbiedingen zijn en dat scheelt echt een hoop geld, zeker nu we een vriezer hebben! Dara blijkt ook nog een fervent tuinier te zijn en... hij woont bij ons om de hoek. En... hij heeft ons het gebruik van zijn huisje in Donegal aangeboden, gratis. Als we zin hebben om er eens even op uit te trekken, geen probleem, we hoeven het maar te zeggen. Super!
Verder was het vandaag een fantastisch mooie dag en we hebben lekker samen in de tuin gewerkt. Adecco heeft nog gebeld en... de Nederlandstalige test ging niet door, maar we hebben ons goed gedragen aan de telefoon en ze zijn heel erg blij met ons. Alleen nog een gesprek in het City Hotel aanstaande vrijdag.
Vrijdag 14 maart 2003 - TM
Vanochtend bekeek ik de weersverwachting voor het komende weekend en vond dat we maar eens voluit van het beloofde mooie weer moesten gaan genieten. We zijn al een tijdje nieuwsgierig naar Portrush, aan de noordkust. We hadden al een aantal gidsen met accommodatie en bezienswaardigheden, dus toen Paulus enthousiast reageerde heb ik meteen gekeken hoe laat we zaterdag weg konden en maandag weer terug. Vervolgens een B&B uitgezocht aan de zee. De eerste keuze was al vol: het is St. Patrick's Day weekend. De tweede keuze had zeker nog wel een kamer vrij, dear. Goed geregeld! We kunnen morgen om 12.20 met de bus rechtstreeks naar Portrush, via Dungannon en Coleraine. We weten eigenlijk nog niet precies wat we gaan doen, behalve wandelen. We zullen daar wel zien.
Zaterdag 15 maart 2003 - TM
Paul is pas om een uur of zes ('s ochtends) naar bed gegaan: alle dagboeken en foto's staan nu online. Om een uur of twaalf naar het busstation gelopen. We vragen ons af of het druk zal zijn: de bus komt uit Dublin en het is een lang weekend. Als de bus aan komt rijden, zit er maar een handjevol mensen in. We zitten dus allebei bij het raam en genieten van het landschap tussen Armagh en Dungannon: veel appelboomgaarden, veel meer heuvels dan aan 'onze' kant. Ergens stappen twee vrouwen met een zwik kinderen in, die al vanaf het moment dat we ze zagen en hoorden niet veel goeds beloofden. Helaas, gelijk gekregen, geschreeuw (kinderen en moeders), gejengel en gerook achter in de bus. De rit duurde een kleine twee-en-een-half uur en we merkten dat we door het rumoer achterin bijna niks meer tegen elkaar zeiden. Gek hoor. Bij Portstewart genoten van het uitzicht op de zee en in Portrush snel de bus verlaten: op naar de haven. Het laatste huis aan de haven zou ons B&B moeten zijn. Het is al mooi weer: mooie vergezichten over strand en kust. Na een vijf minuten lopen komen we bij het B&B aan, mooi gelegen, wel aan een drukke promenadeweg met veel auto's. Keuze tussen een kamer aan de voorkant (en uitzicht!) met eigen badkamer op gang of een kamer achter met badkamer en suite. VOOR! Die auto's bannen we wel uit met de meegebrachte oordopjes.
Na ons geïnstalleerd te hebben in de prachtig mintgroen-lila gedecoreerde kamer (je zou er haast je zonnebril bij opzetten), naar de VVV gelopen om te vragen om welke tijden we naar the Giant's Causeway kunnen gaan. Daar een paar leuke tips gekregen: er rijdt een stoomtrein tussen de Causeway en Bushmills en in Bushmills kun je rondgeleid worden door de daar gevestigde en gelijkgenaamde whiskeydistilleerderij. Er rijden meerdere bussen per dag, dus we kunnen redelijk bijtijds bij de Causeway zijn en vrij laat weer terug. Na de VVV naar het oostelijke strand gelopen en dat bijna helemaal afgelopen, totdat ik bijna door mijn hoeven zakte en we terug zijn gelopen. Gelukkig had ik wel een doosje noten en rozijnen meegenomen als noodrantsoen. Ik merk dat ik echt vijf keer per dag moet eten, anders word ik misselijk van de honger: die kleine eet goed door! Terug op de kade nog de klif opgelopen en daar op een bankje genoten van de ondergaande zon. We zijn erg gelukkig! Het avondeten in een ouderwets hotel genoten, daarna vroeg in bed nog wat tv gekeken, maar niet echt veel meer gezien, vroeg slapen. Inderdaad oordopjes in: met de ramen open lijkt het alsof het verkeer door de kamer rijdt.
Zondag 16 maart 2003 - TM
Paulus geslapen als een roos, ik erg onrustig. Waarschijnlijk is het plastic matrasovertrek wat te warm: plakkerig en kriebelig. 's Middags stiekum de hoes van het matras gehaald en 's nachts heerlijk geslapen!
In een mooie ontbijtkamer de eerste zwangerschapseetteleurstelling te verwerken gekregen: ik had enorme zin in worstjes en bonen met toast, maar ik kreeg het bijna niet weg... De aanblik van Paul's full breakfast was prachtig, maar de gedachte het op te moeten eten, nee. Morgen dus gewoon mijn daaglijkse ontbijtje: muesli, melk, jus, brood met jam en banaan. Redelijk vroeg naar het westelijke strand gelopen en via een omweg naar de bushalte gelopen. De bus reed o.a. langs Dunluce Castle, een ruïne van een groot kasteel, en verder alleen maar mooie vergezichten. Bij de Causeway uitgestapt. Eerst een plattegrond gekocht van de omgeving: waarschijnlijk gaan we terug een stuk lopen. Het bezoekerscentrum is behoorlijk groot: de Causeway, een unieke basaltformatie, wordt alom aangeprezen als attractie én druk bezocht. Ondanks het vroege tijdstip in het jaar zijn er vrij veel bezoekers, vooral buitenlandse toeristen.
Bij de toegang tot de Causeway blijkt dat je nog een flink eind moet lopen om er te komen. Er zijn twee routes: bovenlangs en onderlangs. Ons wordt aangeraden om bovenlangs te lopen, met een trap naar beneden te gaan en na het bezoek aan de Causeway onderlangs weer terug te lopen. Er is zelfs een busje dat mensen heen en weer rijdt. We besluiten het advies op te volgen. De uitzichten zijn weer adembenemend, evenals de hoogtes van de kliffen.... De trap naar beneden heeft gelukkig een railing. Halverwege de klim naar beneden splitst het pad zich: je kunt nog verder naar het westen richting Whitepark Bay of terug naar de Causeway. We besluiten later ooit nog eens terug te komen en dan verder te lopen. Nu gaan we naar de Causeway. Het geheel is eigenlijk niet zo groot als we verwacht hadden, maar wel erg mooi en indrukwekkend. De naam komt trouwens van een legende, waarbij de formatie aangelegd zou zijn door de reus Finn MacCool als onderdeel van een pad dat naar zijn geliefde leidde in Staffa, Schotland, waar dezelfde soort rotsen te vinden zijn.
Op de Middle Causeway (er zijn drie kliffen) hebben we lekker gezeten (perfecte stoelen, die basaltblokken), wat gegeten en genoten van het uitzicht. De terugweg was niet zo steil als we hadden verwacht vanwege dat busje. Bij het bezoekerscentrum boterhammen gegeten: we hebben het plan om naar Bushmills te lopen om daar een tour te doen in de whiskeydistilleerderij. Ja, ik kan aan de gang blijven: weer prachtige vergezichten en we hebben meerdermalen verzucht waarom we in vredesnaam naar dit land zijn verhuisd ;-) . (Wel een lange tocht, ik ging steeds langzamer lopen.) Het pad liep in eerste instantie langs de randen van de klif, later kwamen we langs een groot en erg mooi landgoed en vervolgden onze weg langs de rails van de stoomtrein. Inmiddels was het al tegen drie uur en konden we Bushmills in de verte zien liggen. In mijn tempo zouden we echter nooit op tijd voor de tour. Aan de rand van het dorp heb ik Paul vooruit laten gaan: ik had toch geen puf meer om de tour te doen. Hij was in een oogwenk uit het zicht verdwenen en heeft de tour gehaald... Ik ben zelf in het restaurant van de distilleerderij gaan zitten met een warme chocolademelk en een koek en heb mijn voeten laten uitdampen. Toen Paulus terugkwam van de tour heeft hij nog een complimentary glas whiskey gedronken voordat we weer naar de bushalte moesten om de laatste bus van de dag te halen om 16.40. Bij de bushalte stond deze bus niet op het bordje... O-o. Wachten maar. Gelukkig, de bus was alleen wat te laat.We waren bijtijds weer in Portrush en hadden nog geen trek. We wilden wel graag bij een bepaald restaurant eten aan de haven, dus daar zijn we eerst heengelopen om te reserveren. Stervensdruk! Om kwart over vijf! Reserveren kon niet, maar we konden wel op de wachtlijst komen en dan moesten ± een uur wachten aan de bar. Omdat we toch nog niet wilden eten, zijn we aan de bar gaan zitten met wat te drinken, taco's met dip en de menukaart. Ons nummertje werd sneller omgeroepen dan verwacht, maar we hadden inmiddels wel trek gekregen. Het restaurant had een apart soort zelfbediening. Je krijgt een tafeltje met een nummer, je kiest een gerecht uit, gaat met tafelnummer en bestelling naar de bar, besteld, betaald en wacht op het eten. o ja, je moest ook zelf bestek e.d. pakken. Voordeel van dit systeem is dat je niet hoeft te wachten op rekeningen en betalingen. Ik had eend met kruidenloempiaatjes, paprika, komkommer en koriandersalsa en Paulus een halve gegrilde Peking eend met sinaasappelsaus . Erg lekker. ik had er verder niets bijgenomen, omdat ik niet zo'n heel erge honger had én omdat ik nog een toetje wilde hebben.
Toen ik aan de bar twee banoffi's ging bestellen (banaan-toffee-taart/pudding, schrok ik mij bijna een hartverzakking toen de punten aangereikt werden: een flink achtste punt, ongeveer twee keer zo hoog als een normale taart. De mensen om mij heen wisten ook niet hoe ze het hadden: diverse voorstellen om de buit te delen waren niet van de lucht. Paulus' kin viel bijna op de tafel toen hij de punten zag en hij is toch wel wat gewend. We hebben met veel genoegen, en moeite ieder een halve punt opgegeten en konden toen al niet meer. Eventueel meenemen? We zagen ons het later op de avond toch ook niet opeten... dus de rest laten staan. Zonde, zonde, zonde... Volgende keer maar eentje met twee lepels vragen. Terug in de B&B weer wat TV gekeken en vroeg gaan slapen.Maandag 17 maart 2003 - TM
Beetje uitgeslapen, om half tien ontbeten. Toen met alle spullen te voet vertrokken naar Portstewart, op ongeveer een uur lopen. Weer prachtig weer. Er liep een pad langs de kust, met een klif aan de ene en een golfveld aan de andere kant. Dus maar langs de doorgaande weg gelopen op een breed wandelpad. Bij het golfterrein even in de zon gelegen. In Portstewart was het nog vroeg en rustig. Daar alvast de bushalte voor de bus van 15.00 opgezocht. Oeps... de bus van drie uur rijdt alleen op vrijdag... Aaaarrrgggh. Ik werd toch wel een beetje zenuwachtig: het is hier niet zo, dat je dan gewoon een bus een uur later kunt pakken. Noodplan dus: wanneer gaat de eerste bus naar de eerste grote plaats op de route? Over tien minuten. Goed, op de bus naar Coleraine dus, een kwartiertje verderop, dan zien we daar hoe we verder vandaag terugkomen in Armagh. De chauffeur was niet gecharmeerd van een kaartje dat niet op zijn bus geldig was. Het blijkt dat je kaartje echt alleen op een bepaalde bus geldig is (bus 278) en niet op een route (Portrush-Armagh). Hij liet ons gelukkig wel meegaan naar Coleraine. In Coleraine de bordjes geraadpleegd: geen bussen via via naar Armagh. Op naar het loket dan maar, misschien kunnen we met de trein. De lokettist raadde ons aan naar Belfast te gaan en dan weer terug naar Armagh. Mm, moet maar dan. O, wacht even, hij kreeg een ingeving: het is Paddy's Day, dus er rijdt WEL een bus om drie uur, als extra dienst. JOEPIE! Zeker weten? Zeker weten! Pfoe. De rest van de tijd wilden we in Coleraine doorbrengen, maar na een paar honderd meter hadden we allebei het idee dat teruggaan naar Portstewart toch leuker was.
Maandag 17 maart 2003 - PE
Dus... bus terug naar Portstewart gepakt en daar heerlijk in de zon eerst wat rondgelopen en daarna lekker op een bankje van het uitzicht zitten genieten en naar de mensen zitten kijken. Even voor drieën naar de bushalte gegaan en daar vol verwachting en met bonzend hart, want we geloofden toch niet voor de volle honderd procent in ons geluk, naar de bus staan uitkijken. Enne... ja hoor! Precies om drieën verscheen aan de einder de lang verwachte bus nummer 278. En he-le-maal leeg. De extra rit was duidelijk niet erg enthousiast geadverteerd door Ulster Bus.
Ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten, het blijft een fantastisch gevoel: we waren na een krappe drie uur (ongeveer) weer gewoon THUIS. Wat een luxe. We vonden het een mooi idee om de traditie uit Dublin in 1999 in ere te houden: na een weekendje weg met Bus Eireann haalden we bij thuiskomst altijd als avondeten een Whopper bij de Burger King en aangezien er hier een Burger King op twee minuten loopafstand zit... Alleen... ze waren het gezonde spul (sla, tomaat, uien enzo) op mijn Whopper vergeten, dus ik kon nog een keer heen en weer. Heb wel mooi een nieuwe gekregen, want de oude was koud :-(
Bij de post vonden we nog een briefje van de overheid: dat ze hadden vernomen dat ik een kleurentelevisie had gekocht (nou ja!) maar dat ze nog geen TV-license op mijn naam geregistreerd hadden staan. Je wordt best wel heel erg in de gaten gehouden hier. De license hadden we overigens al lang betaald (DUUR!!! 112 pond voor een jaar), alleen is die op Thirs d'r naam geregistreerd.
's Avonds op BBC nog een documentaire gekeken over Danú, een erg bekende en goede Ierse traditionele band uit Waterford. Het was een vreselijk saaie documentaire: we hebben al hun cd's, hebben ze live gezien en hadden wat extra diepteinformatie verwacht. Blijkt het voornamelijk muziek te zijn, en en en en ook nog geplaybacked. Ik heb 'm uitgezeten, maar het viel vies tegen. Wat wel erg prettig is overigens: we hebben hier BBC Northern Ireland, dus een andere BBC dan die we in Nederland ontvingen (dat is geloof ik BBC South East) en deze is een stuk leuker: zeer regelmatig worden er documentaires over het land, de geschiedenis, cultuur en dus ook de muziek uitgezonden en we hebben al een paar keer een bekende de revue zien passeren. Wat wel weer jammer is, is dat we op het laagste punt van Armagh zitten, waardoor we geen gebruik kunnen maken van een extra antennetje (jaja, niks geen kabel, gewoon antenne) waarmee we RTE en TG4 hadden kunnen ontvangen, althans, als we wat hoger op een heuvel hadden gewoond. Die twee stations zijn erg Iers en zeker de laatste: da's een Gaelic zender. Maar goed, we zijn niet verhozen om thuis achter de buis te gaan zitten...
Dinsdag 18 t/m donderdag 20 maart 2003 - PE
Het fantastische weer blijft, dus veel in de tuin gewerkt, verder aan het huis gewerkt en 's avonds op de bank heel erg moe zitten zijn. Dat voel je wel hoor, in je spieren, al dat gewerk in de tuin. Ik ga het overigens iets minder secuur doen: op deze manier is het weer winter voordat de tuin af is en we willen er eigenlijk voor die tijd toch wel plantjes in hebben (gehad), dus iets meer grote-stappen-snel-thuis. Het scheelt al heel erg dat Thirs een zeef heeft gekocht. Nessa uit Drumshanbo heeft gebeld en we hebben ons verblijf bij haar tijdens de Joe Mooney Summer School bevestigd en zij heeft haar uitnodiging herhaald om met Pasen langs te komen, waar we gretig gebruik van gaan maken. Pasen is de enige tijd in het jaar dat de tuinen van het klooster in Drumshanbo voor het publiek open zijn en die tuinen schijnen erg buitengewoon te zijn. Leukleukleuk, Drumshanbo is niet eens zo gek ver weg, via Enniskillen moet dat een peuleschilletje zijn.
Dinsdag 18 maart 2003 - TM
Vanochtend naar de huisarts geweest voor een babycontrole. Alles goed, zelfs 2,4 kilo afgevallen in een maand! Veel gewandeld en gezond gegeten: dat werpt dus wel vruchten (vet) af. De volgende controle vindt plaats in het ziekenhuis als we voor de echo gaan. Verder moet ik zelf beslissen of ik bij de huisarts controles wil blijven lopen, of bij een vroedvrouw.
Woensdag 19 maart 2003 - TM
's Middags naar één van de bibliotheken hier, waar ik was uitgenodigd voor een vrijblijvend sollicitatiegesprek. De bieb heeft niet genoeg geld om zomaar iemand aan te stellen, maar de bibliothecaris was erg onder de indruk van mijn cv en wilde wel eens weten wat ik voor hen kon betekenen. Vooral gesproken over conservering en boekbinden. Ik zou eventueel van de zomer een cluster moderne pockets van een harde kaft kunnen voorzien, tegen betaling! Ook eventuele ompakprojecten liggen in het verschiet. Over een maand moet ik hem terugbellen, dan heeft hij een inventarisatie gemaakt van de mogelijke projecten en gepolst of er ergens een kleine som geld vandaan gepeuterd kan worden.
Vrijdag 21 maart 2003 - PE
Vandaag is De Grote Dag van Het Gesprek... Thirs had om half tien en ik om kwart over tien het interview van Adecco voor onze baan bij het call centre. Het gesprek was in het Armagh City Hotel, ook weer vlakbij. We werden eerst aan een tiep-test onderworpen, daarna kwam het echte gesprek. Het bleek voornamelijk te gaan over hoe je je in bepaalde situaties zou gedragen en ik had erg veel aan mijn werkervaring bij Agency: het ging voornamelijk om een proactieve, 'CAN DO', klantvriendelijke houding en die is er bij Agency goed ingeramd. Na afloop van het gesprek kregen we te horen dat we allebei uitmuntend door alle tests heen zijn gekomen, dat ze erg blij met ons zijn en dat we dus EEN BAAN HEBBEN!!! Joepie! Ze wisten alleen nog niet precies wanneer we konden beginnen, maar wel dat we allebei goede carrièremogelijkheden zouden hebben met onze kwaliteiten...
Na het gesprek thuis weer in de tuin gewerkt en Thirs is rond half twee vertrokken naar Ballyliffin, naar het zang-seminar. Ze had een lift geregeld van Gerry O'Hanlon en reisgenoot was Mick Quinn, vader van Pauline, de vrouw van Tom Mulligan, bij wie ik het weekend zal blijven slapen in Dublin. Het lijkt echt alsof iedereen hier familie is. De foto's van Inishowen staan al online. Heel erg mooie foto's, vooral deze hier rechts vind ik er-rug mooi.
Vrijdag 21 maart 2003 - TM
Ik had afgesproken bij het Armagh City Hotel te staan rond een uur of tien voor twee. Toen ze er om twee uur nog niet waren, dacht ik o-o..., maar toen dacht ik: het zijn Ieren hè, die komen wel. En ja hoor, om tien over twee reed Gerry voor. Een erg voorspoedige reis naar Ballyliffin, via Omagh, Strabane, Derry en Buncrana. Onderweg regelmatig in mijn noodrantsoen rozijn/noten gegrepen. Om kwart over vijf stond ik voor de B&B in Ballyliffin, lekker dichtbij het hotel waar het grootste deel van het festival plaatsvindt, vier minuten lopen. Vorig jaar zaten we in een B&B op 25 minuten lopen langs een drukke weg zonder stoep. Da's niet fijn. Ontvangen door de zwager van de B&B-mevrouw, zij blijkt in Amerika te zitten en haar zus en zwager, die een B&B pal naast haar runnen, zorgen voor de ontvangst van de gasten. Zus Hannah kan alleen niet voor nog eens 8 mensen ontbijt maken, dus hebben ze ontbijt voor ons geregeld in het Strand Hotel, een leuk hotel op een minuut lopen van de B&B. Lekker luxe ontbijt dus, hoopte ik. Na mijn spullen te hebben uitgepakt, heb ik het bed bij het raam ingepikt. Margreth heeft een uitzonderlijk slechte bloedsomloop (denk ik) en slaapt het liefst met de verwarming aan, volledig bedekt lijf en drie dekbedden... Als ik ergens niet tegen kan, is het een warme slaapkamer.
Op naar het hotel, daar waren al wat bekende gezichten druk met elkaar in gesprek. Nog niemand verder die ik goed kende. Ik rammelde bovendien van de honger en heb toen maar meteen een burger met sla en friet besteld. Heerlijk zitten schransen. Net toen ik klaar was, kwam er een mij eigenlijk niet bekend voorkomende man op mij af en zei: "oh wat goed dat jij er ook weer bent, ik heb vorig jaar zo genoten van jouw zingen, ik hoopte heel erg dat je er weer zou zijn." Ik blozen natuurlijk! Een fan! Ik kon mij alleen niet herinneren wanneer ik vorig jaar dan zo goed gezongen had en/of wanneer deze man erbij was. Toen hij weer weg was, begon ik zelfs te twijfelen of hij zich niet vergist had. Later zou blijken van niet! Rond half negen was er een receptie met sandwiches, worstjes e.d., gevolgd door de eerste lezing. Eindelijk allemaal bekenden gezien, waaronder Donal Maguire, een zanger die ik bij de vorige festivals steeds ontmoet heb en waar ik goed mee kan opschieten. Daarna de vanzelfsprekende sessies: verspreid over de bar, de lounge en de hal verschillende groepen mensen die om de beurt een lied zingen. Iedereen kan aan de beurt komen, maar op de vrijdag is er meestal een caller die mensen vraagt te zingen. Wij hoorden niet bij de gelukkigen, maar hebben erg veel onbekende liedjes gehoord. Vaak worden door bepaalde zangers dezelfde liedjes gezongen en ken je op een gegeven moment veel liedjes wel. De officiële sessie duurde tot half twee, toen zijn we maar meteen naar de B&B gegaan: ik was al wel erg moe.
Zaterdag 22 maart 2003 - PE
In plaats van zielig thuis helemaal alleen te zitten wezen terwijl Thirs het lekker naar d'r zin had op Inishowen, had ik besloten het weekend door te brengen in Dublin, weer de vrienden daar te bezoeken en lekker door te zakken in The Cobblestone. Na een best lange maar voorspoedige tocht rond een uur of half drie aangekomen in Dublin. Het voelde heel vertrouwd aan, alleen... mensenkinderen, wat is het daar druk. Dat voelde wel wat minder prettig aan, we zijn duidelijk al flink gewend aan het rustiger leven hier in de provincie :-)
Een tijd geleden zijn Pascale en Herman (ex-collegae van Twinspark) naar Ierland geweest en die raadden ons een bezoek aan The Guinness Hopstore aan. Daar waren we al eens geweest, maar hun omschrijving leek niet op wat wij hadden gezien, dus... op naar de Hopstore. De toegangsprijs is wat aan de hoge kant (€13,50), maar... daar krijg je dan ook wel wat voor: een werkelijk sublieme tentoonstelling, fraai vormgegeven en bijzonder informatief. Hij werkt zo op je gemoed dat je na afloop loopt te zoeken naar een balie waar je je stante pede aan zou willen melden als werknemer. Als afsluiting van al dat moois krijg je tegen inlevering van een of ander dingetje dat je bij de aanschaf van je toegangsbiljet is aangereikt een pint Guinness (kost in de pub €3,30 dus EIGENLIJK is de toegangsprijs €10,20. We wonen dan wel in Ierland, maar je bent en blijft een Nederlander :-)) en kun je op de hoogste etage van het uitzicht over Dublin genieten. Nou was het weer prachtig weer en ik heb ongeveer een half uur staan genieten. Heel bijzonder, ik kon de Cobblestone zelfs zien!
Aan het eind van de middag teruggelopen richting centrum en daar bij Charlie's Chinese Fast Food aan Dame Street lekker gegeten. Een aanrader: het ziet er niet uit (de bekende tegel/TL-balk combinatie) en ook de naam belooft niet veel, maar het is lekker, niet vet, genoeg verse roergebakken groente en tegen een heel redelijke prijs. Het is Chinees eten zoals we dat zelf thuis vaak klaarmaken. Jummie. Daarna naar The Cobblestone, goed om weer terug te zijn en genoten van diverse pints D'Arcy's (toch stukken lekkerder dan Guinness) en natuurlijk van de zaterdagavondsessie. En passant nog voorgesteld aan de hoofdbrouwmeester van The Dublin Brewing Company en ook Tom ontmoet die me meteen ontdaan heeft van m'n rugzak.... want... rond achten ging ik er weer vandoor, naar het kelderconcert in Henrietta Street bij Na Piobairi Uilleann, de Ierse doedelzakkersclub. Op de heenweg kwam ik de brouwmeester weer tegen en moest even heel diep nadenken: hij nodigde me uit om een pint te vatten in de brouwerij... Moeilijkmoeilijkmoeilijk. Toch maar verstandig gedaan en naar Na Piobairi gelopen.
Er was een concert met Emmett Gill, uilleann piper uit Londen, en de zusjes Liz en Yvonne Kane, uit Sligo als ik het goed heb. Emmett speelde mooi op een mooie set (Koehler/Quinn driekwart flat set in C, boxwood) en ik was erg blij verrast toen hij aan het eind van z'n gig The Kilfrush speelde. Da's een tune die ik geleerd heb van het bandje van Tommy Reck (en van Rob van Dijk) en in de alweer bijna vijf jaar dat ik pipes speel is Emmett de tweede piper die ik tegenkom die tune ook speelt. Het is een prachtige tune en een van m'n favorieten, maar om de een of andere reden is het een nogal onbekende tune. Maar.... die zusjes Kane... sjongejongejonge... wat een stijl, wat een passie, wat een snelheid, ritme, muzikaliteit. Ze spelen allebei viool en vulllen elkaar prachtig aan, ze zitten niet zomaar samen dezelfde tune te spelen. Erg onder de indruk, gelukkig kan ik ze op vier april NOG een keer zien: dan spelen ze hier in Armagh en... waarschijnlijk gaan we na hun optreden weer door naar O'Toole's voor een sessie. Gniffel. Na het concert weer terug naar de Cobblestone en daar door Tom geintroduceerd aan Anthony Maguire, een piper die is geboren in Manchester, pipes heeft geleerd van Michael Doran (jaja, diezelfde naast wie Thirs zat tijdens het Doran festival) en nu in Dublin woont. Aardige jongen. Na flink wat pints met Tom naar huis gegaan (medde tazzi hoor) en daar nog wat gebabbeld en toen als een blok geslapen.
Zaterdag 22 maart 2003 - TM
Op om half negen wakker geworden met knallende koppijn, toch te lang in de warmte gelegen... Rustig ontbijt met scrambled eggs. Daarna naar het hotel gelopen voor de lezingen, maar halverwege besloten terug te gaan naar bed. Ben echt niet lekker. Bij de plaatselijke kruidenier gezocht naar een pijnstiller die ik mag, maar geen enkele bijsluiter zei: mag ingenomen worden bij zwangerschap. Dus zonder pil naar bed. Twee-en-een-half uur geslapen. Iets beter. 's Middags lekker naar Clonmany gewandeld met Phillippa voor de sessie, met zonnebril op. Veel bezorgde mannen (d.w.z. de vier die ik vrijdag had verteld dat ik in verwachting was), allemaal erg lief en behulpzaam. Goede sessie, wel vermoeiend: geen zitplaats, dus aan de bierrichel (Paul zegt pintplint) gehangen. Om zes uur weer teruggelopen onder het genot van een twix. Ik voel mij al een stuk beter. In het hotel gekletst met diverse mensen. Om acht uur zou een festivaldiner geserveerd worden in de grote zaal, met het concert daarna. Om een goede plek te hebben voor de foto's ben ik al vroeg een plaatsje gaan zoeken. Vanzelf werden de stoelen om mij heen ingenomen door mensen die ik nog niet kende, maar die wel met iedereen praatten, dus ook met mij. Leuk gesprek gehad over Victoriaanse huizen en eten. Concert was lang en goed, daarna weer sessies. Rond enen naar de B&B, 'k was bijna misselijk van moeheid.
Zondag 24 maart 2003 - TM
Weer vroeg op. Heel erg goed geslapen met het raam wagenwijd open (wel met gordijn ervoor). Het was een prachtige ochtend, dus ik ben om half acht opgestaan, om acht uur ontbeten in mijn eentje en toen naar het strand gelopen. Het was inmiddels al zo warm dat ik én mijn jas én mijn bloes had uitgetrokken. Lekker in mijn t-shirt over het kiezel-keienstrand gestrompeld. Veel foto's gemaakt, sommige zijn erg goed gelukt. Halverwege het strand lag een hoge heuvel van keien waar de golven tegenaan beukten. Het geluid van het teruglopen van de golven over die stenen is moeilijk te beschrijven: keihard, een geruis alsof er een vliegtuig overkomt. Ik heb er een opname van gemaakt op mijn minidisc. Indrukwekkend. Bijtijds weer teruggelopen, want ik wilde wel op tijd zijn voor de lezing om 11 uur. Om half 11 terug, lekker bakkie thee (ok, een keertje zondigen mag toch wel een keertje). Leuke lezingen van John Moulden, verzamelaar, zanger en onderzoeker en van Len Graham en John Campbell.
Na de lezingen was er geen programma. Eerst gelunched en daarna nog even in het hotel gebleven om te zien of er een sessie zou beginnen. Donal Maguire stelde voor, toen dat niet gebeurde, om met de auto naar Malin Head te rijden in het noorden van Inishowen, daar even uit te waaien en daarna in de plaatselijke ijzerwarenwinkel annex kroeg naar een zangsessie te gaan. Erg goed plan: waanzinnig mooie omgeving, prachtige vergezichten en goed gezelschap: Donal, Margreth, John Waltham, en ene Edie. Na Malin Head nog een ietsje noordelijker gereden en daar een korte wandeling gemaakt. Daarna op zoek naar de pub die Doc's zou moeten heten, maar dat bleek alleen de bijnaam te zijn. Toen we uiteindelijk de Seaview Tavern hadden gevonden, bleek het een 4 x 4 winkel te zijn met hoge kasten langs twee kanten, vol met verf, spijkers e.d. en met in één hoek een tap. daar was dus onze singing session aan de gang! Aparte omgeving en een goede sfeer. Zelf in het voorhalletje blijven zitten omdat er verder geen plaats meer was. Gerry vroeg op een gegeven moment of ik ook wilde zingen en dat hetb ik gedaan. De man die mij vrijdag had aangesproken, was er ook en die knorde instemmend toen ik tevoorschijn kwam en Banks of the Callan zong. Tijdens het zingen aanmoedigingen gekregen van deze en gene en dat maakt het zingen tien keer leuker en makkelijker. Rond een uur of zes terug gereden naar het hotel, daar gegeten en met de auto naar Clonmany voor de laatste avondsessie. Ik was al erg moe en Donal was wat bezorgd en zei dat ik op elk moment mocht zeggen dat ik terug wilde, dan zou hij mij wel brengen. Na een half uurtje mijn stoel aan het biljart geschoven en gehangen tot half elf. Toen kreeg ik een steek in mijn zij en ondanks de goede zangers ben ik naar de B&B teruggegaan, om elf uur in bed!
Zondag 23 maart 2003 - PE
Redelijk bijtijds op, want... tijd voor de zondagochtendsessie in.... je raadt het al, de Cobblestone. Nou valt dat ochtend in die sessie nogal mee: hij begint om 1 uur 's middags, dus genoeg tijd om lekker te ontbijten en in de stralende zon lekker naar de pub te lopen, is een tippel van ruim drie kwartier, maar ik kan de beweging goed gebruiken om de pints van gisteren weer kwijt te raken. Leuke sessie, maar wie ik gehoopt had te ontmoeten, Kevin Rowsome en Lorraine Hickey, waren er niet. Kleine teleurstelling die ruimschoots goedgemaakt werd door het ontmoeten van Rick Lines, een piper uit Canada die al jaren in Ierland woont en die ik van de diverse festivals ken. Erg aardige man en we hadden, herinnerde ik mij toen ik hem binnen zag komen, een soort afspraak gemaakt voor die middag. Fijn zitten babbelen onder het genot van een paar pints Becketts (eerst braaf een kopje koffie en een glaasje sudderans gedronken) en na een uurtje kwam een vriendin van hem binnenlopen. Ook erg aardig en de middag vloog om, wat wil je nog meer: goed gezelschap, een goede pint en goede muziek...
Rond een uur of vier met z'n drieën de taxi genomen naar het stadhuis van Rathmines waar een of ander cultureel festival aan de gang was en waar mijn grote vriend Néillidh om half vijf zou optreden. Het was een fantastisch optreden, samen met de dichter Vincent Woods. Néillidh en Vincent hebben allebei sterke banden met Leitrim en die county vormde de spil waaromheen het optreden draaide. Néillidh's eerste tune droeg hij overigens aan mij op! Het was Dwyer's Hornpipe, een van m'n favoriete hornpipes; dat had ik 'm al wel een keer verteld, maar ik had niet verwacht dat hij zich dat nog zou herinneren. Wel stoer hoor, dat-ie die tune zo in een zaal introduceert en opdraagt aan 'my friend Paul from Holland here in the front row' :-) Boekje gekocht van Vincent, laten signeren en Vincent nog een envelop spulletjes overhandigd die Tom me had meegegeven: had Vincent eerder in de Cobblestone laten liggen. Meteen een leuke introductie, zei Tom nog met een knipoog. Ook nog Peter Woods ontmoet, ex-collega-barman van de Cobblestone. Enne... ook nog Maeve ontmoet, zangeres die we uit Drumshanbo kennen. Inderdaad dus een hoop oude bekenden ontmoet en gesproken. Na een paar pints met Rick en die vriendin (weet niet meer hoe ze heet) en Rick's vriendin Shannonbrook (zo heet ze echt) en Vincent en Peter en nog een hele club, de bus teruggenomen naar Charlie's, lekker gegeten en weer door naar... heeee, de Cobblestone, daar waren we nog niet eerder geweest, voor de avondsessie ditmaal. Subliem. Voornamelijk twee fluitisten: Harry Bradley en Eamonn De Bara. Die Harry Bradley kan me een partij spelen... Het bleek dat hij afgelopen vrijdag in Markethill speelde, vlakbij Armagh, en Sally, medestudente in de beginners fiddle klas, had van 'm genoten en omschreef me, tijdens de les a.s. dinsdag, heel raak dat het af en toe net klonk alsof Harry twee fluiten tegelijk speelde. Niet al te laat weer naar Tom's huis gelopen, nog wat met Tom gebabbeld en redelijk vroeg gaan slapen, want...
Maandag 24 maart 2003 - PE
... zeven uur op! De bus naar Armagh gaat om kwart over negen en als ik deze mis moet ik tot kwart over vier wachten. Jaja, het openbaar vervoer is hier iets anders geregeld dan in Nederland. Vandaar dat ik zeer binnenkort ga beginnen met rijlessen. Even voor achten vertrokken en die tijd had ik echt wel nodig: het verkeer staat rond dit tijdstip muurvast in Dublin en het is uitsluitend te danken aan de busbanen dat ik er niet langer over gedaan heb dan wanneer ik was gaan wandelen. Rond half 1 aangekomen in Armagh en wederom, nog steeds en ik hoop dat dat nog lang zal bljven, het prachtige gevoel na zo'n weekend zonder veel gedoe gewoon met de bus weer thuis aan te komen.
Thirs komt vanavond pas thuis, dus ik ben eerst eens lekker op m'n pipes gaan spelen en daarna in de tuin gaan werken. Michael van Adecco belde met de mededeling dat we aanstaande maandag kunnen beginnen!!! Joepie!!! Het begon toch wel weer te kriebelen, thuis zitten is erg leuk, je kan lekker veel muziek maken en schilderen en tuinieren en het nog meer bijzonder naar je zin zitten te hebben, maar na zo'n anderhalve maand krijg je toch wel weer lust om te gaan arbeiden. En daarbij, aan de spaarcenten komt op een gegeven moment toch echt een eind.
Rond een uur of half zeven kwam Thirs thuis en ze zat honderd uit te babbelen: het was een leuk weekend geweest (haar eigen verhaal komt nog, vrees niet) en ze heeft een heleboel mooie foto's genomen. Aangezien Thirs de kamera mee had heb ik geen foto's kunnen maken van Dublin, maar dat geeft niets, want nou moet ik NOG een keer naar de Hopstore om foto's te maken :-) We moesten even snel-snel eten, want om acht uur had ik weer pipes les. Na de les lekker vroeg gaan slapen. Dat slapen gaat overigens tegenwoordig NOG lekkerder, want ik heb een rolgordijn geinstalleerd in het raam bij de werkbank. Voor dat raam staat een lantaarnpaal de hele nacht vol ijver naar binnen te schijnen, maar we wilden geen gordijnen ophangen omdat die overdag teveel licht wegnemen. Dus... uit de schuur van de sloophoop een oud rolgordijn gepakt en dat op maat gemaakt voor dit raam. Het is trouwens nog best een werk om die !#$%veer precies goed op spanning te krijgen, dat-ie het gordijn wel ver genoeg oprolt als je aan het touwtje trekt, maar niet bij volledige gordijnuitrol uitelkaarklapt.
Maandag 24 maart 2003 - TM
Weer vroeg op. In het Strand Hotel gevraagd wat 'a selection of fish' inhield op het ontbijtmenu: drie keer eieren achter elkaar leek mij geen goed plan. Gerookte zalm met wheaten bread: JUMMIE! Erg lekker. Vroeg naar het hotel om lekker te lezen, veel festivalgangers die ook nog naar de maandagsessie gingen dus tot het vertrek om twaalf met deze en gene zitten kletsen. Toen met de auto naar Clo-nogwat, voorbij Clonmany, naar een erg leuke kroeg, the Rusty Nail. Het duurde tot één uur voordat er daadwerkelijk gezongen werd, maar het was een gezellige en sociale bedoening. Rond een uur of drie kwamen de sandwiches, worstje, frieten en kipnuggets op tafel, waarvan ik een groot deel heb verorberd, want ik ging bijna van mijn graatje. Na het eten afscheid genomen van verschillende mensen en met Gerry en Mick in de auto gekropen, terug naar Armagh. Opnieuw een voorspoedige reis, veel slapen en Mick die aan het zingen was om te voorkomen dat hij in slaap viel... Om half zeven weer thuis.
Dinsdag 25 t/m donderdag 27 maart 2003 - TM
Het blijft maar prachtig weer: we hebben net in ons t-shirt buiten thee gedronken. Paul heeft veel geschilderd, stuk van de vloerbedekking van de trap afgehaald en in de tuin gewerkt, ik ben bijna niet vooruit te branden. Vandaag, donderdag, wel: de logeer-/kinderkamer aan één kant van behangstrip ontdaan en twee lagen verf gegeven. Mosterdstekjes omgepot. Paul is weer aan het zwoegen in de tuin: met de hark alle 'loszittende' graspollen e.d. uit de grond harken om de grond dan uiteindelijk nog een keer te spitten en te zeven. Ik voel steeds wat meer protest als ik iets til, dus er begint nu toch echt wat te groeien. Bij de Sainsbury's steeds later boodschappen doen, veel fruit in de aanbieding, dus we krijgen genoeg vitamine C binnen.
Woensdag het electriciteitsbedrijf gebeld om om een maandelijkse rekening te vragen en meteen de tussenstand van de rekening op te vragen. Lage verwarmingsrekening, maar belachelijk hoge electriciteitsrekening. Na veel herrekenen en alle apparaten in het huis te zijn nagelopen, kwamen we er achter dat de immersion heater, die wij al vanaf het begin continu aan hebben gehad, omdat we dachten alleen via dat ding warm water konden krijgen, alleen aan moet als je eens extra veel warm water nodig hebt. Dat ding slurpt electriciteit, vandaar die rekening. Meteen uitgezet. Hopelijk kunnen we schade nog wat beperken met het mooie weer. Vandaag alweer geen verwarming aangehad.
Zaterdag 29 maart 2003 - PE
Net als gisteren veel in de tuin gewerkt (alweer, ja, nou, eigenlijk: nog steeds) en geschilderd enzo. Om een uur of vier zouden we worden opgehaald door Sally. Sally is een medestudente van mij in de fiddle klas, ze is klassiek geschoold pianiste en hoboiste, maar wil graag traditioneel viool leren spelen. Haar man Werner komt uit Duitsland en ze zou ons graag kennis met hem laten maken en gewoon lekker een avondje babbelen en muziek maken.
Sally is Margreth ook al een paar keer tegen het lijf gelopen en Margreth was ook uitgenodigd. Rond een uur of vijf stond Sally voor de deur en heeft ons drieën meegenomen naar het Navan Fort, een prehistorisch bouwsel vlakbij Armagh. Daarna naar haar huis gegaan en met haar man, de kinderen, de kinderoppas (Nina), violiste Sofia, de honden en de katten kennisgemaakt. Heerlijk gegeten en gedronken, lekker muziek gemaakt en veel gebabbeld. Thirs was samen met Nina rond een uur of twaalf naar huis gegaan, ik lag rond een uur of vijf in m'n bed :-)
Zondag 30 maart 2003 - PE
Er was vandaag een Antiek- en Curiosabeurs in The Palace Stables, een historisch centrum annex park naast het Armagh City Hotel, dus we zijn maar eens gaan kijken. Toen we op het punt stonden om weg te gaan kwam Ann Henderson nog even buurten, gezellig. Het eerste wat ik zag na binnenkomst op de beurs (2 pond entree p.p.) was een viool... Joepie. Niet bijzonder, leuk dingetje, maar wel mooi 450 pond. Lekker laten liggen. De prijs van de meeste dingen was overigens flink hoog en er was niet echt veel interessants bij.
Na de beurs, die we redelijk snel gezien hadden, zijn we nog naar het werk gelopen om te zien hoe laat we morgen van huis moeten. Flinke tippel, zeker aangezien de eerste helft de heuvel op gaat. Maar eigenlijk is dat wel goed: heb je in ieder geval je dagelijkse portie lichaamsbeweging, maar... we moeten wel voorzichtig zijn met Thirs en goed in de gaten houden hoe lang ze de wandeling nog vol kan houden.
Maandag 31 maart 2003 - PE
De eerste werkdag!!! Allereerst: het is HEEL erg vreemd om samen met Thirs naar het werk te gaan, van het werk te komen en daartussen ook nog samen gewerkt te hebben. Wel heel erg leuk, het maakt dat het werk niet als werk voelt. Nou is dat zowiezo niet het geval want we beginnen met een training en de training begint met een informeel snuffelen aan elkaar. We zijn met een heel kleine groep van vier: twee Nederlanders (wij) en twee Franse dames, Amélie en Ariane. Erg wordt erg veel nadruk gelegd op teamwork en we krijgen de BEST training (building excellent service together), alleen klikt het zo goed tussen ons vieren dat de trainers het er af en toe moeilijk mee hebben om de voorgeschreven oefeningen tot een goed einde te brengen.
We kregen overigens te horen, bij toeval, dat wij niet zomaar de eersten zijn die de training krijgen: er zijn nog meer multilinguals aangenomen, maar de klant (NewWorldIQ.com) wilde alvast een start maken met de beste vier uit de pool. Met ons dus. Gniffel. Michael van Adecco vertelde ons ook nog dat wij met de Engelstalige aptitude test (inclusief een groot gedeelte spellingsoefeningen) diverse Engelstaligen ver achter ons hebben gelaten. Is toch leuk om te horen...
Na de eerste dag snuffelen lekker samen naar huis gelopen en ik ben 's avonds naar pipes les geweest. Ging prima, moeilijke tune geleerd, maar wel een hele leuke. Hard oefenen van de de week. Enne... aangezien we nu weer werken zal het dagboek waarschijnlijk wat minder uitgebreid worden, maar we blijven het bijhouden!