dagboek • november
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Ga je een paar dagen gewoon even rustig je gang, wordt er meteen geklaagd waar 'november' blijft. Sorry hoor :-) De afgelopen dagen zijn we lekker bezig geweest met gewoon rustig aan doen. Ik heb lekker gewerkt in het hotel en eergisteren, gisteren en vandaag achterelkaar vrij.
Dus... ik ben weer begonnen aan de website van Joe Burke, Brian wil overleg over zijn eigen website want die is ook helemaal achterhaald en ook de site van De Club moet weer geupdeet. Ook weer lekker zitten fiedelen en doedelen, er is meteen weer vooruitgang te bespeuren. Er zijn twee waarheden in het leven die ik eindelijk onderkend heb: 'tijd is geld' (voornamelijk de positieve uitleg ervan) en 'oefening baart kunst'. En weer eens lekker een paar dagen normaal gekokkereld (gisteren een heerlijke coddle gemaakt met allemaal Sainsbury's aanbiedingsvis: gerookte wijting, zalmforel, mosselen/inktvis/garnalenmix en voor de smaak een paar plakjes gebakken spek).
Met Hendrikje is alles nog steeds goed. Ze drinkt en boert en poept en plast dat het een lieve lust is en ze krijgt een lekker bol koppie. Het enige probleem is dat het lijkt alsof ze nooit genoeg gedronken heeft en dat ze nu al verwend is: op zichzelf in slaap vallen wordt geweigerd: ze slaapt alleen tussen ons in of naast/op ons.
En nu, wat achterstallige uitleg over het geboortekaartje, af-en-toe een beetje wijsneuzerig:
De geboortekaarten c.q. e-mails zijn wisselend ontvangen. We hadden eigenlijk lering moeten trekken uit de verwarring die onstond na het versturen van onze huwelijksaankondiging/uitnodiging en niet al te cryptisch moeten zijn met dit kaartje. We hebben al diverse reacties gekregen van de Engelstaligen dat ze het Nederlands op de kaart niet begrepen (het enige Nederlands is 'Hendrikje Willemijn') en we hebben ook al diverse kaarten ontvangen 'gefeliciteerd met jullie zoon'.
Ummmm, wat de bedoeling was van de kaart, was, met uitzondering van de specs, universele symbolen te gebruiken. Bijvoorbeeld: vierkante haken als in [hen-drik-yuh] geven doorgaands aan dat wat ertussen staat de fonetische uistpraak zou moeten zijn. Iedereen die een beetje heeft opgelet met biologie (of de krant de afgelopen decennia af en toe heeft doorgebladerd) zou toch moeten weten dat dat rondje met een kruisje eronder het universele teken is voor alles vrouwelijks dat er op onze aarde rondvliegt, -kruipt, groeit, woekert en wandelt. Het is overigens ook het alchemistenteken voor koper, maar dat wist ik ook pas na herhaaldelijke bezoeken aan de kopergroeve in Falun, Dalarna, midden-Zweden.
Enne... de specs: 1.27pm is 13.27, oftwel 27 minuten over 1 post meridium, da's dus 's middags. Lbs is de afkorting voor ponden en stamt af van een oude Romeinse maat: libra. Ounce wordt afgekort met 'oz' en er gaan zestien ounces in een pond, dus met d'r 7lbs 15.5oz was Hendrikje bij geboorte bijna 8 pond. En om zaken nog ingewikkelder te maken: een ounce is NIET hetzelfde als een ons, een ounce is ongeveer 30 gram. Daar kwam ik achter toen ik twee miezerige plakjes ham kreeg toen ik om een ons vroeg. Een pond is ongeveer 450 gram (453.59237 om precies te zijn). En de lengte: die aanhalingstekens geven inches aan, ongeveer 2.54 cm.
De keuze van de namen heeft nogal wat voeten in aarde gehad: we waren het er eigenlijk al heen snel over eens dat deze twee fantastisch mooie namen waren, maar ik heb me een tijd lang verzet vanwege de onuitspreekbaarheid van Hendrikje voor de Engelstaligen. Uiteindelijk heeft de drang mensen te onderwijzen en de trots Nederlands te zijn het toch gewonnen en is het geen compromis geworden (Roos is een tijd lang mijn favoriet geweest). De namen zijn overigens bepaald door de twee stambomen naast elkaar te leggen en gewoon namen te turven. Met stip bovenaan stonden Hendrik en Wilhelmina in al hun varianten (Heinrich, Hindrik, Hendrika, Henk etc), vandaar.
Daarbij heeft Thirs een tijd geleden een Nederlands echtpaar in Engeland ontdekt die hun dochtertje OOK Hendrikje hebben genoemd en ze heeft ze gewoon, out of ze bloe, een mailtje gestuurd. Ze hebben ons uitgebreid en heel enthousiast teruggemaild en ons verzekerd dat wanneer je erop staat, de naam er redelijk bij Engelstaligen uitkomt. Dat was voor mij de reden om toe te geven :-)
Afijn, vandaag vrij weinig anders gedaan dan geslapen en kussen gespeeld voor Hendrikje. Het is nu bijna kwart voor zes 's avonds en ik zit NOG STEEDS in m'n ochtendjas. Toch maar even gaan douchen want... vanavond op naar fiddle-les.
)
Overigens, Thirs heeft vandaag antwoord gekregen op d'r sollicitatie op de droombaan in Newry. Grote teleurstelling: afgewezen. Geen reden waarom niet. Thirs kon niet geloven dat ze d'r niet eens hebben uitgenodigd en is dus in de telefoon geklommen om uitleg te vragen. De ENIGE reden was dat ze geen rijbewijs heeft, de meneer die ze aan de telefoon had klonk ook heel erg teleurgesteld want ze hadden d'r in ieder geval graag gesproken maar aangezien het absoluut een vereiste is en ook zo in de functieomschrijving stond konden ze haar niet eens uitnodigen. Het lijkt er dus op dat Thirs binnenkort maar moet gaan lessen, van ons tweeën is zij in ieder geval degene die het meeste nodig heeft.
Thirs heeft ook een begin gemaakt met een uitgebreid verslag van de bevalling en is te lezen onder de titel "bevallingsverhaal" in de Hendrikje-sectie.
Bij thuiskomst van fiddle-les trof ik beide dames in diepe slaap aan, Hendrikje had zich lekker in Thirs d'r buik begraven.
Woensdag 5 november - PE
)
Mamma en Saskia zijn vandaag gearriveerd! De reis is goed gegaan, alles was prima geregeld. Dat kun je wel aan moeder overlaten, maar alles wat geregeld was bleek ook, met wat paniek op het vliegveld in Londen na, aan de verwachtingen te voldoen. Na aankomst in het hotel in Armagh, het Charlemont, hebben ze zich even snel geinstalleerd en zijn Thirs en Hendrikje komen bewonderen. Enne... cadeautjes! Kleertjes van mamma en Jip en Janneke boekjes: deel 1 t/m 5! En kleertjes van Thijs en Henny en bijtsleutels van Miranda en Zachari. DANK!
Ik moest werken, maar... de dames zijn gedrieën naar mijn hotel gekomen en daar heb ik ze zo goed als ik kon bediend. Leuk hoor, maar ook weer een raar gevoel, zij aan die kant en ik aan de andere kant van de bar. Alles wederom tot groot vermaak van de collegae, Hendrikje werd weer door diversen bekeken en mij werd gevraagd of er iets dwars zat in m'n keel. Eeeeh, nee, ik praat gewoon Nederlands...
)
Om negen uur was ik 'uit' en we zijn met z'n vijven (ikzelf en vier dames) naar huis gewandeld. Mam en Sas hebben nog wat gedronken en zijn daarna naar het hotel gegaan. Heel vreemd maar ontzettend leuk ze allebei te zien en in Armagh te hebben. De foto's online blijken hun werk goed te doen, maar het is toch anders om het allemaal zelf te laten zien en voor hun om het allemaal met eigen ogen te aanschouwen.
Wat me heel erg ontroerde, was de medaillon om moeders nek met de initialen HW en een foto van Hendrikje erin. Snif :-)
Donderdag 6 november - PE
Mam en Sas komen in de ochtend langs op de koffie en in de middag gaan we op pad. Niet te ver, de protestantse kathedraal lijkt me een haalbare kaart en na een flinke klim genieten we van het mooie uitzicht alleen... de kathedraal is dicht voor de komende zeven maanden: restauratiewerkzaamheden.
Dan maar naar de bibliotheek, de Mooie Bibliotheek, en de mevrouw die ons verwelkomt is erg in d'r nopjes een paar Nederlanders te ontvangen. Wederom van de nietsvermoedende bezoekers de inmiddels bekende 'oooooh' en 'aaaaah' reactie. Het is echt een verborgen juweeltje.
Na de bieb brengen we een bezoekje aan de VVV en daarna is het tijd voor eten in Café Papa. Daarna op naar huis en even voor vijven laat ik de dames achter en ga weer naar m'n werk. En potverdorie, dat was me een avond. Er is een congres van psychiaters en die konden er geen genoeg van krijgen. Rond een uur of drie pas sluit de bar en om vier uur ben ik thuis. Wel veertien pond contant en twintig pond via room charge fooi gekregen. Ben alleen benieuwd of ik ooit een penny van die twintig pond zal zien.
Vrijdag 7 november - PE
Redelijk bijtijds op, maar toch te laat: ik ben om ongeveer half één in het Charlemont. We hadden twaalf uur afgesproken. We gaan vandaag de katholieke kathedraal bezoeken en het Charlemont ligt op de route van huis naar de kathedraal. Vanaf het Charlemont gaan we via de markt op The Shambles, waar Sas bijna een toiletborstel met dolfijntjes kocht, naar de kathedraal.
Het is weer een prachtige herfstdag en de zon maakt dat de kathedraal van binnen een weelde aan mooie plaatjes biedt. Ik fotografeer er dan ook lustig op los.
Na de kathedraal lopen we via een omweg weer terug naar het centrum van Armagh, da's wel vijf minuten lopen, en komen in Upper English Street voor het postkantoor Thirs met kinderwagen tegen. Met z'n allen in het theater wat gedronken en daar heeft Thirs voor het eerst Hendrikje in een vreemd toilet verschoond.
's Avonds weer hetzelfde verhaal, dames thuis achtergelaten, op naar m'n werk. Ik zie erg op tegen vanavond, weer een receptie van de Gaelic Athletics Association en de mensen die daarop afkomen zijn gewoonlijk erg bot en ongemanierd: mensen die één keer in het jaar een pak dragen en dan meteen denken dat ze mensen die geen pak aanhebben als hun voetveeg kunnen behandelen. Maar... het is vanavond een reunie en de gemiddelde leeftijd ligt daarmee wat hoger en het haantjesgedrag wat lager. Al met al een leuke avond, maar wel weer laat.
Zaterdag 8 november - PE
Lekker uitgeslapen, had ik ook wel nodig. Mamma en Saskia gaan vanochtend met z'n tweetjes op pad naar Newry: de bustocht erheen is niet heel erg spectaculair, maar de bustocht terug wel. Ook vandaag weer ervaren ze het bezoek aan Noord-Ierland als een reis terug in de tijd. Veel dingen gaan hier inderdaad nog op 'de oude manier', kranten en pakjes worden bijvoorbeeld nog steeds gewoon met de bus bezorgd. Die komt er toch langs, waarom zou je dan nog een extra bezorgdienst inschakelen. Rustig aan, geen haast.
En... ze zijn nog bij de Primark geweest, een kledingwinkel die er eerder uitziet als een Hema/C&A maar Zeeman prijzen heeft. Prima combinatie. We krijgen cadeautjes: kleertjes en rompertjes en nog iets geloof ik.
Morgen gaan ze weer terug naar Nederland en ik bel vandaag een taxi. Nou maar hopen dat de taximeneer niet vergeet te komen morgen, hier in Ierland is het erg gemakkelijk dingen te vroeg te doen, daar zijn ze niet echt aan gewend.
Wederom 's avonds naar het werk, redelijk rustige avond, althans, voor een zaterdagavond.
Zondag 9 november - PE
Mam en Sas zijn er om half twaalf, ik ben net uit bed en zit nog in m'n ochtendjas. Vanochtend is het eindelijk zo ver: de familie-foto-shoot. De dames moeten toch wel even op de foto in de verschillende combinaties.
Even voor enen trekken mam en Sas de jassen al aan, duidelijk nog niet echt gewend aan de Ierse interpretatie van tijd. Inderdaad, om kwart over één komt de taxi (ik had voor de vorm al gebeld, hij was al onderweg) maar de chauffeur moet eerst even van ons toilet gebruik maken. Gelukkig moeten ze naar het City Airport en niet naar International. Het was heerlijk oma en tante hier te hebben, ze met het kleinkind respectievelijk nicht te zien en ze onze nieuwe leef- en werkomgeving te laten zien. Jammer dat er deze dagen niemand even langs kwam wippen, het zou leuk geweest zijn ook een paar Ierse vrienden te introduceren. In januari zien we ze weer, in Lievelde!
's Middags met Thirs en Hendrikje een rondje Mall gedaan en daarna, wederom aan het werk.
Maandag 10 november - PE
Niets bijzonders gebeurd. Of toch, Thirs heeft voor het eerst echt goed met de draagdoek gelopen. Hendrikje lag goed, lag lekker te pitten en Thirs kreeg weer flink wat bekijks.
In het hotel de rustigste avond in de twee maanden dat ik er werk meegemaakt. Op een gegeven moment zat er één dame. Helemaal alleen. Ze zat ook wel heel erg duidelijk alleen te wezen. Het leuke van zo'n avond is wel dat je de paar mensen die er wel zijn alle tijd en aandacht kunt geven, wat zich weerspiegelde in de fooien: ruim twaalf pond.
Dinsdag 11 november - PE
Vanochtend wijntraining gehad. Ik dacht dat we gingen proeven, maar helaas. Het ging over of we wel genoeg wijnkoelers en kurketrekkers enzo hebben, welke wijn er het meeste wordt gedronken enzo. Ben ik daarvoor nou zo vroeg uit m'n nest gekropen? Maar ja, dat weet je ook niet vantevoren. De meneer die de training gaf was al best pissig omdat er maar vier man was komen opdagen, dus als ik nou ook niet was gekomen...
Primeur: ik heb vanochtend Hendrikje voor het eerst gebadderd. Dat val best mee! Ik dacht dat het veel enger zou zijn, maar ze vindt het HEERLIJK om in bad te gaan. Het gezicht en de haren wassen vindt ze duidelijk niet echt geslaagd, maar helemaal in een lekker warm bad vindt ze prachtig. Binnenkort maar het grotere bad gaan gebruiken, ze past hier al bijna niet meer in als ze zich strekt. Afdrogen wordt overigens ook niet echt gewaardeerd.
De foto's zijn allemaal wat bewogen, maar wat wil je met zo'n beweeglijk kind :-)
Woensdag 12 november - PE
Gesolliciteerd! Jawel! Er zijn posities voor Bar Supervisor! En ik dacht, met al die complimentjes die ik steeds krijg maak ik misschien best kans. We zullen wel zien, ik heb het in ieder geval nog steeds erg naar m'n zin in het hotel, krijg ook steeds meer verantwoordelijkheden, dingen die ik helemaal zelf mag regelen en doen. Laat mij maar lekker m'n gang gaan :-)
We zijn vandaag ook nog met z'n drietjes naar Portadown geweest om te shoppen. Voor het eerst met z'n drieën met de bus! Thirs heeft Hendrikje in de draagdoek en heeft wederom enorm veel bekijks. Zelfs bij Mothercare staan de mensen te kijken. We gaan naar diverse babywinkels, op zoek naar een slaapzakje voor Hendrikje, maar besluiten dat 35 pond toch wel een beetje te duur is, dan maar het huidige slaapzakje gebruiken met een deken erover. Bij de Mothercare kopen een een neerklapbare bedstang, zodat Hendrikje niet altijd tussen ons in hoeft te liggen, maar ook aan de zijkant kan liggen. Kunnen we weer eens lekker knuffelen :-)
Donderdag 13 november - PE
's Avonds gewerkt in de Bunker, tijdens het festival The Bard of Armagh. Dit is een drie dagen durend festival waarvan dit de eerste dag is en het is een soort wedstrijd in verhalen vertellen. Doodgewone mensen uit de omgeving vertellen komische verhalen en doen dat soms met een extra zwaar accent, waardoor de clou me vaak net ontgaat. Toch nog een erg leuke avond gehad, aardige mensen en ook erg goedgemanierd, we hoefden (behalve de glazen) nauwelijks op te ruimen.
Het enige wat erg onhandig was, was dat je tijdens het vertellen van de verhalen een speld kunt horen vallen, dus eeh, wij moesten ook heel erg stil zijn. Dus... met de citroentang heel voorzichtig ijsklontjes in de glazen gedaan en de glazenwasmachine alleen in de pauzes aangedaan. Ook afrekenen zoveel mogelijk gedaan tijdens een applausje of gelach: de kassa heeft een vreselijk irritant belletje dat je normaal niet hoort, maar nu klonk alsof er een kanon werd afgeschoten.
Aan het eind van de avond nog een dikke zoen op m'n wang gekregen van een aangeschoten dame, als dank voor 'being a gentleman behind the bar'. Toch leuk.
Vrijdag 14 november - PE
Vandaag komen Ragnhild (Thirs d'r zus) en Femke (nichtje, 4 jaar)! Ik heb de vroege dienst want... vanavond wordt het festival officieus geopend met de tentoonstelling van Gearóid Mac Loughlin en Brian: een samenwerkingstentoonstelling met schilderijen en gedichten die elkaar aanvullen.
Als ik van m'n werk thuis kom is Thirs naar het Charlemont met Ragnhild en Femke om daar een hapje te eten en ik ga na een snelle douche naar het theater om de opening bij te wonen. Iedereen die me ziet zegt dat ik er erg moe uit zie, klopt ook wel, heb een heel kort nachtje gehad: om één uur thuis, een dochter die me steeds wakker maakt wanneer ik lekker lig te pitten en vroeg weer op want ik moest om tien uur weer beginnen. Voeg daar een goed drukke werkdag aan toe en inderdaad, dan voel je je niet heel erg fris. Heb ook heel bewust geen alcoholica genuttigd en me lekker bij bronwater gehouden.
Thirs komt ook nog even naar de opening, ik zie d'r uit m'n ooghoeken en ineens is ze weer weg. Verder lekker gebabbeld met iedereen en ontdekt dat er morgen een lunchrecital is met Jarlath en Gearóid. Daar gaan we heen!
Zaterdag 15 november - PE
Om half twaalf komen Rag en Fem op de koffie. Traditiegetrouw sta ik onder de douche als ze aankloppen, gebeurde in Amsterdam ook altijd. Lekker met z'n allen koffie/thee/limonade gedronken en zitten keuvelen EN de cadeaux uitgepakt. Een heel leuk pakket van Hollandse Hebbedingetjes en lekkers! De marsepein en de Weduwe Joustra Beerenburg vallen bij mij speciaal in de smaak. En de vla natuurlijk, en het blaat-boxje en de hanen en alles. Nogmaals bedankt!
Rond een uur of één gaan we naar het theater om de recital bij te wonen, Hendrikje in de draagdoek die nog steeds heel erg veel opzien baart. We lunchen in het theater, maar de recital wordt in de tentoonstellingsruimte gegeven dus ik loop heen en weer tussen dames en muziek. Overigens een ERG lekkere BLT-sandwich gegeten, Bacon-Lettuce-Tomato. Met een soort pasta die op rijst lijkt. Erg lekker.
Boodschappen gedaan en op naar huis. Ik heb me klaargemaakt voor m'n werk en het belooft een drukke avond te worden. Inderdaad: de finale van The Bard of Armagh trekt ongeveer duizend man en wanneer de ergste drukte over is wordt mij gevraagd of ik misschien in De Bunker achter de bar wil. En die was weer druk. Stel je voor, vijf meter mensen, drie rijen dik, die allemaal orders naar je schreeuwen. Voeg daaraan toe een tekort aan glazen, wisselgeld, zeven man personeel met twee kassa's en oorverdovende muziek en je begrijpt waarom ik na thuiskomst niet echt de slaap kon vatten. Maar dat soort avonden vind ik heerlijk. Je bent tenminste lekker bezig :-)
Alleen... toen ik me ging uitschrijven in het rooster zag ik het rooster voor komende week en daar werd ik niet blij van. Bij m'n sollicitatiegesprek had ik al gezegd dat ik tijdens het piping-festival NIET werk en ik stond toch vrolijk ingepland... Thuis meteen een alternatief rooster opgesteld waarmee ik toch kan werken en toch het meeste van het festival kan meemaken.
Zondag 16 november - PE
Rond een uur of twaalf op, erg moe, en ik ben nog in m'n ochtendjas wanneer Ragnhild en Femke op de koffie komen. Gedouched en gelunched met z'n allen en het is prachtig weer, dus we hebben met z'n allen een rondje Mall gelopen. Daarna boodschappen gedaan en afscheid genomen. Snif! Het was hartstikke leuk en we zien ze in januari weer, het afscheid was niet zo nat als verwacht.
Na het boodschappen doen (en het afscheid) ga ik in het hotel m'n briefje afgeven. Paula, m'n baas, is er niet, maar de boodschap zal doorgegeven worden en Declan, de shift-leader, denkt wel dat alles goed zal komen.
's Avonds zelf opgewarmde pizza gegeten en na het eten druk in de weer om op tijd klaar te zijn voor het concert. Dat moeten we nog leren: genoeg tijd incalculeren om alle voorbereidingen met Hendrikje te treffen en onvoorziene gebeurtenissen op te kunnen vangen.
We zijn iets te laat, we moesten een half uur vantevoren aanwezig zijn omdat ik de kaarten in ontvangst moest nemen (daar komt de ervaring bij de FestivalDienst handig van pas). Tiernan had zolang mijn taak waargenomen maar ik heb alsnog veel te doen, samen met Stephanie, de vrouw van Tiernan. Stephanie feliciteert Thirs met Hendrikje en vertelt dat ze ons een cadeau heeft gegeven. Alleen... zij weet niet dat Tiernan van't weekend nog tegen me heeft gezegd dat-ie al een week of drie een presentje voor ons in de auto heeft liggen maar dat-ie steeds vergeet het mee te nemen. Thirs verontschuldigt zich bij Stephanie dat ze niet bedankt heeft voor het cadeau maar zegt daarbij dat we nog niks gekregen hebben en daar komt de aap uit de mouw. Stephanie belooft dat Tiernan bij thuiskomst geen gemakkelijke avond krijgt :-)
Ik zie Paula en krijg te horen dat ze me, met uitzondering van morgen overdag en donderdag een paar uur, de hele week vrij heeft gegeven. Is wel zo makkelijk. En zeer waarschijnlijk mag ik dit opvangen door de komende drie weken een dagje extra te werken. Dan merken we het niet in de portemonnee. Over de portemonnee gesproken: het blijkt dat Brian vindt dat ik een 'major contributor' ben van het festival en Thirs en ik krijgen allebei een 'Guest Pass'. Scheelt mooi zestig pond aan kaartjes voor de hele week. Daarbij krijgen we ook de jubileum CD, een muzikaal overzicht van de afgelopen tien jaar, helemaal gratis voor niks. En... in het hoesje staan we bij de Met-Dank-Aan sectie!!! Gaaaaaaaaaaf, zeker als je ziet tussen welke andere namen we staan.
Het is heel vreemd om in het hotel te zijn en er niet te werken. Ik voel me best schuldig, als ik m'n collegae zich het schoepgeloep zie werken. Ik ruim dan ook soms stiekumpjes was tafels af enzo... We beseffen ons overigens vanavond heel erg sterk wat een enorme hoop er afgelopen jaar gebeurd is. Vorig jaar sliepen we in de jeugherberg, nu lopen we van en naar ons eigen huis. Nu zijn we ineens met z'n drieën EN is het hotel geen vreemd gebouw meer voor me maar ken ik alle hoeken en gaten EN alle mensen die er werken. Heel vreemd. Maar wel lekker :-)
Het is de première vanavond voor Hendrikje: hoe zal ze zich houden tijdens het concert? Thirs heeft d'r in de sling en wordt van alle kanten besprongen door kirrende vrouwen die soms wel wat erg enthousiast aan Hendrikje zitten. En ja hoor, zodra het concert begint, met Robert Watt op de Highland Pipes, valt Hendrikje in een diepe slaap waar ze alleen uitkomt tijdens het luierverschonen en om een fles en een tiet te verorberen. Ze heeft geen kik gegeven! Dat geeft hoop.
Halverwege het optreden van Lúnasa word ik van mijn taken als bewaker ontheven en mag ik gaan genieten. Lúnasa was fantastisch, na de pauze komt de zangclub van de Armagh Pipers Club en daarna is het de beurt aan Altan met als gastspeler Gino Lupari, een echte Ier (serieus!) en bodhrán-speler van Four Man and a Dog. Ik heb altijd al een soort wantrouwen gehad jegens Altan en dit is de eerste keer dat ik ze live zie. Het is leuke muziek, de zangeres is erg goed, maar verder doet de muziek vrij weinig. Geen piper, dat zou het kunnen zijn. De Grand Finale is inderdaad Grand: Lúnasa, Altan, Gino, Caoimhín en Tiernan allemaal tegelijk op het podium. Gaaf!
We doen er een flinke tijd over om ons naar buiten te werken, niet dat het zo ver lopen is, maar we zien overal bekenden en vrienden en iedereen moet natuurlijk in de sling kijken en even babbelen. Leuk :-)
Maandag 17 november - PE
Vroeg op. Te vroeg, blijkt: ik kan me niet herinneren de wekker uitgezet te hebben (om negen uur) en word om vijf over tien wakker. Terwijl ik om tien uur op m'n werk moet zijn. Gebeld dat ik eraan kom en ik denk dat ik een record gevestigd heb: om tien voor half elf sta ik gedouched en wel achter de bar. Geeneens m'n stropdas vergeten.
Er is wat verwarring, want Eamonn is er ook. Wat doe ik er dan om tien uur 's ochtends? Maakt niet uit, ik help Eamonn met het klaarmaken van de Callan bar en ga daarna naar beneden om Fisher 2 schoon te maken en te reorganiseren. Om 1 uur komt een telefoontje: kan ik naar boven komen, het is wat druk.
En wat blijkt als ik terug kom in Callan bar: Eamonn is ontslagen! Verdorie, het was een ontzettend aardige vent al had je niets aan 'm wanneer het druk was. Z'n drankprobleem is 'm wat z'n baan betreft noodlottig geworden: hij is in een pauze gesnapt achter een pint. Het verklaart wel meteen waarom ik ook moest werken en we even een dubbele shift draaiden. Ik zal 'm missen, hij was goeie craic.
De lunchtime recital is aan de gang, dus tussen de bedrijven door kan ik genieten van een heerlijke sessie met Aidan Prunty, Patricia Vallely, Caoimhín Vallely, Martin Crossin, Kieran en Robert. Alleen, geen foto's van kunnen nemen. Van diverse mensen krijg ik uiterst verbaasde blikken: ze wisten niet dat ik in het hotel werk en ze hadden me nog NOOIT met een stropdas om gezien.
Overigens, toch handig, dat internet. Ik heb laatst m'n stropdas eens gewassen en sja, toen moest die knoop eruit. Dus maar op internet opgezocht hoe je een stropdas moet knopen en er zit nu een 'halve Engelse' in. Is mooier dan de knoop die Casey er in heeft gelegd, die een Atlantic blijkt te zijn. Bij een volledige Engelse knoop gaat er zoveel stropdas in de knoop zitten dat je maar een heel kort dasje over houdt. Vandaar de halve.
's Avonds boodschappen gedaan en lekker gekookt EN eindelijk op DVD 'The Matrix Reloaded' gekeken. Lekker even helemaal niets gedaan. Heerlijk.
Raghnild en Femke zijn weer veilig thuis aangekomen!
Dinsdag 18 november - PE
Lekker uitgeslapen en met z'n drieën op naar de lunchtime recital. Vantevoren thuis gegeten, lekker goeiekoop. Meabh O'Hare en Conor Byrne spelen op fiddle en fluit. Hendrikje wordt weer van alle kanten bewonderd. Leuke recital, goed gespeeld en lekker zitten babbelen met onder andere Andrew May, piper uit Northumberland (bij wie we overigens zijn uitgenodigd, mochten we in de buurt zijn). Hendrikje heeft zich weer prima gehouden, geen kik gegeven.
Gerard is er ook, met vrouw. Ik heb Gerard en zijn vrouw vorig jaar in Mulligans ontmoet, vlak voordat we gingen verhuizen en we houden zo af en toe contact. Het blijkt overigens dat Aíne, een collega van me, de dochter is van Gerard. Op een gegeven moment komt Gerard naar ons toe en begint iets in Hendrikje d'r hand te frummelen. Bij nadere inspectie blijkt het een 50p stuk te zijn. Gerard legde uit dat het een oud Iers gebruik is een muntstuk in de hand van een nieuwgeborene te drukken wanneer je hem of haar voor het eerst ziet. Het moet geluk brengen, dat de hand van de ontvanger nooit leeg mag zijn. Ontzettend lief. En we zijn ook nog uitgenodigd om ergens rond de kerst bij ze te komen eten.
's Avonds op naar de kathedraal: Liam O'Flynn speelt uilleann pipes en Catherine Ennis (aan wie ik vanmiddag tot twee keer toe ben voorgesteld), de dochter van Séamus Ennis, speelt orgel. Hendrikje heeft honger, maar Thirs is nog druk aan het kolven. Ik dus met Hendrikje luid brullend in de kinderwagen naar de kathedraal en Thirs komt achterop. In de kathedraal kan ik bijna de collectieve zucht horen wanneer ik met een brullende wagen binnenkom, maar gelukkig... Thirs komt een paar minuten later binnen met het avondeten voor de jongejuffrouw die zich vervolgens het hele concert door niet meer laat horen.
Het concert was prachtig. Wat mij betreft hadden ze beter een andere piper kunnen kiezen, ik heb het niet zo op Liam O'Flynn, maar Catherine Ennis wist het uiterste uit het orgel te halen en het is toch wel heel erg speciaal, zo'n kathedraalconcert.
Later op de avond na het concert in m'n eentje naar de sessie in Hughes's Pub (ook wel bekend als de Northern Bar). De hele pub is afgeladen met pipers, maar ik heb de hele avond geen doedelzak gehoord. Wel lekker gebabbeld met Andrew en diverse andere bekenden. Ondanks de goede voornemens toch net iets meer gedronken dan ik van plan was, maar kom alleen maar aangschoten thuis. Ik was van plan om het bij twee pints te laten, maar dat blijkt een onmogelijke opgave.
Woensdag 19 november - PE
Inmiddels het bekende riedeltje: lekker uitgeslapen en 's middags op naar de lunchrecital. Het programma zegt dat we Caoimhín, Paul Meehan en Barry Kerr kunnen verwachten en dat is ook zo, maar de recital ontwikkelt zich wederom tot een kleine sessie. Erg prettig.
's Avonds ga ik in m'n eentje naar het Highland Piping concert. Thirs en Hendrikje zijn moe en waarschijnlijk is een hele kudde highland pipes iets teveel van het goede. Wat een geweld, ongelooflijk. Bijna een fysieke ervaring. Ik zit redelijk vooraan (tweede stoel van voren) en de Killeen Pipe Band bijt het spits af. Leuk, maar het kan beter. Ik weet niet veel van dit soort bands, maar de eerste indruk is niet echt jofel: ze hebben een elektronische chanter als specialiteit en da's nou net iets wat je wat mij betreft beter thuis kunt laten. Daarbij komen ze als een zooitje ongeregeld op en de uitstraling, voornamelijk van de ritmesectie lijkt erg op die van een stel zoutzakken. Ze spelen overigens best aardig en zo'n pipe band blijft erg indrukwekkend, ongeacht hoe het eruit ziet. O ja... ze speelden 'Amazing Grace', hadden ze ook wel van me achterwege mogen laten.
De eerste soloist is Ross Ainslie en die is goed, dat hadden we eerder al gehoord. Maar dan... The Vale of Athol Pipe Band. Da's toch wel wat anders. Ongelofeloos, ze hebben d'r een fan bij. Zonder dat ze het waarschijnlijk bedoelden is voor mij vanavond haarfijn gedemonstreerd wat het verschil is tussen een grade 2 (Killeen) en een grade 1 (Vale of Athol) band. Voornamelijk de ritmesectie was subliem, d'r werd me gegoocheld met de stokken en, niet onbelangrijk, de dames waren ook erg leuk om naar te kijken. Wat ze alleen niet hadden moeten doen waren de nummers met 'backing'... ze waren er zelf erg trots op, maar ik vond 't niks. De backing bestond uit een cd met synthesizer, elektrische gitaar en nog meer van die meuk.
Na de pauze ook weer de twee bands, soloist dit keer was Robert Watt. En die is HEEL erg goed. Super. Wel vreemd alleen: hij loopt altijd heen en weer op het podium. Geijkte grap die dan wordt gemaakt: dat doet-ie omdat het moeilijker is een bewegend doel te raken. Ik heb ook gehoord dat het is om de druk op de nieren te verkleinen. Het blijft een mysterie. De finale was met recht 'grand'... alles en iedereen samen op het podium. Sjongejongejonge, erg overweldigend. Ik moest Eithne tijdens ons babbeltje na het concert herhaaldelijk vragen 'WAT ZEG JE?!?!?!', m'n oren zaten flink dicht.
Donderdag 20 november - PE
Werken! Wederom diverse verbaasde blikken van mensen die me nog niet in het hotel hadden gezien. Van de lunchtime recital heb ik niet echt bewust veel meegekregen, het was flink druk met mensen die wilden lunchen en drinken en meer. Wat me overigens al het hele festival is opgevallen: alle evenementen worden ERG goed bezocht. Zelfs de lunchrecitals...
's Avonds naar het concert van Karen Casey, Dàimh, Dorsa, Jose Manuel Tejedor en Eric Montbel. De Karen Casey band viel me een beetje tegen, te modern, maar Karan Casey daarentegen viel me heel erg mee. D'r dochter hebben we al een paar keer over de vloer gehad (Karen is getrouwd met Nial Vallely en daarmee zijn Brian en Eithne dus opa ende oma van Muireann) en da's een erg leuke meid, wel een enorme dondersteen EN ze is dol op Hendrikje, maar Karan had ik nog nooit ontmoet, ze is altijd op toernee. Afgaand op de foto had ik d'r als zo'n zweverig new age 'Keltisch' type ingeschat, maar ze bleek daarentegen ontzettend aardig te zijn, vol energie, zit geen moment stil, beetje alternatief. Het klikte goed. Met wie het ook goed klikte overigens was Eric Montbel, een aardige Fransoos! Ze bestaan wel! Diverse keren tijdens het festival uitgebreid mee zitten babbelen.
Hoewel ik Tiernan een fanatastische piper vind heb ik het niet zo op z'n band, Dorsa. Is wel aardig, maar doet me verder niks. Maar... grrrrrrote verrassing van de avond was Dàimh. Een groep jonge muzikanten, vreselijk energiek en zette prompt de zaal op z'n kop. Super. Meteen een CD van gekocht. Ik had nog nooit van de groep gehoord, maar jongejongejonge, wat een muziek.
En... hebben we de hele tijd aan gedacht maar zouden we vanavond bijna vergeten: Kai is in het land. Kai Kikkers, jonge piper uit Nederland, heeft van z'n ouders het bezoek aan het festival voor z'n eindexamen gekregen. Erg leuk om Kai weer te zien, alleen... we hebben eigenlijk wel erg weinig tijd met elkaar doorgebracht. Maar Kai leek zich prima te redden in het gezelschap van andere pipers uit de jeugdherberg en natuurlijk Jarlath.
Vrijdag 21 november - PE
)
Lunchtime recital was prachtig, alhoewel we de eerste helft gemist hadden. Anxo Lorenzo liet even horen hoe je de gaita ook kunt spelen en ik weet nog steeds niet wie ik nou beter vind spelen, Jose of Anxo. Allebei super-pipers. De uilleann pipes klinken altijd vreselijk saai wanneer deze heren klaar zijn. Eric Montbel speelde nog wat deuntjes op een enorme doedelzak en helaas... het album dat ik graag wilde kopen van 'm is uit productie en ik heb toestemming van 'the man himself' om de cd die ik van Eithne te leen heb te copiëren.
Thirs doet het even rustig aan en gaat vanavond niet mee naar het concert van North Cregg, Arche', Anxo Lorenzo en Ross Ainslie. Hendrikje blijft ook thuis. Ze heeft zich tot nu toe voorbeeldig gedragen, slaapt door alle concerten heen.
's Middags naar de jeugdherberg voor een sessie met 'normale' pipers. Vier Amerikanen (Jeff, Alice(?), Cara en Katie) en Kai en ik. Kai begint een lelijke verkoudheid te ontwikkelen. We hebben lekker zitten spelen, over en weer heerste grote ontsteltenis dat sommige tunes niet bekend waren... vooral ik scheen een paar evergreens in mijn repertoire te missen.
Het concert 's avonds was een heerlijk ouderwets avondje uit: lekker babbelen, mensen kijken, doorzakken, maar natuurlijk eerst aandachtig geluisterd naar Arche', Anxo en Ross. Die Italianen weten met z'n drieën de indruk te wekken alsof ze met een heel orkest zijn en dat komt voornamelijk door de trekzak en de zampogna. De zampogna is een doedelzak met een erg gelimiteerde chanter, maar heeft nog een tweede soort chanter waarop een tegenmelodie gespeeld wordt. Wederom een groot succes, maar... niet zo groot als North Cregg. Ik had ze vorig jaar voor 't eerst gehoord maar toen waren ze te hard versterkt en zat er een mevrouw steeds dansaanwijzingen doorheen te schreeuwen.
Dit jaar was het geluid (tijdens het hele festival trouwens) perfect en ook tijdens dit concert. North Cregg is echt een fanTAStische band, erg levendig, ceilidh muziek in de traditie van Sliabh Luachra. We hadden al de nieuwe CD van de band gekregen en daar was ik erg aangenaam door verrast, maar laaif zijn ze nog veel beter.
Na het concert was er ceilidh: dansavond en ik heb lekker vanaf de zijlijn zitten toekijken, al babbelend met deez en gene, voornamelijk met Sally en Werner. Erg geslaagde avond en dat terwijl ik erheen ging met de insteek 'we zullen wel zien waar dit strandt'.
Zaterdag 22 november - TM
Vandaag zijn Hendrikje en ik overdag ook lekker thuis gebleven. 's Avonds naar het World Piping Concert: wij zitten in een hoek waar een extra ingang blijkt te zijn, dus het is na aanvang van het concert erg druk. Hendrikje ligt in de wagen en wordt steeds wakker van applaus en langslopende mensen, maar houdt zich wel stil en dut steeds weer in. Totdat Andy May op the Northumbrian Pipes begint te spelen: spartel, spartel, lach, lach! Ze heeft echt een groeispurt doorgemaakt en reageert nu op van alles. Lachen doet ze graag als mama een volgepoepte luier (en romper en pakje) van d'r lijf aftrekt. Het is nu nog wat voorzichtig.
)
Als mevrouw honger krijgt, ga ik in de lounge flesje geven. Ik dacht dat dat rustig zou zijn, maar ik krijg steeds meer publiek... Als ik weer terug ga de zaal in, wordt er net een slow air gespeeld op de pipes. Hendrikje krijgt prompt de hik en dat galmt! Ik bedenk mij geen twee seconden en maak rechtsomkeert. Paul vertelt later dat diverse mensen vertederd hadden omgekeken (en niet kwaad, zoals ik gedacht had.) Paul neemt H. over om mij naar een zangeres te laten luisteren. Ook hij heeft veel bekijks, vooral bij de dames! Op een gegeven moment val ik bijna in slaap, dus Hendr-hik-je en ik gaan lekker naar huis.
PE - da's inderdaad een feit... Ik heb nog nooit zoveel aandacht van vrouwen gehad. Werkt prima, vader zijn. Dus, tip voor jongemannen op jacht: leen ergens een baby en je wordt binnen de kortste keren omringd door kirrende en vooroverbuigende vrouwen :-)
Vanochtend iets te lang blijven liggen en dus de eerste sessie van de lesdag laten schieten. Dacht ik. Want toen ik precies op tijd voor de tweede sessie binnen kwam, was de eerste les ongeveer twintig minuten op dreef. Toch maar weer eens uilleann pipes les genomen en wel van Peter Browne. Erg aardige man en hij heeft dezelfde opvattingen als ik waar het de pipes betreft: langzaam spelen, iedere noot aandacht geven, niks afraffelen en alleen op smaakvolle momenten versieringen in de tune stoppen. Alhoewel... het heeft me ongeveer drie jaar gekost voordat ik dat laatste ontdekte.
We hebben een paar leuke tunes gedaan, erg ongebruikelijke. Verder wat techniek geoefend en voornamelijk de tune MOOI leren spelen. Heel stom m'n minidiskopnameapparaat vergeten maar gelukkig wel de bladmuziek meegekregen. Tunes 213 en 72 uit de Goodman collectie. In de middagpauze hield Peter een lezing over het leven en de muziek van Willie Clancy. Heel onderhoudend, met diverse geluidsfragmenten die ik nog nooit eerder gehoord had.
's Avonds met z'n drieën naar het wereldpipingconcert, in een receptiezaal dit keer omdat er disco in de bunker is. De zaal is vreselijk warm en rokerig en we houden Hendrikje voor het grootste gedeelte van het concert buiten de zaal. Thirs en ik nemen toerbeurten. Maar... wat we wel hebben vast kunnen stellen vanavond was dat Hendrikje een uitgesproken voorkeur heeft voor Northumbrian Smallpipes.
Zondag 23 november - TM
)
Hendrikje gaat mee in de draagdoek naar het uilleann pipes concert in het theater. Paul moet ook optreden en is al eerder weggegaan om te oefenen. Ik ben gelukkig redelijk bijtijds, want de zaal is op een gegeven moment zo vol, dat mensen de ingang geweigerd wordt. Paul is nauwelijks zichtbaar vanaf mijn plekje, dus ik weet helemaal niet of het goed gaat, jammer.
Ik krijg tijdens het concert last van de "dia'sslaap": in een donkere ruimte naar een klein punt kijken. Gaap, ook al is de muziek erg goed. Ik blijf tot na de pauze, als een prachtig stuk voor vier pipes wordt opgevoerd: dat wilde ik in ieder geval horen. Daarna naar huis.
PE - Vandaag heel rustig aan gedaan, lekker uitgeslapen. 's Middags thuis nog even de tunes voor vanavond doorgenomen, ze zijn niet zo moeilijk en twee ervan speelde ik al: The Old Tipperary en Within A Mile Of Dublin. De twee nieuwe tunes zijn An Buachaill Dreoithe en Scotch Mary. Wat vroeg naar het theater om samen met 'the boys' nog te oefenen en dat gaat aardig, al hebben we wel moeite om het ritme vast te houden.
Iedereen is vreselijk zenuwachtig en we missen de docenten die het te druk hebben met hun eigen stuk, the Singing Stream, dat ze na de pauze gaan spelen. We zijn de eersten van de avond en het gaat redelijk. Ik vond het zelf vre-se-lijk klinken, maar ik hoorde achteraf van diverse mensen uit het publiek dat het geheel in de zaal best goed klonk. Het is wederom afgeladen en zelfs ZO druk, dat wij niet meer toegelaten worden omdat ze al ver over het wettelijk toegestane aantal mensen zitten (brandweervoorschriften enzo) zitten. Dan maar beneden in de pub even een pint drinken en een peuk roken. De rest van de eerste helft wonen we achter de coulissen bij en nog een stukje in de zaal naast de deur.
In de pauze gaan er flink wat mensen naar huis waardoor ik toch een plaats weet te bemachtigen en zelfs redelijk vooraan. The Singing Stream, gecomponeerd door Niall Vallely, wordt gespeeld door Eamonn Curran, Tiernan O'Duinnchinn, Sinéad Lennon en Cillian Vallely. Het is een stuk in drie delen en is geschreven ter nagedachtenis van Mark Donnelly. Ik had van Mark in 1999 les, een maand voor z'n onverwachte dood.
Na het concert komt er nog een sessie in O'Toole's, maar ik moet morgen werken en heb de vroege dienst dus ga niet mee. Da's maar goed ook, want ik hoor later dat ze tot een uur of zes hebben zitten spelen :-) Het was een fantastisch festival met een recordaantal bezoekers. Het enige wat ik dit jaar miste, waren de late sessies. Het hotel heeft daar niet echt ruimte meer voor; vorig jaar was het hotel net open en hadden we het hele hotel voor onszelf, maar dit jaar had het hotel z'n eigen regelmaat en moesten we ons aanpassen aan het hotel. Iets om volgend jaar op te letten.
Dinsdag 25 november - PE
Vrije dag. Ook wel aan toe, de komende drie weken werk ik zes dagen per week, om de vrije dagen van vorige week in te halen. Is voor beide partijen het handigste: het hotel hoeft niet moeilijk te doen met de administratie en ik krijg gewoon normaal doorbetaald.
Om half zes m'n sollicitatiegesprek met Malachy. Ik ben ruim op tijd, maar hoor bij binnenkomst dat James, die om half vijf z'n gesprek had moeten hebben, nog helemaal niet aan de beurt is geweest. James is gewoon aan het werk, dus vindt het niet zo erg, maar ik zit daar verdorie op m'n vrije dag te wachten. Om kwart over zeven, bijna twee uur later, ben ik aan de beurt. Het gesprek gaat goed, niet echt fantastisch, maar ik ben in ieder geval flink vaak aan het woord. Voor het eind van de week krijg ik bericht.
Woensdag 26 november - TM
Jackie, de health visitor komt langs: Hendrikje is een ounce per dag aangekomen! Da's precies het streefgetal. Ze heeft een afspraak gemaakt voor 11 december: dan krijgt Hendrikje haar eerste inentingen en wordt de 8-weken-controle gedaan.
PE - Pasfoto's gemaakt voor Hendrikje. Thirs is naar de fotograaf geweest, maar die krijgt 'r niet goed op de gevoelige plaat. Thirs krijgt de mislukte, overbelichte, pasfoto's mee naar huis, gratis voor niks, met verontschuldigingen. Dus dan maar zelf aan de slag met de digitale camera. D'r zijn drie foto's, de laatste blijkt goed gelukt. Even wat gefotosjopt voor contrast en kleur en op de kleurenprinter afgedrukt. Nou maar hopen dat ze de foto accepteren...
Een rampdag op het werk... zucht. Een dubbele bruiloft in de bunker. Op zich niet echt verontrustend aangezien ik in de Callan Bar sta, maar de bruiloftsgasten beperken zich niet tot de bunker; ze verspreiden zich over het hele hotel en laten geen gelegenheid voorbij gaan om zich vol te gieten. Voornamelijk de minderjarige dames vormen een probleem, niet iedereen vraagt om ID voordat ze de dames bedienen. Ik wel! Jaja! En ik heb volhard! Ze begonnen moeilijk te doen en me uit te schelden en nog meer, maar ik heb volgehouden dat ik eerst een ID wilde zien voordat ze ook maar een druppel van me kregen. Na diverse schijnbewegingen dropen de dames onverrichterzake af en ik heb vandaag een overwinning op mezelf behaald: ik heb NEE gezegd! Goeoeoeoeoeoeoeoed!
Maar, dus, sja, tot drie keer toe kots op moeten ruimen, een uitgekotst kunstgebit in veiligheid gebracht en een dronken bruiloftsgast (die van 't gebit) onder m'n hoede genomen. En na zo'n dag worden toch je principes en gebrek aan vooroordelen op de proef gesteld; ik heb altijd al een sympathie voor de underdog gehad en door het grote aantal briljante pipers onder hun gelederen heb ik zeker een grote sympathie voor de travellers. De travelers drukken een groot stempel op het piping festival in Glendalough en daar heb ik het steeds prima naar m'n zin gehad. Het is inderdaad wat ruiger dan andere festivals, maar op een prettige manier. Diverse festivalvrienden zijn travellers en zijn prima mensen. Om kort te gaan: ik voel me bijna persoonlijk beledigd wanneer mensen zich laatdunkend uitlaten over de travellers, of zoals ze vaker genoemd worden, 'tinkers' en 'gypsies'.
Maar nu heb ik inderdaad ook aan den lijve ondervonden hoe het ook kan gaan. Het hotel had al voorzorgsmaatregelen getroffen en alle deuren naar de niet-publieke ruimtes waren op slot gedaan of gebarrikadeerd. Er waren flink wat beveiligingsmensen en zelfs politie stond klaar om in te grijpen. En het trieste is dat alle maatregelen noodzakelijk bleken. Maar... ik sta toch nog steeds aan hun kant. Officieel mag er niet gediscrimineerd worden, maar de travellers zijn een groep die in het hele land door alle partijen als stront behandeld worden. Dus och, als ze eens een feestje hebben, kan ik best begrijpen dat ze eens terug willen schoppen.
Donderdag 27 november - TM
)
Ikzelf moet vandaag naar de huisarts voor mijn postnatalcontrole: algehele herstel wordt bekeken. Ik krijg een zalf voor mijn tepels en moet een urinemonster afgeven voor controle.
Vrijdag 28 november - TM
Om ervoor te zorgen dat tante Betje in januari meekan naar Nederland, moesten we een paspoort voor haar aanvragen. In ons geval betekent dat: in persoon naar het consulaat in Belfast om daar alle papieren, pasfoto's en je gezicht te laten zien. Ik ga alleen met Hendrikje in de draagdoek. Het is niet gelukt een lift te versieren, dus we gaan met de bus en een taxi. Het consulaat is gevestigd in het pand van een transportmaatschappij in het havengebied van Belfast, waar allen 's ochtendsvroeg en in de namiddag een bus rijdt. Ik moet dus met de taxi. Het consulaat is ongeveer de helft van onze woonkamer (erg klein dus) en is alleen alszodanig te herkennen aan het posterje 'hoe dient uw paspoortfoto eruit te zien'. Buiten staat niets aangegeven, binnen ook niet. Het is dat ik op de website heb gezien dat het bij all Shipping Lmt is ondergebracht, anders was ik misschien onverrichter zaken weer naar huis gegaan. De taxichauffeur wil gelukkig wachten tot ik klaar ben: het aanvragen duurde maar vijf/tien minuten. Tot mijn grote verbazing maakte de mevrouw achter de balie niet de indruk Hendrikje te willen zien, dus toen heb ik haar zelf maar even tevoorschijn getoverd, 'k heb niet voor niets het hele end met haar lopen slepen!
Na het consulaat mij in de stad laten afzetten. Even wat gegeten en gedronken in een warenhuis en daarna in de babyruimte een flesje afgekolft. Gek hoor, om zo in het semi-openbaar met je borst bloot te zitten.
PE - Nog steeds geen bericht van het hotel. Ben toch wel wat teleurgesteld. Voor het eind van de week zou toch voor vandaag moeten zijn. Gevraagd of er al iets bekend was en gehoord dat ik maandag een brief in de bus kan verwachten.
Zondag 30 november - PE
Vandaag sta ik achter de bar bij de jaarlijkse AAA meeting: de Alcoholics Anonymous Armagh meeting. Ik had dienst van 1 tot 9 (ok, half tien, de aflossing was even problematisch) en in die tijd heb ik nog geen twintig pond omgezet. Ze bleven maar koffie en thee drinken en wat ik verkocht, was allemaal frisdrank en mineraalwater. Ik ben TROTS op ze! Na een tijdje heb ik de optics (die flessen die ondersteboven aan de muur hangen) weggehaald nadat diverse bezoekers er wel heel erg verlangend naar hadden gekeken.
De hele dag heb ik dus besteed aan het schoonmaken van de bar. Ik heb zelfs de glazenwasser uitelkaar gehaald en schoongemaakt. En natuurlijk weer inelkaar gezet. Ik heb de drop-fridges schoongemaakt, koelkasten die de opening aan de bovenkant hebben en die je helemaal volpropt met flessen die het meeste verkopen. En ik heb de organisatie van het evenement diverse helpende handen geboden, waarvoor ik bij vertrek nog vriendelijk bedankt werd.
Maar... dat was een kleine pleister op een diepe wonde. Ik kwam Martin tegen en hij vroeg me of ik al iets gehoord had. Op mijn ontkennende antwoord vertelde hij me dat HIJ vrijdag al een brief had gekregen waarin hij gefeliciteerd werd met de baan. De kwal. Maar.. me niet laten kennen en ik heb 'm hartelijk gefeliciteerd, maar ik ben veel meer teleurgesteld dan ik zelfs zelf had verwacht. En dus echt uitzonderlijk pissig op Malachy, zo ga je toch niet met je personeel om.
Eenmaal thuis blijkt dat Thirs allemaal lekkere dingetjes heeft gekocht en ga lekker snoepen. Carte D'Or vanille roomijs. Eigenlijk het lekkerste ijs dat er is. In ieder geval het lekkerste troostijs. Vanavond grrrrrrrote primeur: we gaan Hendrikje weer in d'r eigen bedje planten, kijken of dat werkt. Thirs brengt 'r ruim voordat wij naar bed gaan naar boven, de babyfoon staat aan (op de met kerstlichtjes versierde schouw, sja, Thirs wilde ineens kerstlichtjes, da's gezellig) en het wordt na een paar minuten protest echt stil boven. Da's heel fijn, maar ook best eng. Als Hendrikje huilt weet je in ieder geval zeker dat ze 't nog doet... En dan, niet te laat, zelf naar bed. Naar een heel bed voor ons saampjes alleen. Lekker tegen elkaar aangekropen, zonder bang te hoeven zijn een baby te pletten...