dagboek • februari
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Het is buiten helder en fris: tijd voor de zondagochtendwandeling. Samen met Hendrikje naar het observatorium en terug. Ze valt halverwege in slaap en slaapt thuis nog twee uur door.
Claire, onze huisbaas, belt om te zeggen dat Paul, haar broer, even langskomt om het stopcontact beneden te controleren en om te vragen naar de vorderingen met de makelaar. Even later staat Paul inderdaad voor de deur, maar hij kan helaas niks vinden: alle stoppen nagekeken enzo. Er komt dus z.s.m. een electricien langs om de boel na te lopen.
Hendrikje heeft het genot van het wippertje ontdekt: bijna rechtop zitten en dan lekker meppen tegen de babygym. Geniet ze zichtbaar van. Dit is het eerste echte spelen wat ze doet. Af en toe mept ze zo hard dat het speeltje net zo hard weer terugkomt en tegen d'r gezicht komt. Dan kijkt ze even sip, maar gaat dan weer vrolijk verder.
Vanaf een uur of drie is Hendrikje niet blij: schone luiers en flessen melk ten spijt, evenals lekker warme moeders kunnen niet voorkomen dat ze hevig huilt en heel erg zielig is. Ze is vreselijk moe, maar ze komt niet in slaap, ook niet in de draagzak. Om zes uur besluit ik dan maar een rondje Mall te gaan lopen. Muts op, jas dicht. Aan de overkant van de straat is het al stil onder de jas... Twee rondjes Mall gelopen en toen ik een zere rug kreeg weer naar huis gegaan. Daar in het donker Hendrikje zo in d'r pakje in de slaapzak gelegd en heel voorzichtig toegedekt. Stil. Dacht ik. Na tien minuten begint ze weer te huilen en het houdt niet op, 't wordt alleen maar erger. Dan toch nog maar een fles... nu is het alweer een half uur stil, dus ik hoop er het beste van.
PE - En alweer een dag bijzonder lekker gewerkt! We hadden vandaag een bruiloftsbeurs met allemaal standjes enzo en er was mij verteld dat ik weer in m'n eentje een bar zou bemensen, maar daar wisten de managers van vandaag niets vanaf. Dus eerst fijn meegeholpen met het opzetten van wat standjes: mise en place gedaan voor onze eigen displays, tafel klaargemaakt voor de chefs om onze bruiloftsmaaltijden op tentoon te stellen en wat algemene klusjes gedaan.
Toen de beurs eenmaal lekker op gang was werd me een paar keer door de bezoekers gevraagd waarom de bar niet open was. Dus ik heb aan de manager gevraagd of de bar niet alsnog open kon en dat heb ik geweten: in m'n eentje van twee tot zes dorstige beursbezoekers bediend, maar... het was goed te doen, niet te druk, aardige mensen en een fantastisch goede bruiloftsband in m'n bar. Lekker mee staan zingen ende swingen. Rond zessen bar gesloten, opgeruimd en rond een uur of acht thuis.
Het was een lange week en ik heb vanavond lekker helemaal niets gedaan: gelezen en televisie gekeken, er was 'Keeping the Faith' op BBC2, leuke film, had ik al een keer gezien en wilde ik nog wel een keer zien. Daarna een of andere thriller uit 77 over een terrorist. Als het maar beweegt :-)
Maandag 2 februari - TM
Woehie, ons meisje heeft weer een nacht doorgeslapen! Wel vroeg op, om zeven uur. Ik ben nog steeds niet op mijn oude bedtijd terug, waardoor zeven uur toch vroeg is. Normaal zou ik om tien, half elf naar bed gaan en geen moeite hebben om om half zeven op te staan. Nu is het vaak niet eerder dan elf uur dat ik naar bed ga en dat scheelt behoorlijk. Enfin, plannen voor vandaag: naar de Lady's activity morning in het sportcentrum. Een uurtje aerobics geloof ik en dan wat je wilt: zwemmen, tennissen etc. Ik wil eens kijken of dat wat is. Zolang we geen oppas hebben, kan ik niet naar yoga, want dat is op hetzelfde tijdstip als Paul z'n muzieklessen. Eerst vanochtend maar eens kijken of dit niet te zwaar is voor mijn lijf.
Woehie 2! We hebben kinderbijslagbevestiging gekregen! Met terugwerkende kracht krijgen we nu 272,85 pond op de rekening en daarna 16,05 per week. Da's mooi voor Hendrikje haar spaarrekening.
Pffff, nou, da's dus nik voor mij dat aerobicsgedoe. Vooraf met de docente gesproken over de mogelijkheden i.v.m. de keizersnee. Ze raadde aan heel rustig mee te doen en niet op volle snelheid. Nou heb ik aerobics voor het laatst op de middelbare school gedaan en kan mij geen pasjes of bewegingen herinneren, dus tegen de tijd dat ik ontcijferd had wat de docente nou precies deed, begon ze alweer met wat anders. Dat is één. Ik deed dus op laag tempo mee, maar dat kon niet voorkomen dat ik na een half uurtje pijn in mijn onderbuik kreeg (geen spierpijn). Dat is twee. Uit frustratie en pijn huilen. Schaamde mij diep, maar de docente begreep het wel en liet mij gaan.
Toen ben ik maar naar het zwembad gegaan, lekker 45 minuten heel rustig baantjes getrokken.Enorme herrie want in het kleine bad en in de andere helft van het grote bad was zwemles aan de gang, plus een 'gezellig' muziekje op de achtergrond, dat niet te ontcijferen was door de kinderruis. Dan is het erg prettig om op je rug te zwemmen... De pijn zakte gelukkig tijdens het zwemmen weer weg en is nou alleen nog een beetje trekkerig. Na het zwemmen bij het fitnesscentrum geweest om eens te kijken wat ze daar allemaal aanboden en tegen welke prijzen. Het was een stuk voordeliger dan de fitnessclub bij Paul in het hotel. Toch zie ik mij niet aan die apparaten hangen. ik denk dat ik nog eerder om de paar dagen zou gaan zwemmen. Even over nadenken.
PE - Geeneens uitgeslapen: Thirs gaat naar spogt! Naar de 'Lady's morning'. En ik ben dus verantwoordelijk voor het welzijn van Hendrikje. Nou... terwijl ik nog in m'n ochtendjas m'n dochter d'r fles geef wordt er door Claire gebeld. Via de speaker van het antwoordapparaat hoor ik dat er binnen een half uur een elektricien voor de deur kan staan. Terwijl ik Hendrikje aan het cacaobussen ben wordt er inderdaad aangeklopt dus ik laat in ochtendjas en met dochter op de arm de elektricien binnen. Op m'n arm voel ik ineens wat gereutel en er wordt een broek volgepoept.
Terwijl ik in de badkamer me sta aan te kleden ligt Hendrikje los op het verschoonkussen en als ik d'r luier aan het verschonen ben komt de elektricien nog wat vragen stellen en daarna wordt er NOG een keer gebeld. Zucht. Hendrikje wil niet in d'r bak in slaap vallen dus houd ik 'r maar op de arm. Tussen neus en lippen door weet ik nog even te vermelden dat ik gisteren nachtdienst had, je voelt je toch een beetje opgelaten als je op een doordeweekse dag thuis bent en in je ochtendjas de deur open doet... Nou had ik helemaal geen nachtdienst, maar dat hoeft die goede man niet te weten.
Het professionele oordeel luidt dat de stekkerdoos kaduuk is. Het klopt dat het stopcontact overdag geen sjoege geeft: het is de Economy 7 en die slaat 's avonds laat pas aan (overigens handig om te weten: de meneer vertelde me dat het stikkertje 'Economy 7' op de verkeerde meter zit...). De stekkerdoos is vervangen, maar we kunnen nu niet controleren of-t-ie het nu WEL goed doet. Dat zullen we morgen pas weten. Als de kachel het morgen nog steeds niet doet moeten we maar even bellen, komt-ie nog een keer kijken. In ieder geval flink wat geleerd over de meterkast die hier echt een stuk ingewikkelder is dan in Nederland.
De rest van de dag lekker rustig wat aangemodderd: m'n dochter (klinkt goed, hè) bezig gehouden, lekker gelezen, wat gecomputerd, met z'n drieën wat gewandeld en boodschappen gedaan, pipes en fiddle geoefend en samen met Hendrikje het dagboek bijgewerkt. Vanavond naar de family sessie, het is weer de eerste maandag van de maand!
Net terug van de sessie: erg gezellig. Alphie was er ook, met twee van z'n kinderen inclusief Tadhg. Tadhg zag er goed uit, had wel een mooie pet op, maar z'n ogen zaten vol leven. Dat was ook even schrikken, toen we vorig jaar hoorden dat-ie leukemie heeft. Het is in een erg vroeg stadium ontdekt en er zijn erg goede kansen dat-ie het haalt. Alphie zag Hendrikje voor 't eerst en er werd weer wat geld in d'r vuistje gefrommeld, dit keer een briefje van twintig euro! Da's een goudmijn, zo'n kind. Althans, nog wel.
Thirs is in de pauze weggegaan, ze was moe en Hendrikje was ook eigenlijk te moe om nog te blijven. Ze wilde heel erg slapen maar alles om d'r heen was veel te interessant. Nog wat gebabbeld met Werner en Ann en Brian en nog veel meer. Op de terugweg nog even bij de off license langsgegaan om wat bier in te slaan: vanavond lekker lezen in weer een inspecteur Rebus detective. Deze inspecteur (woonachtig in Edinburgh) heeft als favoriet bier IPA, dat ik een tijd geleden op deze site genoemd heb, en het lezen van die boeken is een dorstige aangelegenheid. Maar helaas, ze hadden geen IPA, dus toen maar Carlsberg Special Brew gehaald.
Van Niall vandaag de plaatjes gekregen van 1 januari waar we met z'n allen in de tuin sterretjes staan af te steken. Leuke foto's. Niall heeft ze genomen en staat er niet op, maar wel Muireann, Karan, Thirs, Brian en ikke. Met peuk... Nog even aan gedacht om die eruit te fotosjoppen, maar da's vals spelen.
Dinsdag 3 februari - TM
Om zes uur wordt er al gepiept vanuit de Nijntjekamer en het houdt helaas niet op. Dus mevrouw een fles en een schone broek gegeven. Bijna tegen beter weten in heb ik haar daarna weer teruggelegd in bed. In bed luister ik naar het zachte huilen en laat mij uiteindelijk weer verleiden om haar uit bed te halen en naar beneden te gaan om een begin te maken met de dag, maar dan.... Zodra ik de kamer binnenloop, houdt het gehuil op en ligt ze met haar ogen dicht op d'r duim te sabbelen. Heel zachtjes weer weggeslopen en nog anderhalf uur kunnen slapen! Yes! Dan Hendrikje toch naar beneden gebracht in een nieuw pak, dat ik stom genoeg boven al aan had getrokken, terwijl ik beneden een warm bad voor Hendrikje had klaargemaakt. Weer alles uittrekken dus, stomme mama!
Badje beviel erg goed: ik ga het aantal keren per week maar eens opschroeven. Ze laat zich in bad makkelijker wassen dan op het aankleedkussen met een washandje. Vooral die nekplooi gaat een stuk beter, juchg, dat kan stinken zeg, met al die gekwijlde melk van een dag. Vanochtend gaan we weer naar de moeder-en-kind-ochtend: Hendrikje heeft er waarschijnlijk niet veel aan vanochtend, want na het bad en een fles heeft ze rode wangen en gaapt en wrijft in d'r oogjes. Voor mama d'r plezier toch maar gegaan en gekletst, terwijl Hendrikje op de grond toch nog haar best doet tegen de speeltjes van de babygym te meppen. Al snel is ze wat pieperig en hijs ik haar in de draagdoek, wat met veel belangstelling door alle moeders wordt bekeken. Zoiets hadden ze nog nooit gezien! Hendrikje valt al snel in slaap en iedereen staat met verbazing te kijken. Misschien krijg ik er nog een paar aan de draagdoek.
Na de thee door de regen naar Sainsbury's voor wat fruit en formula. Thuis is Hendrikje eventjes wakker voor een fles, maar valt al snel weer in slaap om een uur of één. Het is nu half vijf en ze ligt nog steeds te sudderen. Ik heb ondertussen een hele zwik emails geschreven en op internet gesurfd. Vluchtprijzen bekeken voor de zomer op de Easyjetsite. Eind augustus ga ik met Hendrikje naar mijn ouders in Annen! Heb net een vlucht geboekt: 24 augustus heen en 1 september terug. Ik had gemerkt dat de prijzen voor juli en augustus nu al bijna per dag met tien pond stijgen, dus als ik wilde gaan, dan moest ik nu ook wel gaan boeken om het een beetje betaalbaar te houden. Als het meezit kan ik dus nog met Hendrikje en opa naar het zwembad. Tenzij het natuurlijk snertweer is, waar na de afgelopen tig zomers gaan we daar maar niet vanuit.
Het ziet er trouwens naar uit dat ik niet meega naar Glendalough. We zijn te laat met het boeken van de jeugdherberg, het hotel is te duur, evenals de B&B's. Heel misschien kunnen ze ons nog in een kamer kwijt bij Joe en z'n dochter, maar dat horen we vanavond pas. Ik vind het erg jammer: ik had mij er op verheugd om er nu met Hendrikje te wandelen. Vorig jaar liep ik er met de twee weken oude wetenschap dat er een piepklein mensje in mij groeide, nu zou ik er met het complete mensje kunnen lopen. Maa ja, eigen schuld dikke bult.
Helaas pindakaas, Paulus gaat alleen naar Glendalough. Er waren geen mogelijkheden om met kamers te schuiven. Wel waren er nog dormbedden over, maar ik zie mij niet met Hendrikje een slaapzaaltje delen met vreemden. Ik blijf dus thuis, of misschien ga ik wel een dagje op stap met mijn dochter. Nou ja, ik ga in ieder geval in augustus naar Annen en we gaan sowieso eind maart naar Inishowen.
Woensdag 4 februari - TM
Bericht van de Inland Revenue gehad over de aangevraagde Child en Working Tax Credit. Ze hebben nog meer informatie nodig. Als we Child Tax Credit krijgen, hebben we ook recht op melkbonnen voor Hendrikje. Een melkbon geeft recht op 900 gr melkpoeder per week, scheelt toch weer 6 pond. Ik ga nu achter de formulieren zitten: Hendrikje slaapt weer.
Nou, dat ging snel: drie kruisjes zetten en klaar!
)
Mij bij Sainbury's schandalig te buiten gegaan aan chocola: Lindt-ballen, mmmmmmmm. Als we die reclame op tv zien, loopt het water ons in de mond, en ze zijn nu nog in de aanbieding ook. Voor Paul ook aanbiedingschocola meegenomen: witte Toblerone. Slecht. Verder rustig dagje. Zelf tomatensoep gemaakt, foto's uitgeprint voor de oma's en geprobeerd trouwnegatieven te scannen, maar dat lukte niet. Het lukt wel, maar er komt een blauwe waas over de scan. Paul is vanavond pas om acht uur thuis, dus ik moet even wachten... Oma Vleer wil nog steeds een kleurenfoto van ons in trouwtenue, omdat ze op de sfeervolle (vinden wij) zwart-wit foto's het groen van de jurk niet kan zien. heeft ze ook wel weer gelijk in. Voor de post-10oktober1996-mensen: dit was een heel donkergroene fluwelen jurk,. Niet schrikken hoor van visioenen van een net niet het juiste groene zijden pofjurk ;-) Ik zal eens kijken of ik een foto hiernaast krijg, ik weet namelijk sinds kort hoe ik foto's online moet zetten, jawel. Nou ja, weten, ik heb het hele proces opgeschreven en die aantekeningen volg ik netjes et voilá.
Inmiddels een goed emailcontact met Melanie (zie 28 januari), die binnen niet al te lange tijd van Spijkenisse naar Achill gaat verhuizen. Ze heeft inmiddels al een eigen postvakje! Gisteren zelfs zes mailtjes...
Donderdag 5 februari - PE
)
Het is de laatste dagen wat stil geweest van mijn kant, maar, ik heb dan ook niet echt veel te melden: werken en lezen. Ik ben vreselijk slecht: het boek waar ik in bezig ben (Resurrection Men van Ian Rankin) is zo spannend, dat ik het werk aan de diverse websites helemaal links laat liggen. Ik heb zelfs gisteren en vandaag niet op pipes of fiddle gespeeld. Slecht! Maar wel lekker :-)
Vanmorgen is de meneer van de elektriek nog een keer langsgeweest, dit keer met hulpje. Het euvel bleek IN de kachel te zitten, er zit nu ook nog een nieuwe stekker aan EN er zit een nieuwe zekering in de stekker (jazeker, ze hebben hier een soort elektriciteitsfobie: stekkers hebben een zekering en je moet het stopcontact aan zetten, zit een knopje op). Ook in de kachel hebben ze vanalles doorgemeten, nu maar wachten tot de nachtstroom aanslaat. Dan zou het weer warm moeten worden in de voorkamer. De meneer stak overigens wel ongevraagd een sigaret op en ik heb er maar niks van gezegd, je wilt iemand die iets aan het repareren is in je huis niet tegen de haren in strijken, maar wat stinkt dat! Ik rook zelf, maar altijd buiten. Bah!
)
We zijn vanmiddag nog naar de Lidl geweest en da's grappig boodschappen doen, allemaal buitenlandse merken, waaronder veel Duits. Het is net alsof je bij de Aldi rond loopt. Toen ik vanmiddag op de bank lag te lezen zag ik ineens door het raam een prachtig schouwspel à la Simpsons. Fotootje van genomen maar wel vanaf binnen, dus er zitten wat raamspetters in beeld.
Werk gisteren en vandaag ging prima. Niks bijzonders. Lekker rustig, vandaag een lastige dronkaard, dat wel. Lekker vroeg thuis, kwart over elf.
Mooi tijd om nog even dagboek te doen, enne.... 't is nu kwart over twee, een rol chocolate chip cookies, een blikje Carlsberg, een glas Famous Grouse en een glas Glenmorangie Port Wood Finish later en ik heb 't boek UIT! Erg prettig voer, morgen maar eens kijken of ze er NOG meer van hebben in de bieb, anders maar de tweedehands boekhandels en de charity shops afstruinen. Zo effe doeze en dan naar bed. Mmmmmmm....
YES! Hij doet 't! De verwarming! Hartstikke goed! Lekker, het mag nu weer gaan vriezen :-)
TM - Vandaag staat in het teken van onze dochter: ze krijgt haar derde inentingen. Na een bad en een fles in de draagzak gehezen en naar de baby clinic. Er wordt de hele weg luid gejammerd: ze is moe, maar het lukt niet in slaap te vallen. In de clinic is het niet druk gelukkig en er wordt fanatiek over en weer geloerd door de verschillende baby's (en ouders ;-) ). Net een paar minuten voor Hendrikje aan de beurt is, valt ze in een diepe slaap... Gelukkig heeft Jackie geen haast en vraagt eerst eens hoe alles gaat en vraagt mij een enquete in te vullen over mijn gemoedstoestand van de laatste weken i.v.m. postnatale depressies. Als ik de vragen beantwoord, besef ik dat ik de laatste tijd eigenlijk wel heel erg gelukkig ben geweest!
Dan wordt het toch tijd om Hendrikje uit de draagzak te hijsen en door Jackie te laten nakijken en inenten. Eerst kijkt ze uiterst verdwaasd om zich heen, ziet dan d'r moeder, lacht hartelijk en begint lekker te spartelen. Als ze uitgekleed is en op het punt staat om op de weegschaal te gaan, vindt ze het nodig om eerst eens uitgebreid te gaan plassen... Na met een paar meter handdoekpapier alles afgenomen te hebben, belandt ze op de weegschaal: 6.08 kilo! Netjes op schema. Lengte was ook goed en verder niets dan lof (ook voor mij!). Dan is het tijd voor de prikken. Jackie wil ze in eerste instantie geven terwijl Hendrikje op het aankleedkussen ligt, maar ik wil d'r toch liever vasthouden. Dan heeft ze misschien een beetje troost, voor wat het waard is. De eerste prik geeft tranen, maar die houden al heel snel weer op. Met de tweede prik, die volgens Jackie het ergst is (waarom weet ik niet), begint het uiterst zielig gehuil met veel uithalen. Ochochoch.
We gaan vrij snel na thuiskomst weer op pad naar de Lidl. Dan kan ze lekker warm ingepakt slapen. Dat werkt goed, maar toch blijft ze rest van de middag van slag als ze wakker is, veel huilen. We besluiten haar een beetje kinderparacetamol te geven. Niet lang daarna valt ze in de draagzak in slaap. In de namiddag komen er steeds meer lachjes tussen de tranen door en ze begint weer een beetje te spelen. Ze blijft wel slaperig, dus ze gaat gewoon om zeven uur naar bed. Ze heeft geen kik gegeven nadat ik naar beneden was gegaan, ze sliep vrijwel meteen in.
's Avonds op internet Kopspijkers gekeken en Spoorloos via www.uitzendinggemist.nl. Erg leuke site, kan je Nederlandse producties bekijken die vooral de afgelopen week zijn uitgezonden. Daarna bijtijds naar bed. Onrustige nacht, steeds draaien, te warm, te koud.
Hans en Eva hebben nog een mailtje gestuurd dat ze de tijdschriften in goede orde ontvangen hebben. Eva heeft nu zwangerschapsverlof en heeft tijd zat om ze helemaal door te pluizen. Je hebt ze in Nederland niet, maar de babyvariant is ons lijfblad geworden: Junior Pregnancy & Baby. Veel echte artikelen en veel aandacht voor 'alternatieve' produkten en oplossingen. Echt iets voor ons.
Vrijdag 6 februari - TM
Om zeven uur even voor Hendrikje wakker geworden om naar de wc te gaan. Meteen fles en antibiotica meegenomen. Nu zitten we beneden naar muziek te luisteren en Hendrikje test haar stem. Ze heeft sinds gister door dat je met je stem lekker kunt schreeuwen, dus er komen af en toe oerkreten uit de bak als ze met Uta het rammelrendier ligt te praten ;-). Afgewassen en alvast warm eten voorbereid: hoeft het straks alleen maar opgezet te worden.
Om half elf op stap gegaan met Hendrikje in de wagen. Langs postkantoor, glasbakken en via een touristische omweg naar de bank. Lekker voorjaarsweer, zon, maar nog wel fris. ' s Middags warm gegeten. Even op de bank geslapen. Samen met Paul geprobeerd een negatief van ons trouwen te scannen zonder blauwe waas en het lijkt gelukt.
's Avonds ga ik met Hendrikje naar het maandelijkse Trad @ the Trian-concert, dit keer met Kevin Mitchell, een erg goede zanger en een Shetland-fiddler. Ik had Hendrikje liever thuisgelaten omdat ze nu toch echt aan d'r slaaproutine gewend is geraakt. Helaas hebben we nog steeds geen oppas gevonden, dus ik probeer haar al van te voren in slaap te krijgen in de draagzak. Dat lukt goed, maar als ik in de Trian kom, wordt ze wakker van al dat licht. Ik blijf voorlopig achterin de zaal staan, zodat ik weg kan als het nodig is. Gelukkig valt ze halverwege de eerste helft weer in slaap. De muziek en de zang zijn fantastisch, ik geniet met volle teugen! Er wordt verschillende keren vertederd naar mij gekeken: Hendrikje ligt met d'r mond open tegen mijn hals aan te slapen.
Als de pauze begint, schrikt Hendrikje wakker om het vervolgens helemaal niet meer leuk te vinden. Na veel gepiep en gewurm, besluit ik na naar twee stukken in de tweede helft vanuit de hal geluisterd te hebben om maar naar huis te gaan. Ik heb inmiddels afgesproken met Maire, dochter van Brian en Eithne, dat ze morgenochtend even op Hendrikje oppast als Paul en ik naar de masterclasses gaan.
PE - sjongejongejonge, wat was ik pissig vandaag zeg. Ondanks dat ik voor het concert vanavond vrij had gevraagd toch moeten werken. De ene baas dacht dat de andere baas het had goedgekeurd en andersom, alleen hadden ze het geen van beiden gedaan. Er was genoeg staff EN het was erg rustig, dus ik heb nog gevraagd of ik dan misschien van acht tot tien er even tussenuit kon knijpen. Neen. En als klap op de vuurpijl komt Barry ook nog eens klagen over het vermeende feit dat ik teveel dagen vrij neem. Als je me op de dagen dat ik alleen de avond of een paar uur overdag vrij wil hebben helemaal vrij geeft dan klopt dat, maar ze kunnen me gewoon 's avonds inroosteren alleen denk ik dat ze het teveel werk vinden om het rooster dat ik heb opgegeven ook echt te LEZEN.
Dus niet echt lekker gewerkt. Het was erg rustig, beneden de bar klaargemaakt voor een receptie, daarna naar boven, vroeg de bar gesloten, en daarna weer beneden helpen opruimen waardoor ik alsnog laat thuis was. En daar kreeg m'n humeur nog een dreun te verwerken door het (wel verwachte) vervolg op het slechte nieuws van onze vrienden. Om het even heel kort en anoniem te melden: morgen wordt het in de baarmoeder overleden zoontje van vrienden van ons begraven. Zoiets is normaal al moeilijk te bevatten en verwerken, maar zeker als je zelf net een kind hebt gekregen. Kortom, geen fijne dag.
Zaterdag 7 februari - PE
Heel erg kort (en ook nog slecht) geslapen. Liggen malen en vroeg op: om elf uur de eerste workshop van Kevin Henderson. Thirs had me al verteld dat het een fantastisch concert was en dat hij een erg goede violist is.
Ik heb bij de eerste klas alleen zitten luisteren, het was de workshop voor de hoogste kinderklassen van de Armagh Pipers Club en die steken wat muzikale vaardigheden betreft met kop en schouders boven de beste volwassenen van de club uit. En aangezien ik in de beginnersklas voor volwassenen zit leek het me verstandig me maar wat op de achtergrond te houden.
Van twaalf tot één was het wel 'onze' workshop. We waren met z'n drieën en Kevin heeft ons een reel en een polka geleerd. Zeker de polka is een fantastische tune, niet moeilijk, maar klinkt erg goed. Thirs heeft tegelijkertijd de zangworkshop bij Kevin Mitchell en u vraagt zich al af... en Hendrikje dan? Maire ([Mojje]), de dochter van Brian en Eithne, heeft even opgepast.
Toen de workshop over was en ik buiten een peuk stond te draaien kwam Brian naar buiten: Hendrikje probeerde 'm wat te vertellen. Ze had zich prima gedragen, maar het was inderdaad tijd voor een fles. Ingepakt en op naar huis. Toen ik net onderweg was kwam Thirs ook uit d'r workshop tevoorschijn en we hebben Hendrikje thuis samen vertroeteld.
's Middags nog fiddle geoefend om de tunes er goed in te rammen. En 's avonds weer aan het werk. En weer een vreselijke avond. Dit keer vanwege de bezoekers van de receptie: voetbalvolk. Vreselijk bot en agressief en later op de avond komen de bezoekers van de disco in de bunker op de een of andere manier tussen de receptiegangers terecht en dat was geen succes. Tot mijn verrassing komt Barry om tien over 1 al zeggen dat de bar om kwart over 1 sluit en ik heb het even heel erg moeilijk gehad om iedereen af te poeieren. Men accepteert hier de simpele mededeling dat de bar gesloten is niet en probeert verschillende tactieken om nog een drankje te krijgen, mannen gaan meestal op de agressieve toer, vrouwen gooien hun charmes in de strijd. Ik heb er ongeveer een half uur over gedaan om iedereen weg te krijgen.
D'r is flink door iedereen gezopen (door het publiek, niet door ons, hoor) en ze hebben allemaal glazen van bar naar bar meegenomen en de meeste glazen kwamen bij ons terecht. Om kwart over drie kwam Barry ons verlossen: de rest wordt morgen schoongemaakt en gewassen. Gelukkig...
TM - Vreselijk liggen malen en flink gehuild tijdens de nacht. Toch besloten naar de workshop te gaan: Kevin Mitchell is een fantastische zanger en ik wilde graag wat liedjes van hem leren. Paul is al eerder weg en ik ga om half twaalf richting Victoria street 14 om Hendrikje te overhandigen aan Maire. Voor het eerst laten we onze dochter in vreemde handen achter... Ik ben uitgebreid aan het uitleggen wat waar zit enzo en ik zie Maire denken: "jaha, ga nou maar, komt wel goed".
Kevin heeft ons twee en een half liedje geleerd: twee liedjes met tekst en oefenen en eentje heeft hij voorgezongen zodat we het konden opnemen en thuis oefenen. De eerste twee kende ik al wel, maar in een iets andere versie. Zo is een workshop altijd leuk: je leert weer eens andere versies kennen en soms is een nieuwe versie mooier dan de versie die je al kent of zingt. In dit geval niet, maar desalniettemin was het een leuke workshop en goed bezocht ook. Sally, Pat, Ann en Alana waren er ook, samen met wat jonge meiden van de andere klassen. De dames alvast voorbereid op de borrel komende week om ons 1-jarig verblijf hier te vieren. Waarschijnlijk wordt dat gewoon op de aankomstdag zelf: donderdag de 12e.
Zondag 8 februari - PE
Weer kort geslapen: ik moet om twaalf uur weer werken. Helemaal uitgeput. Gelukkig is het niet erg druk en kan ik regelmatig even een ommetje maken: schoonmaakmiddel halen, limonadesiroop halen, vaten verwisselen.
Ik had me verheugd op een avondje lekker achter de buis hangen, maar ik val om negen uur al op de bank in slaap. Op Thirs d'r aanraden me maar gaan douchen en om tien uur naar bed gegaan.
TM - Hele dag een beetje aangelummeld. Hendrikje is ook niet in d'r hum en samen mopperen we gezellig de dag door. Al vroeg in de middag gekookt, zodat ik het vanavond alleen hoef op te warmen. Overigens, mag wel gezegd worden: sinds het Woehie van een week geleden heeft Hendrikje alle nachten tot minstens zes uur doorgeslapen! Grote meid. Ze begint nu, geloven wij, wel echt last te krijgen van d'r tandjes, want ze begint nu met haar tong allerlei capriolen uit te halen. Af en toe wat tandgel erop lijkt wat te helpen.
Maandag 9 februari - TM
Hendrikje is vandaag stoer (en vervelend, maar daarover later meer)! Ik besluit eens kleertjes op te ruimen en eens te kijken of er inmiddels alweer wat nieuwe kleertjes de juiste maat hebben. Et voilá, een stoer knullerig Hendrikje! Met tong achter d'r tandvlees, want dat kriebelt zo!
Na de fotosessie op stap: rondje Mall en boodschappen doen. Hendrikje is hartstikke moe, maar weigert in slaap te vallen (ben niet moe, ben niet moe). Thuisgekomen begint ze prompt te blèren en houdt de eerstvolgende uren niet meer op, tenzij er een fles of pink in zit. Nog steeds moe, moeier, moeist en dan begint ze het ook nog eens warm te krijgen! Paul ontdoet haar van het truitje en legt haar even te slapen. Na twintig minuten is het alweer bal. We controleren of ze geen koorts heeft. Nee, wel volle broek. Ze kirjgt nog een beetje gel op haar tandvlees. Pas om een uur of vier gaat ze eindelijk, na een fles, liggen kletsen én is ze nog steeds in haar oogjes aan het wrijven. Ze laat zich eindelijk zonder protesteren in de wagen leggen en valt dan in slaap. Ik probeer tussendoor te lezen in een Minette Walters, altijd spannend.
PE - Als een blok geslapen. Meer dan het klokje rond: ik werd om half twaalf uit een soort coma wakker. Wat gecomputerd en flink lang gespeeld boven, pipes en fiddle. Beetje pipes maar: ik moet de zak en de balg weer eens seasonen, zit me helemaal het leplazerus te pompen. Ik heb ze in ieder geval hier nooit geseasoned, de laatste keer is dus meer dan een jaar geleden. Wordt dus ook wel tijd. Geprobeerd de mainstock uit de cup te halen, maar dat lukte niet: muurvast doordat ze boven hebben gelegen waar het nogal vochtig is. Maar... in plaats van bruut geweld te gebruiken heb ik even nagedacht: de cup met m'n handen een tijdje opgewarmd en ja hoor, er kwam beweging in. Vanavond dus weer met een practise set naar les geweest, morgen seasonen en verder in de week de set weer helemaal opbouwen.
We hebben vanavond een klassieker geleerd: de Bunch of Keys. Dit vanwege het aanstaande bezoek aan het Johnny Doran festival in Wicklow. Het is voornamelijk travelers-style wat daar de klok slaat en Bunch of Keys is toch wel één van de Doran-klassiekers. Leuke tune, nu alleen proberen 'm zo snel mogelijk te spelen, daar houden ze nogal van, in Wicklow...
Overigens, Morten, de piper uit Denemarken, blijkt onze site te lezen met behulp van een online vertaalservice. Hij heeft me voor de grap een stukje opgestuurd:
PEN - Today final my kurketrekkers receive! Beautiful things with 'double supply action', jaja, and real 'Waiter's Friend', THE brand for the professional. Special offer: three furrow fifteen pounds. As can I it yet once a lose: -) Further well sit computers: mailtjes answered and what sit organize for the different visits in the Netherlands. Yet to the hotel been a holiday request form in to fill I stood cheerful for next soft ingeroosterd. Even stick for stuck. And FINAL my bottle whiskey gotten the overflow christmas little present from the hotel. A beautiful bottle Famous Grouse. I can well delicious customs for was named whiskey's and for the here opgedane custom: whiskey with a splash water.
Jaja :-)
En NOG een overigens, ik kwam net nog een verdwaalde folder met plaatjes tegen: stills van de filmpjes die we in Nederland gemaakt hebben. Ik heb geen idee meer wanneer ze nou precies gemaakt zijn, maar ik wilde ze u toch niet onthouden. Het is maar even een experiment. Ik weet zelfs niet eens meer of ze nou allemaal stills zijn of dat de eerste plaatjes met de foto-functionaliteit van de kamera gemaakt zijn. In ieder geval, de kwaliteit is een stuk minder dan die van m'n Coolpix, dus foto's blijf ik gewoon met de digitale fotokamera maken, doet 't nog steeds prrrrrima.
Dinsdag 10 februari - TM
Vrijdag was ik met een zak vol glas naar de glasbak gelopen bij de huisartsenpraktijk. Daar zag ik een banner hangen voor Curves, een fitnesscentrum hier in Armagh. Ik had er al eens van gehoord, maar ik wist helemaal niet waar het zat. Vlakbij de glasbakken dus! Op de banner staat '30 minute fitness and weight loss for women'. Mmmm, is interessant... Even kijken. Met kar en al naar binnen. Een afspraak voor vandaag gemaakt om uitleg te krijgen over het systeem.
De basis van Curves is een circuit van acht apparaten die werken op een hydrolisch systeem: duw je zachtjes, is er weinig weerstand, duw je hard, krijg je meer weerstand. Je hoeft dus niet te klooien met gewichten. De apparaten staan in een cirkel met ertussen steeds een klein verhoginkje. Het is de bedoeling dat je elk apparaat 30 seconden gebruikt, 30 seconden 'loopt' op het podiumpje en dat 3 keer. Ondertussen 3 x hartslag meten om te zien of je wel goed je best doet (en niet te goed je best doet). Onderwijl loopt er een bandje (plus takkeherrie, maar dat houdt het tempo er wel in) waarop een mevrouw aangeeft wanneer je naar de volgende plek moet. Met de klok mee en zo kunnen er 15 vrouwen tegelijk fitnessen. Als ik vandaag nog zou besluiten lid te worden, kreeg ik 60% korting op het eenmalige inschrijfgeld. Mmmmm.
Eerst krijg ik een uitleg en kan de apparaten even kort proberen. Voelt goed: het systeem is fijner dan zo'n fitness-school met van die griezelig gespierde mannen die je aankijken en denken: o god, weer zo'n dik * , die zo nodig moet sporten. Alleen vrouwen, zo goed als allemaal van mijn figuur en je hoeft niet te bedenken wat je allemaal moet doen: gewoon doen. Het bevalt mij allemaal wel én ik heb vanochtend mijn afscheidskado-geld van het Universiteitsmuseum op de rekening gekregen. Kort gezegd: ik heb mij ingeschreven en heb morgen mijn eerste rondje onder begeleiding!
's Avonds bied ik op Marktplaats.nl op een slaschaal van Fris (die hiernaast, mooi hè?!), een melkkan met 6 bekers en een theepot met suikerpot en melkkannetje (ik heb toch mijn afscheidsgeld gekregen!). Helaas waren de laatste twee al verkocht. De slaschaal is echter voor mij! De mevrouw die hem online had gezet wilde er 20 euro voor hebben, maar had nog geen bod gekregen. Ik heb dus als eerste 15 euro geboden en dat werd meteen geaccepteerd! Later zie ik nog een suikerpotje en melkkannetje die apart worden aangeboden en mijn bod daarop wordt ook geaccepteerd! Joepie, weer een stukje erbij. Bij ons Jubilantservies van Fris dus. Ooit delen daarvan via mijn zus van Oma Vleer gekregen. In het grijsblauw gekregen en later ook in reinetgeel aangevuld. Als iemand nog iets heeft staan....
PE - Nou, vroeg op, want Thirs gaat naar sport! Ben lekker de hele dag bezig geweest met het verwerken van de minidiskjes: ik heb er inmiddels zo veel en ze zijn zo slecht geindexeerd, dat ik nooit weet welke ik nou moet hebben als ik een tune wil oefenen. Dus ik ben nu de opnames aan het opnemen op de computeren en ga ze omzetten naar mp3. Een stuk handiger, overzichtelijker en toegankelijker.
's Avonds naar fiddle les en het ging erg lekker. We hadden een full house: we waren weer met z'n vieren. Voornamelijk tunes herhaald en d'r zijn er toch best een paar die ik erg goed moet oefenen, voornamelijk de reels: Far Away From Home en Rolling in the Rye Grass. Ze zijn niet zo heel erg moeilijk, maar we gaan ze op een flink tempo spelen.
Overigens, gisteren was ik aan het oefenen en ik dacht, mmmm, dat gaat lekker! Dus ik heb mezelf even opgenomen... dat had ik beter niet kunnen doen. Vrrrrrrrrrrrrrrreselijk. Als je aan het spelen bent klinkt het net alsof je precies de juiste toon te pakken hebt, maar als je jezelf dan terug hoort dan hoor je dat je wel in de buurt zit, maar net niet helemaal. Maar ja, da's ook het moeilijke van viool spelen (en cello enzo): geen fretten. Fantastisch dat je in iedere denkbare toonsoort kunt spelen met micronoten en alles, maar da's meteen ook het het moeilijkste aan het instrument. Het zal nog wel een tijdje duren voordat ik goed klink. Maar... tijdens de workshop op zaterdag hoorde ik dat er best een paar HELE goede violisten zijn die op gevorderde leeftijd (rond de dertig) begonnen zijn. Dus er is nog hoop.
Even voor de pipers onder u: vreest niet... ik speel nog steeds pipes hoor!
's Avonds gedaan wat ik zondag van plan was: televisie gekeken. Leuke domme film: There's something about Mary. Leuk dom vermaak, kaasjeworstjewijntje erbij, prima avond. Vergeet niet, maandag en dinsdag zijn voor mij weekend :-)
Woensdag 11 februari - TM
Lekker uitgeslapen, Hendrikje na de eerste fles om half zeven resoluut weer in bed gelegd! Na wat gepiep en gekir werd het gelukkig weer stil, dus nog een uurtje erbij kunnen pikken. Rustig opstaan en afgewassen, opgeruimd, 2e fles gegeven en mij omgekleed. Ik hoef pas om 11 uur bij Curves te zijn, dus Paul heeft ook nog ruim de tijd om uit te slapen..
Bij Curves doe ik onder begeleiding mijn eerste circuit. Het is even wennen om maar zo kort oefeningen te doen: ik moet vreselijk goed opletten op het bandje, want ik ben zo geconcentreerd, dat ik de wisseling van plaats de eerste keren mis. Gelukkig wijst de begeleidster mij er op. Het circuit is de eerste ronde niet echt moeilijk, dat valt mee denk ik nog... Als ik de tweede ronde achter de rug heb en aan de derde begin, ligt mijn hartslag precies in de goede sector: 21 per 10 seconden. Ik begin toch wat fanatieker te worden en vind 30 seconden bij sommige oefeningen toch best lang ;-). Gelukkig is het na de 3e ronde voorbij (iets te hoge hartslag, dus ik had wat rustiger mogen doen) en worden onder begeleiding de stretchoefeningen doorgenomen. Poepoe, toch best inspannend, maar erg lekker. Ik zie mij hier heel makkelijk drie keer per week (misschien vaker?) een circuit doen.
Thuisgekomen besef ik mij dat we vanmiddag warm moeten eten omdat Paul moet werken! Tortillas met bonenprut en knoflooksaus. Mmmm. Daarna niet veel gedaan, want de vermoeidheid heeft vertraagd toegeslagen. Hendrikje is alweer niet in d'r hum. Erg huilerig. Als ze wat korte beetjes heeft geslapen, is ze wel weer wat vrolijker, maar het wil toch niet echt. Om zes uur nog een wandelingetje gemaakt, wat ze erg leuk vond. Lichtjes kijken en lief lachen naar iedereen die de kinderwagen inkijkt. Thuis in bad. Dat wordt denk ik toch maar een routine, ook al weet ik dat ze niet elke dag in bad hoeft. Ze begint het leuk te vinden én ze kwijlt de laatste tijd zo, met melkprut enzo, dat een warm sopje wel nodig is elke dag i.p.v. wassen met watjes.
Het plan was vanavond vroeg naar bed te gaan, maar het is nu alweer elf uur.... Paul komt zo thuis, dus ik denk dat ik nog even opblijf om hem op te wachten.
PE - Thirs heeft speciaal om mij een plezier te doen besloten om pas om elf uur naar Curves te gaan, dus ik hoef niet voor dag en dauw op. Weer verder gegaan met de minidiskjes en nog wat aangerotzooid. Het is vandaag precies een jaar geleden dat we al onze spullen in een vrachtwagen stopten en op reis gingen naar Armagh. Hendrikje was al in de maak, al wisten we dat toen nog niet. Thirs haalt gebakjes bij Johnstons om de hoek :-)
Werk was heel rustig en ontspannen. Flink wat eters, maar mooi uitgespreid over de avond en er waren er ook flink wat die eerst bij ons wat kwamen drinken, om vervolgens naar het restaurant te gaan. Lekker gewerkt. Aan het eind van de avond werd me nog gevraagd of ik misschien zin had om voor een 'quick drink' te gaan met een paar collega barmannen, ze hadden een nieuwe pub ontdekt vlak bij het hotel. Ik heb voor de verandering maar eens ja gezegd.
Eerst naar huis om geld te halen en stropdas en andere parafernalia af en uit te doen (en de fles Magners die ik van een klant gekregen had in de koelkast te zetten) en wat hoor ik, Thirs roept me. Ja jeetje, is ze wakker gebleven voor mij. Dus nog even wat gebabbeld en geknuffeld en daarna op naar The Gas Lamp.
The Gas Lamp is een gerenoveerde pub en is inderdaad erg prettig. Licht en ruim, maar toch redelijk ouderwets en gezellig. EN.... de Beamish (een stout, net als Guinness) is er maar 1 pond 60 voor een pint, in plaats van 2.30 voor Guinness. Nou ja, dus, eemmmm, die ene pint werd er nog een en toen kwam de eigenaar van de pub ook nog langs (die blijft slapen: er zit nog geen slot op de deur) en toen raakten we aan de praat over drankjes enzo en toen was het ineens zes pints later en drie uur in de ochtend. Erg gezellig :-)
Donderdag 12 februari - TM
Vandaag zijn we precies 1 jaar in Armagh!!!!! Gek hoor, er is best veel gebeurd in dit afgelopen jaar en het is nu al voorbij. We hebben het hier nog steeds erg naar onze zin en blijven dus nog wel even ;-) Vanavond visite om op het afgelopen jaar te klinken en uit te kijken naar het komende jaar. Bijtijds op om schoon te maken, boodschappen te doen. Paul haalt de drank bij Sainsbury's en ik ga naar Lidl voor alle andere boodschappen. Paul komt als een pakezel terug: er lijkt geen einde te komen aan de voorraad blikjes en flessen die uit gang tevoorschijn komen! Hij moet om één uur werken en is om negen uur klaar. Als het goed is, zijn er dan al wat mensen over de vloer.
Om een uur of één loop ik met Hendrikje in de wagen naar Lidl en doe daar de meeste boodschappen voor vanavond en een groot deel voor de rest van de week: 20 pond. Daar kan je het voor doen, nietwaar?! Topzwaar rij ik weer terug en ga nog even bij Sainsbury's naar binnen, omdat ik nog niet alles heb kunnen vinden. Als ik alles heb verzameld, Hendrikje geëntertained heb, ga ik afrekenen. Sta ik bij de kassa, begint er opeens een alarm te loeien! Ik denk nog dat ik het zelf in werking heb gezet, maar al gauw blijkt dat het ergens centraal afgaat. Iedereen kijkt iedereen aan en gaat rustig verder met waar ze mee bezig zijn. Ik krijg toch altijd een beetje de zenuwen van een onverklaard alarm, zeker als er opeens een bandje gaat draaien 'willen alle werknemers zich naar de uitgang begeven'. En wij dan????!!!!! Dan komt de volgende boodschap: 'willen de verantwoordelijken alsublieft het gebouw evacueren'. Eerst werknemers, dan klanten? Brand, overval? Niemand weet het. Maar goed, iedereen loopt zonder boodschappen naar buiten en staat vertwijfeld te kijken: blijven we wachten, gaan we ergens anders boodschappen doen? Al snel komt een hoogverhitte bewakingsmevrouw aanhollen om de klanten weer terug te halen: er was een brandweeroefening geweest waar ze Sainsbury's niet van op de hoogte hadden gebracht.....
Enfin, na eindelijk afgerekend te hebben, duw ik met moeite de kar naar huis. Hendrikje heeft het wel weer gezien en gehoord en eist een fles (en een schone broek). Na de dagelijkse verplichtingen begin ik aan de hapjes voor vanavond. De oudgedienden onder jullie zullen het vast herkennen, ouwe hap. Maar goed, hier hebben ze nog nooit een feestje van ons meegemaakt, dus kunnen we lekker makkelijk doen: guacemole, tzatziki, zalmsalade, eiersalade en tapenade, met stokbrood, nacho chips, gewone chips, kaas en paté. Pfff, om zeven uur was ik eindelijk klaar. Gelukkig was Hendrikje erg moe en viel ze al om half zeven in slaap, dus had ik nog even wat rust in de tent om de laatste puntjes op de i te zetten.
We hebben gezegd dat het feestje vanaf acht uur is, maar we zitten in Ierland hè, dus dat duurt nog wel effe voordat de eersten komen... 'T is nu vijf voor half negen en ik maak maar van de nood een deugd en doe wat nuttigs tijdens het wachten: dagboek schrijven! Brian belt net op om te vragen of we nog stoelen nodig hebben, ze hebben nog een hele zwik voor de pipersclub in de kelder staan. Ja hoor, doe maar, wie weet hoeveel mensen er komen.
0.45 uur: joepie, dat was een toffe avond!!!! Om kwart voor negen stonden de Vallely's voor de deur met stoelen én een prachtige print van één van Brian zijn schilderijen, ingelijst en al. 'Wind among the rushes': drie muzikanten in blauw en grijstinten. 'Happy anniversary!'. Maire en Caoimhin zijn ook van de partij, dus meteen al een redelijk gevulde kamer. Ze zijn nog wat schuchter wat versnaperingen betreft en willen mij niets in laten schenken. Niet lang daarna arriveren Tiarnan en Stephanie, Paul z'n pipesdocent en zijn vrouw, traditioneel zangeres en zangeres bij Dorsá (waar Tiarnan ook in speelt). Meteen als Stephanie een glaasje wijn vraagt, komen de andere ook los en worden flessen wijn, bier en pakken sap opengetrokken. Niemand wil meer aan de koffie of thee, dus de hapjes moeten ook maar meteen op tafel. Na wat geschuif, gepas en gemeet staat alles op twee kleine tafeltjes en wordt er aan één stuk door gegeten. Goed zo! (En ik krijg lekker veel complimentjes! Vooral de tapenade gaat er goed in.)
Over de hele avond komen er nog meer mensen: Werner (in z'n eentje, Sally zit in London bij een congres), Joe en Joan, Dara en Ann en Pat. Op het hoogtepunt zitten we met 12 man in de woonkamer. So what, denkt nu iedereen die nog niet bij ons is geweest... Ons woonkamertje is niet zo erg groot... Van links naar rechts op foto: Joan, Eithne, Maire, Caoimhin, Pat. Het is beregezellig en iedereen kletst met iedereen (en eet). Paul en ik kijken met een grote grijns het allemaal aan. Het leuke is dat er regelmatig aan gerefereerd wordt dat hier ons 1-jarig Armaghbestaan gevierd wordt en dat iedereen het zo leuk vindt dat we het hier naar de zin hebben (en dat we zo'n lieve dochter hebben ;-) ). Het is een echt feestje! Er wordt niet gespeeld, maar dat hoeft ook niet, het is zo ook gezellig.
Rond twaalf uur gaat iedereen weer op huis aan: morgen weer een gewone werkdag voor de meesten.
Nog leuke Glendalough-ontwikkeling. We vertelden Joe dat ik en Hendrikje niet meegaan naar het festival omdat we geen kamer meer konden boeken in de jeugdherberg. Joan riep meteen dat we dan wel bij d'r zus konden logeren, die op 15 minuten rijden van het hotel woont. Ik twijfelde meteen, omdat we natuurlijk geen auto hebben. Toen zei Joe: 'Nou, dan logeren wij toch bij zuslief en dan krijgen jullie onze kamer in de jeugdherberg. wat zeg je daarvan?' Euhm, echt? Ja echt. Ik voelde mij helemaal schuldig, maar het zijn zulke in-en-in lieve mensen, dat was helemaal geen probleem, zo konden we tenminste met z'n allen op stap! Dus, we gaan ook naar Glendalough! Truste ('t is nu al bijna half twee)!
Vrijdag de 13e februari - TM
Het enige ongeluk vandaag was het vroege opstaan van Hendrikje: om zes uur was ze al klaar voor een fles... Helaas wilde ze daarna ook niet meer slapen. Dat zei ze ook heel fanatiek op z'n babies: UHAHAHAHAH-IIIIIIII-WAH etc. Om half acht toch maar uit bed gekropen en haar mee naar beneden genomen. Daar viel ze na een half uur alsnog in slaap, maar was ik al zo druk bezig dat ik maar ben opgebleven. Vanavond extra vroeg naar bed. Even met Hendrikje in de draagzak boodschappen gedaan: ze keek en werd bekeken (en goedgekeurd). Toen Paul op was, ben ik naar Curves gegaan en heb mijn rondjes fitness weer gedaan. Ik ben nu fantiek bezig en dat merk ik aan mijn hartslag. Ik moet rustiger aan doen, anders zit ik in de 'je doet te veel'-zone. Verder gaat het goed, behalve één apparaat dat eruit ziet als de stoel bij de gynaecoloog. De twee beensteunen moeten uit elkaar en naar elkaar toe bewogen worden. Dat kan ik dus niet zonder pijn, dus ik heb heeeeeel zachtjes de steunen een heeeeel klein beetje uit elkaar bewogen. Na de laatste ronde een hartslag precies in de goede zone. Goe gedaan wijffie! In de studio zelf gedouched en omgekleed. Eergisteren dacht ik: ik douche thuis wel. Maar dan ben je meteen met allerlei andere dingen bezig en voor je het weet loop je de hele dag in je sportkleren, bah! Lekker gedouched dus en rustig teruggelopen naar huis.
Roisín komt langs. Ze kon gisteren niet komen en had beloofd overdag nog even langs te wippen voor ze weer voor het weekend naar Milltown vertrok. Ze nam een stokbrood en blikjes bier mee voor de visite (ze had er op gehoopt dat ze gisteren nog langs had kunnen komen, vandaar). Paul blij. De rest van de middag vermaak ik mijn dochter en schrijf wat mailtjes. Leuke email van een onbekende: Henderieke. Kwam via naamspeurtocht op onze site terecht en volgt het dagboek sinds enige tijd. Ze feliciteerde ons met ons 1-jarig Armaghbestaan. Leuk hè?! Dat deed mij er aan herinneren dat ik al eerder heb gemerkt dat er meer mensen de site volgen dan wij denken. Ik zou het leuk vinden om eens een enquete op de site te zetten om er achter te komen wie de site leest, waarom, hoe ze aan het webadres zijn gekomen enzo. Hint: het kan nog even duren voor er een echt enqueteformulier online komt, dus als iemand zich geroepen voelt om het ons nu al te laten weten: thirsenpaul@mulelia.demon.co.uk. Ik wacht in spanning af...
Om zeven uur lekker uitgebreid in bad (Hendrikje dus, die twee keer fitnessen zijn niet genoeg om mij nu opeens wel behaaglijk in het bad te doen passen). Ze slaapt zonder huilen in, hèhè. Ikzelf ben ook gaar. Nog even naar Annen bellen om alle wetenswaardigheden uit te wisselen, bijna een uur gebeld. Nu is het tijd om naar bed te gaan...
PE - Sjongejonge, dat was de rustigste vrijdagavond in tijden in het hotel. Misschien zelfs wel sinds ik er werk. Daarvoor zullen er natuurlijk best wel NOG rustiger avonden geweest zijn, maar dat weet ik natuurlijk niet. De vrijdagavonden toen het hotel nog niet bestond zullen ook ERG rustig geweest zijn :-)
Maar goed, lekker rustig aan gedaan. Een nieuwe barman, Barry (dus niet de bars manager) lekker lang een rondleiding door het hotel gegeven, laten zien waar alles is en daarna op m'n gemakje de Spires bar voor morgenavond klaargemaakt. Schoonmaken, bevoorraden, lekker in m'n eentje een beetje aanrotzooien. Ook om recordtijd thuis: kwart voor twee. Ongekend, voor een vrijdagavond. Maar... morgenavond belooft vreselijk druk te worden: Valentijnsdag en da's weer mooi een reden voor het de jeugd om het op een zuipen ze zetten :-)
Het was een goede avond voor fooien: een jong stel zat achter een drankje en vroeg me of ik wist waar ze lekker konden eten. Morgen eten ze al in het hotel dus ze zochten iets anders. Dus ik heb zo'n soort placemat-kaart van Armagh van de stapel bij de receptie afgescheurd en uitgelegd waar ze lekker konden eten en daarna nog naar een leuke kroeg. En en en en, toen ze weggingen stopten ze even bij me en er werd me een briefje van vijf pond in de hand geduwd en gezegd 'much appreciated'. Dat kan je wel zeggen ja! Ik was stomverbaasd... leuk hoor. En nog twee bijzonder vriendelijke dames (ze vonden mij wel aardig geloof ik) die me op hun creditcard bijna vijf pond aan fooi gaven, maar het is maar de vraag of ik daar iets van terug zie. Dat vind ik toch wel leuk aan die rustige dagen, dan heb je tenminste de tijd om even een babbeltje met iedereen te maken en er net iets meer van te maken dan alleen een pint tappen of een bord eten voor ze neerzetten.
Vandaag erg slecht geweest... eieieieieieieieieieindelijk een DVD-speler en een video-recorder gekocht. Daar loop ik al maanden op te broeden maar daar hadden we gewoon het geld niet voor (over). Van de Britse belastingdienst hebben we echter met terugwerkende kracht child tax credit teruggekregen en dat moest gevierd worden. Eigenlijk kwam het doordat Tiggr vertelde dat-ie net een DVD-speler had gekocht waar hij erg tevreden mee is en diezelfde speler is al een tijdje in de aanbieding bij Sainsbury's. Dus... vanmiddag een Philips DVD729 en een Philips VR540 aangeschaft. EN aangesloten en ze doen het allemaal fantastisch.
We genieten hier trouwens met volle teugen van het Europeaan zijn hoor. Wat we in Nederland nooit hebben aangevraagd of waar we niet voor in aanmerking kwamen omdat we teveel verdienden halen we hier met flinke slagen in. Gratis gezondheidszorg waar we toch wel al flink gebruik van hebben gemaakt (zeker met Hendrikje), een half jaar lang zwangerschapsverlofgeld (maternity allowance), nu kinderbijslag en child tax credit en binnenkort zelfs misschien work tax credit en er schijnt zelfs NOG meer mogelijk te zijn. Gelukkig hebben we in Nederland flink belasting betaald dus voel ik me niet echt schuldig, maar het voelt wel een beetje raar. Je voelt je een soort klaploper. Helemaal onterecht, dat wel, maar toch.
Zaterdag 14 februari - PE
Lekker uitgeslapen. Gisteravond (of eigenlijk vanochtend vroeg) nog een stukje Lion King gekeken (de DVD zat als gratis bonus bij de DVD-speler) en da's GAAAAAAAF! Je kunt stukjes herhalen, inzoomen, uitzoomen, ondertiteling aan/uit en nog veel meer. En je kunt ook mp3-cd-tjes afspelen en plaatjes-cd's en het schijnt zelfs tegelijk: kun je een leuke vakantie-slideshow van maken. Of een Hendrikje-slideshow natuurlijk. De mogelijkheden zijn legio. Logische volgende stappen zijn nu natuurlijk de aanschaf van een Dolby-surround systeem en een DVD-brander en een mooie grote stereo televisie :-) Vrees niet, we hebben wel andere dingen waar we ons geld beter aan kunnen besteden. Is een leuke voor als we weer een financiële meevaller hebben.
Thirs had het er vanochtend over dat iedereen vindt dat Hendrikje zo erg op mij lijkt. Nou, oordeel zelf... De leeftijden kloppen niet helemaal, maar het gaat om het idee. Zelf vinden we als je ons zo naast elkaar ziet dat onze dochter (de middelste, dus) een goed geslaagde mix is van ons tweetjes.
En vandaag een primeur: Hendrikje heeft d'r eerste hapjes fruithapje gekregen. D'r staat op het potje 'vanaf vier maanden' en wat we de twaalfde helemaal vergeten waren te vermelden was dat ze toen precies vier maanden was. Dus... vandaag geprobeerd d'r een fruithapje met de lepel te voeren en ze heeft een paar hapjes doorgeslikt! Joepie! Het eerste 'vaste' voedsel. Natuurlijk is deze belangrijke gebeurtenis op video vastgelegd, al is de belichting niet je dat: ik had het knopje 'backlight' nog aanstaan, waardoor de belichting wat opgekrikt wordt, maar dat was helemaal niet nodig. Desalniettemin, een aardig filmpje :-)
Hehe.... het is nu half vier 's ochtends, net thuis en sjongejongejonge, wat een rampavond. De nieuwe bars manager, Barry, heeft nogal moeite met het inschatten van hoeveel mensen er nodig zijn op een drukke avond en zoals het de doorsnee nieuwe manager betaamt wil hij kosten drukken, dus we waren met veeeeeeeeeeeeeel te weinig.
Dus... de grote Callan bar zag er om acht uur 's avonds al uit alsof er een bom ontploft was en ik moest beneden in m'n eentje Fisher 1 klaar maken voor gebruik, zou gebruikt worden als overloopvat voor de Bunker. Intussen stond andere Paul ook in z'n eentje (!) de Bunker voor te bereiden. Kort en goed: Fisher 1 is helemaal niet gebruikt en in Callan Bar en de Bunker was te weinig personeel waardoor het er nu nog steeds als een soort oorlogszone uitziet. (sorry, ik ben mij bewust van de Anglicismen: 'like a bomb hit it', 'looks like a war zone'). Zo rond een uur of elf hebben we Fisher 1 gesloten en heb ik in de Bunker bijgesprongen.
We hebben het allemaal met hard werken geklaard, maar het had allemaal een stuk efficiënter en georganiseerder gekund. Toch een lekker avondje gehad, al was mijn deel van de bar vlak bij de speakers. M'n oren tuiten nog steeds. Zo nog even rielekse en dan naar bed. Morgen om vijf uur werken, ben benieuwd of ik gewoon in Callan achter de bar sta of dat ik moet helpen schoonmaken. Truste.
O ja... nog iets... ben vanavond rete-assertief geweest. De beveiligingsmensen waren vanavond van een ander kaliber dan normaal, het was alsof ze een blik pitbulls hadden opengetrokken. Toen we de Bunker aan het afsluiten waren kwamen ze met een man of tien één lastpak, moet de laatste feestganger geweest zijn die ze in een of andere uithoek van het hotel gevonden hadden, naar buiten werken. Dat ging met een hoop gekibbel gepaard en de testosteron (wat een rotwoord om te typen) vloeide rijkelijk. Toen ze 'm eenmaal buiten hadden, ik stond vanaf een veilige afstand dit onverwachte stukje entertainment gade te slaan, begon de lastpak ze uit te dagen en ze begonnen ook nog toe te happen. Dus... ik ben naar buiten gelopen en heb ze met een autoriteit waar ik zelf van stond te kijken naar binnen gejaagd! Zo! Goeoeoeoeoeoeoeoed... Ik leer het nog wel :-)
Enne.... NOG iets: net mailtje van Tiggr gekregen: de oudste vrouw van Europa op dit moment is mevrouw Van Andel-Schipper, mevrouw HENDRIKJE van Andel-Schipper, geboren op 29 juni 1890. Die is nu dus 113 jaar oud. En ons Hendrikje is net vier maanden :-)
Voor de grap nog eens even op Google naar Hendrikje gezocht en potverdrie! We zijn van de tweede plaats verdreven door ene Hendrikje Fitz, een of andere Duitse actrice! Nou ja! Op de eerste plaats staat nog steeds fier het Tassenmuseum Hendrikje.
Zondag 15 februari - PE
Na dat enorme epistel van gisteren een korte update: vandaag voornamelijk geslapen, wat aangerommeld en om vijf uur weer aan het werk. Gewoon Callan bar gedaan, alleen het was nog zo'n troep door gisteren dat ik na negen uur (dan sluit de keuken en serveren we geen eten meer) lekker rustig schoon heb kunnen maken. Lekker avondje gewerkt.
TM - Mmm, nog iets bijzonders gedaan vandaag? Nee, eigenlijk niet. Vroeg stoofschotel gemaakt, vanavond alleen opwarmen. Fris-aardewerkspeurtocht gehouden online: wat heb ik, wat wil ik nog en waarom heet het één in de catalogus zus en online zo, fotootjes gedownload, zelf foto's gemaakt van mijn eigen spul. Wandelingetje gemaakt met Hendrikje in de draagzak, lekker fris. TV gekeken: Sense and sensibility. Half twaalf pitten.
Maandag 16 februari - TM
Slechtslechtslecht geslapen. Voor het eerst in lange tijd weer hoofdpijn. Vroeg op. Hendrikje wilde na d'r ochtendfles NIET MEER IN D'R BED BLIJVEN LIGGEN en dat liet ze weten ook. Niet huilen hoor, gewoon heel hard gillen en brabbelen, zodat ik zelfs met oordoppen in niet meer in slaap kwam. Onder haar toeziend oog gedouched, afgewassen en onder een half oog de kamer opgeruimd. Ze ligt nu alweer twee uur te pitten. Eindelijk de grote bak administratie doorgeworsteld en opgeruimd, de wasmand is leeg. Nou, wat zal ik nu eens gaan doen... Eigenlijk wil ik al naar Curves, maar Paul ligt nog steeds te pitten en ik wil hem eigenlijk niet wakker maken. Vanmiddag dan maar.
Besloten om zaterdag hier thuis een zangsessie te houden. Margreth komt ook, die heb ik al heel lang niet gezien. Ik hoop dat het volle bak wordt. Dan meteen alle telefoonnummers uitwisselen en een plaats en tijd voor de volgende sessie afspreken.
's Middags naar Curves, flink gewerkt, moest het halverwege weer rustiger aandoen van mijn hartslag... Lekker getraind, precies het goede gecombineerde gevoel van moe zijn en nieuwe energie krijgen. De Curvesjuf vertelde dat ze Paul had zien werken in het hotel. Ze had zijn naamplaatje gezien en gedacht: dat kan niet missen, dat moet de man van Thirza zijn! Ze heeft hem niet aangesproken, dat vond ze, geloof ik, toch een beetje gek. Naderhand toch maar gewoon meteen naar huis en daar douchen. Ik had ook al meteen al mijn sportkleding aangedaan, inclusief schoenen, toen ik van huis ging. Het is nu een kwestie van naar binnen gaan, half uur trainen en weer naar buiten.
Even iets heel anders. Ik heb al van meerdere mensen gehoord dat ik jullie niet zo in spanning moet laten zitten over die vingertjes van Hendrikje! Wel vertellen dat er iets is, maar dan niet meer vertellen of het over is! Nou, bij deze. Hendrikje heeft een antibioticakuur gekregen, waardoor de zwelling in eerste instantie helemaal over was. Nu de kuur op is, heeft ze weer een dik pinkje. Ik denk dat het komt omdat ik met het nageltjesknippen waarschijnlijk af en toe het vlees raak, waardoor er kleine sneetjes ontstaan. Hierdoor kruipen dan de bacteriën uit dat heerlijke kwijl van haar naar binnen et voilá! Ik wil het pinkje nu even aankijken, anders maar weer naar de dokter en vragen naar een milder middel dan een antibioticakuur. Het is wel ontzettend lastig trouwens om die nageltjes bij te houden, het lijkt wel alsof ze elke dag een millimeter of twee groeien. Na de tweede fles 's ochtends kijk ik alle nageltjes even na en knip of vijl als het nodig is, want die nageltjes worden mij een partij scherp. Ze had een paar dagen geleden een flinke haal over haar neus, met bloed! Gelukkig lijkt ze niet kleinzerig. De enige keren dat ze van pijn heeft gehuild, was bij de inentingen en in Lievelde toen ze in een slaapkamer boven met d'r hoofd tegen Paul z'n hoofd knalde in een moeie bui. We hoorden allemaal dat deze huil iets heel anders was dan honger of volle luier. Gelukkig is het met een hoop troost en knuffels weer over.
's Avonds heel slecht een Whopper en uienringen gegeten, mmmmmm. Iedereen zegt nu natuurlijk: ja, eerst naar Curves en dan bij de Burger King eten halen, dat werkt natuurlijk niet hè?! Nou, het werkt echt wel! Want ik eet de laatste tijd erg goed, wel nog snoepen natuurlijk en dat zal ook wel nooit overgaan. Met het sporten erbij voel ik mij nu al een stuk beter (wel spierpijn overal), maar ik heb de neiging nu al om elke dag te gaan sporten, zo lekker vind ik het om het weer te doen. Bleek trouwens dat ik de eerste week op mijn oude badmintonschoenen heb gesport, ik vond het al zo'n raar gevoel. Ik dacht dat ik last had van zwangerschapsvoeten. Vanochtend zag ik opeens mijn loopschoenen staan en dacht: a-ha! Toen ik die aandeed, moest ik mij beheersen om niet meteen gaan lopen! Wat zitten die schoenen lekker zeg. Voorlopig eens de eerste maand Curves afwachten, dan zien of het verstandig is om nog meer te doen.
Ook nog naar de huisartsenpraktijk geweest om een afspraak te maken voor een uitstrijkje. Dat moest sowieso gebeuren een tijdje na de bevalling, maar ook voor er een spiraaltje geplaatst wordt, moet er ook een uitstrijkje gemaakt worden. Er is hier ook een uitstrijkjesspreekuur, hier nog viezer 'smear clinic' geheten. De doktersassistente die het spreekuur houdt, geeft ook informatie over de mogelijke spiraaltjes. Ik hoop dat ze hier ook de Mirena hebben. Die geeft een kleine hoeveelheid hormonen af, waardoor de menstruatie een stuk minder wordt. Ik zal het morgen allemaal weten.
Mijn oom Wim belde nog op om te zeggen dat er een pak babykleertjes onderweg is! Een dochter van vrienden van hen hield grote opruiming en er is een selectie uit gemaakt. Leukleukleuk, er liggen nu geloof ik al vijf pakjes in het verschiet. Ik kijk elke ochtend vol verlangen uit naar de rode bestelbus van de Royal Mail. Jammergenoeg stopt die wel vaak bij ons voor de deur, maar gaat dan alleen naar de tandheelkundige kliniek....
Hans en Ineke komen! Eind april en ze blijven 10 dagen in Noord-Ierland, waarvan vijf in Armagh. Via onze emigratieroute naar Belfast, dan drie dagen hier, vijf dagen naar de noordkust en dan weer terug naar hier. Ik heb al even gekeken of er dan iets muzikaals te beleven valt en verhip: het laatste weekend is het weekend van het harp- en zangfestival(-letje) hier. Op zaterdag is dan i.i.g. een concert van een erg goeie band in Markethill, dus dat wordt weer genieten! In het eerste weekend is er in Omagh een festival met muziek, dus misschien daar ook heen.
PE - Dagje vrij! Uitgeslapen, wat minidiskjes opgenomen op de computer, flink veel pipes geoefend, 's middags een paar rondjes Mall gelopen met z'n drieën en 's avonds naar pipes les. Ging erg goed, leuke tune geleerd, wel een moeilijke: The Five Mile Chase. Tiarnan zei dat-ie op Kevin Rowsome z'n cd staat en dat zegt al genoeg: Kevin heeft een voorkeur voor wat minder alledaagse en vooral moeilijke tunes. Na thuiskomst vroeg naar bed en begonnen in een Minette Walters deze keer: The Shape of Snakes.
Dinsdag 17 februari - TM
Vroeg op. Eerst naar de toddlerochtend met Hendrikje, maar bij de kerk aangekomen, hek dicht, deur dicht en geen toddlers. Aangezien we in ierland zitten, ga ik er maar van uit dat ze verlaat zijn. Dan maar de boodschappen vooraf doen: tv-licence betalen (116 pond per jaar!) en cheque storten bij de bank. Na een kwartiertje weer langs de kerk: lo and behold, het hek en de deur zijn open! Susan en zoon James en Mary en kleindochter Alexandra zijn er, verder niemand. Rustig zitten kletsen, Hendrikje vermaakt zich opnieuw prima met de babygym. Even komt de moeder van Holly, met Holly zelf die vandaag 1 jaar is geworden. Holly is een lekkere dikkerd en had voor de gelegenheid een mooie rooie glimjurk en zwarte lakschoentjes aan en vond al die aandacht erg leuk. Er werden allemaal foto's gemaakt, ook van ons saampjes, dus misschien binnenkort foto's van moeder en dochter bij de theekrans! Aan het einde van de ochtend kwamen er allemaal opgemaakte koekjes op tafel, chocolaatjes en als piece de résistance een taart met kaarsjes. Hendrikje lag op dat moment al met een fles achter d'r kiezen in de kar te pruttelen. Omdat ik om twaalf ur bij de dokterspraktijk moest zijn, redde ik de taart net niet en kreeg nog snel een punt in folie gewikkeld in de handen gedrukt.
Om kwart voor twaalf naar buiten. Het is prachtig weer: echt voorjaarsweer. Felle zon, blauwe lucht en lekkere temperatuur. Wel winterjas aan, maar open gedragen en mijn sjaal alleen om mijn nek. Wijffie wel met muts op en twee dekentjes in de kar, de lucht is nog erg fris. Ze slaapt heerlijk terwijl we naar de praktijk lopen (en blijft dat doen tot we weer thuis zijn.) Bij de praktijk mag ik meteen door naar de practice nurse, sister Taylor die het uitstrijkje zal nemen. Als ik eenmaal zit, moet ik ontzettend plassen. Dus heel snel naar de wc (kan moeilijk tijdens het maken van een uitstrijkje m'n plas ophouden) en als ik terugkom zegt de andere wachtende mevrouw: je mag al naar binnen hoor, sister Taylor is al geweest! Da's mooi. Eerst wat gegevens gecontroleerd en toen op de tafel. Om een lang verhaal kort te maken: zo'n vijf keer die eendebek erin en eruit (auw), want de baarmoedermond is zoek! Heb ik weer. De zuster moet ook vanaf de zijkant kijken, omdat de tafel aan de korte kant volgebouwd is, niet echt handig dus. Heb ik ook gezegd en toen was ze geloof ik een beetje beledigd... Maar goed, ze heeft een langer stokje gehaald en mijn bips verhoogd en gelukkig, hij was er nog. De baarmoedermond lag erg ver weg (dat had de gynaecologg in het ziekenhuis ook al gezegd). Uitstrijkje was zo gedaan. Ik voelde mij inmiddels helemaal beurs. Als een eendje de praktijk uitgewaggeld.
Eten voor vanavond gehaald en op huis aan. Thuis wil Hendrikje meteen weer een fles. Dat hadden we niet afgesproken! Drie uur ertussen, niet twee. Maar goed, de fles gaat schoon op en blijft ook nog binnen. Er wordt meteen druk in de ogen gewreven en gehuild. Ze is moemoemoe. Zou niet moeten kunnen, maar ja, als ze moe is, is ze moe, dus weer terug in de kar en ze ligt nu lekker te pitten. Ik heb in de voorkamer de lamellen helemaal open gedaan en de gordijnen helemaal opzij geschoven, zodat al dat heerlijke licht (zij het aan de voorkant uit het noorden) de kamer binnen kan komen. Je zit wel even te kijk, maar gelukkig lopen de meeste mensen hier snel voorbij. Het wordt tijd voor een mooie lichte vitrage die de inkijk tegengaat maar niet het licht. Het is trouwens ontzettend druk op de Mall. Sinds de herinrichting is het topdrukte, de hele dag door. Van zeven 's ochtends tot laat in de avond zijn er mensen aan het wandelen en aan het hardlopen. Nu zie ik vooral opa's en oma's met kleinkinderen in de zon lopen. Ik ga denk ik zo ook nog een keertje naar buiten. Net trouwens al met Hendrikje in de tuin geweest, maar de zon was zo fel dat ik nergens kon staan zonder het arme kind te verblinden. Als het wat minder fel wordt, wil ik weer zachtjes aan wat in de tuin gaan doen.
Trouwens: we gaan zondag zwemmen! De twee zwemluiers die we voor Hendrikje hadden besteld zijn binnen. Lief hoor, zo'n petieterig klein zwembroekje. Nou maar hopen dat ze het leuk vindt, zo'n groot bad.
's Avonds bij het in bad gaan van Hendrikje een aantal bloottfoto's gemaakt. Paul was net klaar met douchen na zijn werk en Hendrikje lag klaar voor d'r avondbadje.
Voor het eten hadden we allemaal restjes en daar moest wat van gemaakt worden. Nou ben ik altijd erg slecht in het zelf verzinnen van gerechten, die smaken altijd erg vies, dus ik had mij bedacht dat ik allle ingredienten gewoon los zou klaarmaken, niet moeilijk doen. Toen ik eenmaal de ui en spek had gebakken, dacht ik: rozijnen, mmmmm. De broccoli was ook klaar en ik dacht: alles bij elkaar, even stoven, mmmm. Toen dat allemaal lekker warm was, tortilla's ingesmeerd met mangochutney, prut ertussen. Voor het eerst in lange tijden dat een restjesexperiment van mij goed gelukt is. Het was erg lekker!
PE - Het is tijden geleden dat ik op een dinsdag moest werken en ik moest dan ook gisteren steeds tegen mezelf zeggen 'morgen werken morgen werken morgen werken'. Ik ben ook prompt het gevoel voor welke dag het nou is kwijt. Toen ik in het hotel binnenkwam (tien uur 's ochtends, ik had de vroege dienst) lag de hele bar overhoop: ze waren bezig een nieuw onderdeel te plaatsen (erg handig: het 'aanrecht' loopt nu door boven de glazenwasmachine, waardoor we minder op de grond morsen) en ik kon tot twaalf uur niet achter m'n bar. Dus tot die tijd maar een beetje ontheemd klusjes lopen klaren. Alvast tafels schoongemaakt, voorraad gehaald enzo.
En.... het gaat gebeuren: ik ga volgende week m'n eerste nachtportierdienst draaien! Komt extra bij m'n andere uren, maar misschien dat ik daarmee de extra vrije dagen weer kan compenseren. We zullen wel zien. Lekker gewerkt. Thirs komt me met Hendrikje ophalen en ik heb even fink lopen showen. Groot succes, iedereen vond 'r prachtig :-)
Na thuiskomst snel even douchen en door naar fiddle-les, maar toch nog even wat kwallittietaaim met m'n dochter doorgebracht. Lekker ding. Fiddle les ging vreselijk, ik kon erg goed het verschil merken tussen les hebben na een dag vrij en na een dag werken. En ik moet ook wat meer op een paar lastige tunes oefenen. Thuis had ik nergens zin in, lekker televisie gekeken en nog wat gelezen.
Woensdag 18 februari - PE
Vroeg op: Thirs wil nog gaan sporten VOORdat ik om tien uur moet werken, dus ja , dan moet ik voor Hendrikje zorgen. En wat zien ik bij binnenkomst beneden?!?!?!? AAAAAAAAAAAAARGHHHHHHHHHHH!!!!!! Mijn dochter heeft een jurkje aan! DAT ziet er raar uit! Het is het pakje dat we een tijd geleden van de collegae hebben gekregen. Sja... je ziet nu wel beter dat het een meisje is, maar of ik het nou leuk vind... Kweenie. (TM - Ze kijkt alsof ze het zelf ook nog niet zo goed weet... ;-))
Zo weer werken (WEER de vroege dienst) en vanavond een druk programma: naar een lezing van Greer over muzikale iconografie en daarna een pint drinken op Alan, hij gaat ons bij het hotel verlaten, het was weer tijd voor iets anders. Tsja, zo gaat dat. Jammer hoor, ik mag 'm erg graag.
Het was een mooie lezing van Greer Ramsey, getiteld 'High Crosses and Mediterranean Musicians: the archeology of an ancient musical instrument' en ging over de afbeeldingen van bespelers van de 'triple pipes' op twee hogekruizen hier in Ierland en de Launeddas, de triple pipes van Sardinië. Het blijkt dat hij al tijden geobsedeerd is door de Launeddas, tot mijn verrassing, mag ik wel zeggen, want ik ben er ook al een tijdje in geïnteresseerd. In 2001 heeft de VPRO er een Wandelende Tak aan gewijd met als gast Phons Bax, bij wie ik ooit in Groningen een workshop mondharp heb gedaan. Erg leuke uitzending, al wordt er mij iets teveel geouwehoerd over de persoon Efisio Melis, schijnt niet een erg prettig heerschap geweest te zijn, maar WEL een erg goede piper. Brian vertelde overigens dat Luigi Lai, een van de beroemdste nog levende Launeddas spelers, voor het piping festival van dit jaar is uitgenodigd. Ik ben heel benieuwd en hoop van harte dat-ie komt!
De lezing was in de Cardinal Tomás Ó Fiaich bibliotheek en ik was daar voor de eerste keer. Erg mooi gebouw, mooie bibliotheek, en ze zijn bezig helemaal tot de tanden toe geautomatiseerd te zijn. Indrukwekkend. Thirs heeft er een tijd geleden een gesprek gehad, maar... de fondsen zijn erg beperkt en ze kunnen zich geen extra mensen veroorloven.
Er lag (tot mijn verbazing) ook een krantje, The Ulster Scot. Ik heb het er al eens eerder over gehad, over het Ulster Scots en weet nog steeds niet echt wat ik er mee moet... Ik zou het graag eens onderzoeken, kijken wat er nou authentiek aan is, of het echt nog gesproken wordt en door hoeveel mensen en in hoeverre het gereconstrueerd is ten behoeve van het binnenhalen van subsidies.
Na terugkomst nog een tijdje gewacht op een belletje: de collegae wisten nog niet naar welke pub ze zouden gaan en ze zouden me nog bellen. Zijn ze vergeten, gelukkig, want ik was moe...
Donderdag 19 februari - PE
Vroeg op: vandaag heb ik vrij en Thirs wil ook wel eens uitslapen, dus het is mijn beurt om Hendrikje d'r ochtendprogramma te verzorgen. Om kwart over zes d'r broek verschoond, daarna fles erin en nog voor de vorm teruggelegd in d'r bed maar het mocht niet baten: ze was klaarwakker en druk bezig met de ochtendroutine: stemoefeningen. Hard, zacht, hoog en laag. Doet ze iedere ochtend. Prachtig, zo'n discipline, moeten we d'r inhouden. Vanochtend, ik was toch wakker, heb ik de gelegenheid aangegrepen om de oefeningen op te nemen. Prachtig.
Wat een heerlijke dag! Het is prachtig weer en we tutten met z'n allen lekker wat aan. Opeens wordt er aangeklopt: enorme doos uit Nederland. Van Wim en Tjits, vol met ontZETtend leuke kleertjes die ze voor Hendrikje gekregen hebben van de dochter van een vriendin (dat was het toch, Thirs?). Hema, H&M en ook nog - in ieder geval - mijn favoriete merk: Tinus P. Om deze invasie uit Nederland luister bij te zetten speel ik wat Nederlandse mp3-tjes en begin met 'Even aan m'n moeder vragen' van Bloem. Thirs schiet er helemaal vol van, ze zingt het erg vaak voor Hendrikje. Na 'Als de lichtjes aan het Leidseplein weer branden gaan' van Willy Walda en 'Mijn wiegie was een stijfselkissie' van Zwarte Riek laten we de melancholie voor wat het is en luisteren naar 'Koeien' van Brigitte Kaandorp en de trappelzakboogie enzo.
En laten we het hier dan maar even formeel maken: wij vinden allebei Bløf de beste Nederlandse band van nu en vroeger, althans, in het populaire genre, of misschien wel in alle genres. Ik vind ze zelfs beter dan Bots, en dat zegt nogal wat. Bots raakt(e) een rebelse snaar, Bløf raakt de gevoelige snaar. Goede muziek en prachtige teksten en toen we 'De Zeeuwse Kust' hoorden kregen we toch weer een brok in de keel... Het is niet dat we Nederland missen of weer terug willen, integendeel, maar het is een heerlijk gevoel van melancholie, onbeschaamd de herinneringen oppoetsen. Ik voelde me echt een ex-pat. Lekker gevoel, hoor, lekker zwelgen. Overigens, beste Nederlandse zanger aller tijden blijft natuurlijk Cornelis Vreeswijk.
Vandaag stond Hendrikje nog meer in de schijnwerpers dan normaal: ze is niet alleen opgenomen op minidisk vanochtend, maar ook nog uitgebreid gefotografeerd. In d'r jurkje en daarna in d'r nieuwe Tinus P. pakje. Enne... één van de foto's is zo mooi geworden dat we die ook in 1024x768 formaat beschikbaar stellen, is mooi voor op de desktop :-) En we weten 't, het zijn best veel plaatjes, maar we vonden ze allemaal zo leuk...
Het kan vandaag allemaal niet op: we gaan lekker m'n fooienpot plunderen en met z'n drieën naar Woolworths om DVD's te kopen. Die zijn daar vaak in de aanbieding en ja hoor, raak: we hebben gekocht: Changing Lanes, The Recruit en.... Sneakers. Die laatste is één van de geslaagdste films die ik ooit heb gezien met een ongelooflijke cast: Robert Redford, Dan Akroyd, Ben Kingsley, River Phoenix en Sidney Poitier om er zo maar een paar te noemen. Bij Sainsbury's hadden ze ook nog 'The Limey', een film van Steven Soderbergh, liggen voor weinig en daar had ik al heel veel over gehoord, dus ook gekocht.
En en en en en ... vanavond eten we afhaal-Chinees! Joepie! Special Flied Lice! Het is feest vandaag! We weten niet wat we vieren maar we doen het vol overgave :-)
TM - Jaja, lekker uitslapen! Voel ik mijn die twee uurtjes extra toch een uitgeknepen citroen. Zullen wel ontwenningsverschijnselen zijn. De doos met kleertjes maakt al veel goed, vol met HEMA en H&M, altijd goed. Ik schrijf later op de dag alles in het zwangerschap-geboortenotitieboek, zodat we weten wat we gekregen hebben. Ik heb gemerkt dat je erg snel vergeet van wie je wat hebt gekregen/geleend, dus het boek komt goed van pas. Het staat vol met 'geleend Rag rompertje HEMA 62/68 wit, beertje' enzovoort.
Verder rustig aan gedaan, met z'n 3-en op stap, thuis lekker dvd-kijken en chinees eten.
Vrijdag 20 februari - TM
Vroeg naar Curves, Paul was al om 10 uur beneden! Goed gesport, maar naderhand licht bloedverlies. Mmm. Óf ik ben eindelijk ongesteld geworden (alweer), óf het uitstrijkje en het sporten zijn toch iets teveel geworden voor mijn onderste. Het weekend maar even aankijken en anders maandag even contact opnemen met de huisarts.
Ik ga boven met Hendrikje in het ledikant de kleertjes uitzoeken en opbergen. Er zijn nu zoveel kleertjes, dat een herorganisatie nodig is: pyama's in een la en broeken duidelijk zichtbaar op de plank en alle andere kleertjes aan een knaapje. Ben ik lekker lang mee bezig. Hendrikje vindt het niet zo: in bed liggen terwijl het niet donker is, ondanks de speeltjes om haar heen. Al gauw wordt er flink gepiept en komt Paul 'to the rescue!' Beneden valt ze uiteindelijk wel in slaap gelukkig.
PE - Nou moe, hebben we eindelijk een leuk merk kleertjes gevonden, horen we van Melanie dat Tinus P. hartstikke failliet is! Maarrrrr... dat houdt wel in dat er op allerlei tweedehandskleertjessites vanalles voor weinig te koop is. Da's weer een voordeel :-)
Vandaag, ummmm, beetje aangerotzooid, gecomputerd, veel geoefend op viool en zelfs m'n eerste Zweedse tune geleerd, een wandeldeuntje. De deun op zich is vreselijk simpel, maar de versieringen eromheen en de subtiele wisselingen in tempo maken het erg moeilijk om het authentiek te laten klinken. Maar... het begin is er. Ik ben bezig met een ontdekkingsreis van mijn verleden en de speelmanmuziek van de vakanties naar midden Zweden is een van die vergeten maar herontdekte schatten.
Op het werk een van de heerlijkste vrijdagavonden gehad: niet achter de bar gestaan, maar voorbereid voor morgen: we hebben dan Callan bar open, de bunker EN een diner voor zeshonderd man. Lekker opgeruimd, glazen gewassen (met een machine), de glazenvoorraadkamer opgeruimd en de sterke drankvoorraad aangevuld. Na afloop boven nog even geholpen met opruimen en redelijk op tijd thuis. En dat was maar goed ook, want...
Zaterdag 21 februari - PE
... vroeg op! Nou ja, om negen uur. We gaan vandaag naar Craigavon. Gedouched, gepikt en gedreven en om half elf met z'n drieën op weg naar het busstation. Bus naar Portadown, overstappen op de bus naar Lurgan en bij het Rushmere Centre, een groot winkelcentrum, uitgestapt. Een voetgangersbrug lijkt direct naar het Civic Centre te leiden, maar... daar staat een groot hek omheen en we moeten heeeeeeeeelemaal omlopen naar de hoofdingang.
Binnen eerst allebei heel erg plassen en daarna dumpen we Hendrikje in de creche. Jaja. We voelen ons er allebei wat ongemakkelijk mee, zomaar onze dochter bij een paar vreemde vrouwen achterlaten, maar, we laten ook een fles en luiers enzo achter en het zou allemaal goed moeten gaan.
En waar zijn we dan wel heengeweest? Het is de beurs van Go. Hun slogan is "don't sit and wait for it to happen, just go for it". Het is een informatiebeurs "Start your own business". We hebben een idee, we zeggen nog niet wat want we hebben wel meer ideeën en we weten nog niet wat het precies gaat worden, en we hoopten hier wat meer informatie te krijgen. Nou, dat is wel gelukt. Na een half uur liepen we al duizelend rond, wat een informatie.
En... wat een hulp! Allerlei gratis (GRATIS) cursussen, bijvoorbeeld een vierdaagse cursus voor startende ondernemers over alles wat er zo bij komt kijken, een bijna gratis cursus sociale hygiene (acht pond, da's toch niet veel) en goh, wat jammer, jullie zijn net te laat, jullie hadden naar een seminar in London gekund, vlucht en hotel worden betaald door de overheid. Nou ja! En als je een bedrijf gaat beginnen krijg je zowiezo achthonderd pond (wij zijn met z'n tweetjes, zouden dan zestienhonderd pond krijgen) als kickstart.
Na een uur denken we toch, laten we even in de creche gaan kijken en dat was maar goed ook: wij stonden nog op de gang en hoorden een erg bekend babystemmetje hartverscheurend krijsen. Eenmaal binnengekomen zien we een toch wat radeloze crechemevrouw met Hendrikje op d'r arm, Hendrikje met een half afgezakte luier aan. Volgens de mevrouw had Hendrikje last van koliek. Koliek me hoela, ze was gewoon doodmoe. Na een kordaat ingrijpen van Thirs hebben we onze dochter de rest van de tijd gewoon in de draagzak meegenomen, ze sliep als een blok. Vreselijk voor Hendrikje, maar het geeft je als ouder toch wel een lekker speciaal gevoel, jij weet in ieder geval WEL al een beetje wat de gebruiksaanwijzing is en zo'n rare vreemde mevrouw drukt maar wat lukraak op wat knoppen, en duidelijk dus de verkeerde.
Intermezzo TM - Ach gos, het arme kind, werd helemaal heen en weer gehupst. Ze was zo overmoe, dat straalde er (voor ons althans) gewoon van af. Neerleggen en maar even laten huilen, want eerst moet die luier verschoond, daar is even niets aan te doen. Oppasmevrouw vond een speen toch wel nodig (daar krijsde Hendrikje gewoon omheen) en toen dat niet hielp, weer oppakken. Oeeoooee, laat d'r nou gewoon liggen, knarsde ik door mijn tanden onhoorbaar. Toen H. eindelijk schoon end droog was, snel de draagdoek omgedaan en haar mee naar buiten genomen. Binnen 15 meter ging het krijsen over in snikken, daarna in hikken en daarna in slapen met af en toe een hele diepe zucht. 'T arme kind was zo moe. Toen heb ik haar maar weer mee naar binnen genomen naar de beurs. Iedereen was helemaal vertederd. "Ach, wat is ze lief! " Ja hè, wij gemaakt!
Vervolg PE - We hebben vreselijk veel informatie gekregen, krijgen nog vanalles toegestuurd, hebben adressen van contactpersonen gekregen en allerlei webadressen. Ook hebben we een businessplan gekregen van een soortgelijk bedrijf en kunnen nu naar hartelust gaan voorbereiden. Als de plannen wat concreter zijn horen jullie meer :-)
Ik moet om vijf uur werken en trouwens, we kunnen niet meer informatie verwerken en gaan rond half drie er weer vandoor. In Portadown moeten we een uur wachten en gaan even lekker lunchen. Daarna de 'langzame' route via Loughgall genomen en da's toch wel erg mooi. Thirs had het nog nooit gezien en zat d'r ogen, als ze ze niet dicht had, uit te kijken. Mooie uitzichten en veel boomgaarden.
Overigens: Kieran, de vriend van Claire, komt morgen de troep uit de schuur ophalen en maandag komt Claire langs met een makelaar om het huis te taxeren. We zijn benieuwd.
Ruim op tijd thuis en ik ben ook mooi op tijd op m'n werk. En toen begon de ellende. Ik weet niet wat ze bezielt, maar op een avond dat we een diner met zeshonderd man hebben, sta ik achter de bar met twee volslagen nieuwelingen en bestaat ook de floorstaff voor de helft uit nieuwkomers. Was geen fijn avondje. Sjongejongejonge. Gelukkig hebben we gisteren goed voorbereid en zijn er niet echt rampen gebeurd, maar het scheelde niet veel. Nou... eigenlijk is er wel een ramp gebeurd: een meisje van de floorstaff werd om twee uur 's nachts getekst (dat betekent dat ze een tekstboodschap op haar draadloze telefoon ontving) dat er iets met een vriend(in) van d'r was gebeurd. Blijkt dat die vriendin overleden is in een auto-ongeluk. Niet leuk.
Ik kwam overigens ook nog Gerard tegen, met wie ik blijkbaar afgesproken had woensdag iets te gaan drinken. Dat ben ik dus echt helemaal vergeten. Ik herinner me nog wel dat toen Brian vroeg of ik meeging naar de lezing dat ik dacht ver weg achterin m'n hoofd een belletje te horen rinkelen, maar kon er absoluut geen touw aan vastknopen. Nou blijkt dat ik afgelopen zondag, tijdens m'n werk, op de laatste dag van mijn werkweek en dus volledig murw gebeukt en vrijwel hersendood, de afspraak gemaakt heb. Moet ik voortaan dus maar opschrijven... ik schaamde me dood.
Thirs had vanavond d'r eerste huis-zangsessie, maar het blijkt dat we nu in de mid-term zitten: allerlei kinderen hebben vrij van school en iedereen is op vakantie. Ik ben benieuwd hoeveel mensen er geweest zijn.
Enne... nog iets: we hebben WEER geld van de overheid gekregen, dit keer Child Tax Credit voor onze gewijzigde gegevens, nu Thirs dus niet meer werkt. Met terugwerkende kracht ruim driehonderd pond gestort gekregen en voor de komende tijd veertig pond per week. Het is ongelooflijk waar je allemaal voor in aanmerking komt als je sja, ik wil niet zeggen arm bent want dat zijn we absoluut niet, maar hoe zeg je dat anders, ummm... onder een bepaalde loongrens zit. Da's wel een mooie. Nou, het is nu half vijf 's ochtends, even douchen, slapen en om elf uur weer op: morgen (of eerder straks) om twaalf uur weer werken.
TM - Pfff, ik was na de beurs wel moe zeg, het tuitte gewoon in mijn oren. De hoeveelheid informatie die je krijgt is teveel om in één keer in je op te nemen. Gelukkig overal papieren info meegekregen.We konden in Portadown nog wat eten en drinken, want tijdens de beurs was er helemaal geen koek en zopie! Lekker lasagne met friet gegeten. Ja, is een beetje rare combinatie, maar hier heel gewoon. Bovendien had ik wel trek in allebei.
In de bus lekker zitten soezen en als Paul zei: 'kijk!' snel mijn ogen opengedaan ;-). Ik zag een beetje op tegen vanavond, de zangsessie. Ik heb Margreth al een hele tijd niet gezien en we hebben elkaar ook al een hele tijd niet meer gesproken. We waren de beste vriendinnen, totdat we elkaar een beetje teveel op de lip zaten. Ok, eerlijk zeggen, zij zat mij een beetje teveel op mijn lip. Het zag er naar uit dat er niet al te veel mensen zouden komen, dus als we nou met z'n 2-en zouden zijn, zou dat wel goed gaan...
Hoedanook, ze wilde Hendrikje graag zien, dus ik heb haar uitgenodigd te komen eten. Geprobeerd bij Sainsbury's snel eten te kopen en nog wat drinken voor vanavond. Onderweg kwam ik Brian tegen, kletskletsklets. Toen kwam ik nog iemand tegen van de antenatalklassen, kletskletsklets. Paul is al bijna klaar om te gaan werken als ik thuiskom. Sally op het antwoordapparaat: kan niet komen, is inderdaad de hort op. :-(. Alleen Ann en Pat zouden nu nog kunnen komen.
Als Margreth er is, geef ik Hendrikje nog een fles en denk erover om haar maar voor een keer zo in haar bed te stoppen. Daar is zij het onderbewust niet mee eens en spuugt nog eens lekker van alles haar nek in. Toch lekker in bad. Daarna een snelle pastamaaltijd met spekjes en een sla gegeten. Er komt inderdaad niemand anders opdagen, BOEHOEHOE! Ik wil een leuke sessie! Gelukkig blijkt dat Margreth en ik elkaar zo veel te vertellen hebben dat we de tijd tot tien uur doden met kletsen. Daarna kan ik mijn ogen bijna niet open houden en wil Margreth mij niet uit m'n bedje houden. Ze slaapt in de jeugdherberg (gelukkig) en we nemen beter afscheid dan de laatste keer. Snel het bed in en pitten.
Zondag 22 februari - TM
Nou, geen last meer gehad van bloedverlies, dus waarschijnlijk iets te hard van stapel gelopen. Rustig aan doen dus en morgen misschien naar de huisarts voor een controle.
Twee keer de Mall rondgelopen met de kar. Hendrikje was goed moe, maar bleef stug bomen kijken. Pas thuis na een fles viel ze in slaap. Ik schrijf dagboek bij en wacht op Kieran om de spullen uit de schuur te halen.
Het overgrote deel van de troep uit de schuur is weg! Met z'n tweetjes, Kieran en z'n broer, hebben ze een bestelauto en een aanhanger volgeladen. Ergens in de komende weken zal hij nog eens langskomen om de wasmachine en het matras op te halen. Da's mooi geregeld. Als ze klaar zijn, drinken ze nog een kop koffie tot Claire Kieran komt ophalen. Niet veel later is het tijd om de spullen te pakken en naar het zwembad te gaan. Daarover straks weer meer.
Pfffff, volgende keer ga ik niet meer alleen naar het zwembad met Hendrikje. Je hebt twee paar handen nodig! Om kwart voor drie werd Hendrikje min of meer wakker, dus ik heb haar ingepakt en in de draagzak meegenomen naar het zwembad. Fles mee, voor het geval dat. Ze had eigenlijk thuis al een fles moeten hebben, maar daar heeft ze doorheen geslapen en vlak voor het 'zwemmen' moet je geen fles geven i.v.m. kotsneigingen, zeiden de experts. Dus, in de babyunit eerst mijzelf in badpak gehezen, toen Hendrikje en toen met Hendrikje op de arm geprobeerd de tas en mijn jas/sjaal in een locker te stoppen waarvan het deurtje met een veer vastzit... Aaaaaaaargh! Enfin, uiteindelijk mijn handdoek op de grond gelegd, Hendrikje daarop en alles erin gepropt. Hendrikje met haar zwembroek aan en een jasje aan meegenomen naar het zwembad, waar we door iedereen met grote belangstelling werden bekeken. Het kleine bad bleek vol te liggen met meer dan toddlers, ook kinderen van een jaar of acht waren aan het spelen en spetteren, dus het was nogal een golfslagbad. Terwijl ik met Hendrikje naar een rustig plek loop naast het bad, voel ik opeens allemaal warm vocht langs mijn benen lopen: mevrouw heeft alvast van de zenuwen in haar broek gepast. Nou houdt een zwemluier wel ontlasting vast, maar dus geen urine. Net gedaan alsof ik niets merkte, kunt er toch niks meer aan doen. Die kleine in een houdgreep op de arm genomen en via het trapje het bad ingegaan.
'Mm, mam, ik weet niet of ik dit wel leuk vind hoor, nee, ik geloof dat ik maar even ga huilen. Of toch niet. Het is best nat, eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo lekker...alhoewel in bad is het ook leuk.' Enfin, Hendrikje wist het niet zo goed. Ik heb haar de hele tijd dicht bij mij gehouden en langzaam in het water laten zakken. Het was geloof ik meer het lawaai en de spetters die haar deden huilen dan het water. Toen maar helemaal in het hoekje gaan staan om alles te bekijken. Dat vond ze wel interessant. We zijn een minuut of vijf in het water geweest en toen vond ze het wel weer genoeg. Is ook wel genoeg voor een eerste keer. Uit het bad stappen met een kind op de arm is niet zo makkelijk als erin, dus ik moest haar op de kant leggen en er snel zelf uitklimmen. Toen goed ingepakt in een handdoek en terug naar de kleedruimte. Eenmaal uit het water was ze erg nieuwsgierig en vrolijk. Toen moest ik weer een tactiek verzinnen om de spullen te pakken, zonder Hendrikje te laten vallen. Dus, ik haar alvast vastgezet op het aankleedkussen in de babyruimte, zwemjuf die daar vlakbij zat gezegd, dat Hendrikje daar lag en toen heel snel de spullen uit de locker gehaald. Pffff, wat een zenuwegedoe. Gelukkig bleef Hendrikje heel rustig de hele tijd, dus ik kon ons rustig omkleden en alles inpakken zonder echt in de stress te schieten. Ik heb nog even geïnformeerd wanneer er doordeweeks momenten zijn waarop het in het kleine bad rustig is: tussen half twaalf en twee. Nou, als Paul pas om vijf uur moet werken, gaan we met z'n 3-en zwemmen. Dan kunnen we de taken een beetje verdelen en kunnen iets leuks met z'n drietjes doen.
Als we op het punt staan naar buiten te gaan, vindt Hendrikje het wel tijd voor een fles. Ze is ook erg moe, dus ik besluit eerst naar huis te gaan en daar te voeden, dan kan ze meteen slapen daarna. Tijdens de wandeling terug valt ze al in slaap, dus ik kan ongestoord nog langs Sainsbury's om poedermelk te kopen en wat extra saus voor de pasta vanavond. Ze oogst, ook ingepakt, veel bewondering van de Sainsbury's cassières. Eentje komt speciaal mijn boodschappen inpakken zodat ze een excuus heeft om even te gluren: ze had Hendrikje van de week ook al uitgebreid bewonderd. We maken nogal wat vrouwen 'broody' de laatste tijd ;-)
Thuisgekomen weer een vrolijke Hendrikje op de bank die enthousiast met de ledematen wappert als ik de fles tevoorschijn haal. Sinds kort legt ze de link tussen fles met wit spul en eten. Ze houdt ook op met huilen, of gaat in ieder geval minder huilen soms als ze de fles met inhoud ziet aankomen.
Leuk mailtje van mijn zus: gesprekje tussen Ragnhild, mijn zus, en Jona, mijn neefje van 2,5. Jona; ik wil ook naar Ierland. Rag: oh ja? J: ja, naar ome Paul. R: leuk! J: ja, en naar tante Tizza. R: uhmmm. J: en Hin Prikje. R: pardon? J: Hin Prikjuuuh! R: oh, Hendrikje! J: ja, Hin Prikje! Even later: R: Jona, hoe zeg jij Hendrikje? J: Hin Prikje. R: OK. J [TM: heeft inmiddels door het niet Hen Prikje moet zijn]: maar ik kan wel Loemer zeggen! R: hahaha! J: waarom lach je nou, mam? [TM: Jona heeft nog een neefje en die heet Roemer ;-)]
Maandag 23 februari - TM
O jee, Paul heeft al om 10 uur dienst, dus ik moet om negen uur bij Curves voor de deur staan, anders lukt het vandaag niet meer. Om half acht een uitermate vrolijk Hendrikje mee naar beneden genomen en even wat dagboek geschreven en online gezet. Zonder te douchen (hè gat, ja nou, ik ga na Curves sowieso douchen) m'n sporttenue aangetrokken en Paul gewaarschuwd dat ik er vandoor ging en dat Hendrikje lag te pitten. Weer glas weggebracht: het gangetje wordt nog eens opgeruimd! Bij Curves precies om negen uur begonnen. Met afgelopen vrijdag in het achterhoofd rustig gedaan. Bij de eerste twee hartslagmetingen zat ik netjes in de voor mij gunstige zone, bij de laatste er net iets overheen, maar niet te veel. Ik voelde me naderhand ook een stuk lekkerder.
Snel terug naar huis, waar Hendrikje 'zelf' haar fles vasthoudt! Ze ligt op haar rug en de fles hangt tegen d'r borstkas aan en ze houdt beide handjes tegen de fles. We prijzen haar uitbundig waardoor ze erg moet lachen en prompt de fles loslaat. Agh well, alle begin is moeilijk. Ik heb haar afgetankt en in bed gelegd, want ze was weer moe (nog geen uurtje wakker!). Omdat ik toch al zo bezweet was en van alles in het huishouden had laten verslonzen de laatste paar dagen (weekend hè) én omdat er vanmiddag een taxateur komt voor het huis, besloot ik in sporttenue meteen even goed de benedenetage te doen: stofzuigen, stoffen, wassen draaien, badkamer poetsen, afwassen. Zo hé, echt wel schoon huisje nu!
Het is nu pas 11 uur en ik ben dus al klaar met mijn maandagtaken in het huishouden! Het is prachtig weer, dus ik ga strakjes een wandeling maken, boodschapjes doen voor vanavond en dan thuis wachten op de taxateur. Waarschijnlijk is dat een kwestie van erin en eruit, maar je moet er wel zijn natuurlijk. Ik ben erg benieuwd wat de waarde van het huis is. Ik hoop niet dat het erg gestegen is, anders kunnen we het nog niet kopen. We kunnen in ieder geval binnenkort een surveyor laten komen om de bouwkundige staat van het huis te laten controleren. Misschien kunnen we op basis daarvan, en op basis van eventuele noodzakelijke verbouwingen de prijs drukken. We zullen wel zien.
15.00 uur. Claire is net geweest en heeft met een makelaar(ster) het huis bekeken. Ik geloof dat de vraagprijs nu achter gesloten deuren wordt bekokstoofd. Claire zal ons in ieder geval zo snel mogelijk bellen met de resultaten. Ik dacht dat de prijs meteen wel meegedeeld zou worden, maar dat is waarschijnlijk te informeel.
Even iets heel anders. We hebben gemerkt dat best veel mensen in oktober het geboortekaartje dat wij via de mail hebben gestuurd in pdf-formaat niet hebben kunnen openen. Ik ga nu proberen het kaartje hier op de site bij te voegen. We hebben nog heel erg veel papieren exemplaren (beetje enthousiast ingeslagen), dus wie er nog een papieren kaart wil, die mag dat zeggen of mailen, dan sturen we die alsnog op.
Nou, de foto hiernaast is dus mislukt, maar in de beeldverslagen van oktober onder Hendrikje staan een thumbnail en een preview formaat. Hoop ik. Even kijken hoor. Ja, hèhè, hij doet het! Misschien dat Paul er nog aan gaat knutselen. Ik had het kaartje hiernaast staan met een link naar de grote versie. In de proefversie doet hij het prima, maar zodra ik alles online had gezet, was hij alles kwijt, snotverjotje. En de link die had gemaakt naar de beeldverslagen doet het ook niet meer :-( Zo dan maar: ga naar hendrikje, plaatjes, oktober, geboortekaartje, klik pop up preview et voilá!
)
Net even naar de bieb geweest en wat interieurboeken gehaald én een frisse neus. Niet bij de bieb hoor, buiten. "Dag, mag ik van u één frisse neus?" Kipkerrieprutingrediënten meegenomen op verzoek van Paul, lekker makkelijk.
PE - even een helpende hand geboden en zie daar, plaatje :-)... He, lekker dagje gewerkt en voordat ik het vergeet en iedereen zich zorgen gaat maken: de afgelopen dagen ook HEERLIJK geslapen. Weet niet wat het geweest is, maar het is in ieder geval voorbij. Vanmiddag kwamen er drie mannen eten in m'n bar, een Ier en twee Nederlanders. Ik loop naar hun tafel toe om de bestelling te nemen zegt één van de Nederlanders: "O God, is dat menu ook nog in het Engels, ik snap er geen ruk van". Waarop ik 'm in het Nederlands vertelde dat ik het allemaal wel even uit zou leggen. Verbazing alom :-)
Net thuis, met Hendrikje op schoot e-mail en dagboek gelezen terwijl Thirs het badje laat vollopen en ineens begint Hendrikje op het toetsenbord te rammen. Zie hieronder het allereerste anorganische wat onze dochter in deze wereld geproduceerd heeft:
Ω ¡æ« ? ,.SÛ````````[/ 0909?KJ n h hKNAP he?
TM - Om half zes Hendrikje fles gegeven en om tien voor zes haar in de draagzak gedaan om Paul op te halen in het hotel. Ik had vanochtend gevraagd of hij dat leuk zou vinden en dat was zo: kan ie weer met z'n dochter pronken. Ik dacht, als ik nou niet ga (lekker warm geïnstalleerd op de bank enzo), dan is ie vast teleurgesteld. Dus door de kou naar het hotel gelopen, waar de dames alweer kirrend klaarstonden om Hendrikje te bewonderen. Paul was zich van geen dochter bewust tot ik vlak achter hem stond en was blij verrast (was het dus vergeten...). Eindelijk Becca ontmoet die al meerdere keren kleertjes voor Hendrikje heeft gekocht én donderdag gaat oppassen als wij allebei ons inzetten voor de Armagh Roadrace. Leuke meid, ik had haar nog helemaal niet gezien, en zij had Hendrikje ook nog nooit gezien! We hebben dus nog even staan kletsen (en een klant laten wachten :-0.)
Hendrikje in bad gedaan, ze stonk een uur in de wind achter haar oor van al die gelekte melk vandaag. Ze was erg enthousiast aan het schoppen en spetteren en in haar ogen aan het wrijven. Gelukkig is de bedmelk van een niet-prikkende soort. Paul heeft nog even op de bank met haar liggen kletsen, terwijl ik alvast ging koken. Paul heeft haar ook naar bed gebracht. Helemaal trots.Erg lekker kerrieprutje gefabriekt, met paprika en rozijntjes. Op de bank wat tv gekeken en de biebboeken doorgebladerd: staan erg leuke ideeën in. Ik weet nu eindelijk waar die gordijnband met draaitjes toe dient! (Aantrekken en dan heb je instant rimpels. In je gordijnen.) Vroeg naar boven en vroeg slapen.
Dinsdag 24 februari - TM
Vroeg op, om half zes was Hendrikje al wakker, dus flesje erin. Ze was duidelijk alleen maar wakker geworden voor een fles, want ze had het grootste deel van de tijd haar ogen dicht. Na de fles heeft ze, en ik dus ook, nog anderhalf uur geslapen. Goed geslapen en lang ook. Vandaag ga ik naar de bank om twee spaarrekeningen te openen, eentje voor onszelf en eentje voor Hendrikje. Verder? Weet niet. Belastingformulier invullen? Ik heb vandaag de nederlander-in-het-buitenland-formulieren gekregen, of ik maar even 82 vragen wil beantwoorden. Gelukkig kunnen we er een heleboel overslaan, omdat we voor de periode dat we hier zijn geweest geen inkomsten e.d. in Nederland hadden. Maar je moet alle vragen toch lezen. Ik heb de helft al ingevuld en toen dacht ik, doe ik wel een keertje als ik Hendrikje aan Paul kan overlaten.
Morgen gaan we waarschijnlijk met z'n 3-tjes zwemmen! Paul lijkt het ook erg leuk, dus we gaan het proberen. Hopelijk is het tussen de middag dan inderdaad rustiger. Ben benieuwd.
Vanochtend dus naar de bank. Hendrikje sliep, dus die heb ik heel voorzichtig in de wagen ingepakt en die heeft de hele sessie doorgeslapen. Om 11 uur begonnen we met het aanvragen van twee spaarrekeningen en om kwart over twaalf was ik klaar... Het kostte nogal veel tijd om alle computerschermen te doorlopen en alles uit te printen, maar we hebben ze nu. We kunnen online geld overmaken, dus dat scheelt ook weer een trip naar de bank. Thuisgekomen allebei gegeten en terwijl Hendrikje weer ging slapen, heb ik een huizenblad doorgekeken. Veel tips over de procedure die ik nog niet kenden, dus het is geen miskoop geweest. Daarna met die Mutti gebeld en tv gekeken. Als Hendrikje weer wakker is eerst haar neus eens uitgebaggerd. Ze is hartstikke verkouden met een enorme snotneus, dus het difrax-snotzuigertje (smerig hè) komt goed van pas (bedankt zus!). Gelukkig is ze wel erg vrolijk.
Woensdag 25 februari - TM
Na een vroege fles heerlijk tot half negen geslapen. Er ligt een klein laagje sneeuw! Omdat Paul zich pas verzuchtte "wanneer komt Hendrikje weer eens in ons bed slapen hè?", leek vanochtend mij een mooie gelegenheid. Ik wilde sowieso eerst naar Curves en dan met z'n drietjes naar het zwembad. Hendrikje na de tweede fles naast Paul geïnstalleerd in het grote bed zodat ze samen nog even konden sudderen terwijl ik mij in het zweet fitnesste. Voor ik wegging het zwembad gebeld om te vragen of het kleine bad inderdaad vrij was tussen de middag. Tussen 12.15 en 13.15 was er niemand geboekt.
Na een goede ronde Curves met extra toelichting en commentaar van de gymjuf ga ik met capuchon op door de sneeuw weer naar huis. Ik hou mijn sportspullen maar gewoon aan, dan hoef ik mij niet vijf keer om te kleden vandaag. We geven Hendrikje eerst nog een fles, vragen ons af wat nou eigenlijk Paul z'n zwembroek is (zo lang is het geleden dat hij heeft gezwommen), vinden het gelukkig en lopen dan naar het zwembad.
Met vereende krachten (Paul de spullen, ik het kind) krijgen we ons allemaal zonder al te veel gedoe in zwemtenue en in het water. Hendrikje is weer sterk in dubio of dat zwemmen nou leuk is. Vandaag is er helemaal niemand in het kleine bad, dus we hebben de ruimte en de rust om haar wat langer is het water te houden. Jammergenoeg staan er ergens deuren open, waardoor het erg koud is boven het water. Ons meisje is af en toe heel erg aan het rillen. Als ze maar ver genoeg onder water is en tegen één van ons aan ligt, gaat het wel. Op een gegeven moment ga ik de bij opa en Femke populaire snoekduik proberen (een paar meter van haar af onder water duiken en dan dichtbij opduiken en kiekeboe roepen. In eerste instantie zie je haar denken: mens, doe toch normaal. Maar bij de tweede en derde keer komt er heel voorzichtig een lach en een 'aaahhgg!'. Paul wil het ook proberen (als je haar vasthoudt, zie je de reactie niet). En ja, ook daar wordt gelachen. Nou, da's al wat. Als ik nog een beetje aan het ronddobberen ben, begint Hendrikje ook nog eens met haar handjes in het water te slaan! Ze begint jammergenoeg ook in haar oogjes te wrijven en krijgt het echt koud. Dus, ma eruit, Hendrikje wordt rechtstreeks in een handdoek gedeponeerd en afgevoerd, terwijl pa nog wat baantjes gaat trekken. Op de aankleedtafel ligt dan een nat rillerig meisje die langzaam blauwe armpjes krijgt. Ach gut, snel flink drogen (wat erg moeilijk is met natte handen en een klamme handdoek), kleertjes aan en weer terug. Ik ga ook nog even een paar baantjes zwemmen, maar hou het niet lang vol. Eerst fitnessen, dan heuvel op naar het zwembad, badderen én nog baantjes zwemmen is teveel van het goede. Dan maar weer om de beurt aankleden, terwijl de ander Hendrikje vermaakt. Als ik als laatste terugkom met de draagdoek al om, hangt Hendrikje al slapend tegen Paul, ze is hartstikke moe.
Heerlijk ingepakt naar huis terug en ik ben me een partij gaar! Paul moet nog even naar de bank en haalt dan meteen wat eten voor mij vanavond. Ik stort na een fles gegeven en wat tv gekeken te hebben op de bank in slaap. Ik heb, geloof ik, wel anderhalf uur geslapen. Ik ben bovendien ook wat verkouden geworden, hoofdpijn en drukkend gevoel in mijn voorhoofd... Als dat maar niet doorzet. Hendrikje slaapt nu ook al een uur of drie. Ik laat haar maar gewoon slapen, dan maar wat later in bad en bed strakjes.
Hendrikje werd toch om kwart over zes wakker. Nou ja, wakker, d'r oogjes gingen open. Bad en fles waren genoeg om de oogjes weer dicht te laten gaan en om tien over zeven lag ze weer te knorren. Ze doet het zo goed! Ik ben hartstikke trots op haar!
Zelf een pizza gegeten en wat tv gekeken. Video geprogrammeerd (hoop ik) om de aflevering van Frasier op te nemen, hoop dat het lukt. Om half elf naar bed. Paul heeft tot elf uur dienst, maar ik ben gaar dus ik zie hem morgen wel.
PE - Dat was hartstikke leuk, zwemmen! Inderdaad een hele tijd geleden, althans, in een zwembad. Ik denk met Ernest in Amsterdam, ergens in 1991/1992. Daarna nog wel in zee en in meren gezwommen maar dat dan weer bij voorkeur in adamskostuum, dus daar heb je die zwembroek ook niet bij nodig. Maar, met zwembroek aan en in een zwembad was lang zo erg niet als ik mij dacht te herinneren en het is natuurlijk prachtig om daar met z'n drieën wat rond te spetteren. Zeker voor herhaling vatbaar en ik wil wel wat baantjes gaan trekken, schijnt goed voor je rug te zijn en dat kan ik op het moment wel gebruiken.
Toen we in het zwembad waren kwam er ineens een man binnen met een zwarte vlek op z'n voorhoofd. Ik dacht, zeker niet goed gewassen, automonteur, schoorsteenveger ofzo. Alleen toen kwam er NOG één binnen en toen een mevrouw en die zwarte vlekken op de voorhoofden bleken zwarte kruizen in meer of mindere staat van vervaging te zijn. En toen begon het me te dagen. Het is woensdag vandaag. En m'n vader had me verteld dat ze met de band met karnaval moesten spelen en toen viel het kwartje: het is vandaag aswoensdag! Dat heb ik in Nederland nog NOOIT gezien, een askruisje op aswoensdag.
's Middags op m'n gemakje wat rondgehobbeld door Armagh: naar de bank en wat boodschappen gedaan. En daarna op naar werk en het was me een partij rustig: wederom aswoensdag. Het blijkt dat je op aswoensdag geen vlees en eigenlijk helemaal niets mag eten. Dus de lunch was al erg rustig geweest en ook de avondspits bleef uit. Rustig aan gedaan dus, lekker schoon lopen maken enzo. En toen...
... vroeg 'kleine Paul' (zo worden we door de collegae uit elkaar gehouden) of ik zin had om nog wat op z'n kamer te komen drinken. Gezellig. Nou, dat was dus heel erg gezellig: een fles Jack Daniels en een limonadeglas Bushmills later kwamen we erachter dat het zes uur 's ochtends was. We hebben het over van alles gehad: eerst de nuchtere praat over muziek en collega's en elkanders achtergronden en daarna werden alle wereldproblemen opgelost, werd het hotel van het ideale management voorzien en werd het doel van het leven besproken. Stewart, de sous-chef (of misschien wel chef), kwam rond een uur of drie ook nog even langs om een duit in het zakje te doen.
Al met al een heerlijk avondje doorzakken zoals ik in lange tijd niet meer gedaan heb, maar ik had het wel wat beter kunnen plannen: ik heb straks de vroege dienst, begint om tien uur, negen uur op, hum, dat is dus twee uur slaap.
Donderdag 26 februari - TM
Af en toe is die Paul van mij zo'n oen hè. Vannacht werd ik om een uur of twee even wakker, keek naast mij, geen Paul. Mm, waarschijnlijk een function in het hotel en ik draaide mij weer lekker om. Om zes uur word ik weer wakker om naar de wc te gaan (en door mijn eigen gesnurk) en nog steeds geen Paul. Dan zal hij wel beneden liggen vanwege mijn gesnurk. Beneden: geen Paul, ook geen werkkleren of andere werkparafernalia. Mmm, nou begin ik mij toch wel zorgen te maken. Deur is niet op de knip, hij heeft zijn sleutels bij zich, er is niets ingesproken op het antwoordapparaat. Voordat ik mij echt zorgen ga maken, bel ik het hotel op om te vragen of hij daar nog is. Als dat zo is, dan hoef ik mij alleen maar kwaad te maken. De nachtportier die opneemt is net nieuw, dus die weet zo 1-2-3 niet of Paul er nog is, maar er zijn geen functions geweest. Hij zal eens gaan rondvragen, dan belt hij terug. Terwijl ik heen en weer loop in de woonkamer, hoor ik een sleutel in de voordeur gestoken worden. Gelukkig! 'Sorrysorrysorry.' 'Wat heb je gedaan dan?' 'Andere Paul vroeg na de shift of ik nog meeging een neut drinken en ik dacht dat het pas een uur of drie was. Toen hij zei dat het vijf voor zes was, schrok ik mij een hoedje [of beter: sssssrok ik meeen hoedje]. David zei bij mijn vertrek dat je net gebeld had. Sorrysorrysorry' Ik moest wel een beetje lachen, maar ik was toch ook boos. Ik heb hem op het hart gedrukt, gewoon te bellen als hij eens wegblijft om te stappen, want dan hoef ik mij tenminste niet ongerust te maken. Als ik vraag hoe laat hij op moet staan, wordt hij indirect gestraft: hij moet om tien uur weer werken! Eigen schuld, dikke bult!
Het sneeuwt trouwens weer en het blijft liggen! Hendrikje ziet de vlokjes nu eindelijk en kijkt vol verbazing naar buiten. Ze heeft vanochtend heel lief in de wagen liggen brabbelen tegen Bartje. Heel zachtjes, alsof ze in z'n oor lag te fluisteren. 'Gezellig hè, zo samen in de kar, lekker warm. Als jij nou je neus in mijn mond stopt, dan ga ik er lekker op sabbelen, vind je dat leuk. Ik ook.' Na een minuut of tien werd het stil en lag ze met hoogrode konen te slapen. Ik moet Paul drie keer roepen voor hij wakker wordt. Dan wordt er driftig heen en weer gelopen omdat hij steeds van alles vergeet... Dan wordt er ook nog aan de deur geklopt om kwart voor tien, terwijl hij nog in z'n blootje in de badkamer staat. Hopelijk is het nog niet Amélie die vanochtend de geleende babyspullen komt ophalen. Ze is zelf over vier weken uitgerekend en wil graag op een rijtje hebben wat ze wel en niet heeft. Maar nee, het is de postbode: het room- en suikersetje is gearriveerd! Heel mooi setje in blauw.
)
Als Hendrikje wakker wordt en in de wippert belandt, maak ik wat foto's om Tiggr en Net te laten zien dat Medea haar jurkje Hendrikje ook erg leuk staat. Op z'n Waterlands, dat wel: wit shirt, rode jurk, blauwe broek en grijze slofjes. Het lijkt wel of d'r vader haar heeft aangekleed ;-). Tijdens de fotosessie komt Amélie en die is erin en eruit. Spullen ophalen en wegwezen. Gelukkig maar, want ik mag haar dus niet zo. Daarna boodschappen doen. Niet naar de Lidl, want er ligt nog best veel sneeuw, vooral prutsneeuw. Ik blijf dicht bij huis en ben in een half uur klaar. Ik heb wat eten gehaald voor de dames vanavond. Niet alleen Becka komt oppassen, maar ook Aíne. Ik geloof niet dat ze beseffen dat die kleine om 7 uur in bed ligt en dat er dan niks meer te spelen en te troetelen valt. Nou, we zien het vanavond wel. Ze komen om vijf uur, ik ga om zes uur weg en Paul zal ongetwijfeld na z'n shift zich thuis omkleden, dus erg lang alleen met een wakkere Hendrikje zullen ze niet zijn.
Om vijf over vijf staan er twee verwachtingsvolle meiden en op de stoep. Hendrikje ligt dan net op de grond spartelend te wachten op een fles en scoort meteen hoge punten. Ik leg Becka het bad- en bedritueel uit en hoop er het beste van. Ze zijn erg onder de indruk dat we eten voor ze gekocht hebben, maar ik kreeg niet de indruk dat ze het ook op wilden eten. Geeft niks, ligt allemaal in de vriezer. Om zes uur loop ik met een vreemd gevoel naar het college. Vind het maar gek hoor, je kind zomaar achterlaten.
Op het college waar het runners office is en waar men zich moet inschrijven, is het erg rustig. Ik hoef voorlopig niks te doen, dus ik begeef mij onder het publiek en ben precies op tijd voor de eerste race: kleine fanatieke knulletjes die ervandoor gaan als een stier op een rode lap. Twee lopers zie ik in het licht van de lantaarns meteen al weglopen van de rest en die twee strijden bij de finish om de eer. Ik raak altijd emotioneel als je tussen de klappende en juichende mensen staat, zeker als dat vaders en moeders zijn die hun kinderen aanmoedigen. Heb fanatiek meegeklapt. Misschien dat we over een jaar of acht hier Hendrikje staan aan te moedigen. Of dat zij mij volgend jaar gaan aanmoedigen... Ik wil erg graag volgend jaar meelopen. Het is dan drie kilometer rond de Mall. Flink oefenen! Na twee races loop ik weer terug en help Eithne met de inschrijvingen en de betalingen. Het is beter georganiseerd dan vorig jaar en beter te volgen. Paul komt langs om te vragen of hij kan helpen, want op de Mall hebben ze niemand meer nodig. Ook hier is hij niet nodig, dus hij mag tot acht uur toeschouwer spelen. Dan sluit de inschrijving en verhuizen we weer naar het huis van John Butler aan de Mall om alle finishes in te schrijven. Paul kan dan meehelpen typen. Het duurt daar alsnog een tijdje voor we alle resultaten binnenkrijgen, dus we staan langs de kant onze handen helemaal lam te klappen. Voor de snelle, voor de langzame, voor de eenzame rolstoeler, iedereen wordt flink aangemoedigd. Als we Tiarnan (Paul's pipesdocent) ontdekken "goh, die leek wel op Tiarnan", "zag je dat, dat was Tiarnan" volgen we zijn race en moedigen hem op naam aan. gek hoe fanatiek je dan opeens wordt als er iemand meeloopt die je kent. Tussen het resultaten invoeren door glippen we naar buiten waar het veld behoorlijk uit elkaar is getrokken. De koplopers krijgen een aanmoedigend applaus en de achterblijvers, die vaak nog een rondje moeten lopen als de koplopers finishen krijgen een extra applaus onder de riem gestoken, wat vaak beantwoord wordt met een berustende lach 'waarom wilde ik dit nou ook alweer zo graag?' of een kreet 'volgende ronde kopje thee!?'. Rond kwart over negen zijn alle resultaten binnen en kunnen we conclusies gaan trekken: er zijn prijzen voor beste teams, beste in leeftijdscategorieën enz. Om tien uur stipt zijn we klaar, waarna Brian op een draf naar het college teruggaat om de prijswinnaars bekend te maken. Er is in het theater nog een warme hap te krijgen voor iedereen die heeft meegeholpen, maar we zijn best gaar en met onze reis morgen op het oog kunnen we maar beter naar bed gaan. Paul drinkt nog een hot whiskey met John en Dara en Ann.
Als ik thuiskom, hangt de woonkamer vol met een dubieus luchtje: de dames hebben geloof ik elkaars haar gedaan en wat lak gebruikt. 'T sloeg helemaal op m'n keel. Ze hadden zich gered, maar Hendrikje was al wat huilerig geweest toen Paul wegging en dat werd niet minder. Badje was niet echt gelukt, Hendrikje vond het maar niks die vreemde hoofden! De meiden hebben d'r om half acht eindelijk rustig gekregen. Ze gingen vrij snel weer weg, waarna ik een paar ramen tegen elkaar openzette en bij de kleine ging kijken. Ze lag flink hoog in de wieg, dekentjes lagen raar, maar: ze sliep. Ik heb d'r nog een keer goed ingestopt en een kus gegeven. Paul kwam niet lang daarna ook thuis. Hij heeft nog een ei gebakken en ik ben alvast in bed gedoken. Morgen bijtijds op: ik wil voor we naar Glendalough vertrekken nog naar Curves...
)
PE - Sja, zoals m'n moeder altijd zei: "'s Avonds het mannetje, 's ochtends het mannetje", dus gewoon (wel na wat aandringen van Thirs) opgestaan en op naar m'n werk. Ik voel me wonderbaarlijk fit, maar echt nadenken lukt nog niet zo heel erg. Gelukkig is het ook vandaag rustig en heb ik de bar gisteravond in prima staat achtergelaten, dus ik kan het rustig aan doen. Skye, de serveerster die iedere weekdag van elf tot drie werkt, vraagt vol leedvermaak wat er is en reageert erg laconiek. Om één uur komt andere Paul opdagen met erg kleine oogjes en we redden het zonder noemenswaardige incidenten tot vijf uur wanneer de avondploeg komt opdagen.
Om zes uur weer naar huis en daar nog even met Becka en Aíne zitten bomen. Toen ik op de Mall een meneer heel erg enthousiast hoorde omroepen dacht ik dat het wel tijd was om me ook maar eens onder de vrijwilligers te begeven, maar ze hadden me helemaal niet nodig! Ik heb nog even zo'n 'Marshall'-vest aangehad, maar toen begonnen meteen allerlei mensen me moeilijke vragen te stellen dus ik heb dat ding maar weer snel uitgedaan.
Ik heb me toch nog nuttig kunnen maken door de eindresultaten over te typen voor het uitreiken van de prijzen om tien uur. Toen we John vaarwel gingen zeggen, kwamen we Dara en Ann tegen in de keuken en die zaten aan de hot whiskey en of ik er ook een wilde. Eerst heb ik vriendelijk bedankt en licht beschaamd verteld waarom ik even geen alcohol wilde. De reacties waren wel grappig: Dara zei "Now THAT's a man!" en Ann d'r commentaar was "He's starting to behave like an Irishman". Sja... toch maar een hot whiskey meegedronken: "Hair of the dog". Da's hier de uitdrukking voor de remedie tegen een kater: je begint de volgende dag (liefst vlak na het opstaan) met het drankje waar je de vorige dag mee geëindigd bent. Daar was ik wel wat laat mee, maar och, je slaapt er goed op. Thuis meteen gaan slapen, morgen vroeg op.
Vrijdag 27 februari - TM
Dikke, dikke, dikke pakken sneeuw! Het sneeuwt nu echt flink. Ik hoop dat we überhaupt in Glendalough komen. Als ik Hendrikje uit bed haal en uit haar slaapzak, ligt haar pyamabroek los in de slaapzak: ze zijn vergeten haar rompertje weer aan te doen. Gelukkig heeft Hendrikje het niet koud. Volgende keer maar een lijstje typen met het wat, waar en hoe van Hendrikje Willemijn Eliasberg.
Net de afwas gedaan en nu omkleden voor Curves. Gistermiddag heb ik al zoveel mogelijk voor Hendrikje spullen gepakt, daar komt nu dus nog wanten en een winterjas bij! Ik hou ermee op: na het weekend meer.
Toen ik van Curves tergkwam, had Paul nog niet zo veel ingepakt, dus ik werd een beetje kriegel. Ik houd er niet van als we hebben afgesproken met iemand en je bent dan nog een half uur van tevoren niet gepakt. Hendrikje moest natuurlijk ook nog verschoond en gevoederd, ik nog gedouched. Snel aan de slag dan maar en wat gebeurt er: om kwart over tien staat Joe al voor de deur, op z'n Mulders! Paul pakt de spullen verder in en ik Hendrikje. De twee meiden die meegaan, May van zes en Alive van negen, staan te trappelen om met Hendrikje te spelen. Alice gaat mee voor de pipes, ze speelt nu een jaar of twee, maar sinds Joe haar gisteren had verteld dat wij meegingen mét baby, heeft ze het nergens anders over gehad dan over de baby. Hendrikje vindt al die aandacht erg leuk en ligt lekker te kirren op de schapenvacht, terwijl wij de auto inladen. Om half elf rijden we weg van de Mall, op weg naar Dublin waar we May zullen afzetten bij familie voor een logeerpartijtje. Vanuit Dublin rijden we dan door naar Glendalough.
Onderweg hebben we, of liever horen we een primeur. De twee meiden zitten samen op een stoel achter Hendrikje en hangen over de stoel heen en doen allemaal spelletjes met Hendrikje. Op een gegeven moment wordt er toch geschaterd uit het babyzitje! De combinatie gekieteld worden en kinderstemmen maken Hendrikje helemaal vrolijk.
Met wat kleine omwegen (weg vragen, luier verschonen in de auto, weg vragen, weg vragen) belanden we in Dublin in de goede wijk en voor het juiste huis. May wordt met fiddle en open armen ontvangen. We gaan meteen verder naar Glendalough. Mooi helder weer onderweg. Paul en Joe gaan bij de jeugdherberg uitleggen hoe de vork in de steel zit (Joe kamer geboekt, maar geeft die nu aan ons) en we konden meteen door naar een tweepersoonskamer! Geen enkel probleem dus. De kamer is niet groot, dus het onderstel moet er wel af als we Hendrikje in de bak willen laten slapen. We pakken het noodzakelijke uit en gaan dan met z'n 5-en naar het hotel om te zien of er al wat aan de gang is. Alice duwt de wagen en is later met geen stok bij Hendrikje weg te slaan. Soms is dat wat vervelend, omdat Hendrikje ook wel wil slapen, maar zolang ze een oog open heeft, staat Alice boven de bak te giebelen en te kroelen. Af en toe moet ik haar echt weghouden, zodat Hendrikje de kans krijgt om in slaap te vallen.
In het hotel is het nog niet erg druk, een paar bekende gezichten, waaronder Stijn, een Nederlandse piper die in Cork muziek studeert. Als ik Hendrikje buiten rondrij om haar in slaap te krijgen, loop ik Leo Rickard tegen het lijf, gastpiper van de Nederlandse Tionol vier jaar geleden. Hij is blij verrast mij te zien en gluurt met een grote grijns de kinderwagen in. Lieve man. Paul krijgt morgen les van hem. In het hotel bestellen we warm eten: ik kan nu wel de lamslever met spek en ui eten! Vorig jaar zag ik dat gerecht op de kaart staan en dacht: oooh, lekker! Maar ja, zwanger hè en dan mag je geen lever eten :-( Nu dus wel! Lekker! Na het eten besluit ik Hendrikje maar gewoon naar het hostel te brengen en zelf ook daar te blijven. Ben best moe en Hendrikje moet de tijd krijgen om bij te komen van de reis en de indrukken. In bad gaan lukt hier niet (alleen een douchebak zonder stop), dus ik was haar met een washandje en klaar. na een fles probeer ik allerlei plekjes uit voor de reiswieg: de badkamer is de beste plek. Het licht in de slaapkamer is zo fel, dat het niet te blokkeren is met doeken zonder Hendrikje gaar te stoven. In de badkamer is net genoeg plek om haar achter de deur te zetten met het licht uit. Ik maak bij de receptie een briefje voor Paul dat ze in de badkamer ligt, zodat hij niet, wat we normaal doen het badkamerlicht aandoen en het kamerlicht uitlaten. Helaas blijkt het briefje overbodig. Hendrikje wordt drie keer luid huilend wakker en is erg verdrietig. Om een uur of tien, als ik zelf ook al een half uur lig te slapen, huilt ze zo erg, dat ik het hele avondritueel nog een keer herhaal: schone broek en een fles. Paul komt tijdens de broek binnen, lekker vroeg. Ik zet Hendrikje toch maar in de slappkamer naast mij, het licht gaat toch zo uit. Uiteindelijk, na vele keren spenen en piepen valt ze in slaap tot een uur of zeven. Ik slaap erg slecht, heb bartsende koppijn. Waarschijnlijk heb ik het raam niet ver genoeg opengezet. 's Ochtends maar een goede wandeling maken.
PE - Vroeg op en Hendrikje vermaakt terwijl Thirs naar Curves was. Alles klaargelegd om in te pakken en toen Thirs terug was van Curves begonnen met inpakken, rond een uur of tien. Joe zou om half elf voor de deur staan en Ieren kennende had ik daar in gedachte al kwart voor elf tot elf uur van gemaakt maar... er werd om tien uur al aangeklopt! Ze zijn duidelijk niet als andere Ieren.
In het hostel worden we begroet door hetzelfde meisje als vorig jaar en ik kon me herinneren dat ik vorig jaar ook al erg van d'r onder de indruk was. Lekker ding. In het gastenboek zie ik dat Stijn er ook al is en na heel kort installeren op naar het hotel.
In het hotel is het nog rustig. We zien Stijn meteen en kletsen gezellig bij. Later komt de halve Armagh pipers club binnen, Jarlath en Fergus zijn er ook, alsook Gearoid MacLochlainn en Kieran Gilmore uit Belfast. Een flinke afvaardiging uit het noorden dus. Mooi zo. De Dorans en de Rooneys zijn er ook, dus het feest kan beginnen.
Het hele weekend maar één pint Guinness gedronken, ze schenken hier namelijk ook Murphy's en dat vind ik eigenlijk stiekumpjes lekkerder. Het viel me wel op dat ik erg kritisch om me heen zat te kijken naar hoe dit hotel gerund wordt. We doen het zo slecht nog niet, daar in Armagh :-)
Je kon aan de prijzen overigens goed merken dat we op de toeristenroute zaten, alles was erg duur. Ook aan andere dingen kon je merken dat we wat meer in de bezochte wereld zaten dan in Armagh: een stel Gothic tieners die bij de sessie in de bar heel fanatiek uit het ritme mee zaten te timmeren op een stel conga's en een goedkope bodhrán. Die hebben gelukkig het noorden nog niet ontdekt.
Voor mijn doen HEEL vroeg naar bed, nog voor elven als ik het mij goed herinner. Thirs was toevallig Hendrikje d'r luier nog aan het verschonen dus ik kon me gewoon uitkleden en naar de wc en tanden poetsen enzo. Heerlijk geslapen.
Zaterdag 28 februari - PE
Redelijk bijtijds op en lekker continentaal ontbeten: muesli en toast en jam enzo. Daarna naar het hotel voor les van Leo Rickard. Het niveau van de klas lag nogal uitelkaar dus er werd voor simpele tunes gekozen die ik allemaal al kende, maar... in de gevorderde gevallen werd er op ornamentatie en variaties gelet, dus iedereen kwam aan z'n trekken. Nou ja, ongeveer. Het was waarschijnlijk het koude weer: vrijwel iedereen had problemen met z'n rieten en ook ik werd niet gespaard. Ik heb de les wel uit kunnen zingen met mijn riet, maar het ging niet van harte.
Tijdens mijn les was Thirs met Hendrikje aan de wandel. Vorig jaar liep ze hier met 'ons geheim' te glimmen, we waren er zelf net twee weken achter, nu liep ze met onze dochter in de wandelwagen. Prachtig. Ze kon niet echt ver weg vanwege de kinderwagen, maar toch nog ver genoeg om een paar mooie plaatjes te schieten. Ik denk niet dat Ragnhild en Kees ooit gedacht hebben hun kinderwagen tegen zo'n achtergrond te zien.
's Middags na de les naar de sessie die in volle gang was in de lounge. Néillidh nog gezien met Fiachra en later nog de rest van de familie, nog lekker wat zitten babbelen en natuurlijk Hendrikje van alle kanten laten bewonderen. Terug naar de jeugdherberg om te koken, of eerder, Joe te helpen met koken: wij hebben gisteren het eten betaald, hij verzorgt het avondeten voor vandaag. Spaghetti, jummie.
Thirs blijft met Hendrikje in het hostel achter en we gaan gedrieën op naar het hotel: Joe en Alice naar de sessie, ik naar het concert. Eerst even snel naar binnen om m'n rugzak op een stoel op de eerste rij te zetten: Larry en Mikey hebben me gevraagd of ik ze wilde filmen en dan moet ik natuurlijk wel een goed plekje hebben.
Het concert zou om acht uur moeten beginnen, maar om kwart over acht is er van de organisatie nog steeds niemand te bekennen, dus ik ga in de lounge nog maar een pint halen. Daar raak ik aan de praat met een Amerikaan die in Wicklow woont, aardige vent, en zo rond half negen ga ik weer eens terug. Ja! Ik mag betalen! Naar binnen en wie blijkt er naast me te zitten? Diezelfde Amerikaan, met z'n hele familie.
Kwaliteit van het concert varieerde per piper. Vrijwel iedereen had problemen met z'n rieten maar... absolute hoogtepunten waren voor mij de optredens van Mickey Dunne uit Limerick en onze 'eigen' Tiarnan O'Duinnchinn... Tegen iedereen die me vertelde dat ze 'm zo goed vonden vertelde ik dat dat mijn docent is :-) Gaaaaaf. In de raffle niks gewonnen, volgend jaar beter.
Na het concert nog een ruim half uur met Lorraine zitten praten, ze is de vrouw van Kevin Rowsome en ze hebben een zes maanden oude baby (hun tweede kind) en ze heet Naoise en ze is groot! Zo merk je toch dat je prioriteiten verschuiven: ik heb niet met Kevin een half uur over pipes zitten praten, nee, met Lorraine een half uur over babies. Sja, je wordt ouder papa...
Daarna nog wat rondgehobbeld en niet te laat teruggegaan naar het hostel, morgen redelijk vroeg op: ik heb Lorraine beloofd dat we met Thirs en Hendrikje nog langs zullen komen in het hotel voordat we weg gaan.
TM - Om zeven uur op dus: Hendrikje heeft honger. Ik kleed mij aan en neem haar mee naar de lounge, want haar enthousiaste kreten en huilen echoën flink in de kamer. Als ze eenmaal verzadigd is, ga ik terug naar de kamer en plant haar naast Paul, zodat ik kan douchen zonder er steeds onder vandaan te hoeven komen om haar stil te krijgen. Lekker warme douche. Dan met Hendrikje in de draagzak ontbijten. We kunnen hier een ontbijt kopen, dus we hoefden geen broden, boter en jam enzo mee te slepen. Muesli, jus, toast, jam, vruchtenyoghurt en thee, het is meer dan voldoende om een goede basis te leggen voor vandaag. Ik kan zelfs bruine toast krijgen en als ik vraag of het mogelijk is om een sandwich te krijgen als meeneemlunch, krijg (koop) ik een lunchpakket met een dikke dubbele sandwich, sinaasappelsap, twee chocoladerepen, yoghurt en een zakje chips. Als ik nou een lange wandeling kan maken, hoef ik in ieder geval niet om een bepaalde tijd terug te zijn in het hotel om daar een (dure) lunch te nemen.
Ik loop met Paul mee naar het hotel en begin bij het bezoekerscentrum met de wandeling. Jammergenoeg is het eerste deel van het geasfalteerde pad langs de kloosternederzetting afgesloten, waardoor ik alsnog vanaf de jeugdherberg mijn wandeling moet beginnen. Het is prachtig weer, koud, maar heel helder en nauwelijks wind. Ik heb gelukkig mijn zonnebril meegenomen, want er is nog steeds een lage winterzon. Een klein stuk van het hostel kan ik vanaf de weg door een hek op het wandelpad (steengruis) komen en kan het echte wandelen beginnen. De kar doet het redelijk op het steengruis, maar als ik bij het eerste meer aankom en de vervolgpaden blijken uit groffe stenen te bestaan, moet ik mijn route aanpassen. De wielen van de kar blijven steken en ik kan dus niet naar het einde van het dal. Ik volg dan maar de gladst uitziende paden en maak onderweg nog wat foto's, wat steeds begroet met een protestkreet uit de kar: rije met die hap! Hendrikje wordt, ook al is ze warm ingepakt, wat kouelijk op haar hoofdje. In het educatief centrum hijs ik haar in nóg een trui met hoge kraag en maar daarna rechtsomkeert naar het hostel. Ik merk dat ik zelf ook nog niet helemaal de oude ben en een langere wandeling had er voor mij ook niet ingezeten.
In het hostel wil ik Hendrikje nog wat laten slapen terwijl ik een boek lees in de lounge (is gezelliger dan de kamer), maar er blijkt een cursus aan de gang te zijn die net op dat moment pauze heeft. Dan maar in de kamer zitten. Om half een richting hotel om eens te zien of er al nieuwe gezichten bijgekomen zijn. Die zijn er niet, maar als de ochtendles is afgelopen komen Paul, Joe, Alice en Stijn naar de bar om te lunchen. Alice staat meteen te stuiteren, maar helaas pindakaas, Hendrikje slaapt en dat wil ik graag zo houden. Gelukkig voor Alice wordt ze wel wakker voor de middagles begint en kan ze even met haar rondsjouwen. Dan naar het hostel voor een rustige middag. Dochter en moeder vallen in een diepe slaap van een uur of twee, heerlijk. Als de middagles is afgelopen gaan we weer naar het hotel. Daar zijn inmiddels ook Neillidh en z'n gezin gearriveerd. Sandra, Neillidhs vrouw, werd al snel aan haar mouw getrokken door Caoimhe, haar dochtertje: Hendrika is er ook! Wie is in vredesnaam Hendrika, dacht Sandra tot Caoimhe naar Paul wees, die Hendrikje zat te showen! Daarvoor waren alle Doran-vrouwen naast ons neergestreken en werd Hendrikje eens goed bekeken. Eén van de vrouwen met een enorme kijfstem vroeg hoe ze heette en hoe oud was was en zei toen, terwijl ze opstond en met haar handen naar zich toe wapperde: geef haar aan mij! Ik hoop niet dat ik haar beledigd heb, maar ik heb gezegd dat ik haar liever zelf vasthield... Ze vroeg het niet eens, nee, geef haar aan mij. Nou vind ik het sowieso niet leuk om Hendrikje steeds maar aan allerlei mensen af te geven, maar aan een wildvreemde! Toen vroeg die vrouw ook nog is waarom Hendrikje 'lemon' (ze sprak het uit als 'limin') droeg. Ik zal haar wel heel dom hebben aangekeken, want ze keek zo spottend terug. Ik begreep ten eerste niet wat limin was en toen ik dat wel snapte (lè-mon!) begreep ik de vraag niet. "Euh, omdat ik het een mooie kleur vind?' Waarschijnlijk was de combinatie babymeisje en geel niet volgens de regels ;-).
's Avonds na de grote pan spaghetti ben ik met Hendrikje in het hostel gebleven en heb ik op bed liggen lezen. Het raam iets verder open, brrrr, koud. Gelukkig hadden we goede dikke dekbedden. Hendrikje stond weer in de badkamer geparkeerd en sliep nu gelukkig goed door.
Zondag 29 februari - PE
En inderdaad... Joe en Alice zijn vroege vogels. Al heeeeeeeeeel erg vroeg wordt er op de deur geklopt, of we koffie of thee willen. Later nog een keer, of we al klaar zijn. Ik ben nog aan het pakken en Thirs gaat maar alvast ontbijten. We zouden eigenlijk gaan wandelen vanochtend, maar wanneer ik Joe vertel van de veranderde plannen is hij helemaal blij: hij wilde het liefst ook nog naar het hotel om te kijken of er nog wat muziek te maken valt.
Dus... alle bagage in de auto gedaan en op naar het hotel. Daar zitten Kevin en Lorraine heerlijk aan hun ontbijt, ze waren wat later dan de afgesproken tijd, maar dat geeft niks want dat waren wij ook. En vreselijk, in het hotel heb ik er zelf zo'n vreselijke hekel aan maar nu deed ik het zelf ook: toen de mensen van het hotel bijna onder onze stoelen kwamen stofzuigen zijn we maar uit het restaurant weggegaan.
Nog wat in de lounge gedronken en gebabbeld en zoals u kunt zien geslapen. Rond een uur of twaalf na een hoop afscheid weer op pad, dit keer naar de zus van Joan, oftewel de schoonzus van Joe. We waren daar uitgenodigd voor de lunch en in de auto besefte ik mij, hee... het is zondag. Een zondagslunch! Dat is hier dus gewoon uitgebreid warm eten en inderdaad: een roast (ham) en aardappels en groente. Aardige mensen en een huis met een prachtig uitzicht. May werd later nog gebracht door de tante bij wie ze had gelogeerd dus we hoefden Dublin ook niet meer in.
En eindelijk, rond een uur of half vijf gaan we echt op huis aan. De route leidt ons dit keer dwars door Dublin heen (dus TOCH Dublin in) en het was leuk om een hoop bekende plekjes zo in het langsrijden weer te zien. Tot aan Dundalk brengen we de tijd al zingend door, maar een stuk voor Dundalk begint Hendrikje op te spelen: ze heeft een volle broek, ze heeft honger, ze heeft een snotneus en ze is moe. Boehoehoehoe. Er wordt hartverscheurend gehuild en in Dundalk stopt Joe bij een hotel waar Thirs dankbaar gebruik maakt van de baby changing facilities. Gelukkig komt ze met dezelfde baby weer naar buiten en de rest van de reis verloopt bijzonder voorspoedig.
En wat is het heerlijk om weer gewoon thuis te zijn... mmmmm. Thirs had eerder op de dag nog het idee om de lasagna uit de vriezer te halen, maar ik haal lekker voor ons beiden Chinees, het is inmiddels acht uur. Thirs doet Hendrikje naar bed en als ik terug kom van de Chinees is het pais ende vree alom. Mooi op tijd voor 'Midsomer Murders', een detective serie waar we graag naar kijken.
TM - Half acht op en met Alice de fles gegeven. Terug naar de kamer om te douchen en in te pakken. Alice vindt het allemaal maar lang duren en komt twee keer aankloppen om te vragen waar we blijven. Als ik klaar ben, neem ik Hendrikje mee voor het ontbijt. Vanochtend kunnen we met Joe en Alice mee-eten, die zelf ontbijt voor tien man hebben meegenomen. Als alles en iedereen klaar is, laden we alles in en gaan naar het hotel om Kevin en Lorraine te zien. In de afgelopen twee jaar zijn we ze steeds misgelopen tijdens festivals: of zij waren er niet of wij waren er niet. Zij hebben in augustus een tweede dochter gekregen: Naoise. Mooi kind. De twee baby's hebben een tijdje naar elkaar zitten gluren totdat ze het allebei wel tijd vonden voor een fles.
Daarna nog in de bar gezeten, waar ik op een gegeven moment in slaap viel... Lange reis naar huis met een tussenstop bij Wicklow in de buurt voor een lumch bij familie van Joe en bij Dundalk ergens voor een noodstop om Hendrikje een beetje tot rust te brengen. Erg leuk weekend gehad, maar allemaal waren we blij weer thuis te zijn. We hebben zelfs het idee gehad dat Hendrikje besefte dat ze weer thuis was en dat ze daar erg blij mee was!