dagboek • september
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Welgeteld één toeterende auto langs horen komen, verder is het uitermate rustig gebleven met footballfans. Desalniettemin een roerige nacht voor mij: misselijk, zere rug, moeilijk slapen. Paulus heeft weer de nacht beneden op snurkvrij terrein doorgebracht. Vanochtend naar Ita, de verloskundige. Alles goed, licht hogere bloeddruk, maar dat is nu ook te verwachten. Vooral rustig aan blijven doen. Vanaf nu iedere week op controle: volgende week naar de huisarts, daarna weer naar Ita.
De Social Services gebeld over mijn zwangerschapsvergoeding: wordt nog steeds aan gewerkt. Vanmiddag krijg ik als het goed is een belletje... Om kwart over twee gebeld door Social Services: de papieren zijn weer terug bij het hoofdkantoor en als het goed is weten zij daar woensdag of donderdag of ik zwangerschapsvergoeding krijg. Ik moet dan even bellen om te vragen wat en hoe enzo.
Paulus is naar een sollicitatieavond bij het hotel hier om de hoek. Ze vragen o.a. parttime bartenders. In combinatie met de jeugdherberg en thuiswerken zou dat weer extra inkomsten geven.
PE - Dat was een fijn dagje. Lekker uitgeslapen, daarna houtvuller gehaald om de gaatjes in het badkamertafeltje op te vullen en inderdaad ook de gaatjes gevuld. Dat spul moet een dag drogen, dus in de tussentijd lekker aan de slag gegaan met Dara z'n site en het design zo goed als klaargekregen.
Rond een uur of vier naar het hotel om te solliciteren naar een baan als parttime bartender want de centen moeten toch ergens vandaan komen. Kat in't bakkie. Het klikte uitstekend met de barmanager, een Amerikaan uit Minnesota. De man blijkt erg van Ierse muziek te houden en kent Brian vrij goed: we hadden dus genoeg stof om over te praten. Voeg daaraan toe de aanbevelingsbrief van Miriam van Mulligan's en het feit dat ze graag ook wat ouder en ervaren personeel hebben tussen de zestien/zeventienjarigen. Of ik aanstaand weekend al kon beginnen... Geen probleem!
Nou ja, wel een probleem, want eenmaal bij het hostel aangekomen blijkt dat John van het hostel de vakantie waar hij het de afgelopen weken over had deze week en volgende week heeft gepland. Dus komend weekend kan ik niet in het hotel werken, aangezien ik van woensdag t/m volgende week vrijdag in het hostel moet werken. Zo nog even terug naar het hotel. Enne... leuke verrassing: ik kreeg de cheque met m'n loon van John en het blijkt dat de belastingdienst me heel erg zielig vindt: ik betaal negatieve belasting! In plaats van de verwachte 96 pond 60 (23 uur maal 4 pond 20, minimumloon) was het bedrag op de cheque 242 pond! Honderdvijfenveertig pond zomaar als cadeautje van de belastingdienst onder de noemer PAYE-tax: Pay As You Earn.
Dus... na bekomen te zijn van de verrassing en me losgeweekt te hebben van John (wat kan DIE man ouwehoeren) weer terug naar het hotel om het slechte nieuws omtrent komend weekend te brengen. De goede man was uiterst maar zeker wel aangenaam verrast dat ik speciaal was teruggekomen om dat te komen zeggen enne... nou ja, of ik dan misschien MORGEN kon beginnen? 'Tuurlijk! Dus... het lijkt erop dat de financiële spoken weer even verdreven zijn. Hostel, hotel, zwangerschapsverlof, websites... gaat wel lukken. Zei ik toch :-)
Dinsdag 2 september - TM
Paulus gaat naar de stad voor een nette bloes. Hij moet om twaalf uur beginnen. Ik ga verder met dekentjes en kijk ondertussen wat tv. Stefan komt langs om zijn email te checken en neemt wederom een dikke plak chocola mee. Als ik drie dekentjes af heb, de musical op tv is afgelopen en Stefan weer op huis aan is, duik ik in bed: vanavond antenatal class en daarna singing session.
Paulus is om half vijf terug van het hotel: ging goed! Bijtijds gegeten om naar het ziekenhuis te lopen: zwaar! Verloskundige vertelt over voeding en de eerste dagen thuis met de baby, oftewel 'wat er allemaal fout kan gaan'. Mmm. Klas loopt dik half uur uit en als we bij de Northern Bar aankomen zijn alleen Joan en Pat er, die lekker zitten te kletsen onder het genot van een glas wijn. Wij kletsen gezellig mee en als zij om tien uur wegmoeten, is er nog geen noot gezongen. Geeft niks, zij hebben een lekker rustig avondje gehad en ik val steeds in slaap, dus geen man overboord. Nog even bij de gewone sessie gezeten, maar de slaap is sterker, dus om kwart voor elf toch naar huis gekropen. Langs de Mall Dara en Ann ontmoet die hun avondrondjes aan het lopen zijn. Komen nog even binnen om het wiegje te bekijken. Zijn onder de indruk.
Woensdag 3 september - TM
Vroeg op. Hele yogasessie gedaan (ok, zonder de op de knieën gehurkt zitten oefeningen: mijn benen zijn daar te dik voor :-( ). 't Is mooi weer, wel fris, maar strakblauwe lucht. In de tuin wat onkruid gewied en de tomaten onderhouden. Hopelijk houden ze het vol tot half september, anders moeten we ze binnen laten rijpen. Paulus weer aan het schilderen. 's Avonds gepland om naar mandenmaakster te gaan in het Business Center. Ik heb na het eten meteen pijn in mijn buik, dus blijf lekker op de bank liggen, Paulus gaat wel.
Donderdag 4 september - TM
Zelfde verhaal als gisteren tot en met het schilderen. Sally komt bovendien langs om twee traphekjes te brengen, handig. Ze is onder de indruk van Paul z'n verschoontafeltje en geeft Paul zijn eerste commissie voor een kindertafeltje! Helemaal trots natuurlijk. Ik ben rond een uur of twaalf al zo gaar als een konijn. Stefan komt om één uur weer spelen, misschien ga ik dan wel slapen. Muziek op de pipes is leuk, oefeningen in het kwadraat op de pipes is wat minder...
Twee-en-een-half uur geslapen! Zelfs met de pipes op de achtergrond slaap ik overdag een stuk beter dan 's nachts. Verder een beetje amechtig op de bank gehangen. Om negen uur met paracemtamol naar bed.
PE - en ik heb het zo druk met schilderen, websites bouwen, in het hostel werken, in het hotel werken en nog veel meer dat ik alleen maar goedkeurend kan knikken wanneer ik Thirs d'r dagboek-updates lees. Verder weinig (tijd om er nog iets ) aan toe te voegen.
Vrijdag 5 september - TM
Slecht geslapen, om half zeven op. Naar verloskundige gebeld i.v.m. hoofdpijn. Vanmiddag even naar de dokterassistente om de bloeddruk te laten meten, kan Paulus ook meteen mee. Allebei de bloeddrukken worden goed bevonden, dus ik neem gewoon een paracetamol en probeer mij niet druk te maken.
In de loop van de middag worden aan de overkant van de Mall dranghekken e.d. geplaatst voor de Ulster Rally, een autorace door Ulster. Alhoewel de verwachting is dat het een hoop herrie gaat geven, valt dat vandaag nog wel mee. Heel af en toe een opgefokte coureur bij ons voor de deur, maar verder horen we er niks van. Rond een uur of zeven nog even een rondje Mall gelopen, in de zon en de benzinedampen, erg gemoedelijk allemaal. Morgen schijnt het wat drukker te worden met live-muziek enzo. Tijdens het wandelen af en toe wat steken in het vooronder, maar zolang er nog geen indalende Beppie is geconstateerd, beschouw ik dat maar als oefenweeën.
Zaterdag 6 september - TM
Lekker lang geslapen, tot negen uur. Papa gebeld om te feliciteren met zijn verjaardag. Afgesproken dat wij hier een gebakje op zijn gezondheid zullen eten (goed excuus toch?!). Appeltaartje gekocht en eten voor vanmiddag. Nu Paul 's avonds in de jeugdherberg zit en ik geen zin heb om voor mij zelf te koken, hebben we ons bedacht om 's middags warm te eten. Voor het eerst in jaren en jaren. Bevalt goed. In de namiddag video gekeken.
's Avonds is er muziek op de Mall. Het programma is nergens te vinden, dus ik voel mij niet direct geroepen om te gaan kijken. Als ik opeens een tin whistle hoor door het badkamer, maak ik toch maar een rondje Mall naar het monument, waar een podium is opgetrokken. En natuurlijk, zodra ik de voordeur dichtdoe, is de whistle klaar en begint de top 40! Toch maar even gaan kijken, wie weet wat er nog meer komt. Oe oe oe, Malachy van Fame Academy komt optreden, nou daar blijf ik wel even voor plakken ;-). Daarna een Queen-homage met alleen Queencovers. Helaas kan Malachy niet zo goed zingen als op tv, bovendien wordt het behoorlijk fris: ik loop rustig weer naar huis en ga thuis de National Quiz van de BBC doen. Redelijk wat vragen goed: zwangerschapsbrein is dus niet zo hevig als ik dacht! Op de achtergrond hoor ik de grootste hits van Queen voorbijkomen, maar ik laat mij niet verleiden de regen en kou weer in te gaan.
Zondag 7 september - TM
Paulus komt helemaal slaperig thuis: drukke avond waarop hij zelf nog allerlei kamers heeft moeten schoonmaken tot een uur of elf. Kleine oogjes, ligt nu lekker in bed. Boodschappen voor vanmiddag: spaghetti met prut. Als ik terug kom, ligt Paulus nog steeds als een roos te slapen, helemaal in het dekbed verstopt. Is heel verbaasd dat ie twee uur heeft geslapen. Besluit om de laptop thuis te laten, omdat hij nog veel meer moet schoonmaken in de herberg. Goed idee: staat een verslavend spelletje op waar ik al snel twee uur mee zoet ben, voordat ik denk: ik heb honger, o, het is al kwart over zeven...
Maandag 8 september - TM
Naar aanleiding van een stukje in het dagboek heeft mijn mams hydrofiel luiers opgestuurd en twee lieve rompertjes voor de leut! Leuk hoor, pakjes krijgen! Bovendien krijg ik om kwart over elf het verlossende telefoontje: we krijgen zwangerschapsvergoeding!!!!! Met terugwerkende kracht vanaf 28 juli krijgen we 100 pond per week. Pfjoew, dat geeft weer wat lucht deze dagen.
Paulus duikt de tuin in: alle plantjes die nog in een pot zitten, gaan overwinteren (althans, dat hopen wij) in de volle grond. Dan zien we in de lente wel weer waar we ze echt neer gaan zetten.
Nog een keer Joepie: we zijn uit de namen! We gaan natuurlijk nog geen tipjes van (s)luiers oplichten, dat komt als Beppie d'r is. Is wel een leuk verhaal.
Naar de huisarts voor controle. Ben beetje zenuwachtig, want Beppie is vandaag wel erg rustig. Hartslag is gelukkig luid en duidelijk. Ook al een beetje ingedaald! Als Beppie vannacht nog steeds zo rustig is, mag ik de dokter bellen en naar het ziekenhuis voor een grote controle. Vooralsnog geloof ik het wel. In de vroege avond nog een rondje Mall gelopen. Er begint zich nu toch wel een zekere gereedheid in mijn lijf ten toon te spreiden: rugpijn, regelmatiger steken en natuurlijk die buik die een klein beetje is gezakt.
Beppie houdt zich ook het grootste deel van de avond stil tot een uur of tien, daarna met enige regelmaat beweging. Omdat ik mij onbewust toch druk lig te maken of Beppie nou wel of niet beweegt, lig ik een groot deel van de nacht te hanewaken...
Dinsdag 9 september - TM
Het is niet te geloven: Paulus heeft z'n National Insurance Number! De aanvraag, kunt u zich dat nog herinneren, was op vrijdag 28 februari....
Nog steeds erg rustig in het vooronder, heel af en toe een schopje. Gelukkig krijg ik een overduidelijke reactie als ik "Banks of the Callan" uit volle borst zing. rest van de dag ook rustig. Pas 's avonds en 's nachts wordt er regelmatig gedanst. Hèhè, gelukkig maar weer.
PE - Hehe... even bijkletsen. 't Is druk in de herberg. Tijdens de Rally was het volgeboekt, toen de heren hun hielen net hadden gelicht kwam er een damesrugbyteam en morgen komt er een groep van 42 16-jarige studenten. En de schoonmaakster is er niet, dus ik breng behalve tijdens het inschrijven van nieuwe gasten geen seconde door achter de balie. Genoeg lichaamsbeweging. Komende dagen maar rustig aan doen: vrijdag begint m'n weekend in het hotel en daar moet ik toch zeker wel uitgerust voor zijn.
Ik denk dat ik na deze week een door de wol geverfde stugvärd ben. Ik herinnerde mij een paar dagen geleden dat ik ooit eens serieus overwogen heb om bij de STF - de Zweedse VVV - een opleiding te volgen tot jeugdherbergbeheerder. Ik heb zelfs op het moment een 'lastig geval' onder m'n hoede: een jongen die met z'n zeventien jaar al meer ellende heeft meegemaakt dan ik hopelijk m'n hele leven niet zal tegenkomen. Dus ook een beetje sociaal werker gespeeld de afgelopen dagen, maar na klachten van andere gasten, het slopen van een bed, een bankje, een hek en nog veel meer, heb ik 'm gezegd dat-ie vandaag nog gelegenheid van me krijgt iets anders te zoeken en dat ik 'm er morgen uitschop. Jaja, assertief!
Het is hard werk, ik ben doodop, het betaalt minimumloon, maar het is wel een fantastische baan. De meeste mensen zijn erg aardig, een praatje hier en daar en ik kan lekker zorgen. En natuurlijk het tevreden gevoel wanneer je een zwijnestal weer als een blinkende kamer achterlaat.
EN... plaatjes! Het zijn er teveel om zo in het dagboek te proppen, dus ik heb in de beeldverhalen een nieuw verslagje aangemaakt van allemaal losse onderdelen: Thirs met buik, het aankleedtafeltje in de badkamer, de tuin, de nieuwe indeling van de woonkamer en de voorkamer en m'n nieuwe project: de hal. Ik moet nog wel eerst even de badkamer en de tuin afmaken...
Woensdag 10 september - TM
Heerlijk geslapen, en op de momenten dat ik wakker word, wordt er enthousiast geschopt! Ik heb moeite, ok, ik heb steeds meer moeite met in- en uit bed stappen: mijn buik kruipt naar beneden en zit danig in de weg. Zeker als ik moet plassen, moet ik heel voorzichtig opstaan, anders gaat het mis.
Met de post een pakket van Marianne uit Almere gekregen: ze heeft het met mij te doen, ze herkent de verveling van de laatste weken. Afgelopen week heeft ze gebeld en beloofd dat er iets leuks aan zou komen. Dus elke dag vol verwachting naar de rode postbus uitgekeken! Ook vandaag rijdt hij voorbij, om anderhalf uur later alsnog een pakket te komen bezorgen. Het pretpakket bevat een Libelle, Margriet, Kinderen, Ouders van Nu, Viva, puzzelboekje (lekker woorden wegstrepen, niet te moeilijk of te veel nadenken), badboekje van Nijntje en Nijntje in het Museum én de laatste roman van Nicci Gerrard. Woehie, lekker onderuit op de bank liggen lezen!
Paulus is laat: hij heeft nog veel te doen in het hostel met een grote groep om voor schoon te maken e.d. Om kwart over één kan hij meteen in het warme eten duiken, waarna hij lekker tv gaat kijken ( = op de bank in slaap vallen en een kleine twee uur hard snurken ;-) ). Met een grote tas gereedschap naar het hostel om een bed te maken dat door jeugdige gasten is gemold. Heeft ie zin in.
Er wordt lustig gedanst in mijn buik!
Donderdag 11 september - TM
Het is officieel! Ik heb een bevestiging gekregen van de toegekende Maternity Allowance: met terugwerkende kracht vanaf 28 juli 100 pond per week! Als het goed is, staat het er morgen op, anders volgende week. Ook via de post een pas gekregen voor de elektriciteitsrekening. Daarmee kun je op elk willekeurig moment geld storten om de uiteindelijke kwartaalrekening vantevoren af te betalen. Zo kunnen we de kosten spreiden en hebben we aan het eind van het kwartaal geen probleem...
Paulus maakt lange dagen in de herberg: hij is de vaste 'warden' in zijn afwezigheid aan het opvoeden. Schoonmaken, opruimen, uitruimen. Hij vermaakt zich prima, praat honderduit over het reilen en zeilen in de herberg. Ik ben blij dat hij toch een baan naar zijn hart heeft gevonden. Na AnswerCall is dit een openbaring: zelfwerkzaamheid en verantwoordelijkheid en de mogelijkheid om iets te verbeteren. Bovendien wordt ie op z'n ouwe dag nog assertief ook: er heeft een pastoor gebeld uit Portadown die plek zocht voor twee man. Nou is er vorige week een jongen geweest die ook is aangedragen door een pastoor en die heeft zich danig misdragen. Paul heeft deze pastoor eerst eens goed uitgehoord, waarop de goede man zei dat hij nog wel terugbelde! (pe - wat ie dus niet heeft gedaan)
Uitverkoop bij Woolworths: alle kinderjassen voor de halve prijs. Even goed naar de kleertjes aan de stokken in de babykamer gekeken: echte winterjassen zitten er niet bij. Op naar de Woolworths! Leuk met wol gevoerde spijkerjas met rits én houtje-touwtjesluiting en warme capuchon. In twee maten gekocht: kan Beppie vanaf geboorte (ok, misschien een beetje te groot en te warm) tot een half jaar lekker warm naar buiten. Ook met de maternity allowance van volgende week in het achterhoofd de hele luierbarang besteld: een set luieromslagen en luiervullingen die zijn te gebruiken van geboorte tot zindelijkheidstraining plus een set schoonmaakaccessoires: luieremmer met luierzak (voor in de wasmachine), luiervelletjes (kan je in één keer de 'vaste materie' in de wc mikken), weekmiddel, wasmiddel en babydoekjes. Als het goed is zijn we volgende week van alles voorzien!
Josephine en Saskia, mama en zus van Paul, bellen om een datum te prikken voor de kraamvisite. Ze proberen nu voor week 45 een vlucht te boeken, zodat ze een paar dagen hier kunnen zijn. Dat wordt voor hen dan de eerste keer, alles is nieuw: Beppie, Armagh, Ierland. Ben benieuwd of alle foto's de werkelijkheid recht doen.
Vrijdag 12 september - TM
Begonnen met een gordijntje voor rond het bedje. Het bedje is in het begin wel erg groot voor zo'n klein wurmpje, dus ik maak van blauwe vitragestof (zelfde als in badkamer) een gordijntje om met klitteband aan de buitenkant vast te maken. Ligt Beppie lekker knus. Waarschijnlijk komt er van dezelfde stof ook nog een hemeltje ("komt" als in "ga ik ook nog maken").
Paulus slaapt weer thuis! Hij heeft de afgelopen week in de jeugdherberg meer dan 80 uur gewerkt over 7,5 dag, dus is een beetje gaar. Vanmiddag weer naar het hotel voor de bar, in z'n nette goed. Tussendoor vier uur geslapen. Hij heeft John van de herberg voorgesteld zolang Beppie er nog niet is overdag verder te gaan met schoonmaken en repareren enzo, in plaats van ochtend- en avonddiensten te draaien. Dat geeft wat meer rust, want achteraf waren we allebei toch wel wat zenuwachtig: stel nu dat Beppie nu al wil komen! Bij het hotel zal het wat makkelijker zijn om weg te kunnen.
Zaterdag 13 september - TM
Rare nacht. Op de één of andere manier waren er allemaal vreemde geluiden die ik niet kende en werd ik steeds wakker. Net blijkt dat door de wind de vuilnisbak buiten is omgewaaid en nog meer dingen aan de rol zijn gegaan. Om half drie komt Paulus thuis: heeft goed gewerkt. Ik ben gelukkig wakker op dat moment, want hij heeft de sleutels van de jeugdherberg meegenomen i.p.v. de huissleutels. Toen hij aanklopte, wist ik ook niet of ik nou wel of niet naar beneden moest gaan. Bij de tussendeur geroepen wie d'r was, maar toen was ie al steentjes halen in het park (wat ik dus niet had gezien). Gelukkig klopte hij nog een keer en hoorde mij toen wel. Pfff. Vandaag werkt ie van 6 tot 3 en morgen van 4 tot 11. En dan krijgt hij een welverdiende rust!
Yes: maternity allowance van zeven weken is erbij! Snel de huur en de electriciteitsrekening betaald.
Als Paulus wakker is, gaan we samen naar de Country Fair bij de Palace Stables Heritage Centre hier in Armagh. Kleiduiven schieten, demonstraties met allerlei jachthonden en roofvogels en stands met handwerkspul en voorlichting over natuur in de omgeving. Het is prachtig weer, lekker warm. Ik smeer mij op een gegeven moment zelfs in. Ruim twee uur onder de pannen. Heerlijk, zo'n middag weg zonder al te ver van huis te zijn. Niet geslapen 's middags, dus het zal vanavond wel een vroegertje worden. In de vroege namiddag warm gegeten: Paul eet rond een uur of acht nog in het hotel tijdens zijn shift. Ik eet waarschijnlijk nog wel een boterham.
Zondag 14 september - TM
Paulus om 4 uur thuis: hele drukke avond, moe maar voldaan. Lang uitgeslapen. Stefan komt langs om afscheid te nemen: hij gaat morgen weer terug naar Kopenhagen. Misschien komt hij in november terug voor het festival. Hij heeft in ieder geval erg genoten van zijn verblijf in Armagh: veel les gehad van Jarlath en veel gespeeld met Paulus. Ook het verblijf in John Butler's huis is meer dan geslaagd geweest.
Ik probeer een overzicht te maken van alle accommodatiemogelijkheden in en om Armagh voor de liefhebber. Is moeilijk. Ik heb al een tijd geen webpagina's meer gemaakt en ik ben meer dan de helft vergeten. Ik zet in ieder geval de informatie in pagina's, dan mag Paulus er iets moois van maken ;-)
Vandaag 38 weken. Ik begin al ongedurig te worden: is dat al wat? Ik moet wel vaak naar de wc: zouden de vliezen al gebroken zijn? Nee en nee. Ik vraag mij af of ik echt wel in de gaten zal hebben wanneer het echt zover is. Allerlei moeders hebben mij verzekerd dat je het echt merkt! Beppie is volgens mij al goed ingedaald, dus het zou mij niks verbazen als het een 'te vroeg' wordt. Maar goed, eerst morgen maar eens naar verloskundige Ita, die zal wel wat licht op de zaak kunnen werpen. Beppie beweegt in ieder geval weer als vanouds.
Maandag 15 september - PE
Ik ben er weer! Vandaag helemaal niets gedaan. Nou ja, de trapkast uitgeruimd, plantjes water gegeven, wat administratie gedaan. Maar ook lekker uitgeslapen, spelletje op de computer gespeeld en Flog It gekeken, één van de vele veilingsprogramma's hier op televisie, maar dan een leuke en interessante. Het is druk geweest de afgelopen weken. Ik heb mezelf een hoop extra werk op de hals gehaald door in de herberg eens kritisch rond te lopen en wat me niet aanstond te veranderen. Dus een hele hoop wassen gedraaid, vanalles aangeschroefd, recht gehangen, weggegooid, omgegooid en nog veel meer. Ik denk dat John een rolberoerte krijgt...
Ik denk ook dat ik zo ongeveer alles heb meegemaakt wat er mee te maken valt in een jeugdherberg. Van nokkie vol (echt geen enkel bed meer beschikbaar) tot heel rustig, van geordende groepen tot een grote chaos, voorbeeldige gasten tot een stel beesten. En het gebouw heeft in de afgelopen week ook z'n meeste geheimen prijsgegeven. Het is echt een leuke baan, als het tenminste een beetje druk is. Anders zit je maar een beetje te zitten en dat schoonmaken en opruimen is ook een keer afgelopen... Ik zal binnenkort eens wat foto's van m'n hostel. Daar moet ik mee uitkijken, het is niet MIJN hostel, het is John's hostel :-(
Nieuws van het vriendenfront: Tiggr heeft onlangs z'n eerste celloles gehad en vond het prachtig. Dat doet me meer deugd dan hij waarschijnlijk beseft. Vooral doorgaan! En Driek heet weer Driek! Z'n site is een bezoekje meer dan waard, erg mooie foto's. En... hij heeft een linkje naar ons, wordt driftig genoeg op geklikt om bij ons in de statistieken zichtbaar te zijn. Geldt ook voor de site van Hans, alleen, daar staat behalve een paar externe links nog niet veel op. Ziet er wel veelbelovend uit.
)
Vrijdagmiddag begonnen in het hotel en die baan is zo mogelijk NOG leuker. Heel hard werken (ik ben vanaf donderdag de vierde zes kilo afgevallen, gewoon door alle beweging in het hostel en het hotel), zeker op de zaterdag, maar het is een prachtige bar, ontzettend leuke collega's en het bedrijf behandelt je tenminste als een mens, niet als een machine. Ik mag denken! Eigen initiatief wordt aangemoedigd! Nog complimenten gekregen van de bars manager, Casey, die zei dat hij erg blij met me was en kon merken dat de rest van het team me ook had geaccepteerd. Dat bleek in ieder gisteravond toen ik werd uitgenodigd door de vaste kliek om nog een pint te gaan vatten in Hughes's. Ik heb het zo prima naar m'n zin. Leuke banen, allebei, alleen weet ik nog niet precies waar dat hostel gaat stranden, John, de vaste warden, is een beetje een rare snijboon met wie lastig afspraken te maken zijn. We zullen wel zien, het hotel zou me in ieder geval best als fulltimer willen hebben...
Ik hoorde overigens dat ik officieus op de zondag als neventaak bij de beveiliging ben ingedeeld. Als er iets gebeurt worden Casey (flinke Amerikaan), Andrew (body builder), Hamish (rugby coach) en ikke opgetrommeld als bouncers :-) Echter, meestal hebben de herrieschoppers vriendinnetjes bij zich en die vriendinnetjes zijn de beste bouncers die er zijn, ze sleuren hun vriendjes meestal voordat het tot echte onlusten kan komen mee naar buiten. Het gaat er hier overigens wel wat ruiger aan toe dan in Nederland, maar ik sta versteld van mezelf hoe ad rem ik hier wel ben (en in Nederland niet) en hoe assertief. Ik leer het nog wel. Ooit.
Vanavond weer de eerste les op de pipes gehad. Ging prima, mede dankzij de oefening die ik heb gehad door de sessies met Stefan.
TM - Bezoek aan de verloskundige is wederom goed gegaan. Goede hartslag. Ik heb vandaag wat krampen, beetje menstruatie-achtige pijn. Verder nog geen actie...
Dinsdag 16 september - TM
Ik begin mij al danig voor te bereiden op nachtvoedingen: ik slaap nu geloof ik maar hooguit twee uur achter elkaar. Steeds even wakker worden. Het is gelukkig geen vervelend wakker worden: ik ben daarna niet extra moe. Toch luierdagje vandaag: 1. uitslapen, 2. accessoirepakket van Bambino Mio met luieremmers e.d. is bezorgd en 3. luierpakket kan opgehaald worden bij de drogist! Gisteravond het gordijntje voor het ledikant afgemaakt: staat niet slecht, al zeg ik het zelf. Eerste fase voor het hemeltje is ook af. Nu nog bedenken hoe we het gaan ophangen.
)
Paulus is naar Newry om werkkleding te kopen bij Primark, een soort Zeeman. Alle werknemers bij het hotel kopen hun kleding bij Primark: de goede kleur en lekker goedkoop. Hij heeft geen zin om te gaan. Ik besluit in eerste instantie niet mee te gaan: lange rit en nog steeds een beetje krampen. Later, als ik doelloos in huis ronddwaal en de bus nog voorlangs moet komen, bedenk ik dat ik toch mee ga. Zal je altijd zien: is de bus een keer op tijd en dus al weg als ik buiten ga zitten. Nou ja, dan maar thuis blijven. Later hoor ik van Paul dat ik de bus waarschijnlijk nog wel had kunnen hebben: de chauffeur heeft de andere kant van de Mall genomen, omdat het zo druk was aan onze kant. Ja hallo, en ik dan?!
Bij de drogist inderdaad het luierpakker van Bambino Mio kunnen ophalen: een speciale actie levert ons een verschoonrugzak op, gratis! In het pakket voor vijf verschillende leeftijden/gewichten 16 luierbroekjes en 48 luiers in twee maten. Dus, als het goed is, kunnen we hiermee tot een zindelijke Beppie voort. Gek hoor, nu zijn we echt klaar... Eerste voorwas gedraaid, daar worden de luiers lekker zacht en absorberend van en ze krimpen nog tot de juiste maat. Omdat het nog steeds hartstikke mooi en warm weer is, hangen de luiers nu gezellig buiten te wapperen. Als ze droog zijn, moeten ze eigenlijk nog een keertje gewassen worden.
Bij de bank allerlei zaken geregeld die het ons wat makkelijker moeten maken: online bankieren en een chequeboekje aangevraagd. ook kunnen we een Visa debitkaart aanvragen, die fungeert als onze Nederlandse pinpas.
Woensdag 17 september - TM
Joan komt langs (op de fiets!) met eerder beloofde deken en laken en twee badcapes. Zij heeft vijf kinderen en daar blijft het geloof ik bij, dus wat restanten draagt ze graag aan mij over!
Paulus werkt vandaag overdag in het hostel: schoonmaken en repareren. Ondanks goede voornemens niet zo lang te gaan, moet ik hem bellen om te zeggen dat het al vijf uur is! Het blijkt dat zijn extra uren de afgelopen weken ook echt als extra uren zijn geschreven en niet zijn overgeheveld, dus eigenlijk moet hij nu nog 12 uur volmaken deze week.
We besluiten om morgen uit eten te gaan. Paulus valt bij thuiskomst bijna in slaap op de bank en ik voel mij wat ongemakkelijk. Morgen willen we sowieso naar een concert in het theater en daarvoor kan je in het restaurant dat erbij hoort, lekker eten. Dus, als er niks tussenkomt ;-), gaan we morgenavond eerst eten en dan naar een concert van Tony MacMahon en Steve Cooney, accordion en gitaar.
Donderdag 18 september - TM
Oma Vleer is er vroeg bij: om kwart voor negen onze tijd gaat de telefoon over. Oma heeft via oom Kees afdrukken gekregen van de foto's van de babykamer en wilde even bellen om te zeggen hoe leuk ze dat wel vond! Ruim kwartier gezellig zitten kletsen.
Paul is boos op zichzelf. Hij heeft voor zijn gevoel gehaast met de plankjes in de badkamer en nu zit het scheef en moet dus over. Mokmokmok. Toen naar het hostel. Eerst even douchen, wat ruikt het raar in de badkamer: joepie wc is weer aan het verstoppen! Dus, ook nog eens voorovergebogen de afvoer ontstoppen. Hij was niet echt blij.
Druk sociaal dagje: Brian komt even langs om te kletsen, twee uur later komt Eithne langs om te buurten, na het concert komen twee Nederlandse bezoekers van de jeugdherberg, die ook bij het concert waren, mee voor een borrel bij ons thuis (half twee in bed....allebei). Het etentje was erg raar: het restaurant heeft op doordeweekse avonden alleen een bistromenu, simpel eten voor lage prijzen, niks bijzonders. De laatste keer uit eten met z'n tweeën voelt een beetje als een anticlimax. Teleurstelling en misschien wel hormonen en het idee dat ik het eigenlijk helemaal niet zo voel:" voor de laatste keer met z'n 2", zorgt ervoor dat ik voor het eten al zit te snotteren tegenover een verbijsterde Paul. Bezoekje aan toilet helpt gelukkig. Omdat we al snel klaar zijn met eten en eigenlijk niet zo'n zin hebben om in het theater te blijven hangen tot het concert, halen we een decadent lekkere (en dure) bak ijs en eten die lekker thuis op! Daarna alsnog naar het theater.
Het concert is erg leuk: volle bak en twee enthousiaste muzikanten die vooral op verzoek tunes spelen, dus geen voorgekauwde live-opvoering van een cd, maar gewoon lekker spelen. Beppie heeft zich ook prima vermaakt, alhoewel ik wel anderhalve stoel nodig had om lekker te zitten: het wordt nu toch wel wat krapjes allemaal. Paul heeft 's middags twee Nederlandse mensen ontmoet in de herberg en ze aangeraden naar het theater te gaan. Ze zijn er inderdaad ook en naderhand nodigen we ze uit nog even wat te komen drinken bij ons thuis. Met bier en verhalen zijn we dus tot half twee opgebleven. Ik had er geen idee van dat het al zo laat was. Ik was moe tijdens het concert, maar de buitenlucht heeft mij waarschijnlijk weer wakker geschud.
Trouwens, het Slieve Gullion Traditional Singing Festival in Mullaghbawn, waar ik nu twee keer ben geweest, gaat dit jaar niet door. Ik sprak één van de organisatoren tijdens het concert en hij vertelde dat ze dit jaar geen subsidies hadden kunnen krijgen. Gelukkig voor mij: het wordt altijd gehouden in het eerste weekend van oktober, dus de kans was groot dat ik helemaal niet had kunnen komen!
PE - Ik heb nog wat fotootjes gemaakt van m'n andere nieuwe werkomgeving: de jeugdherberg.
Vrijdag 19 september - TM
Dat is nog eens ouderwets groggy wakker worden. We moeten om half elf bij het ziekenhuis zijn, dus nog redelijk bijtijds op. Gaap. Vanmiddag maar een goeie dut doen.
)
Dit is Beppie met 38 weken en vijf dagen. We zouden natuurlijk een wedstrijd kunnen uitschrijven: wie ziet wat dit is, en wat zit waar. Ik zal maar even vertellen wat de dokter vertelde, want zelf kon ik niet veel van bakken. Als je het eenmaal weet, dan zie je het ook. Bon. Beppie ligt hier op de zij. Grote zwarte vlek middenboven is vruchtwater, rechts van grote zwarte vlek een handje, onder grote zwarte vlek snoetje van Beppie. Tussen de twee witte verticale stukjes een donkere cirkel, da's één van de oogkassen. Het onderste stukje van het rechter verticale stukje is het neusje. Rechts van de twee witte stukjes weer wat donkers, dat is het mondje. Waarschijnlijk is dat hele grote stuk wit een armpje met handje en een duim in de mond, maar dat is een gissing.
Pfff, vermoeiend. Om tien voor half elf aankomen en pas om kwart over één weer naar buiten. Het is druk en er zijn weinig verloskundigen en artsen, dus we moeten wachten, lang wachten. Eerst naar de verloskundige om kwart over elf: wat proteine in mijn urine, dus voor de zekerheid gaat het buisje naar het lab. Verder alles goed. Dan weer terug naar de wachtruimte. Een uur later (ik heb gelukkig Paul z'n boek mee laten nemen, anders zou ik mij echt heel schuldig voelen) kunnen we naar de dokter voor de scan. Gelukkig maar, want ik val bijna in slaap. Beppie verkeert nog steeds in dezelfde posititie en in goede conditie. De dokter lacht als ik opmerk dat ik steeds twijfel of mijn vliezen al gebroken zijn: "met deze hoeveelheid vruchtwater, kan je het niet missen als je vliezen breken". Mooi! Een aantal maten worden nog eens opgenomen en komen bijna tot op de uitgerekende datum overeen, dus vooralsnog geen uitzonderlijk maten. Het is weer prachtig om de scans te zien. Ze worden gek genoeg steeds onduidelijker naarmate Beppie ouder wordt. Ik weet dat er niet veel meer op een scanplaatje past, maar ik had toch wat scherpere beelden verwacht. Als Paul een foto van het scherm wil maken, maakt de dokter een echte afdruk op het apparaat voor ons van Beppie's snoetje. Lief (zowel de dokter als Beppie's snoetje)! Ze bekijkt alle ledematen, hart, buik, blaas. Maar het allermooiste vindt ik het beeld van een wiebelende, duidelijke levende, kronkelende navelstreng. Voor 3 oktober nog een nieuwe afspraak gemaakt. Ik hoop dat we die uiteindelijk kunnen afzeggen! Terug thuis meteen naar bed en prompt twee uur geslapen.
Nog wat bankzaken geregeld in de namiddag en makkelijk eten gekocht voor vanavond: sla met ovenfriet. 's Avonds tot half één gelezen in een leuk makkelijk wegleesboek. Slecht slapen door rugpijn.
PE - Lekker gewerkt! Om zes uur begonnen en tot mijn verbazing, niet in de grote bar, maar in een kleintje, Fisher 2, de bar naast een zaal waar een trouwerij gehouden wordt. En tot mijn grote genoegen blijken trouwerijgangers gulle gevers te zijn: 15 pond fooi! Aardige mensen allemaal.
Zaterdag 20 september - TM
Cheques gekregen: we tellen eindelijk echt financieel mee! Meteen een abonnement genomen op een tijdschrift én met cheque betaald. Hangdag.
PE - Wederom een trouwerij, dit keer in Fisher 1, een Grote Bar met ongeveer drie meter tussen de koelkasten en de bar, flink wat gelopen. De mensen zijn een stuk minder aardig dan gisteren, maar... 11 pond fooi, voornamelijk uit waardering voor het feit dat ik zo ongeveer drie bestellingen afhandel in de tijd dat de rest van het personeel er 1 doet. 's Middags om twee uur begonnen en wanneer ik in de avond, aan het eind van m'n dienst in de Spires Bar een fles Smirnoff ga halen word ik in m'n nekvel gegrepen of ik daar misschien even kan bijspringen. Met als resultaat dat ik uiteindelijk om kwart voor twee 's nachts eindelijk naar huis kan. Maar... wel lekker gewerkt. En je zou zo denken dat je dan thuis als een blok in slaap valt, maar... de adrenaline is nog niet uitgewerkt, m'n voeten kloppen een leuke house-beat en pas na een uur ofzo val ik in een diepe slaap.
Zondag 21 september - TM
Lange nacht, van tien tot negen. Wel wat vaak wakker geworden. Nadat Paul terug is gekomen van werk en we nog wat hebben liggen kletsen, kan ik niet meer slapen van de honger. Een mueslireep gegeten uit de ziekenhuiskoffer die in de slaapkamer klaarstaat. Daarna gelukkig weer in slaap gevallen. Paulus moet om elf uur weer op voor zijn dienst in het hotel om twaalf uur. Waarschijnlijk vroeg thuis vanavond.
Woehie: nesteldrang! Toch nog: ik dacht dat mij dat niet zou overkomen, dat vrijwillige schoonmaken in de laatste weken! Ramen moeten gelapt en wel nu! Nou wil die aanval van activiteit niet meteen zeggen dat ik daar ook daadwerkelijk de energie voor heb. Met een natte doek en een droge doek is het ergste vuil gelukkig ook verdwenen van de benedenramen aan de achterkant. Daarna moet ik even zitten en dan moeten ook de tomaten eraan geloven. Bij wijze van experiment knip ik de grootste tomaten van de struiken om ze binnen achter glas verder te laten rijpen (althans ik hoop dat ze dat doen), de rest blijft voorlopig aan de struiken, misschien dat ze daar toch nog verder rijpen. Het weer begint nu heel langzaam aan wat koeler en snel natter te worden. In huis lekker dikke sokken aan, maar nog geen verwarming. Zonder jas naar buiten, want ook als de zon niet schijnt is het toch nog erg aangenaam. Binnen is het kouder dan buiten.
Steeds regelmatiger zere rug, 's nachts én overdag, zelfs als ik helemaal niks uitvoer (wat zo'n 95% van de tijd is). Ook al moet ik officieel nog een week dragen na vandaag, zie ik overal tekenen van aankomende weeën en bevallingen. Tot op heden zoals duidelijk mag zijn allemaal valse interpretaties! Jammer, we zijn er erg klaar voor. Het slap geouwehoer tegen Beppie begint nu dan ook verontrustende vormen aan te nemen ;-). Maar ja, klaar is pas klaar als het klaar is en d'r is er maar ééntje die dat bepaalt en dat is dat wurmpie.
Claire, onze huisbaas, komt op ons verzoek even buurten: we willen wat dingen regelen over het huis. Schoorsteenvegen, riolering uitbaggeren, apparaten vervangen én een hint gegeven dat we wel geïnteresseerd zijn in het kopen van het huis. Daar staat ze in principe niet afkerig tegenover, maar ze wil er nog wel over nadenken. Wij ook, en we moeten zelf natuurlijk wat praktische zaken gaan organiseren, zoals hoeveel is het huis waard (dat zal zij natuurlijk ook wel zeggen, maar een second opinion lijkt ons wel verstandig), wat mogen we eventueel ver- of aanbouwen, hoeveel hypothek kunnen we op Paul z'n salaris krijgen en wat kopen wij daarvoor. Het mag duidelijk zjn dat dit langzaam aan in de komende maanden gebeuren zal en niet volgende week.
Paulus is inderdaad vroeg thuis, met kleine oogjes en stijve spieren. Lekker vroeg naar bed.
PE - pffffff. Hehe, lekker rustig aan gedaan, moe. De zondag in het hotel is altijd vrij rustig: families die komen lunchen en avondeten. Om twaalf uur begonnen, rond een uur of vier pauze en na de pauze gaan schoonmaken. Wat kunnen die zaterdagavondstappers een zooi maken... Met drie jonge blommen gezellig keuvelend op ons dooie gemakkie twee bars schoongemaakt en om half acht door Paula, de assistent barmanager, naar huis gestuurd vanwege m'n lange dienst gisteren. 's Avonds helemaal niets gedaan, lekker televisie gekeken.
Maandag 22 september - TM
Het is niet te geloven: van elf tot zeven zonder wakker te worden geslapen! Ik voel mij zo fris als een hoentje!
Dat duurde helaas niet lang: een uur of drie later heb ik brandend maagzuur, pijn in mijn hoofd en slaaaaaaaap.
PE - weer schoonmaken in het hostel. Ondanks mijn goede voornemens maar drie uur te werken worden het er toch vierenhalf. Er is van't weekend een groep geweest, een groep achtergestelde kinderen uit Belfast die zich duidelijk niet hebben ingehouden. Sjongejonge. Morgen verder. Maar niet voor lang: eindelijk heeft Joe Burke gebeld en hij is vandaag in Armagh en komt morgen langs om z'n website door te nemen. Zou het dan toch nog gaan lukken... Joe Burke is een ERG grote naam in de Ierse traditionele muziek en als hij nou tevreden is over m'n werk, sja, dan wordt de naam misschien wel genoemd en kan ik echt gaan freelancen. 's Avonds lekker naar pipes les gegaan, leuke tune geleerd: The Woodcock. En er is iets toch niet helemaal goed: zo even na achten zei Thirs: je moet opschieten, je moet naar je werk. Ummmmmmm.
Dinsdag 23 september - TM
Koud! Het is nu toch echt herfst geworden: beneden heeft 's nacht het raam opengestaan en het is stervenskoud in de woonkamer. Buiten is het wel mooi, zij het koud weer: strakblauwe lucht en zon. Meteen van het mooie weer geprofiteerd en een rondje Mall gedaan en daarna boodschappen. Heerlijk frisse wangen en een warm lijf.
Joe Burke komt langs om zijn website te bespreken. Paul haalt hem op uit het hotel en arriveert als ik net in bed lig, ben zo gaar als boter. Hij blijft bijna vijf uur, waarbij Paul voornamelijk een enorme berg foto's scant die op de website moeten. Joe wil het ontwerp van de site niet echt veranderd hebben, dus Paul moet alleen navigatie en een klein deel van de navigatie veranderen. De sessie wordt afgesloten met een goeie deal voor de aflevering en het onderhoud. De eerste officiele freelance klus!
Woensdag 24 september - TM
Ik verveel mij te pletter... Bijna in tranen op de bank, omdat mijn fantasie en puf nu op is. Paul komt uiteindelijk met een leuk klusje: foto's van de afgelopen piping festivals scannen. Dat houdt mij voorlopig wel even bezig en ik hoef mij fysiek niet in te spannen! 's Middags naar de bieb om wat boeken te halen die mij moeten inspireren voor een ontwerp voor de tuin volgend jaar.
Paulus werkt dubbele shift in de herberg omdat er morgen een inspectie komt en de hygienestandaard op het moment nou niet optimaal te noemen is. De vaste warden gooit er met de pet naar en Paulus is boos. Aan het einde van de shift heeft hij dat ook gemeld. Het op een hol en een vlieg schoonmaken van de keuken omdat er controle komt, is net zo iets als niet drinken omdat er verkeerscontrole is. John is erg gepikeerd over de kritiek van Paul en loopt weg... Morgen gaat Paulus weer gewoon schoonmaken.
Donderdag 25 september - TM
Controle bij de huisarts: alles is weer goed, ook urine. Hartje van Beppie klopt keurig door. De dokter voelt Beppie al flink wat lager zitten, maar officieel nog niet ver genoeg dat een bevalling zich aankondigt. Ze zegt dat bij veel vrouwen het indalen pas echt begint als de weeën beginnen, dus alle opties liggen nog open. Volgende week vooralsnog de laatste controle bij het ziekenhuis. Als er dan nog geen schot inzit gaan we een datum prikken. Mm, dat wil ik eigenlijk niet, laat het allemaal maar z'n beloop. Hoe graag ik ook wil dat Beppie er nu uitkomt, ik wil het allemaal toch het liefst van nature laten gebeuren. In principe gaan ze hier tien dagen over de uitgerekende datum voor er ingeleid wordt. Als er volgende week nog geen rare dingen te zien zijn aan placenta, Beppie of vruchtwater laten ze het waarschijnlijk nog even voor wat het is.
Wat is zwanger zijn eigenlijk raar. Negen maanden zit er een wezentje in mijn buik: wij weten niet hoe het er uitziet (niet echt), en toch voelen we allebei al zo'n band met dat wurmpie. Zeker sinds we weten wat het wordt en nog meer sinds we de namen hebben uitgekozen, is het echt ons kind! Nog maar eventjes...
Paul heeft gewerkt en weer langer dan gepland... klein beetje maar. Hij heeft wat kamers nagekeken op teveel aan dekbedden en kwam er toen achter dat de kamers die John gisteren "al gedaan had", dus níet gedaan waren.
Vrijdag 26 september - TM
Wat een nacht: het zuur, zere rug, van 2 tot half 5 klaarwakker. Wel bijtijds opgestaan, want Laura en Ann komen langs. Lekker bezig in huis en de tuin. Wassen, afwassen, opruimen. Rond een uur of vier krijg ik toch het vermoeden dat ze niet meer komen... Nou ja, wel lekker opgeruimd huisje! Om vier uur krijg ik een belletje: ze hebben heel erg hun best gedaan om te komen, maar de busdienst was ontregeld en een aantal afspraken vóór ze op de bus zouden stappen liepen uit, dus helaas pindakaas. Ze komen nu morgenochtend op de koffie.
Tuinontwerpprogramma gekocht voor wel 9 euro! Het werkt niet zo vanzelfsprekend als ik dacht, dus we zijn lekker onder de pannen de komende tijd. Ik heb zin om de tuin mooi te maken. In de eerste plaats moet de structuur vastgelegd worden, anders wordt het zo'n bijeengeraapt zooitje. Dus ik ben aan het kijken wat er in moet komen en waar dat dan past. In ieder geval stukje gras waar Beppie volgende zomer met de billen bloot kan, bloemetjes, stukje terras, kruiden, bloemen en wat groenten. We hebben best een grote tuin: ik heb alles nog eens opgemeten. Het stuk vanaf de uitbouw is 3 meter terras en dan 15,5 bij 5,5 meter tuin. Daar moet toch iets leuks van te maken zijn. In de lente kunnen we dan in ieder geval de indeling veranderen.
Zaterdag 27 september - TM
D-day (Delivery, Due, De verlossing, afijn, u begrijpt het wel). Nou.....ik denk het niet. Ik heb nog steeds allerlei symptomen die als aankondiging van de bevalling gezien kunnen worden, maar aangezien ik die al ruim een week heb, hoop ik niet te hard. Het wordt nu fysiek moeilijker om te lopen, te zitten en te slapen, dus stiekum hoop ik dat er wel vandaag iets gebeurd. Vanacht weer uitzonderlijk slecht geslapen: veel rugpijn, wakker worden van mijn eigen gesnurk, het zuur. Bovendien al om kwart over zeven wakker, klaarwakker. Paul is ergens tijdens de nacht weer naar beneden verhuisd, dus ik blijf boven hangen. Wat oefeningen doen, stok voor het hemeltje bewerken. Dat blijkt ook geen goed idee: hij komt boos naar boven. Eerst boven wakker gehouden door gesnurk, dan beneden wakker gehouden door geloop boven. Juist. Een lekkere huilbui is wel op z'n plaats, gloeiende, gloeiende.
Het is prachtig herfstweer, lekker fris met volle zon en dauw op het gras, dus na de laatste tranen te hebben weggeveegd, ga ik op een vroege ronde (half negen) langs de winkels die al open zijn voor wat lekkers bij de koffie en voor lunch. Daarna rondje Mall. Het gaat allemaal niet vlot, maar omdat het zulk lekker weer is, het heel rustig is en ik op het moment toch niks beters te doen heb, is het erg lekker. Van de weeromstuit voel ik alweer tranen opkomen als ik onder de bomen even op een bankje zit. Vermoeiend hoor, zwanger zijn.
Om kwart voor elf staan Fergus, Ann en Laura voor de deur, allemaal gezellig uitgelaten. Ook zij hebben lekkers mee voor bij de koffie, dus uitgebreid zoete snaai gegeten. Het gaat Ann en Laura erg goed: Laura heeft een mooie rechte rug, wel nog erg stijf, maar wat wil je. Ze is pas drie weken geleden geopereerd: over haar hele rug opengemaakt en haar hele ruggegraat rechtgezet met allerlei pennen. Ze is ontzettend afgevallen: ze kan nu maatje 34 aan. We zijn nog gaan winkelen: drie kneusjes naast elkaar, de mannen gaan huns weegs naar de electronicawinkel. De dames willen kleren passen en gaan de meest dure winkels in. Het blijkt voor hen een sport te zijn om gewoon mooie kleding aan te passen, ongeacht de prijs en dan weer weg te gaan. gewoon om eens mooie kleding aan te passen. Ik dacht al: jasje van 170 pond? Is weer eens wat anders, zo kleren kijken. Ben behoorlijk moe aan het eind.
Om één uur weer terug. Onze trouwfoto's laten zien. Paul is even met de auto naar het hotel gebracht, waarna de Hendersons weer op huis afgaan. Lekker het bed ingedoken, uurtje soezen.
's Avonds naar een optreden van Len Graham en Pádraigín Ní Uallacháin, twee traditionele zangers uit Zuid Armagh, samen met een dichter, Paul Muldoon. Pas als ik het overige publiek zie binnenkomen, besef ik mij dat het mogelijk een iets ander optreden wordt dan verwacht. Erg intellectueel en voornamelijk aanwezig voor de dichter. De combinatie van gedichten en liedjes is echter erg pakkend en goed uitgezocht. Soms weet ik al van te voren welk liedje er na een bepaald gedicht gezongen gaat worden. Alhoewel ik trouwens niet zo'n groot voorstander ben van gedichten voordragen, vond ik de voordracht van deze meneer erg goed. Ook erg mooie gedichten, niet hoogdravend, soms erg grappig wat betreft woordkeuze. Hij heeft waarschijnlijk niet voor niets Pulitzerprijs gewonnen... Beppie vindt het geheel ook erg geslaagd: er wordt druk gewiebeld en gedaan, meer dan in de afgelopen twee weken! Verder worden er geen aanstalten gemaakt eruit te komen.
Zondag 28 september - TM
OK, die laatste opmerking kan ik in zekere zin terugnemen. Wat heb ik gelachen achteraf! Het volgende verhaal wordt misschien wat plastisch voor sommigen, lees dan maar verder bij paragraaf 3. Om drie uur 's nachts word ik wakker en voel een grote hoeveelheid vocht mijn lijf verlaten aan de onderkant. Woehie! Vliezen zijn gebroken (denk ik). Gelukkig draag ik al tijden groot maandverband ter voorkoming van een groot waterballet. Snel naar beneden om nog wat vruchtwater op te kunnen vangen, zodat ik de kleur kan bepalen. Zachtjes Paul wakker gemaakt die meteen komt kijken en de opmerking plaatst: "ruikt wel een beetje naar urine". Mmm, ja misschien wel, maar misschien ook niet alleen maar urine. Ik sta inmiddels helemaal te bibberen van de kou en de adrenaline. Mmm. Wat doen we. In principe moeten we naar het ziekenhuis als de vliezen breken, maar ja, is dit nou wel of niet... We besluiten de ochtend af te wachten, nadat er op de mobiel van de verloskundigen niet wordt opgenomen. Om half negen wakker geworden, na een uitzonderlijk heerlijke halve nacht. Beetje vocht opgevangen in de tussentijd. De verloskundige nog een keer geprobeerd en die raadt mij aan toch een controle in Craigavon te laten doen. Gelukkig gaat er een uur later een bus die voor het ziekenhuis stopt. Ik bel het ziekenhuis ook nog even en daar zeggen ze ook dat het beter is het zekere voor het onzekere te nemen en langs te komen. Dus met een tas noodgevallen voor het geval ik een nacht moet overblijven met de bus naar het ziekenhuis. Paul blijft thuis, die ziet het allemaal zo'n vaart niet lopen en wil niet het risico lopen dat er niks is en dat hij dan wel te laat op het werk komt. Gewapend met allerlei telefoonnummers op weg.
In de kraamkliniek word ik ontvangen door een enorme tang die mij er bijna van beschuldigt dat ik te vroeg ben ("je hebt 3 oktober nog een afspraak") en mijn gegevens niet kan vinden. Nou, sorry hoor. Gelukkig blijkt zij geen verloskundige te zijn, althans geen uitvoerende, maar een administratief medewerkster. Als de verloskundige mij komt ophalen, ben ik opgelucht: lieve vrouw van in de vijftig, die ik ook al aan de telefoon heb gehad. Eerst alle gewone metingen doorlopen: urine, bloeddruk en ook nog temperatuur, hartslag gehoord. Alles goed, bloeddruk zelfs iets naar beneden 125/80. Dan komt de hamvraag aan de beurt: zijn vliezen wel of niet gebroken. Met een uit de kluiten gewassen wattenstaafje wordt het vocht getest: niks niet vruchtwater. Thirs heeft gewoon in d'r broek gepiest! Daar zit je dan, alle verhalen ten spijt van vrouwen die vertellen dat ze wakker worden en denken dat ze in hun broek hebben geplast, terwijl de vliezen gebroken zijn. Bij mij moet dat natuurlijk weer eens andersom! Nou heb ik een redelijk excuus, toch, 40+ weken zwanger zijn?? Daarna nog een verder inwendig onderzoek gehad, waaruit blijkt dat er een beginnetje is gemaakt aan de ontsluiting: 1 cm en dat de frambozenblaadjesthee die ik de afgelopen weken heb gedronken zijn werk goed doet: baarmoederhals is mooi zacht. De mond zit nog wel vrij hoog. Nou, dat zijn zo ongeveer alle intieme details die ik met u wil delen ;-). Op de scan is te zien dat Beppie nog steeds ruim in het sop zit en na een half uur aan de monitor, waarbij de hartslag van Beppie op een grafiek wordt gezet, evenals alle bewegingen in de buik, blijkt dat alles normaal en gezond is.
Kortom: alles gaat hartstikke goed! De verloskundige raadt aan het nog steeds lekker rustig aan te doen, thee te blijven drinken en oefeningen te blijven doen. Ze kan niet zeggen hoe lang het ongeveer nog zal duren, maar ze heeft er alle vertrouwen in dat het allemaal goed zal gaan. Ik ben in ieder geval meer dan gerust gesteld. Het is ook fijn te weten, dat er al wat actie is. Ik ben veel rustiger nu: het wordt een latertje en er wordt aan gewerkt. Auhm. Paul gebeld om hem gerust te stellen dat ie niet op een hol en een vlieg naar het ziekenhuis moet. Hij moet ook erg lachen! Afijn, we hebben een lichte generale repetitie gehad, dus het moet goed gaan als het voor echies is.
Helaas gaat de eerste bus terug pas om 13.50 en ik ben om half twaalf klaar. De verloskundige raadt mij aan in het restaurant te gaan zitten, kan ik meteen het ontbijt inhalen dat ik van de weeromstuit ben vergeten vanochtend... Daar eerst wat gelezen en toen een lekkere warme lunch verorberd. Omdat het weer prachtig is, ga ik daarna buiten in de zon (zonder jas, zo warm is het weer) mijn boek verder lezen. Uiteindelijk om drie uur thuis, na wat boodschappen voor vanavond gedaan te hebben. Moemoemoe. Ik ga maar gewoon op onze eigen bank de GAA-finale tussen Tyrone en Armagh kijken, af en toe zappen, want het is niet echt leuk om in je eentje te kijken. Armagh verliest :-(
Zo'n twee uur na de wedstrijd beginnen de Tyronefans terug te komen uit Dublin en ze laten duidelijk weten dat ze hebben gewonnen: luid toeterend rijden ze door de hoofdstad van de overwonnen county (en langs ons huis dus), want de doorgaande weg van Dublin naar Tyrone loopt via Armagh. Voor zover ik het kan pijlen hangt er geen vijandige sfeer in de stad. In het stadion stonden fans van beide partijen ook volop gemengd op de tribunes, zonder ME en dergelijke. Wel nog wat sirenes gehoord en een helicopter, dus er zal wel een opstootje geweest zijn, of verwacht zijn.
Maandag 29 september - TM
Rustige nacht, goed geslapen. Wat lichte krampen. Niks om over naar huis te schrijven.
Jarlath komt even buurten: hij heeft al voorpret om vanavond met een Tyrone-t-shirt naar de pipers club te gaan! Ook al is hij van oorsprong een Armaghjongen, hij woont al lang in Tyrone met z'n familie. Vandaag hebben alle scholen in Tyrone vrij vanwege de overwinning gisteren op Armagh, het lijkt een beetje op het winnen het het Europees kampioenschap voetballen door Nederland. Vanavond is er een groot feest vlakbij Dungannon waar de Hendersons wonen, dus die gaan met z'n allen feesten! Op de Mall rijden nog steeds toeterende Tyronefans langs op weg naar huis. Hier in Amragh zijn ook nog allerlei festiviteiten. Ik ben benieuwd of er nog wel mensen op komen dagen, nu ze verloren hebben.
Rest van de dag ontspannen doorgebracht: mijzelf nog getracteerd op twee dikke tijdschriften, nieuw boek begonnen. 's Avonds makkelijk gekookt. Ik begin last te krijgen van mijn linkerbeen: voelt alsof ik een hele dag heb gewinkeld. beetje stijf, beetje spierpijn, maar ook een beetje gevoelloos. Toch maar wat minder in de verticale stand blijven.
Paul heeft van 12 tot 4 en van 8 tot 3 gewerkt in het hotel voor de 'homecoming' van de Armaghspelers. Rond een uur of tien, als ik naar bed ga, hoor ik door het bovenraam een versterkte stem iets roepen, waarna een grote gejoel en gejuich opstijgt vanuit de richting van het hotel: de spelers zijn aangekomen. Gelukkig worden ze alsnog als helden binnengehaald, ondanks hun verlies.
Dinsdag 30 september - TM
Voor het eerst de verwarming weer aan, lekker. Hemeltje is af, moet alleen nog opgehangen worden. Het is ontzettend frusterend om anderhalf uur te doen over het bijwerken van twee stokuiteinden voor het hemeltje, waarna het er dan nog steeds niet uitziet en Paul er binnen 15 minuten een mooi stokje van snijdt en schuurt. Grrrr.
Paul heeft besloten te stoppen bij de jeugdherberg: de combinatie van hotel en hostel is te veel werk. Hij houdt weinig 'echte' dagen over om andere dingen te doen. Bovendien verdient het hotel beter en geeft wat meer zekerheid. Hij wil nu fulltime bij het hotel gaan werken, dus 1 á anderhalve dag erbij. John vindt het niet zo leuk, want hij denkt erover om zelf weg te gaan en ziet in Paul de perfecte opvolger. We hebben er wel aan gedacht om herbergouders te worden, maar dan ben je echt verplicht om dag en nacht in het hostel te zijn en er te wonen. Dat gaat ons toch wat te ver.