dagboek  •  december
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
...
. Woensdag 1 december - TM
Vandaag thuis: Paul is vandaag ingeroosterd en aangezien hij al eerder een meningsverschil gehad heeft met de supervisor, laat hij het nu maar even zitten. Ik heb mijn dienst van vandaag geruild voor morgen. 's Ochtends krijg ik een belletje van papa: mama ligt sinds maandag met maagklachten in het ziekenhuis. Omdat ze eerst nog niet wisten wat er aan de hand was, hebben ze allerlei onderzoeken even afgewacht voor ze belden. Mama had maandag hevige maagklachten en toen zij vroeg in avond overgaf, zat er bloed bij. De oproepdokter is toen langsgeweest met nog iemand anders en die hebben het eerste onderzoek gedaan. Met de andere lichamelijke klachten in gedachten heeft men haar toen per ambulance (!) naar het ziekenhuis in Groningen gebracht, waar ze normaal al voor haar onderzoeken komt. Alhoewel ze eerst dachten dat het een kwestie van een avond zou worden, moest ze dus blijven. Er zijn verschillende onderzoeken gedaan en de kans is groot dat een galsteen is gaan opspelen. Er zullen nog wat meer testen gedaan worden en ondertussen ligt moeders aan het infuus voor zowel de medicijnen als het eten, want eten doet erg zeer. Morgen een rustdag en dan vrijdag een onderzoek via de slokdarm...

Ik kom niet op gang vandaag. Ik merk dat ik al erg aan de driedaagse routine gewend ben. Ik stap pas om half één onder de douche en hang daarna een beetje rond. 's Middags boodschappen doen en bij Paul in het hotel langs. Het is vreselijk rustig dus Hendrikje heeft alle ruimte om rond te stappen en trapjes op te klimmen. Als ze dat laatste eenmaal doorheeft, is het hek van de dam. Paul gaat in z'n pauze mee naar huis, dus met z'n drieën gaan we de kou in.

PE - pffff... 's Middags vertil ik me hevig aan een krat met gewassen bestek dat naar de bar moet om gepoetst en gerold te worden. Er is haast bij en ik kan zo snel geen trolly vinden, dus sjouw ik ermee naar de bar. Had ik niet moeten doen... Daarbij is de grill bar 's avonds een gekkenhuis en zijn we met erg weinig personeel, waardoor ik me bijna letterlijk de benen uit het lijf loop. En dan merk je toch dat je geen twintig meer bent... snif.

Donderdag 2 december - PE
We zijn er bijna... het heeft even geduurd, maar ik ben begonnen met het bijwerken van het dagboek voor november, met plaatjes en nog wat tekst, dus als je het nog niet gedaan hebt, neem dan nog even een kijkje bij de vorige maand.

Chocoladetoet Het is namelijk heel erg druk geweest, met werk, het achter de broek aanzitten van Apple, de foto's van het festival verwerken, foto's versturen naar de pers en tijdschriften en nog veel meer. Maar wel erg leuk allemaal. Het is nu weer wat rustiger.

Vannacht nauwelijks geslapen door de pijn in m'n rug. Toch vroeg op, want Thirs gaat vandaag werken omdat ik gisteren overdag moest werken. Vandaag twee pakjes gekregen uit Nederland: van mijn vader en Ineke en van mijn moeder. Ze moeten allemaal hetzelfde gedacht hebben en hebben voor Sinterklaas gespeeld, en het komt ook nog tegelijkertijd aan. Allemaal lekkers: chocoladeletters, kruidnoten, taaitaai, borstplaat, marsepein en nog veel meer. Van mamma krijgen we ook nog een mooie warme trui voor Hendrikje en kleertjes voor Truus. Thirs d'r eerste reactie bij een rompertje maatje 50 is 'maar daar past ze toch allang niet meer in?!?!'. En dat terwijl ze toch dagelijks e-mailt met moeders die ook in mei/juni een kind verwachten :-)

Thirs en Truus We laten Hendrikje zichzelf helemaal uitleven met een ZwartePietChocoladeLollie :-) Ze zit helemaal onder, maar heeft enorme lol. En wij ook :-) In dezelfde sessie maak ik een paar foto's van Thirs en Truus. D'r begint zich door Thirs d'r gewone buik toch al best een Truus-buik af te tekenen. Althans, dat vinden wij :-)

Op het werk vertel ik Paul (m'n supervisor) van m'n rug en ik word gelukkig aan het glazen wassen gezet. Daarna moet ik Spires schoonmaken en opruimen. Niet echt inspannend, maar toch, als ik aan het eind van de avond de koelkasten in Spires op slot moet doen, waarbij het slot net boven de vloer zit, moet ik op m'n knieën gaan zitten om erbij te kunnen. We nemen een pint (wel zelf voor betalen) in de service bar en ik kom nauwelijks meer uit m'n stoel. Ik strompel naar huis en de enige manier om het bad in te komen is door er achterstevoren in te draaien met een soort Charleston-stapje. Niet fijn.

TM - Mama krijgt morgen toch niet haar onderzoek: er zijn te veel spoedgevallen. Nu is de kans dus erg klein dat ze naar huis mag. Ze moet eerst aansterken en weer wennen aan gewoon voedsel. Hopelijk hoort ze snel wat er nu wel gaat gebeuren. De oorzaak van de pijn is nu wel bijna 100% zeker de galstenen die ze heeft.

Vanavond mijn allereerste optreden in het theater! Dara heeft mij gevraagd om een Nederlands liedje te zingen op de Ierse avond voor lagere-schoolkinderen. Zijn achterliggende gedachte was dat ze dan beseften dat er behalve hun eigen taal ook nog andere talen worden gesproken in de gemeenschap waar ze wonen. Jammergenoeg blijkt op de avond zelf dat Dara dat helemaal voor zichzelf gehouden heeft. Niemand wist dat ik zou komen en er werd erg lacherig gereageerd toen ik zei dat ik iets Nederlands zou zingen. Ik werd helemaal vooraan in de zaal gezet, zodat Dara mij kon oproepen als er een stilte in het programma zou vallen. Nou, lekker, zit je dan te wachten... Vlak voor de pipers club haalt Dara mij op en moet ik in de coulissen staan wachten. Inmiddels blijkt dat mijn extra optreden ook tijd-, aankondigings- en microfoonproblemen geeft. Daar is niet op gerekend! Gelukkig gaat alles goed. Jammergenoeg word ik aangekondigd in het Iers, dus ik heb geen flauw idee wat er over mij gezegd is. Ik maak dus zelf maar duidelijk waarom Dara mij heeft uitgenodigd, anders snapt niemand er wat van.

In een groot licht, waardoor ik geen barst zie, doe ik mijn verhaal, leg uit waar het lied over gaat en zet prompt veel te hoog in, lichte paniek. Maar, zoals het traditionele zangers betaamt, begin ik weer opnieuw na een paar keer diep ademhalen met 'De koning van Castille'. Het gaat erg goed en ik hoop maar dat ze het mooi vonden.... Na mij wordt er nog gedanst en een toneelstuk met alle kinderen en de Armagh Rhymers opgevoerd. Het was een leuke avond!

Vrijdag 3 december - PE
Oh oh... alweer nauwelijks geslapen door m'n rug en... ik meld me ziek. Da's voor het eerst sinds ik bij het hotel begonnen ben, september vorig jaar. Maar ik moet echt even rust nemen. Ik breng de dag door op de bank, achter de computer, op bed en hou me erg rustig. Ik doe wat achterstallig computeronderhoud en 's avonds kook ik erg lekker al zeg ik het zelf: gebakken prei (lekker knapperig nog), aardappelpuree (zelf gemaakt met echte aardappels) en... vis. Thirs heeft bij De Visboer (een Berlingo met wat bakken vis in de laadbak) een erg lekker visje gehaald waarvan we denken dat het zeeduivel (Lophius piscatorus) is geweest. Op aanraden van de visboer hebben we het beestje in spek gewikkeld en gebakken. Mmmmmmmmjummie.

's Avonds blijf ik lekker thuis terwijl Thirs naar Trad at The Trian gaat en ga ik lekker vroeg naar bed, waar Thirs m'n rug insmeert met een of ander spierzalfje. Lekker :-)

TM - Toch goed nieuws: mama is van het infuus af en is nu veel mobieler en heeft eindelijk eens echt lekker gedouched. Nu moet ze wel proberen meer vast voedsel te gaan eten, wat vooralsnog bestaat uit diverse soorten pap en beschuitjes.

Zaterdag 4 december - PE
Goed geslapen! Maar, nog wel wat pijnlijk. Het wordt vanavond een gekkenhuis in het hotel (een diner voor 700 man beneden, plus de gewone disco's enzo) en het lijkt me niet verstandig om me daar al aan te wagen, dus ... ik meld me weer ziek. Ik heb wel gezegd dat ik het morgen kom proberen, maar het dan wel erg rustig aan ga doen.

De dag besteed aan het dagboek en aan Hendrikje: Thirs is 's middags naar een workshop liedjes schrijven. De avond lekker voor de buis met een paar DVD'tjes gehangen.

Zondag 5 december - PE
Weer aan de slag, maar.... is een vergissing geweest: na een uur of twee staan vraag ik aan de supervisor of het goed is dat ik bestek ga doen. Is prima, doe ik een tijdje en daarna heb ik pauze, kan ik het ook nog rustig aan doen. Na de pauze naar Fisher 2: Saint Vincent De Paul heeft daar een christmas do. Druk en daarmee pijnlijk. Het eindigt ermee dat ik weer terug naar Callan Bar ga en een uur eerder naar huis mag, hinkend.

Trui TM - Hendrikje d'r trui is af! Hij is wat krapjes, net als de vorige trui uit de Ottobregids, dus de volgende maar een maatje groter maken. Hij is niet slecht gelukt verder. Van lekker warme fleece met een overslaghals.

Maandag 6 december - PE
Vrij weinig gedaan, maar... Grote Beslissing genomen. Ik geef eindelijk gehoor aan wat m'n lichaam al een tijd probeert door te geven: ik zit niet op de goede weg, sterker nog, het gaat weer helemaal verkeerd. Het roken heb ik dan wel opgegeven, maar met eten en drinken gaat het niet goed. Ik snoep en drink teveel wat er voor zorgt dat ik me van binnen heel erg vies voel. Dus... tijd voor een beproefd concept: ik ga me weer aan de Ayurvedische keuken wagen.

De Ayurvedische keuken is een therapeutische keuken die voor mij heel goed werkt. Thirs en ik hebben een paar jaar geleden ongeveer anderhalf jaar lang vrij strikt volgens deze keuken gekookt en alleen dat al (want er komt nog veeeeeeeeeeeel meer bij kijken, maar da's mij allemaal veel te vaag en zweverig) had een supereffect. Het is niet een dieet dat gericht is op afvallen, maar een dieet dat zich richt op het herstellen van de natuurlijke balans van je lichaam. En dat vergt nogal wat van mij, want wat mijn lichaamstype (er zijn er drie) volgens deze keuken niet mag, zijn veelal dingen waar ik verzot op ben: zuivel (KAAS!!!), vlees, bier (en andere alcoholische dranken), gluten (brood, pasta...) en nog meer. Wat daarentegen erg goed voor me is, zijn kruiden en specerijen, vooral heet :-) Mmmmm.

Aangezien Thirs (Pitta) een volslagen ander lichaamstype heeft dan ik (Kapha) en volgens deze keuken helemaal geen kruiden en specerijen mag, zijn we er destijds na anderhalf jaar lang dagelijks twee maaltijden koken mee opgehouden, het was gewoon teveel werk (of eerder, we hadden er de tijd niet meer voor over). Maar, voor Thirs hoeft het nu niet zo strikt, dus die kan gewoon met mij meeëten. Verder doe ik weer de yoga-oefeningen die ik destijds ook deed en nu is het de grote uitdaging om een goede balans te vinden tussen de Ayurvedische keuken en 'gewoon' eten en... de ingrediënten zien te vinden.

Het klinkt misschien allemaal wat zweverig en New Age enzo en da's precies waar ik heel erg moe van word als ik online naar meer informatie, recepten en ingrediënten zoek, je komt meteen in zo'n blije hiep-hiep-hoera verlichtings-wereld terecht. Maar het is en blijft een feit: het werkt. Ik wil dit keer niet de fout maken die ik zo vaak maak en gemaakt heb door me er helemaal in te storten en dan na een oververzadiging het weer links te laten liggen. Niks forceren, geleidelijk omschakelen.

TM - Ik voel mij al een paar dagen niet blij. Ik maak mij erg druk om Truus. Er zijn helemaal geen lichamelijke redenen om mij druk te maken, maar het voelt niet goed. Daarbij komen nog de verhalen van een aantal moeders met wie ik mail die ook in mei of juni zijn uitgerekend. Eén heeft een missed abortion gehad (zwangerschap al heel vroeg misgegaan, maar het lichaam doet net alsof het nog wel zwanger is) en een ander heeft vorige week te horen gekregen dat hun kindje met 18 weken is overleden. Ik trek het mij allemaal meer aan dan zou moeten en slaap slecht, droom nog naarder en besluit na twee uur rondlummelen achter de computer op het werk, dat ik de verloskundige of de dokter wil zien, om naar het hartje te laten luisteren. Ik heb vrijdag een echo in het ziekenhuis, maar denk niet dat ik zo lang kan wachten. Gelukkig kan ik meteen terecht. Jammergenoeg is 14 weken nog iets te vroeg om het hartje te kunnen vinden. Ik krijg een verwijzing voor morgen om in het ziekenhuis in Craigavon een extra scan te laten maken. Hierna ben ik al een stuk rustiger. Hopelijk zal alles morgen goed blijken.

We kopen vandaag toch een adventkalender voor Hendrikje: elke dag een deurtje openmaken en een piepklein chocolaatje eten. Ze zijn nu in de aanbieding, omdat advent natuurlijk al begonnen is. Hendrikje stuitert in de wagen bij het zien van een Fimbles-adventkalender en laat hem ook niet meer los. Als Paul hem wil afrekenen en op de band legt, begint ze heel zielig te huilen. Hij heeft hem maar teruggegeven en alleen om af te rekenen snel aan de kassamevrouw gegeven, die hem ook weer vliegensvlug teruggaf! Thuisgekomen maken we de eerste deurtjes open e meteen weet mevrouw er deurtjes (karton) af te slopen. Hij hangt nu dus aan de muur en elke dag gaat een deurtje open, maar ze krijgt niet eens elke dag een chocolaatje. We weten inmiddels dat ze chocola erg lekker vind (zie de chocoladelollyfoto's), dus we proberen het een beetje te doseren.

Mama heeft vandaag toch een onderzoek gehad via de slokdarm en men heeft meteen een sneetje gemaakt ergens, waardoor er extra ruimte ontstaat, mocht er weer een galsteen dwars gaan liggen. Ze was 's avonds nog erg groggy en kon zich dinsdag ook niet herinneren dat ik gebeld had...

Dinsdag 7 december - PE
Gisteravond ook gewoon thuisgebleven, al was er sessie: lekker rustig aandoen en... we moesten vanmorgen vroeg op. Ik ben nou al zo vaak naar die sessie gegaan met het voornemen "we nemen er maar één en na een uurtje ga ik naar huis" waar helemaal niets van terecht kwam, dat het verstandiger is om maar gewoon helemaal niet te gaan. Reden voor het vroege ontwaken (en met pijn in het hart Hendrikje wakker maken, da's zo zielig als ze nog ligt te slapen): we gaan naar Craigavon voor een 'geruststel-echo': Thirs heeft het gevoel dat er iets niet goed is met Truus.

Er is helemaal geen aanleiding toe, eigenlijk, behalve dan dat Truus anders voelt dan Beppie, je met de tweede veel ontvankelijker bent voor paniekgedachten en er in de online praatgroep van aanstaande moeders diverse zwangerschappen zijn misgegaan. Allemaal factoren die stuk voor stuk nuchter weg te schrappen zijn, maar Thirs toch van d'r stuk brengen. En Thirs d'r gemoedsrust is Truus d'r gemoedsrust, dus op naar Craigavon. En alles is goed. Thirs in dikke tranen toen dat werd gezegd en ik hield wijselijk mijn mond ("dat zei ik toch...") totdat Thirs zelf zei: "nou, zeg het maar..."

Thirs gaat als we terug zijn in Armagh door naar d'r werk en ik ga kijken wat ik voor vanavond ga koken: we gaan naar Werner. In het licht van de gisteren genomen Grote Beslissing maak ik komkommer-raita: een soort Indiase tzatziki. We nemen nog wat houmous en stokbrood en bier mee en om even voor zevenen staat Werner voor de deur. Het was een heel erg gezellige avond, in de keuken met z'n allen aan het eten gewerkt, in de woonkamer gegeten bij een knapperend haarvuur en Hendrikje heeft de hele avond geen oog dicht gedaan, tot ongeveer een kwartier voor vertrek...

Ooooooooverigens, op aandringen van Pa Mulder heb ik een afspraak gemaakt bij de dokter om naar m'n rug te laten kijken.

TM - Vandaag dus naar het ziekenhuis, ben helemaal zenuwachtig. Ondanks dat mij gezegd was rond elf uur bij de gyneacologieafdeling te zijn, worden we pas om twaalf uur geholpen. We zitten op een gang in de ward, dus Hendrikje kan niet zomaar rond lopen. Overal apparaten met lichtjes en knopjes én net opgehangen kerstversiering. Ze wordt er een beetje chagerijnig van en Paul moet haar goed in de houdgreep nemen om haar in bedwang te houden. De dokter begrijpt geloof ik niet zo goed wat het probleem is, maar ze gaat toch een scan maken. Als het echoapparaat aangaat, ziet de dokter al snel het kloppende hartje en rondzwaaiende ledematen. Ik lig in een verkeerde hoek om het zelf te zien, maar geloof haar direct. Paul ziet het ook gelukkig. Als ze het beeld wat draait, zie ik wel wat veranderen, maar wat het is... Het beweegt in ieder geval! Dikke tranen van opluchting. De dokter ziet nu hoe hoog het bij mij zat en ik krijg een dot zakdoekjes voor boven en handdoekjes voor mijn buik om het respectievelijke 'snot' af te vegen. Ik ben helemaal opgelucht!

Woensdag 8 december - PE
Oordeel van de dokter: verrekte spier. Dus geen verschoven ruggewervels, afgeknelde zenuwen of wat dan ook, gewoon een verrekte spier. Nou ja, gewoon: ik moet een week thuis blijven (YES!!!) en aan de Ibuprofen en rustig aandoen dus. Nou, da's mooi. Lekker thuis een beetje aanrotzooien. Vanuit de dokter meteen door naar het hotel en Zoe zou het allemaal afhandelen voor me, ik heb 'r m'n 'sick note' gegeven en we zullen wel zien.

Broodje Thuis begonnen aan de voorbereidingen voor de ingebruikname van de nieuwe computer (nieuwe geschatte afleverdatum: 14 december): opschonen en back-uppen enzo. Ik probeer een rogge-broodje in de broodbakmachine te bakken, maar met alleen roggemeel lukt dat niet. De haak zit een beetje in de leegte te draaien en het deeg kijkt vanaf een veilige afstand tegen de rand geplakt toe. Reddingsoperatie gedaan: deeg eruitgehaald en gemengd met gewoon tarwebloem en laten rijzen. In de oven afgebakken en het lijkt wel op de Tibetaan uit Amsterdam. Lekker! Zeker voor herhaling vatbaar.

's Avonds eten we spinazie-aardappelcurry met komkommer-raita. Lekker! Hendrikje eet er ook vrolijk van mee.

Na het eten heeeeeeeel rustigjes naar de Primate's Chapel gelopen naar het kerstconcert van de Armagh Pipers Club. Brian had me gevraagd of ik foto's wilde maken. Eén van de meisjes zingt nog het eerste couplet van "Stille Nacht" in het Nederlands en het gaat prima! Alleen 'schepselen' en 'miljoenen' vormen een probleempje. Mooi concert.

TM - Vandaag een uurtje langer gewerkt, omdat Paul niet hoeft te werken. Ik ga de uren die ik bij de dokter en het ziekenhuis heb doorgebracht gewoon inhalen. Sinéad zou dat niet doen, maar ik vind 5 uur doorbetaald krijgen terwijl ik niet gewerkt heb toch wel erg veel. Morgen dus van elf tot vier, lekker kort dagje.

Mama mag vrijdag naar huis! Ze heeft al wat warm eten gegeten en dat gaf niet al te veel problemen. Eerst nog een onderzoek, dan mag ze naar haar eigen bed. Morgen zou ze naar ons toe zijn gekomen, maar dat feest gaat dus mooi niet door. Hopelijk gaat het bezoek in januari wel door. De kans bestaat dat ze dan juist voor de galblaasoperatie naar het ziekenhuis moet...

Donderdag 9 december - PE
Thirs gaat weer werken om dokter- en ziekenhuisbezoeken in te halen. Ik heb wat moeite met de drie maaltijden op een dag, ik moet ontbijten en lunchen, wat ik normaal eigenlijk niet doe, maar die Ibuprofen moet ik drie keer per dag slikken en dat mag niet op een lege maag... Hendrikje speelt de hele morgen en wordt pas laat slaperig, zo rond half een. Wanneer ik d'r verschoon voor het naar bed gaan tref ik een ravage aan: van mij krijgt ze tot ze zindelijk is GEEN SPINAZIE meer, ik zat bijna tot aan m'n oksels onder de stront bij het verschonen van die luier, het zat overal. Ik heb 'r maar helemaal uitgekleed en flink geboend, want daar was met de vochtige doekjes niet tegenop te boksen.

Na al deze inspanning een oase van rust: ze slaapt tot kwart over drie, maar... ik had Thirs beloofd d'r op te komen halen. Dus snel nog een boterham bij Hendrikje naar binnen gepropt en OP naar Thirs. Net iets over vieren komen we aan en Hendrikje wordt nog even aan Sinéad geshowed. Door naar de Lidl (voor CD-R's en, niet geplanned, een percolator) en, alleen maar kijken hoor, naar een enorme speelgoedwinkel Kid's World/Toymaster op het rijtje Lidl-Argos-Peacock en dan dus deze winkel. Maar... het kijken blijft niet bij kijken alleen en we kopen een grote doos Lego Quatro en een pratende telefoon. Die telefoon had ze bij mijn moeder thuis al gezien en het was een groot succes. Nu alleen de Engelse versie. Komt mooi uit, Nederlands leert ze van ons wel. Telefoon EN Lego zijn een groot succes, ze vindt ze allebei prachtig.

concert krant TM - Ik sta met mijn snoet in de krant! Sinéad vertelde mij dat er een verslag van het concert in de krant staat en dat ik er bij sta. 's Avonds meteen de krant gekocht: inderdaad een heel verhaal over alle onderdelen van het programma, maar geen enkel woord over mij. Raar hoor, wel mijn foto plaatsen, maar dan niet zeggen wat ik gedaan heb.

overgooier Hendrikje haar overgooier is bijna af. Ik vind hem erg lief geworden. Er moeten alleen nog knopen aan.

Vrijdag 10 december - PE
De dag van het 'intake'-gesprek in het ziekenhuis en de eerste 'echte' echo. Alleen... we zijn de fotocamera vergeten! Stomstomstom. Hendrikje speelt met een ander meisje van tweeënhalf en ze heeft zelf het contact gezocht. Ze spelen allebei heel lief. Ze loopt als een kiviet en loopt van attractie (bewegende sneeuwpop met lampjes) naar attractie (zingende kerstman) en dan weer terug naar het meisje.

Na het intake-gesprek moeten we weer even wachten voordat we naar dr. Wallace kunnen. We dachten allebei "mmmm, meneer Wallace weer", was vorige keer een vreselijk stugge man, maar nee, tot onze grote verbazing is-t-ie de vriendelijkheid zelve. Vrolijk, geïnteresseerd. Alleen, wat ik vergeten was, dat printje van de echo, die krijg je pas bij de 20-weken echo, het apparaat voor deze echo kan helemaal niks afdrukken. Dus... geen plaatje van Truus :-( Sorry.... Maar alles is goed, gezonde, beweeglijke baby en de verwachte leverdatum is nog steeds eind mei/begin juni.

TM - Vandaag, dankzij de echo van dinsdag, met een gerust hart naar het ziekenhuis. Hendrikje vermaakt zichzelf en andere wachtenden prima! Ze neemt het initiatief om met een ander meisje te gaan spelen, die toch al 2,5 blijkt te zijn. Wij konden lekker blijven zitten en de tas met informatie doornemen (soort Felicitas maar dan vooral folders enzo), mevrouw is zoet aan het spelen. Bij de verloskundige mag ze los lopen en maakt daar graag gebruik van. Alles wordt geïnspecteerd. Ik krijg allerlei lijsten in te vullen en krijg dan prompt een fel oranje sticker op mijn dossier: MOTHER RISK ALERT, vanwege mama haar medische verleden en heden. Daarna wordt er bloed afgenomen, dat gaat prima, de vorige keer ging dat ook goed. Helaas ging het nu toch mis als de verloskundige de naald er uit haalt. Ik denk: "nou, dat is mooi" en voel mij prompt wegzakken. Er staat een onderzoekstafel in de kamer, dus daar ga ik even op liggen. bah, wat voel ik mij toch altijd rot bij prikken. Ik dacht dat het nu wel beter ging, maar nee.

Daarna weer naar de wachtkamer voor de echo. Hendrikje wordt ondertussen vergast op allerlei bewegende sneeuwpoppen en kerstmannen die op de balie staan. heerlijk, geen kind aan. Ik voel mij helemaal trots!

Zoals Paul al zei, is dr Wallace veel aardiger dan vorige keer, ware het niet dat hij mij bijna een blauwe buik geeft, zo hard duwt hij het echoapparaat erop. Truus ligt waarschijnlijk ver weg, want dinsdag moest de arts ook vrij diep zoeken. Alles is weer goed en de data kloppen ook. De echo geeft zelfs een iets ouder Truusje aan: 15 weken en een dag of 5, maar we houden gewoon eind mei, begin juni aan. Bij de grote 22-weken scan zullen we nog eens vragen naar een exactere datum. Ik heb ook nog eens geïnformeerd naar de keizersnee en de procedure daarvoor. Dr. Wallace wilde eerst eens zien hoe deze zwangerschap verloop, voordat er plannen gemaakt worden. Misschien dat het wel mogelijk is vaginaal te bevallen, maar de kans is aanzienlijk dat het niet kan. Desondanks, wie weet... Ik ga er maar voorzichtigheidshalve van uit dat het wel een keizersnee wordt, dan kan het altijd meevallen.

nog dikker Bij het maken van de volgende afspraak krijg ik nog meer informatie in een 'mum-to-be' tas. Thuis eens lekker voor gaan zitten en meteen alles wat niet interessant is in de oudpapierbak gegooid. Toch een goed stapel informatie, die ik voeg bij wat ik van Hendrikje heb bewaard.

Zaterdag 11 december - TM
Vanochtend is er op de deur gebonst, ik dacht natuurlijk meteen aan de computer, maar nee, het is de doos met kerstboomversieringen. Allemaal houten figuurtjes: poppetjes, beestjes, trompetten, trommels. Precies genoeg voor een klein boompje. Volgende week gaan we een klein boompje kopen en op de plek van tv zetten. Zijn wij voor het eerst dat wij samen zijn in kerststemming, woehie!

Zondag 12 december - TM
We hadden een bizarre gewaarwording (???): we keken allebei naar mijn buik en dachten: die was gisteren toch veel minder dik? Ben opeens flink gegroeid.

's Middags de hort op met gekke Henkie in voetbaltenue ;-): bal mee, schoenen aan en de Mall op! gekke henkie Ze stapt er lustig op los, als tijdens een vrijgezellenfeestje op het Rembrandtplein, dat wel, maar toch. Als er een ander gezin langskomt met een meisje van een jaar of twee, is de bal niet meer interessant en 'holt' ze er achter aan. Het meisje holt daarop ook hard weg, dus er wordt druk gegiebeld onder de roze H&M-muts.

Maandag 13 december - TM
Vandaag geheel onverwacht onder het mes! Ik had een verwijzing gekregen voor de huidarts om naar mijn verzameling moedervlekken te laten kijken. Ze heeft ze allemaal bekeken en er was er geen kwaadaardige bij, maar toen ik zei dat die ene onder mijn oksel wel eens geïrriteerd was, stelde ze voor die er maar meteen af te halen. "Is dat goed?" Ik dacht dat als ik het een andere keer zou laten doen, ik mij dan veel te zenuwachtig zou maken, dus vooruit. Alsnog zenuwachtig en na een erg pijnlijke plaatselijke verdoving werd de moedervlek er uitgesneden. Zo gepiept, maar wel een beetje bleekjes naderhand. Ondanks het feit dat ik nog een uur naar mijn werk kn, ben ik mooi naar huis gegaan. eerst wat eten en drinken en toen....... Paul z'n nieuwe computer bewonderd!!!!! Hèhè, hij is er eindelijk. Mooi ding hoor, en superretesnel (excusé le mot). Nu met een pijnlijke oksel aan het tikken op 'mijn' computer, terwijl Paul alle 1500 snoertjes aan de juiste apparaten probeert te bevestigen.

De watertoevoer bij de bieb is kaduuk en zal worden afgesloten. Dan kunnen we de wc dus niet meer doorspoelen... Op de vraag hoe dat dan moest, zei Crónán: ja, we gaan dicht voor het publiek. Euh, en wij dan? De enige plek waar we naar de wc zouden kunnen, het huis van de aartsbisschop was ook afgesloten. Nou ja, we proberen het op te houden, en als dat niet lukt, ja da's dan pech...

Dinsdag 14 december - TM
Ongemakkelijk dagje zonder thee en om half vijf toch nog naar de wc. Het begint al wat onaangenaam te ruiken.... Morgen hebben we maar een korte dag vanwege de kerstlunch, dus dan kunnen we buitenshuis ons best doen.

Woensdag 15 december - TM
boekenwurm Hendrikje heeft toch de boeken ontdekt. We waren nog wel zo trots dat ze die met rust liet. Paul had haar vandaag in de box gezet en dacht op een gegeven moment: "wat is het toch stil...". Had mevrouw de halve plank oudgermanistiek en aanverwante zaken al in de box liggen! Toch de box maar wat verder van de boekenkast afzetten.

Op het werk opeens een kreet: het water doet het weer! En hoera, hoera, we kunnen weer doortrekken. Met schoonmaakspullen in de aanslag de wc's goed uitgeborsteld. Hèhè, dat lucht op. Schandalig eigenlijk hoe je gewend bent aan stromend water voor elk wissewasje. Desondanks gingen we veel te laat naar de kerstlunch: Crónán moet nog van alles met de werkmannen regelen en brieven afschrijven en we krijgen een lift (restaurant is 5 minuten lopen, maar goed) van hem. Als we in Turners aankomen, is alleen father Murray er nog maar, dus we zijn helemaal niet zo erg laat (maar 35 minuten), de rest komt nog later. We eten echt kersteten: ham and turkey met aardappelpuree en spruitjes enzo. Lekker, maar heeeeel erg veel. Na het voorgerecht van knoflookchampignons in een bladerdeegbakje krijg ik het allemaal niet en moet ook het toetje afslaan :-(. Sinéad moet na haar eten op een hol en een vlieg weg, omdat Ciarán, haar zoon, een kerstvoorstelling heeft, die onverwacht verplaatst is van morgen naar vandaag. Ze wilde eerst niet meegaan, omdat ze het niet kies vond om halverwege er vandoor te gaan. We hebben gelukkig over kunnen halen. Ik zag het niet zo zitten om met vier ouwe mannen (ok, Crónán is zo oud niet, maar de rest is toch al tegen de 70) aan tafel te zitten. Rozig en vol keren we terug naar de bieb, waar we allemaal wat wazig zijn van de warmte en het eten. Tot hun spijt moeten de mannen nog een vergadering houden, pfff. Ik bevrouw de leeszaal en natuurlijk komen er tien minuten voor ik af moet sluiten nog drie mensen binnen (die allemaal het gesloten-bordje negeren. Gelukkig weet ik ze op tijd weer de deur uit te werken. Thuis zak ik, nog steeds vol van de lunch, op de bank neer, burp. Vanavond maar een boterham.

Donderdag 16 december - TM
Taart 's Ochtends een lekkere Granny's appel-perentaart gebakken met kaneel. Het hele huis ruikt lekker! Daarna met Hendrikje naar Wade om mijn werkbriefjes voor de komende drie weken alvast in te leveren. Hendrikje wordt gelokt met een koekje en inspecteert vervolgens alle kantoren die open staan. Aan het einde van de gang is een computerruimte waar twee nietsvermoedende meiden zitten te wachten op het begin van hun cursus. Ze barsten in lachen uit als ze iets in ooghoeken zien verschijnen en die verschijning vervolgens 'hi' zegt en enthousiast begint te zwaaien. niet de docent dus. Hendrikje laat zich zonder morren op schoot nemen (computers in overvloed, dus die wil wel.) Als er meer mensen komen, gaan we door naar de bloemenwinkel voor een kerstboom. Jammergenoeg zijn ze op, maar ze moeten er morgen nog meer krijgen. Morgen dan nog maar een keer kijken.

Vrijdag 17 december - TM
computeren Hendrikje kan computeren! Paul heeft een programma op de mac gezet waarbij Hendrikje op het toetsenbord en de muis kan rammen wat ze wil: er gaat niks stuk en er verschijnen allemaal figuurtjes, cijfers en letters op het scherm onder begeleiding van allerlei piepjes en andere geluiden. Ze is er helemaal los op, ze kan zowel met twee handen vol op de toetsen meppen (joh!) als met één vinger steeds dezelfde toets indrukken. Het is een genot om naar dat smoeltje te kijken als ze bezig is.

Vandaag is dus kerstbomendag! Althans, dat was de bedoeling. Bijna vissen we achter het net: bij de bloemenzaak van gisteren hebben ze geen bomen binnengekregen, omdat de leverancier al helemaal uitverkocht was. Alle andere zaken hebben ook niks meer of alleen nog van die knoeperds van bomen. Gelukkig krijg ik een tip van iemand, dat er bij ons om de hoek ook iemand bomen verkoopt. En, hoera, er staat er een heel stel nog buiten. Wel veel groter dan we hadden gedacht, maar niet te groot voor ons huisje. Ik blaas even in de bus voor een spar en een kerstboomhouder (22 + 15 pond), je koopt per slot van rekening maar eens de eerste kerstboom van je leven! Als ik wat onhandig sta te kijken, vraagt het meisje of ik hem wil laten bezorgen. Nou graag, het is maar drie minuten lopen, maar met Hendrikje op de ene heup en een kerstboom op de andere zie ik mij daar toch iets langer over doen. Drie kwartier later staat de bloemenman met de boom in het steunkruis voor de deur. Oeps, hij is best groot. De tv én het tafeltje (waar we de boom op wilden zetten) moeten weg, anders past de boom niet onder het plafond!

Als de boom eenmaal staat, leg ik de sliert lichtjes er alvast in om te zien of er nog lichtjes bij moeten komen. Maar het zijn er genoeg. Misschien moeten we nog wel extra ballen o.i.d. kopen, want we hebben nu maar 24 houten frutsels die de boom niet zullen opvullen. Ik ga nog een keer de stad in op zoek naar wat extra rode dingen, maar overal is al het kerstspul al bijna op. Gelukkig vind ik nog een doos met 24 zilveren sterretjes bij Sainsbury's en wel 3 rode ballen bij het tuincentrum. Thuisgekomen moet ik mij vreselijk beheersen om hem niet al op te tuigen. Als Paul in zijn pauze even thuiskomt (en zijn mond openvalt van verbazing, omdat we zo'n grote boom hebben), laat hij doorschemeren dat hij er toch eigenlijk wel bij wil zijn... Goed, ik zal gedragen en beheersen. Vanvond als Hendrikje op bed ligt, gaan we optuigen. Morgenochtend ziet ze de boom dan in één keer in vol ornaat.

kerstboom Voor het optuigen eten we eerst. Paul is uitgeblust, dus geeft vanaf de bank aanwijzingen en de versieringen aan. Eerst de lichtjes, snertklus. Ze zitten altijd te ver uit elkaar of te dicht bij elkaar, maar uiteindelijk zijn we min of meer tevree. Dan kunnen de houten frutsels erin. Niet alle frutsels hebben het touwtje op een strategische plek zitten, dus soms moeten we met behulp van een onderliggende tak het geheel in balans houden. Al met al ziet het er niet slecht uit, alleen wat kaal. De zilver sterren gaan er dus ook in én de rode ballen. Feestelijk! We zijn tevree en zijn erg benieuwd wat Hendrikje morgen zal zeggen/doen.

Zaterdag 18 december - TM
Na een hele vroege ochtendfles (half zes) kunnen we uitslapen tot kwart over negen. Paul gaat naar beneden om de lichtjes aan doen en de camera klaar te zetten. Helaas moet hij zijn geduld betrachten: als ik Hendrikje haar kamer binnenkom, wordt mij bijna de adem ontnomen door een over de randjes gelopen poepbroek. Die moet toch eerst vervangen worden. Er zitten dan wel geen geursensoren op de camera, maar om nou van dat arme kind te verwachten dat ze vrolijk wordt van een kerstboom terwijl ze tot haar oksels onder de poep zit, nee. Met een kleine vertraging stuur ik Hendrikje dan aangekleed en wel van de badkamer naar de woonkamer, terwijl paul filmt. Hendrikje denkt: "hé, daar is papa met dat rode lampje, daar ga ik naar toe" (loopt door de keuken, langs de bank en wil naar Paul toelopen, kijkt opzij en "ooooooooooooooh', steekt haar wijsvinger in de lucht en kijkt vol verwondering naar de kerstboom. Dan ziet ze haar sneeuwmanknuffel onder de boom staan (om in de sfeer te blijven) en blijkt die nog interessanter te zijn! Gekke meid. Als ze verder gaat kijken, ziet ze zichzelf in de rode bal en zwaait enthousiast. Op de bank wordt het wat riskanter, ze wil van alles pakken en de eerste ster zeilt al naar beneden. We houden haar dus maar op de grond! Hendrikje onder de boom

De rest van de dag is ze niet meer zo geïnteresseerd in de boom, wat ons mooi uitkomt: hoeven we ook niet zo erg op d'r te letten. Ze gaar bovendien twee keer naar bed, waardoor wij de tijd hebben om foto's te bewerken en dagboek te schrijven. Nog even en we zijn weer helemaal bij. Binnen niet al te lange tijd hopen we (Paul) de filmpjes vanaf maart te kunnen bewerken op de nieuwe computer, dan zijn die ook eindelijk te zien!

Zondag 19 december - TM
Santa

Hendrikje en ik gaan laat voor de lunch naar het hotel om daarna Santa 'Paul' Claus te bezoeken in de Spires Bar. We beginnen samen aan een gigantische berg pasta met tomaten, paprika en courgette, maar zelfs met onze honger krijgen we het niet op. Hendrikje maakt furore door lekker door te eten. Ondertussen stromen kinderen met ouders langs ons heen de Spires Bar in. Om half drie gaan we onder Abbadreunen van de kinderdisco naar binnen. Ik neem Hendrikje mee naar het benedengedeelte, denkend dat ze dan wat veiliger zou zijn... Daar wordt ze al snel omringd door een heel stel kleuters die om haar heen rennen en over haar heen vallen. Ze kijkt wat paniekerig, dus we gaan maar weer boven zitten. Het is ontzettend druk: Hendrikje is duidelijk nog te klein voor dit soort kinderevenementen. We wachten daarop in de receptie op de komst van Paul, euh, de kerstman.

Als hij binnenkomt, moet ik erg lachen, gekke Paul. Hij zwaait en hohoho't er enthousiast op los. Anders dan vorig jaar heeft hij een grote stoel waar alle kinderen langs gaan om hun kadootje in ontvangst te nemen. We staan per ongeluk al snel in de rij (wilde eigenlijk alleen een foto maken, maar belandde toen automatisch in de rij) en aangezien Hendrikje moe begon te worden, zijn we meteen doorgelopen. Ik trek de stoute schoenen an en vraag of Hendrikje bij de kerstman op schoot mag voor een foto. Alle hotelmensen lachen en zeggen: ja hoor. De enige die het niet leuk vond was Hendrikje... Dikke tranen, ondanks Paul en mijn sussende woorden: ze vertrouwde die kerel voor geen cent, arme Paul. Met een tractatiezak chocola gaan we naar huis (ze kan voorlopig weer vooruit).

Maandag 20 december - TM
Naar het werk trek ik mijn nieuwe Doctor Martins schoenen aan: auw! Ik heb kleine blaren op mijn hielen en een hele dikke bobbel op mijn rechterwreef. Gelukkig heb ik m'n sandalen mee, dus ze kunnen even luchten! Na het werk loop ik op mijn sandalen naar de huisartspraktijk om de hechtingen onder mijn oksel weg te laten halen. Ik hoorde van alle kanten dat het altijd vreselijk druk is na werktijd, maar als ik binnenkom, ben ik de enige bij de doktersassitente. De hechtingen zijn er binnen no-time uit, 1-2 trek, pling, klaar.

Nutella Thuis krijgt Hendrikje tussen de middag voor het eerst een boterham met Nutella. En nog eentje ;-). We moeten maar eens aan het beleg gaan. Meestal eet ze een blote boterham met boter. Maar weer eens smeerkaas proberen en smeerworst. Dat werd eerst altijd een enorm geklieder, misschien gaat het nu beter.

Dinsdag 21 december - TM
Ik begin vandaag vroeg om half negen. Dara heeft gisteren voorgesteld om voor het midwintereten op het Navan Fort te gaan midwinterblazen. Ik lever dan ook en half uurtje lunch in en kan dan om vier uur op het fort staan. Het is helaas ijskoud in de bieb: de verwarming doet het weer niet. Op een gegeven moment zitten Sinéad en ik met onze jassen aan. We kunnen ons niet goed concentreren en aangezien de mannen er niet zijn, besteden we onze tijd aan herinneringen ophalen, nutteloze informatie opzoeken (maar wel belangrijk: allemaal van die 'nou kan ik vanavond niet slapen-dingen'. In de lunch gaat Sinéad lunch halen bij een super en neemt voor mij een beker warme soep mee en een broodje ham. Dat broodje zorgt er voor dat de kies, waar ik al een paar weken last mee heb met kauwen (als of je een kiezel probeert fijn te kauwen) nu echt gaat opspelen. Ik heb erge kiespijn en besluit meteen maar een afspraak te maken bij de tandarts. Ik heb 6 januari een controleafspraak, maar ik ben bang dat ik dat niet red. Gelukkig kan ik morgen terecht.

Jammergenoeg gaat het bezoek aan Navan Fort om vier uur niet lukken: Ann moet nog langer op school blijven. Ik ga om vier uur naar huis en laat een verkleumde Sinéad achter in de bieb. Paul is al vanaf elf uur aan het koken uit ons Tjechisch huwelijksreiskookboek. Midwintermenu met spekjesknödel, rode kool en gevulde rundlapjes, vooraf een aardappelharingsalade en sardientjesspread en na (heel tjechisch) watergruwel. Het is allemaal superlekker en veel. Hendrikje vindt Dara en Ann erg aardig en speelt allerlei spelletjes met ze: kiekeboe en wangenblazen e.d. Om kwart voor zeven gaan we van start en eten we ons tonnetje rond. We laten een groot gat voor het toetje vallen en deliberen of we nou wel of niet naar Navan Fort zullen gaan: het is koud en nat en iedereen is gaar. Pat en de kinderen die ook mee zouden gaan, hebben ook niet zo'n zin om in de regen de heuvel op te klimmen. We blijven dus warm binnen. Als Hendrikje klaar is om naar bed te gaan, komt Pat nog langs met Sennan, haar vier/vijfjarige zoontje, die op de lachstuipen van Hendrikje werkt. Ze schatert het uit, terwijl hij helemaal niks bijzonders doet. Ze is helemaal afgepeigerd en valt later tijdens de fles op schoot in slaap. Het wordt een roerige nacht: ze is erg onrustig. We hadden haar beter meteen naar bed kunnen doen toen Pat binnenkwam....

Woensdag 22 december - TM
Vandaag op het werk de stoute schoenen aangetrokken en eens gevraagd wat de plannen van de bibliothecaris waren voor mijn laatste maand bij de bieb. Dat was maar goed ook: hij was zich er niet van bewust dat mijn contract eind januari zou aflopen. Euh, een half jaar contract beginnende in augustus... Maar goed, hij zou eens overleg plegen met het managementteam. Hij keek ook verrast toen ik over zwangerschapsverlof begon, hihi. O ja, wanneer is dat dan? Maar goed, het komt er op neer dat gaat proberen om voor mij een volledig betaalde baan te regelen van een paar dagen per week tot eind maart, wanneer ongeveer mijn verlof kan beginnen. Hij liep over van de complimenten en ik kreeg voor ik wegging nog een kerstbonus van 50 pond toegestoken!

Bij de tandarts bleek een stukje van een kies af te zijn bij een oude vulling, waardoor er een gaatje was ontstaan. Na een plaatselijke verdoving (die niet helemaal bleek te werken, dus nog een beetje) is er flink geboord en kon het gevuld worden. Het bleek een goede zet te zijn geweest om nu al te gaan, want het was al een flink gat geworden onder het bovenste laagje. Met een slappe mond en een klein spraakgebrek naar huis.

Donderdag 23 december - TM
hi Met Hendrikje alvast grote boodschappen gedaan voor het weekend. Het is al vreselijk druk in de supermarkt, wagens volgeladen met boodschappen waar een normaal mens zes weken mee doet... Gelukkig doen we makkelijk: de ene dag kaasfondue en de andere dag aangeklede boterhammen. Ook moet ik langs de gewone bieb, omdat ze met de kerstdagen vrij lang sluiten. Ik wil niet zonder boeken zitten, dus ik haal er twee, moet voldoende zijn. Thuis speel ik met Hendrikje, of beter, Hendrikje speelt en ik zit er voor spek en bonen bij ;-).

Paul heeft vandaag zijn laatste dag. Het blijkt een kleine ramp: het personeel is voor het grootste gedeelte op personeelsuitje en Paul en twee anderen bemannen een drukke bar waar ze normaal elf man voor nodig zouden hebben.... Al het opruimen en schoonmaken moest dus naderhand gebeuren. Hij is pas om drie uur thuis (bar sloot half twaalf).

Vrijdag 24 december - TM
Vandaag alsnog naar de super geweest om lekkere dingetjes te kopen in 2 etappes, de eerste keer zonder Paul (snurk) en de tweede keer met (drank). Gisteren alleen de gewone boodschappen gedaan en eigenlijk niet gedacht aan lekkers. Het is weer vreselijk druk en nat, maar gelukkig moeten we niks, we struinen door e super en halen hier en daar wat dingen van de schappen. Als we het zat zijn, gaan we er snel vandaar. Lekker rustig.

'S avonds valt er natte sneeuw! Ik ontdek dat bij toeval, omdat er per ongeluk aan onze deur wordt geklopt. Het blijft alleen niet liggen We stoken desondanks een groot vuur en spelen voor het eerst in tijden weer eens Mah Jong gespeeld. Af ent oe zitten we met het hart in de keel: we hebben ook voor het eerst de backboiler aangezet en horen allemaal enge geluiden. We vrezen zelfs een leidingbreuk, maar het valt allemaal mee en de extra radiatoren worden inderdaad ook goed warm. Als we naar bed gaan, gaat er ergens op de Mall een gezelschap rond dat schreeuwt, drinkt en flink tekeer gaat. Ze komen langs ons huis en ik vind dat altijd eng, dus Paul moet zijn lichtje uitdoen. Stel je voor dat ze zien dat er iemand thuis is. 's Ochtends kan ik diverse gebroken flessen voor het huis opvegen.

Zaterdag 25 december - TM
Ik heb een moeizame tweede helft van de nacht: Hendrikje wordt wakker voor een fles en luier, Ik kom daarna niet meer in slaap. De momenten dat ik slaap droom ik vreselijk warrig en woel in mijn bed. Als Hendrikje 's ochtends wakker word, vraag ik Paul of hij Hendrikje naar beneden wil nemen. Dat doet hij, de schat. Ik slaap nog 1,5 uur verder.

sneeuw Als ik dan eindelijk beneden kom, wat zie ik: sneeuw! Wij hebben een witte ke-herst!! Na wat kerstbelletjes schieten we ongewassen in de kleren om Hendrikje haar eerste echte sneeuw te laten zien en voelen op de Mall. Vaak is hier het weer van de ochtend absoluut niet het weer van de middag, dus verwachten dat alle sneeuw vanmiddag wel weg zal zijn. Hendrikje is al wat moe, dus die strompelt wat met haar tong uit haar mond over het pad en we schieten wat plaatjes. Natuurlijk zijn allebei de accu's leeg bij de leukste plaatjes (Hendrikje bij Paul op de schouders), maar we hebben er in ieder geval eentje. Daarna snel naar binnen, het is koud en Hendrikje is moe.

nieuwe jurk Als moppie slaapt, wassen we af, bak ik witbrood voor vanavond en Paul maakt watergruwel. Tussendoor schrijf ik bij in het dagboek en probeer alle foto's op de juiste plek te krijgen. O ja, Hendrikje heeft trouwens vandaag voor het eerst haar nieuwe jurk aan! Ik heb met veel pijn en moeite met de naaimachine knoopsgaten erin gezet, stom ding. Ik weet nu hoe ik het het beste kan doen, dus de volgende moet beter gaan.

Paul heeft de kaasfondue gemaakt, mmmmmmm. We hebben een vers zacht witbrood en eten goed van de fondue. Hendrikje krijgt ook, maar na twee hapjes besluit ze toch dat het vies is. Ze stopt zich daarna vol met stukjes brood, probeert kerstomaatjes en paprika uit. Als toetje krijgt ze ook een beetje watergruweldegruwel, hihi. Ik zak na het eten afgepeigerd op de bank, terwijl Paul wat opruimt. We lezen wat, stoken een vuurtje en discussiëren over namen voor Truus. Dat wordt nog wat....

Zondag 26 december - TM
Hendrikje is nu echt van de pap af: elke dag eet ze minder happen en vanochtend bleef ze bij 2 steken. Morgen maar een boterham proberen, want boterhammen, daar lust ze wel pap van! Dara belt tijdens het ontbijt nog op om het programma van de Wren Boys door te geven: de Armagh Rhymers gaan met wat aanhang allerlei plaatsen langs om muziek te maken en toneel te spelen. Paul kan niet mee en als ik hoor dat we pas om half acht terug zijn, twijfel ik of ik wel met de kleine mee moet gaan. Ze is nogal sikkeneurig en waarschijnlijk vinden alle optredenes plaats in pubs, dus weinig ruimte om haar los te laten lopen. Ik bel maar af, we blijven thuis met een boek en een vuur en restje lekkernijen.

Paul werkt vandaag van vier tot finish, dus we eten tussen de middag boterhammen met salami, olijven, tomaatjes, artisjokharten uit een potje. Makkelijk en een beetje feestelijk. We slaan vanuit de voorkamer de Mall gade: net als vorig jaar is het een drukte van jewelste van kinderen met nieuwe fietsen, scooters, rolschaatsen en poppenwagens. De zon schijnt en 's middags gaan we er ook nog op uit. Voor de verandering loop ik met de camera, dus we hebben nu eindelijk eens wat meer foto's van Paul met Hendrikje samen. zo vader, zo dochter

Ik eet als avondeten wat restjes, Hendrikje krijgt een potje. Ze ligt wonderbaarlijk vroeg in bed, zeven uur. Ze heeft dan ook 's middags niet meer geslapen. Lekker hoor. Ik lees wat, stook een vuurtje, zoek online naar babynamen en ga te laat naar bed. Hendrikje wordt om twaalf uur wakker en laat zich niet troosten tot ik het restje melk aanbied. Op het grote bed valt ze vervolgens in mijn armen in slaap. Ik blijf zo nog een kwartiertje zitten, even van de nood een deugd maken. Het is zo heerlijk om zo'n ontspannen lijfje tegen je aan te voelen draaien, lekker mama, lekker warm. Als ik mijn ogen ook niet open kan houden, stop ik haar weer terug. Om zes uur is het weer bal. Ze heeft gisteren waarschijnlijk iets te weinig gegeten door d'r sikkeneurige bui. Morgen maar goed bijhouden.

Maandag 27 december - TM
Paul was laat terug van zijn werk: tweede kerstdag is traditioneel een drukke avond waarop veel wordt gedronken. Hij was pas om kwart over drie thuis. Ze hadden wel 7000 (zevenduizend pond) gedraaid met z'n vijfen, waar ze normaal misschien 1000 pond draaien. Hij ligt nu (half twee) nog lekker te slapen, moppie ligt ook op bed. Bach Cantates staan op, vuur brandt goed, broodje geurt in de broodbakmachine, ik heb vrij, wat wil een mens nog meer?!

Even een update over Hendrikje. Ze krijgt twee kiezen bovenin, kan mijn en haar eigen neus (bij benadering) aanwijzen, loopt als een kievit, begint zich te verstoppen: achter de bank, bij de kelderkastdeur, roept uit zichzelf BOE! nadat ze haar knuistjes voor haar ogen heeft weggetrokken (of haar hemd omlaag getrokken op het aankleedkussen, of tevoorschijn komt van achter de bank). Ze begint te begrijpen wat 'bah' is (zegt zelf 'bah' als wij zeggen dat iets vies is), weet Nijntje te zeggen (hahaha, Nnn-huh ofzo, maar het is duidelijk dat ze Nijntje bedoelt), probeert zelf met een vorkje brood te eten als ik de vork aangeef, lust graag zelfgemaakte yogidrink (melk met sinaasappelsap), laat eindelijk af en toe blokkentorens staan, geeft netjes niet opgegeten stukjes eten terug (meestal), smult nog steeds van chocola, is nog altijd snoepje van de week bij Sainsbury's. Al met al, nog steeds de allerliefste donderstraal van Armagh!

hi! 's Middags doen we met z'n drieën boodschappen: Hendrikje verkleed als kabouter ;-). Het duurt even voordat we klaar zijn en Hendrikje zit ondertussen uitgebreid zichzelf en ons in de spiegel te bekijken en te bezwaaien. 's Avonds gaan we bij Brian en Eithne eten. Dochter Maire is er, als ook zoon Lorcan en zijn vriendin Naomi (die half Italiaans is). De laatste twee koken een Italiaans menu: warm brood met lekkere smiksmak, gerookte zalm en geroosterde courgette en aubergine vooraf, dan een pasta met een truffel- en (ik denk) eekhoorntjesbroodsaus, daarna het hoofdgerecht van kip met olijven, rozemarijn, wijn, druiven en allerlei anders lekkere dingen, geserveerd met brood en geroosterde groenten. Als toetje is er, natuurlijk, tiramisu. Erg lekker allemaal. Hendrikje heeft vooraf al een potje op en vermaakt zich in het reisbedje. Ze laat zich vol overgave omvallen, tot ze met d'r koppie door het gaas heen tegen de verwarming aankomt. Dan is het niet leuk meer. We proberen haar met een fles melk zover te krijgen dat ze gaat slapen, maar alle moeite is vergeefs: 'jullie zitten daar met z'n allen lekker te kletsen en ik lig hier in mijn eentje zielig te zijn, broeha!'. Na een half uur haal ik haar maar weer tevoorschijn. Ze speelt (met rode wangen, dat wel) in de zitkamer nog een hele tijd met Maire en is ondeugend: 'kijk eens wat ik voor je heb, pak maar.... hihihihi, grapje, je krijgt hem niet!'. Dit zie je haar allemaal denken! Als ik moe ben en mijn vertrek aankondig, besluit Paul ook maar mee te gaan. We stoppen een wakker Hendrikje in de kar en zijn uiterst verbaasd als het al half twaalf blijkt te zijn! Thuisgekomen moppie meteen in bed gestopt. Onrustige nacht, toch teveel indrukken opgedaan...

Dinsdag 28 december - TM
niks an Paul krijgt het op z'n heupen en in plaats van tot 10 te tellen geeft hij er aan toe: de compostbak, voorheen kolenkit, wordt weer kolenkit, het plaatsje en het terras worden geschrobd en opgeruimd, de ramen gelapt. Nou nou, ik dacht dat alleen zwangere vrouwen nesteldrang hadden ;-). Hendrikje wordt aan het einde in haar regenpak en -laarsjes gehezen om eens te bekijken wat Paul allemaal gedaan heeft, maar ze vindt er niks aan. Het is nat en koud en ze is moe en ze wil niet staan, ze wil bij mamahahahaha! Dan maar weer naar binnen. Daar holt ze van de ene kamer naar de andere om d'r ramenlappende vader toe te zwaaien.

Woensdag 29 december en donderdag 30 december - TM
Twee dagen werken. Joe en ik zijn alleen, lekker rustig en ik stort mij op mijn archiefje. Ik ga proberen het voor eind januari af te hebben! Zoals het nu gaat, moet dat wel lukken. Ik heb het mij vandaag makkelijk gemaakt: ik registreer de opnames van interviews die de archiefvormer heeft gemaakt in de jaren '60 en '70. Dat betekent: label overtikken, nummertje erop, klaar. Zo ga ik door alle tapes heen! Om vier uur op huis aan.

Vrijdag 31 december - TM
oliebollen Oliebollentijd! Ik heb mij een paar dagen geleden beloofd om oliebollen te bakken. Zwager Kees maakt altijd erg lekkere bollen met appel en rozijnen, dus hem heb ik om een recept gevraagd. Eerst nog snel wat boodschappen doen, toen beslag maken en laten rijzen. Wonder boven wonder rijst het beslag inderdaad (mislukt bij mij 9 van de 10 keer). Als Hendrikje in bed ligt, begin ik met bakken. Verse warme oliebollen, mmmmmmmm. Tijdens het bakken eet ik er al snel een stuk of vier en hoef de rest van de dag eigenlijk niet meer te eten. Burp. Paul bakt de tweede helft als mijn hoofd toe is aan wat frisse lucht. Uiteindelijk hebben we zo'n 40 bollen gebakken. Hendrikje vindt oliebollen ook erg lekker, ze eet 's middags stukjes met mij mee. Die hoeft waarschijnlijk voorlopig ook niks te eten.

Brian belt op om te vragen of ik ook kom eten met Hendrikje. Aangezien ik toch geen zin heb om te koken (of om warm te eten) lijkt mij dat wel een goed idee. Om 7 uur staan we op de stoep bij Brian en Eithne. Muireann is er ook (kleindochter van 6) en die neemt Hendrikje in de keuken op sleeptouw. Wij kijken het laatste stukje van 'The Italian Job' op tv, terwijl Brian staat te koken. Dara en Ann blijken ook te komen, gezellig. Ze komen met een kleine vertraging binnen met een deel van het hoofdgerecht: Dara is van de trap gepletterd en moest eerst al z'n schaafwonden ontsmetten! In de eetkamer krijgen we paddestoelensoep, een koude schotel met een selectie van vlees, fruit en groenten en knoflookmosselen van Dara en Ann als hoofdgerecht en ijs met vers fruit toe. Hendrikje is niet zo wakker als maandag en nadat ze de piano en de ruitjes van de boekenkasten heeft afgelebberd, is ze chagerijnig van moeheid. In twee etappes krijg ik haar zowaar in slaap en kan ik rustig beneden bij het haardvuur in slaap vallen ;-). Ik moet veel moeite doen om het tot 12 uur uit zingen. Om kwart over elf bedenk ik mij dat ik een hele schotel met oliebollen heb meegenomen en dat daar nog niet van is gegeten. Bestoven met poedersuiker wordt er vooral boven (Eithne en Maire zitten beneden tv te kijken) flink van gesmuld. Om twaalf uur (ongeveer) komen Eithne en Maire met champagne naar boven om het nieuwe jaar in te klinken. Natuurlijk wordt er ook Auld Lange Syne gezongen! Ik word aangespoord om ook een Nederlands nieuwjaarslied te zingen.... Als iemand er één kent, kan hij/zij mij dat dan toesturen, sta ik volgend jaar niet met mijn mond vol tanden!

Als na het toosten Brian vervalt in droeve (en benevelde) overpeinzingen over het laatste jaar, besluit ik eindelijk mijn eigen bed in te duiken. Hendrikje wordt wakker gemaakt uit een diepe slaap, de ziel, en moppert terecht. Als ze beneden Eithne en Maire ziet, moet ze alweer zwaaien en lachen. Ze lopen met ons naar huis, ongerust over eventuele dronken nieuwjaarsvierders onderweg. Gelukkig zien we niets van dat al en als klap op de vuurpijl (haha), horen we vuurwerk knallen (maar zien niks). Is het toch nog een beetje nieuwjaar. Hendrikje geeft geen piep meer zodra ze weer in bed ligt en ik val ook meteen in slaap als mijn hoofd het kussen raakt.