dagboek • juni
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Redelijk rustige nacht: één keer eruit voor een broek en een fles. Vanochtend zijn we naar de heropening geweest van de openbare bieb en opening van een nieuw Multimediacentrum AmmA. Van de dames achter de balie had ik een uitnodiging gekregen hiervoor. Met Hendrikje in de buggy naar de bieb getogen waar de burgemeester al op ons stond te wachten. We werden meteen door een biebdame aangeschoten en verwelkomd. Hendrikje werd natuurlijk weer uitgebreid gekoerd en die liet zich dat met een glimlach welgevallen. We hadden eerst ruim een half uur om het hele gebouw te bekijken: op de beneden etage zit de bieb (kenden we al), op de begane grond zit een hele grote en mooi naslagbibliotheek, met alle encyclopediën, woordenboeken, overheidsuitgaven én een hele rits computers voor het gebruik van internet. Ook op de begane grond zit een Youth Point, met uitleg over het gebruik van het AmmA. Op de eerste etage zit dan het AmmA zelf: een opnamestudio, een Digital Studio, een tentoonstellingsruimte, een Art Studio en een editing Studio. Het is vreselijk druk, dus ik parkeer de buggy, haal Hendrikje er uit en wurm mij tussen de bemantelpakte dames en bepakte heren door om een glimp op te vangen van de ruimtes. Het ziet er allemaal erg indrukwekkend uit: veel professionele apparatuur. Overal zijn voorbeelden te zien van scholen en projectgroepen die ter voorbereiding gebruik hebben gemaakt van het AmmA.
Na de bezichtiging is er de officiële opening met vier korte en bondige toespraken van vier leidende figuren in de Southern Education and Library Board en de Council: de voorzitster, burgemeester, de Chief Executive en een soort staatsecretaris die de officiële openingswoorden mocht uitspreken. Girl Power! Ik wil er graag de aandacht op vestigen dat onze dochter (ónze dochter) in twee van de toespraken werd aangehaald onder het mom 'de jeugd heeft de toekomst'! Ze had indruk gemaakt (ook al was dat als jongetje :-(.) Paul had de kleine naar huis genomen om de broek te verschonen en even rustig heen en weer te lopen, dus ze was er niet zelf bij deze eer te ontvangen, hihihi. na de opening vertrokken we naar het theater om een muzikale voorstelling bij te wonen.
PE - En weet je wat nou zo ontzettend mooi is... OK, er staat een hele batterij Windhoos machines, maar... OOK twee Apple G5's met ieder twee monitoren, Final Cut Pro met gespecialiseerd toetsenbord, diverse professionele Sony DV camera's, een paar Apple eMacs (de educatieve versie van de iMac) en nog een viertal Apple Powerbooks. De opnamestudio is ook uitgerust met een G5 én een 23inch cinema display. Om kort te gaan: ik heb lekker lopen kwijlen en was bijzonder onder de indruk van de professionaliteit. Het is voornamelijk gericht op schoolprojecten, maar ook privee-personen mogen er gebruik van maken :-) Enne... die G5's zijn me een partij MOOI. Ik heb er even eentje aan mogen raken :-)
Het leek ons verstandig om tijdens de speeches Hendrikje niet in de zaal te hebben, dus ik ging alvast naar het theater. Daar ging ik op een bankje middenin een plas koffie met suiker zitten. Hendrikje moest een schone broek (en ik dus ook) en we waren de vochtige doekjes vergeten, dus ik ben maar even gewoon naar huis gegaan.
Weer terug in het theater stond iedereen op het punt de zaal in te gaan, mooi getimed. De eerste voorstelling was een multimediale show met de famine en de Armagh Railway Disaster als thema. Beetje vaag allemaal, modernistisch ballet opgevoerd door schoolkinderen, niet echt aan mij besteed, maar ze hadden er duidelijk erg hun best op gedaan, dus, petje af. Maar daarna... De opvoering van een bewerking van Tubular Bells, je weet wel, van Mike Oldfield. De originele producer van Tubular Bells, Tom Newman, was de drijvende kracht achter dit project. Alle verschillende tradities en culturen (lees: protestanten en katholieken) in Noord-Ierland hebben onder zijn leiding en die van Tommy Sands, samengewerkt om TB2 neer te zetten: een combinatie van traditionele muziek, moderne muziek en multimedia. Absoluut fantastisch. De Armagh Pipers Club speelde ook mee, diverse scholen vormden het koor, er waren de echte Tubular Bells, highland pipes, bodhrán, Lambeg drum (zo zie je ze nooit, zo zie je ze twee keer in twee weken), een highland danseres en een Ierse danseres en zelfs exotische drums en een Koreaanse dame op een of ander snaarinstrument en nog veel meer. En deze hondervijftig (!) muzikanten waren slechts een kwart van de oorspronkelijke bezetting. De cd en dvd van het project zijn nog niet af, maar als ze uitkomen gaan we ze zeker aanschaffen. Bijzonder bijzonder. Erg indrukwekkend. En zo werd een evenement waarvan we dachten 'laten we even onze neus zien' een herinnering voor het leven.
Enne... onze dochter heeft zich voorBEELdig gedragen. Geen kik. Helemaal niets. Tevreden om zich heen zitten kijken, af en toe een lieve lach naar alle bewonderaars. Er zat nog een baby in de zaal tijdens de voorstelling die zich minder netjes heeft gedragen, maar gelukkig was het voor iedereen duidelijk dat dat Hendrikje niet was.
Eenmaal thuisgekomen is Thirs met Hendrikje in de tuin gaan werken en ik heb ook m'n steentje bijgedragen: de schutting is gecontroleerd verwijderd, kan zo weer terug, maar we waren het zat om steeds tegen dat saaie hout aan te kijken. Verder nog samen met Joe Burke wat puntjes op de i van z'n website gezet en het project afgesloten. Eindelijk!
Terwijl Thirs 's avonds met Hendrikje naar de 'meetavond' van d'r Curves dieet gaat, ga ik naar fiddle les en het ging redelijk. Ik was helemaal doodop, nog steeds de terugslag van een week lang Hendrikje die niet lekker is en daarbij hard werken, maar desalniettemin ging het best redelijk.
Hendrikje heeft weer voor het eerst sinds lange tijd een potje leeggegeten, maar dat hebben we 's avonds wel geweten: dikke tranen, krampjes drie volle luiers in een kwartier. Het voorlopig toch maar bij de flessen laten. Morgen hebben we de 7 maanden check-up, maar even advies vragen.
Woensdag 2 juni - PE
Met Thirs en Hendrikje mee naar het consultutatiehubreau (mijn verhaspeling uit m'n jonge jaren). En dat is leuk! Alles is onderzocht en gemeten en gewogen en wat blijkt: Hendrikje is de perfecte baby. Dat wisten wij natuurlijk allang, maar het is leuk het door mensen die het kunnen weten bevestigd te zien. D'r gewicht (8.07 kilo), lengte (68cm) en hoofdomtrek (45cm) zijn precies wat het standaard zou moeten wezen en ze reageert zoals het moeten op allerlei stimulansen. En ook hier weer is ze gediagnostiseerd als kleptomane met een voorkeur voor harten :-)
Het blijkt overigens inderdaad dat het een week of twee (!) kan duren voordat de darmen volledig hersteld zijn van een gastro enteritis aanval en het klopt dus dat de mediterrane groentes van gisteravond niet echt goed gevallen zijn. Het eten van Hendrikje voorlopig dus nog maar beperken tot flessen.
Thirs gaat in plaats van naar huis naar het genealogiebureau om nog wat records te kloppen. Hendrikje valt thuis na nog een beetje fles gedronken te hebben in een diepe slaap, totdat Caoimhín aanklopt. Hij heeft de vacatures voor het Amma centre uit de krant gescheurd en ziet mij wel in de rol van ICT technician. Mmmm... klinkt errug leuk!
Donderdag 3 juni - TM
Gezellig druk met het huishouden en met Hendrikje. 's Avonds een volle bak: zangsessie. Joe, May en Alice zijn er en Pat met Senan en Aifric. De kinderen zijn door het dolle heen als ze de tuin inmogen: als wij zitten te zingen, zijn zij slakken aan het verzamelen. Roisín is er niet: die gaat zaterdag trouwen in York! Ze heeft het bijna niemand eerder verteld, want ze willen het heel klein en eenvoudig houden (zijn allebei al in de 50). Waarschijnlijk komt er een groot feest in juli als Alwyn (bruidegom) naar Armagh komt. Nu dus met drie volwassen zangers en een zwik kinderen aan het zingen en dat is ook meer dan genoeg in ons woonkamertje. Om kwart over tien alweer een leeg huis. Ik kijk nog een huurfilm: The divine secrets of the Ya Ya Sisterhood. Mooie film, wel laaaaaang. Om half één pas in bed. Hendrikje om kwart voor twee wakker voor een broek en fles.
Vrijdag 4 juni - TM
Vandaag gaan we op uitnodiging naar de opening van de gerenoveerde Mall. Met z'n drietjes, als Hendrikje zich misdraagt zijn we gauw genoeg thuis. Vanochtend al buiten de deur gehangen om te kijken waar we precies heen moesten: naast de cricketclub staat een grote witte feesttent, dus dat zal het wel wezen. Als we langs de muur lopen zien we nog iemand met een emmertje sop de informatieborden afnemen. Het lijkt wel het organiseren van een tentoonstelling, snel op het laattst nog de puntjes op de i! Allerlei hotemetoten zitten al in de tent, vooral veel kerkelijk leiders, allebei de aartsbisschoppen zijn er ook. We kunnen de wagen gelukkig kwijt in de cricketclub zelf en op de arm krijgt mevrouw weer veel bekijks. De lunch bestaat uit een buffet met allerhande sandwiches en borrelhapjes en we zitten voor de verandering eens aan de goede kant. Na de lunch zijn er wat toespraken en daarna gaat de goegemeente naar buiten voor de onthuldiging van een plaquette. We lopen snel naar 'ons' bord: twee foto's van Paul zijn gebruikt in het informatie bord ter hoogte van St. Marks Church:
deze en
deze. Ik sta er tot mijn grote verrassing ook bij vermeld! Trots!
){kind=link}
){kind=link}
Zaterdag 5 juni - TM
Geschilderd: het halletje tussen de keuken en de badkamer is aan een experiment onderworpen. De muren zijn witgeschilderd (i.p.v. artistiekerig oranje veegtechniek) met op borsthoogte drie banden van verschillende hoogte in donkerblauw, gifgroen en knalroze! Klinkt heftig, maar het staat best leuk en fris en dat bedompte hoekje. Het wit moet zeker nog een keer over om alle vegen onzichtbaar te maken, maar dan ziet het er al een stuk beter uit. Verder niks bijzonders gedaan.
Zondag 6 juni - TM
Hendrikje zit weer heerlijk te spelen en is dankbaar foto-object. Ze heeft sinds kort door dat er wat gebeurt als je op de rode knop van de berentol ramt, dus dat gaat aan één stuk door. Ze vindt het schitterend: ze draait hem ook om en slaat op de onderkant, bekijkt hem van alle kanten en hangt er soms hele verhalen tegen op!
's Middags belt Brian: email doet weer vreemd. Hij laat tussen neus en lippen door vallen dat Eithne langzaamaan gek wordt: ze is kleren aan het maken voor de afsluitende kindervoorstelling van de Pipersclub en zit vreselijk te panieken. Ik gooi mijn goedwilligheid in de strijd en verhuis met Hendrikje naar Victoria Street. Ze heeft net geslapen en gegeten, dus ze zou zich moeten gedragen. Eithne zit inderdaad hevig te transpireren en met papieren te schuiven: 'wat moet ik allemaal nog doen'. Ze zet mij maar aan het kleuren van broches: keltische motieven op papier. Hendrikje slaat weer fanatiek op de berentol, maar valt een paar keer om en is niet meer blij. Als ik terugkom van een tripje naar huis voor wat stof, schaar, gordijnband en andere parefernalia, gaat ze de kar in, maar dat mag ook niet baten. Als ik alle broches heb afgekleurd gaan we terug naar huis. Het schiet zo toch niet op. Ik druk Eithne op het hart dat ze mij morgen moet bellen als ze nog niet klaar is. Ik kan desnoods de naaimachine meenemen, scheelt weer een hoop werk.
Ik loop een rondje Mall en Hendrikje is meteen weer vrolijk: lekker blaadjes kijken. Ik heb sterk het idee dat ze sinds ze ziek was, weer een groeisprong heeft gemaakt. Ze kijkt weer naar meer dingen, kletst veel meer, doet gerichte handelingen. Reageert op bepaalde woorden, kijkt rond als ik papa of Berend zeg. En ze vindt nog steeds iedereen erg lief! Als we Paul ophalen in het hotel, grijnst ze van oor tot oor: papaaaa (zegt ze niet hoor, maar je hoort het haar denken!)
's Avonds gaan de oktobermoeders chatten. Ik ben al als eerste online en dat geeft mij de tijd om Hendrikje nog te voeden en in bed te stoppen. Als we beginnen met chatten gaat mijn avondeten de oven in. Wat een gedoe zeg, dat chatten. De laatste keer dat ik gechat heb, was met Paul toen ik bij de UvA bij het CCL werkstukken tikte, dus een jaar of tien geleden. Nu gaat dit via Yahoo, althans dat is de bedoeling. MSN messenger blijkt makkelijker, dus vraag ik een account daar aan en verhuis met veel 5-en en 6-en naar MSN. Daar kunnen er maar 6 tegelijk op, dus verhuizen we naar de chatpagina van één van de moeder. Die is niet overzichtelijk genoeg, dus gaan we weer naar yahoo. Of toch naar MSN? Uiteindelijk zijn we een uur verder voor we 'echt' gaan chatten. We ouwenelen over van alles en nog wat en het is erg gezellig. Tegen half twaalf Nederlandse tijd gooien we de handdoek in de ring. Onze oktoberkindjes zijn bijna allemaal vroege opstaanders, dus we hebben de slaap nodig.
PE - Op. Helemaal op. Dat heb je zo na het weekend. Om zes uur verrassing: Thirs komt me ophalen, met Hendrikje. Da's altijd leuk! Ik had me de hele dag lopen verheugen op de zondagse Chinees met ijs toe (althans, dat doen ik regelmatig op de zondag), maar ik moet nog even wachten: Brian z'n e-mail doet het niet. Direct maar even langs om het te fixen, zo gepiept en terug voor het eten. Even later, net na m'n laatste hap ijs, belt Brian weer, e-mail doet het weer niet. Als ik weer op de stoep sta bij 'm lacht-ie wat schaapachtig... om de een of andere onverklaarbare manier doet alles het weer gewoon. Na duizendeneen verontschuldigingen gekregen te hebben ben ik precies op tijd thuis voor... Top Gear! Lekker!
Maandag 7 juni - TM
Eithne belt niet, dus ik maak de boel beneden schoon en vermaak Hendrikje. Tijdens de lunch ga ik de tip van de moeders uitvoeren: ik geef Hendrikje reepjes geroosterd brood in haar handje en ze eet het zelf op! Niet alles, de helft belandt in natte kledders op de grond, de stoel, in d'r haartjes. Ben erg trots en ze vindt het ook geweldig! Ik maak heel veel foto's, maar ze wil niet stilzitten, dus ze zijn bijna allemaal lelijk bewogen of scherpgesteld op de keukenmuur (niet lelijk overigens, maar toch niet wat ik erop wilde hebben). Na het eten bel ik Eithne toch maar, de broches moeten sowieso naar hen toe. Ze blijkt inderdaad niet klaar te zijn, ze dorst niet te bellen! Ik word aan het lintjes naaien gezet, waar ik na een oenige poging erg behendig in raak. Hendrikje gedraagt zich als een engeltje, zelfs als ze omkukelt op de kussens, blijft ze kletsen en spelen. Een dikke twee uur is ze zo zoet. Pas als ze honger heeft, begint ze te piepen. Na de fles blijft ze lachend liggen en brabbelt rustig verder. Als alles klaar is, laat ik Eithne gerustgesteld achter voor een dutje. Laura (van de Hendersons) komt nog langs om de piano te gebruiken en ze ziet er goed uit: ze duidelijk aangekomen sinds de operatie en haar verblijf in Italië. De rest van de dag gespeeld en gecomputerd. Hendrikje geniet van haar bad en vindt opeens de badkamerstegels uiterst interessant. Lekker koud en glad! Rustige avond, beetje tv-kijken, beetje chatten (alweer?!).
PE - Pfffff... Normaal is het heel erg rustig overdag in het hotel op de maandag, maar vandaag... drie groepen, in totaal 36 man voor de lunch, plus de normale gasten EN... het is bank holiday in de Republiek, dus men ziet de kans schoon om even lekker bij ons te komen lunchen, drinken en... roken! Dat mag daar niet meer in openbare gebouwen, zelfs niet in de pubs. Daar was bij het indelen van het rooster geen rekening mee gehouden, dus om zes uur strompelde ik afgepeigerd naar huis toe.
Om daar snel even te douchen, om te kleden en te eten: vanavond voeren de kinders van de Pipers Club hun toneelstuk op en ik had beloofd wat foto's te maken. Alleen zijn ze voor de verandering eens WEL op tijd begonnen en val ik middenin de voorstelling. Desalniettemin aardige foto's gemaakt. Wederom op tijd thuis voor een andere favoriete serie: Murphy's Law! Verder nog wat gezapt en gecomputerd. Jaja...
Dinsdag 8 juni - PE
Het blijkt een onrustige nacht geweest te zijn. Ik heb er weinig van gemerkt, lag in een coma, maar het blijkt dat Hendrikje nogal vaak wakker is geweest. D'r zit nu een verkoudheid bij d'r op te komen, Thirs heeft 'm al (en is ongesteld) en Thirs heeft nou niet echt een jofele nacht gehad, dus... om half acht word ik uit m'n bed getrommeld om me over een huilend Hendrikje te ontfermen. Verschonen, voeren en op het speelkleed installeren. En dan... verder met computeren. Ik ben bezig met een slideshow, voor de plaatjes... Jaja. Voor het eerst lijkt iets in JavaScript me een beetje te lukken, heb d'r altijd een enorme hekel aan gehad, maar ik ben ineens succesvol aan het DHTML-en!
Thirs komt na niet al te lange tijd naar beneden en corrigeert alles wat ik weer vergeten was, onder andere de pap. Venus laten we voor wat ze is: het is hier hartstikke bewolkt en we gaan dus niet naar het observatorium. Ik ben helemaal gegrepen door de nieuwe programmeeruitdagingen en breng het grootste gedeelte van de dag achter de computer door. We doen nog even boodschappen en ik ga samen met Hendrikje in bad. Thirs gaat naar Curves als Hendrikje in bed ligt en ik ga aan het koken. We gaan eindelijk De Zalm slachten. Als we nog veel langer wachten kunnen we 'm weggooien en da's zonde. Dus eeeh, vooraf zalmsoep van alle afsnijdsels, dan gegrilde zalmmoten met groenten en een salade enne... morgenmiddag zalmsalade :-)
Later op de avond heeft Hendrikje (en wij, maar voornamelijk Thirs) het weer erg moeilijk. Rode billen, verstopte neus, zere keel. Het valt ook niet mee baby te zijn en alles tegelijk te krijgen: herstellen van een buikgriep, tandjes krijgen en dan ook nog verkouden zijn. En daarbij nog heel erg je best doen om goed te groeien. Pfffff. Ik probeer een paar keer Hendrikje stil te krijgen, maar tevergeefs. Thirs moet er aan te pas komen en het lukt 'r wel, maar pas laaaat op de avond.
Maar, dus, ondertussen, heb ik dus wel mooi die slideshow af, nou ja, zo ongeveer. Hij doet het hier prima, da's dus met Internet Explorer onder OS X. In Safari doet-ie het ook prrrrima, alleen Netscape doet soms wat vreemd. Laat me weten of-t-ie het doet: het is ongelooflijk, maar het is dus echt m'n eerste geavanceerde javascript-product (na zeven jaar professioneel webdeveloper geweest te zijn, hmmm) en ik ben er erg onzeker over (maar toch ook wel trots op). Aan de programmeurs onder u allen: als je de tijd hebt, schiet er op, alle kritiek is welkom, zolang die maar wel vergezeld komt door oplossingen.
Om 'm te bekijken: ga gewoon naar een beeldverhaal en daar staat boven de 'gewone' gallery sinds vandaag een link 'start slideshow'. En da's precies wat er zou moeten gebeuren als je op die link klikt. De slideshow gaat niet van eiges, je moet zelf klikken. Komt doordat ik zelf enorme hekel heb aan automatische slideshows, ik wil graag zelf bepalen hoe lang ik naar een plaatje kijk. De window-grootte zou zich moeten aanpassen aan de grootte van het plaatje en... terwijl je aan het kijken bent naar het plaatje, worden het volgende en het vorige plaatje alvast ingeladen. Daar zit dus ruimte voor verbetering, want dat vorige plaatje was twee plaatjes geleden het volgende plaatje. Moet wat intelligenter op te lossen zijn, wordt nu dubbel geladen. Maar goed, als er commentaar bij het plaatje is, verschijnt er naast de navigatie een linkje 'text' en als je daar met je pointer boven gaat hangen, verschijnt het commentaar. Goeoeoeoeoeoeoeoed!!! Veel plezier :-) (een goeie voor commentaar is ons bezoek aan het Doran festival eerder dit jaar)
Woensdag 9 juni - TM
Tandartsbezoek! Ik ben gelukkig niet zenuwachtig, hoop alleen dat ik geen verdoving hoef. Paul gaat als eerste: hij moet twee verloren vullingen laten vervangen. Hij krijgt wel verdovingen en kan daarna niet eens een sigaretje roken, de ziel! Het gaat allemaal gesmeerd. Als ik aan de beurt ben, blijk ik inderdaad geen verdoving nodig te hebben. De tandarts legt weer bij alles uit wat hij doet. Bij mij worden wat diepe groeven in kiezen uitgeboord en opgevuld, zodat er zich geen vuil in kan verzamelen en hij vult ook meteen wat andere hoekjes op. Door zijn rustige aanpak en uitleg is het bijna gezellig! Paul is inmiddels al met Hendrikje naar huis, ik ga nog een uurtje of anderhalf bij genealogie records kloppen. Ik werk samen met Barbara haar zoon, van een jaar of 14, die volgens mij wat dyslectisch is. Het duurde in ieder geval heel lang voordat de records erin zaten. Na de koffie moest hij huiswerk maken en vloog ik er met Barbara doorheen. Om twaalf uur terug om Paul af te lossen, die vanaf één uur moet werken.
Thuis liggen nog wat klussen te wachten, dus het is vier uur voordat ik Hendrikje meeneem naar de Mall met deken en speelgoed. Ze zit lief te spelen en bekijkt vol interesse andere mensen die op het gras zitten. We zitten koud (of eigenlijk warm) een half uur, begint het te regenen! Snel moppie in de wagen gedaan met de regenkap erop en alles onder een boom gezet. Het zag er niet naar uit dat het snel weer zou ophouden, dus onder de bomen door naar de straat gelopen. Voor het oversteken heb ik toen maar het parasolletje boven mijn hoofd gehouden. ik hoef niet nog verkouder te worden!
O ja, dinsdag trouwens weer gewogen bij Curves: 2,5 pound afgevallen. Het totaal is nu dus 8,164 kilo! Toch niet slecht voor een slechte dieetster die bovendien al twee weken niet gecurved heeft vanwege een zere rug en bil.
PE - Inderdaad, naar de tandarts! Enne... het was zelfs gezellig. De goede man blijkt Enda te heten, zo vertelde Thirs mij, en wat mij nu ook weer opviel: het is helemaal niet het tandartstype. Als je 'm zo ziet, zou je denken, ummmm, eigenaar van een nachtclub, ummmm, handelaar in iets dat niet helemaal legaal is :-) Hij heeft de uitstraling van iemand die niet helemaal binnen de perken van de wet opereert, totdat-ie tegen je begint te babbelen. En dan is het ineens zo'n aardige man. Hij vertelt je precies wat-ie gaat doen, waar hij mee bezig is en wat je kunt verwachten. Ik ben netjes verdoofd, terwijl de verdoving bezig was in te zetten zijn m'n tanden ultrasoon schoongemaakt (jaja) en daarna zijn de gaten in m'n kiezen uitgeboord, schoongemaakt, gelined en gevuld. En dat gebeurt niet meer met amalgaam, nee nee, dat gebeurt met een of ander goedje dat niet goed tegen blauw licht kan. De tand wordt gevuld, blauw licht erop en klaar is kees, je mag meteen eten en drinken enzo. Alleen... sigaretje roken ging wat minder en ook fluiten lukte niet helemaal met een rechts lamme lip. Maar goed, praten ging nog pfffffrima.
Thirs achtergelaten en met dochter naar huis. Hendrikje houdt zich goed en ik klus nog wat verder aan de nieuwe picture gallery! Jaja, ik heb de smaak te pakken. Ruim voordat Thirs thuiskomt van de genealogie begonnen aan de zalmsalade en ik mag wel zeggen, die was bijzonder geslaagd. Gewoon gemaakt met wat we in huis hadden. Jummie. Overigens, we kregen onlangs het commentaar dat het niet zo vreemd is dat we wat zwaarder zijn dan gemiddeld: het schijnt dat eten en drinken meer dan normaal onderwerp van gesprek is in het dagboek. Is dat echt zo?
Even voor enen op naar het werk enne... ze hadden een verrassing voor me in petto, ik mocht meteen door naar Fisher 2: bardienst tijdens een trouwerij. En niet zomaar een trouwerij, nee nee, een 'gipsy wedding'. En waarom wordt dat niet gewoon een 'wedding' genoemd? Nou, dat is omdat het er tijdens zo'n bruiloft toch echt iets anders aan toe gaat. Je komt om te beginnen ogen tekort. Je moet 't zien om te geloven wat de dames aan hebben. Daarnaast, het lijkt wel alsof kinderen daar met veertien al volwassen zijn. Volop bijzonder jonge moeders. Het mooiste was nog dat op een gegeven moment een dame me wat kleingeld wilde geven en prompt in d'r BH begon te graaien, zonder blikken of blozen vrijwel d'r gehele gemoed openbarend. Ik heb bedeesd maar even wat glazen staan rangschikken :-) Het is heel anders, heel anders dan een 'gewone' bruiloft, maar absoluut de moeite waard. Ik kwam helemaal stuiterend van de adrenaline thuis: hun manier van bestellen is ook anders. In plaats van in één keer alles te bestellen, bestellen ze alles apart. Enne, vier man bestelt tegelijk, blijk er één voor iedereen te betalen. Het leek wel een avond in de Bunker, je voelt je een mentale octopus. En het knappe was, dit kregen ze voor elkaar met maar tachtig man...
Nou, dus, even over negenen thuis, zalmsalade opgemaakt enne... nog een laatste hand gelegd aan de nieuwe picture gallery, verder nog wat gecomputerd en redelijk op tijd naar bed.
Donderdag 10 juni - PE
Uitgeslapen!!! Heerlijk! Had ik Thirs al voor gewaarschuwd. Had ik even nodig, ochtendje uitslapen. Hendrikje heeft zich redelijk gedragen vannacht. Ik rol om een uur of twaalf m'n bed uit en er wordt bij de buren flink gewerkt, drilboren, pneumatische hamers, cirkelzagen, het is een herrie van jawelste. En dat blijkt tot vijf uur zo door te gaan. Hendrikje is helemaal uitgeput aan het eind van de dag: teveel herrie om lekker even tussendoor in slaap te kunnen vallen.
En verder... TUINIEREN!!! Tuinieren is iets als, ummm, het huis opruimen, ofzo. Het is vreselijk om mee te beginnen, maar als je er eenmaal mee bezig bent kun je niet meer mee ophouden. Thirs had m'n hulp ingeroepen en inderdaad, ik kon niet meer ophouden. Tot een uur of zes in de tuin staan zwoegen en daarna eerst lekker gedouched. En daarna: voorbereidingen getroffen voor een lekker avondje luieren. Eerst een La Chouffe in de koelkast gelegd, toen bij Sainsbury's boodschappen gedaan (Roisín nog tegengekomen en gefeliciteerd met d'r huwelijk) en allemaal lekkere dingetjes gehaald. Ik heb onlangs m'n fooienpot omgedoopt tot drankenpot (en DVDpot) en heb vandaag voor het eerst sinds jaaaaaaren weer een whiskey gekocht: Powers. Een ongecompliceerde, lekkere Ierse blended voor als ik gewoon zin in een whiskeytje heb en ik ben bang dat Powers voor dit doel m'n normale huiswhiskey The Famous Grouse uit het nest heeft gekieperd. En ook nog Highland Park aangeschaft, één van m'n favorieten en in de aanbieding voor vijf pond onder normale prijs. Dat kan je toch niet laten staan... Talisker was ook in de aanbieding, maar zover reikte m'n fooienpot niet...
Thirs gaat bij Burger King een Whopper halen (moet kunnen, voor een keertje) en ik haal bij de Chinees m'n favoriet: Singapore Fried Rice. Bij de videotheek halen we twee DVDs, Down with Love en The Last Samurai. Vanavond lekker weekend vieren, want de komende drie avonden ben ik druk aan het werk. Heerlijk avondje, m'n zus nog gebeld want... die is vandaag 34 geworden! Ongelooflijk. Die blijft natuurlijk drie jaar jonger dan ik, die blijft niet twintig. Was ik even vergeten. Hendrikje houdt zich gelukkig heel rustig en we kunnen in alle rust van het eten en de films genieten. Lekker dagje :-)
TM - Tuinieren inderdaad: onkruid wieden ter voorbereiding van een 'gazon'. Ik heb wat tuincentra gebeld en komt op een prijs van 30 tot 42 pond voor 14 vierkante meter graszoden inclusief bezorging. Als we zelf zaaien, kost het ongeveer 8 pond. Waarschijnlijk gaan we voor de goedkope optie. Moeten we wel wat langer wachten op een mooie grasmat, maar dan heb je wel minder kosten. Hendrikje is mee naar buiten. Ze zit in eerste instantie in de wagen, maar vindt daar niks aan. Dus parkeren we haar op het terras op een deken en tussen de welbekende kussens met een berg speelgoed. Parasolletje op, zonnebrand op, klaar. We spitten nog even door tottdat het opeens begint te waaien. U weet wel, van die 'het gaat zo in één keer bliksemen en stormen'-wind. Snel Hendrikje met d'r hele barang naar binnen gebracht vóór het geweld los barst. Inderdaad worden we vergast op diverse buien, een paar miezerige en een paar plensbuien. Paul werkt in de miezer gewoon door, maar daar waag ik mij niet aan (verkoudheden lijken zich daar bij mij altijd in te verstoppen). Bovendien heeft Hendrikje een snerthumeur gekregen van die drilboren bij de buren, dus ik ben aan het flesgeven, in slaap wiegen en anderzins pogingen aan het doen om Hendrikje in slaap te krijgen. Ik heb het zelf ook wel gehad: ben erg moe en probeer op de bank te slapen, maar steeds als ik in slaap val, begint die drilboor weer... Dan maar tennis kijken op tv.
Hendrikje heeft vandaag trouwens haar "eerste" stapjes gezet! We hadden haar rechtop staan en met een beetje wiebelen en voorover laten hangen zet ze het ene voor het andere voetje!!!! Waarschijnlijk is het meer een reflex om niet om te pletteren, maar goed, daar kijken wij gemakshalve even langs! Ook heeft zij het in-de-voetjes-klappen ontdekt. In plaats van in haar handjes te klappen, klapt ze in haar voetjes, en nog nauwkeurig ook!
Vrijdag 11 juni - TM
Ons moppie heeft voor het eerst sinds ze ziek werd weer een nacht doorgeslapen! Heel af en toe een huil, maar dat was meer vanwege verstopte neus dan iets anders. Pas om half acht werd er gepiept en dat was omdat ze weer achterstevoren en ondersteboven in het bedje lag. Als je haar vraagt wat ze nou weer gedaan heeft, krijg je een grote grijns, gevolgt door een huil, want echt leuk is het ook weer niet.
Peter Makem, organisator van het Armagh Festival of Traditional and Folk Song (17-19 juni), belt weer. Volgens mij heeft hij wel iemand nodig die goed kan organiseren, hij belt zo vaak ;-). Vanmiddag is er een lunch van de organisatoren en overleg over hoe ver we zijn. Ik heb de afgelopen week behoorlijk wat emails verstuurd, dus kan dan meteen vertellen wat ik gedaan heb. Ook kan ik meteen vragen wat ik mij precies moet voorstellen bij het praatje wat ik op vrijdag moet houden over nederlandse liedjes op een lagere school. Ik krijg als het goed is vandaag ook kaartjes om uit te delen voor het concert op de vrijdagavond. Ik zal voor de vaste mensen van de zangsessie kaartjes vragen, dan hebben we in ieder geval vijf man publiek. Er is donderdagmiddag een receptie in de Council Offices waar ik ook geacht wordt aanwezig te zijn, het liefst in klederdracht! Nou heb ik meteen al gezegd dat ik geen klederdracht heb en er ook geen aan zal trekken, omdat de Haarlemmermeer nou eenmaal geen klederdracht heeft. Ik geloof niet dat Peter zich daar iets van aan gaat trekken, maar hij weet mijn maat niet, dus met een beetje mazzel pas ik een opgetrommeld 'dutch costume' niet eens aan. Donder- en vrijdagavond is er een concert met wijn en eten en zaterdag is dan de sessiedag. Als het goed is, komt er een podium op het Market Place, waar de hele dag gezongen zal worden (en waar ik voor gestrikt lijk te worden) en zijn er een stuk of vier sessies in de stad. Voor mijn bemoeienissen heb ik 150 pond toegezegd gekregen en misschien nog wel vijftig pond als ik een school kinderen iets over nederlandse liedjes kan vertellen. Mmm, ben benieuwd.
De lunch was dus met z'n vieren: Peter Makem, Paul, Hendrikje en ik.... Het is dus inderdaad net zo'n chaotische organisatie als het lijkt. Alleen zijn broer doet nog iets. We hebben wat overlegd en ik heb begrepen dat er nog veel georganiseerd moet worden. Voor mijn aandeel in de organisatie krijg ik 340 pond! Ik had al over een fiets gesproken en sindsdien gaat de beloning steeds verder omhoog. We hebben zo'n vermoeden dat het potje op moet, omdat het festival anders volgend jaar minder subsidie krijgt. Ik zeg geen nee (bijna wel, voelde mij wat opgelaten, zoveel geld, voor zo'n klein beetje werk) en Paul spoorde mij ook aan om vooral overal ja op te antwoorden! Ik ga dus zeer binnenkort een fiets kopen!!!! Behalve dat gaan we nog wat posters maken voor het festival om in winkels e.d. op te hangen en nog meer mensen opsnorren om naar de sessie te komen. Ik heb kunnen bedingen dat ik op de school van Ann (van Dara) een praatje kan houden. Ik vraag dan wel aan haar wat de kinderen allemaal al weten van Nederland en wat ze leuk zouden vinden. Ze kan dan zelfs tijdens het praatje mijn hand vasthouden!
's Avonds bel ik zangers die ik al geëmaild heb af om te zien of ze plannen hebben om te komen. Dat werkt goed, ik krijg over het algemeen goede reacties terug. Wie weet wordt het nog een drukke sessie. Daarna ga ik chatten. Met m'n zus! Na wat opstartproblemen (meiden Mulders eigen), kletsen we een uurtje over van alles en nog wat. Erg leuk! Volgende keer zitten mijn ouders misschien ook wel te tikken! Via de oktobermoeders krijg ik ook nog een tip om via het internet te bellen: http://ui.skype.com/home.html. Programma downloaden, ervoor zorgen dat degene met wie jij zo wilt bellen het prgramma ook heeft en dan over de computerlijn telefoneren. Als je ADSL hebt, kost het dus niks extra's (geloof ik). Ik laat Paul er eens naar kijken. Als hij het zijn stempel van goedkeuring geeft, kan ik het met één van de okotbermoeders uitproberen. Als het wat is, laat ik het hier weten!
Zaterdag 12 juni - TM
Vandaag naar de Armagh Agricultural Show! Vorig jaar waren we daar met mijn ouders en redelijk dikke buik en dat was geweldig! Ik keek er maanden naar uit om nu met Hendrikje langs alle koeien en schapen te struinen, in de hoop dat ze het leuk zou vinden. Met buggy en regenspullen (het ziet er dreigend uit) stappen we op de bus die ons voor de ingang van het park afzet. Het is al behoorlijk druk en we lopen redelijk snel naar de veekeuring. Van kleine minischaapjes tot de meest ongelovelijke knoeperds van stieren, alle boerderijbeesten worden aan een keuring onderworpen en dat is soms erg lachwekkend: waarom zou je in vredesnaam een stier waar tien man inkan willen opverven met een aangemaakt bloempapje en opborstelen?! A well, we hebben lol en Hendrikje ook, dat is het belangrijkste. Ze huh-t er druk op los zodra ze uit de buggy is en bovenop het hek naar de koeien zit te kijken.
Bij de paardenafdeling komen we Werner tegen: zowel Leah Ann als Maxl doen mee aan de wedstrijden voor pony's. Leah Ann wordt begeleid door Sally en Maxl rijdt alleen (die is ook ouder). Ze winnen niks, maar krijgen allebei een medaille voor het meedoen en een badge. Vooral Leah Ann is daar al supertrots op, het is de eerste keer dat ze meedeed en alles wat glimt is fantastisch! Maandag gaan we bij Sally en Werner eten: Leah Ann is dan jarig en wij kunnen niet naar haar verjaardagsfeestje komen, dus zijn we voor haar verjaardagsmaal uitgenodigd: sweinbrat met knödel! Mjammie!
Met de taxi komen we net op tijd thuis om Paul redelijk rustig te laten omkleden: hij moet om vijf uur weer werken. Buiten zijn de voorbereidingen bezig voor de viering van de verjaardag van de koningin. Er wordt later op avond druk gemarcheerd en ge-fanfaard en gezopen: veel mensen voor de deur met wijnflessen enzo. Ik heb de tussendeuren maar dichtgedaan en de ramen boven ook, want ze komen nu ook langs deze kant langs. Moppie slaapt gelukkig door, maar ligt wel op d'r zij en met een voetje tegen een spijl aan. Ik draai haar weer goed en stop het laken weer in: geen kik. De bands stoppen precies bij ons voor de deur met een extra tromroffel, lekker. Ik ga denk ik maar op de slaapbank slapen...
Niet meer op de slaapbank geslapen, had ik geen zin in. Ik heb nog tot half een tv gekeken. Om twaalf uur hield de laatste band ermee op.... Toen heb ik alle ramen maar weer open gezet en ben gaan slapen. Af en toe rumoer van dronkenlappen buiten, maar gelukkig geen ernstige toestanden.
Zondag 13 juni - TM
Niet veel bijzonders te melden. Wandeling naar Observatorium gemaakt en met Hendrikje daar in het klaver gezeten. Bere-interessant! Tenen gingen heen en weer, heen en weer, mama aankijken, grijns, heen en weer, heen en weer. Lekker koel en zacht aan de voetjes. Daarna snel weer naar huis: donkere luchten.
Maandag 14 juni - TM
Voor het eerst in weken weer naar Curves: de rug is beter en ik mis de beweging. Meteen laten wegen: 4 pond aangekomen: veel te veel gezondigd. Nu dus twee dagen op strikt 1200 calorieën om die 4 pond er weer af te krijgen en dan weer terug naar 'gewoon' eten. De rondjes zijn zwaar: het is er loeiwarm en ik merk dat ik weer wat ben teruggevallen met mijn uithoudingsvermogen. Maar weer goed volhouden.
's Middags pak ik Mallspullen in om van het mooie weer te genieten. Eerst cadeau kopen voor Leah Ann. Bij Woolworths hebben ze leuk speelgoed voor haar leeftijd (7 jaar) en ik slaag nog goedkoop ook: een grote doos met knutselspullen én een grote doos met kralen voor de prijs van één. Dan bedenk ik mij dat ik ook nog naar Dara en Ann moet om het praatje van vrijdag te bespreken. Dat meteen maar doen. Dara is thuis en is weer verbaasd over de groei van ons meisje. Ik spreek met Ann af dat zij dat de klas al wat vertelt over Nederland en dat ik, mét Hendrikje, de klas iets zal vertellen over nederlandse liedjes en dat ik ze dan een nederlands kinderliedje leer, wat ze dan voor Hendrikje mogen zingen. Lijkt mij een goed plan, hoef ik ook geen oppas te zoeken!
Weet mij uiteindelijk los te weken, blijf nog voor thee, blijf nog voor zus en zo. Ik moet op tijd naar huis, want we gaan vanavond bij Sally en Werner eten ter gelegenheid van Leah Ann haar verjaardag en ik wil Hendrikje eigenlijk al gebadderd en grotendeels gevoed hebben voor we weggaan. We slagen er in om op tijd aan te komen, met een gebadderd Hendrikje. Behalve wij drietjes is er een oude vriendin van de familie, June, ook op verjaarsvisite, de rest komt zaterdag. Leah Ann (en Maxl) zijn blij met het cadeau en maken tijdens de avond al diverse plak- en knipwerkjes. We genieten in de conservatory van de mooie avond en van lekker eten: knödel en sweinbrat, ja wohl. Hendrikje valt gelukkig redelijk snel in slaap in de buggy en slaapt door ons rumoer heen tot een uur of tien. Dan wordt ze wakker, drinkt wat en krijgt de slappe lach als Leah Ann tegen ons komt kletsen. De anderen moeten daarop ook vreselijk lachen, want het is zo lief, een hik-schaterend Hendrikje. Vrolijke boel dus. Hendrikje is vast van plan niet meer te gaan slapen, dus ze komt op schoot naar wat muziek en liedjes luisteren. Jammergenoeg wordt de moeheid haar te veel en is ze ontroostbaar. Een wandelng in de buggy over het erf en een wiebelsessie in de draagzak ten spijt, ze blijft wakker en huilt. Als ze met veel lawaai een enorme wind laait (met inhoud denk ik), gaan we maar weer naar binnen om een luier te verschonen. Prompt is mevrouw weer vrolijk. We besluiten desalniettemin maar naar huis te gaan.
Dinsdag 15 juni - TM
Petweer: warm met miezerregen. Paul verdwijnt toch de tuin in om te spitten, lekker gaten graven. Ik schilder ondertussen het halletje nog een keer wit met een roller: scheelt een hoop. Zeker als het 's avonds is opgedroogd, ziet het er een stuk beter uit dan na één keer met de kwast.
's Middags maak ik posters voor het festival en breng ze in de regen rond. Ik heb nog even overwogen het mooie weer van woensdag af te wachten, maar dan mis je toch weer een avond reclame. Met Hendrikje in de buggy (regenhoes erover: vindt ze schitterend) en regenjas aan (veel te warm) rondje centrum Armagh. ik mag overal de posters ophangen, dus als het een beetje meezit, krijgen we daar ook nog publiek van.
Verder nieuws? Ik ben top loser bij Curves!!! Na zes weken ben ik degene die het meeste gewicht heeft verloren. Dat voelt goed en stimueert weer om ermee verder te gaan. Nu moet ik er vooral voor zorgen dat dat verloren gewicht eraf blijft en dan over een maand of twee kan ik weer proberen er nog meer af te krijgen.
Woensdag 16 juni - TM
Naar genealogie geweest en daarna naar Curves. De temperatuur buiten is heerlijk warm met een verkoelend wind, maar binnen bij Curves is het om te stikken. Gelukkig ben ik eerst naar genealogie gegaan, daar had ik mij niet meer durven vertonen na drie rondjes Curves in 34 graden, pffff.
Weer thuis puinzooi opgeruimd en de muren in het halletje nog een keer gewit. Ziet er nu beter uit, schoon en fris. Later in de middag met moppie de Mall opgegaan, het is echt heel erg fantastisch hier met mooi weer! Gezellig druk met volwassenen, kinderen en tieners, allemaal in meer of mindere mate van ontkleedheid. Vlak bij ons lag een man die helemaal opging in de zon, er ging steeds meer uit.... Twee uur op het gras liggen loungen met een boek (ik) en Berend (Hendrikje), heerlijk.
Voor het eerst in lange lange tijd valt Hendrikje tijdens haar laatste fles op mijn schoot in slaap. Zo lief, met zo'n melkbelletje in haar mondhoek...
Donderdag 17 juni - TM
's Avonds gaan we naar het openingsconcert van het Armagh Festival for Traditional and Folk Song. Colum Sands, een singer-songwriter bijt de spits af. Geweldige prater met goed gevoel voor humor en schrijver van prachtige liedjes. Hij wordt gevolgd door een strijkkwartet dat liedjes uit de Armagh-regio uitvoert. De liedjes zijn gearrangeerd door een lokale muzikante en dat heeft ze heel erg goed gedaan. Regelmatig sluit ik mijn ogen en laat de muziek goed doordringen. Het is een indrukwekkend geluid, vooral als ze allemaal tegelijk een andere partij spelen. Het daaropvolgende duo kan er een puntje aan zuigen: een tsjechisch duo dat het goed bedoelt maar niet helemaal uit de verf komt. Een Estlands duo zingt en speelt op de 'boatharp'. Beide allebei erg goed van stem, heel scandinavisch en erg mooi (stemmen hè, nou ja, zij zelf ook niet onaardig). Al met al een geslaagde avond!
Vrijdag 18 juni - TM
Spannende dag vandaag: praatje houden op een lagere school! Na lang wikken en wegen, zingen en schrappen, besluit ik een praatje te houden over sinterklaas en sinterklaasliedjes. Het is niet het seizoen, ik weet het, maar leuk voor kinderen, met veel echt nederlandse liedjes. Ik beschrijf wie Sinterklaas was en het feest in nederland, van aankomst met de stoomboot (#zie ginds komt de stoomboot#) via schoen zetten (#sinterklaasje bonne bonne bonne#) naar zijn vertrek (#dag sinterklaasje, afijn, jullie begrijpen het idee). Dat is althans het idee. Eerst ga ik naar de burgemeester voor de festivalreceptie in het Palace Desmesne. Ik laat Hendrikje nog thuis, want het zou een korte receptie moeten zijn. Als ik net onderweg ben, begint het de regenen. Gelukkig heb ik plu bij mij, maar blij word ik er niet van. Daargekomen is het heeeel erg stil. Na een minuut of tien komt de burgemeester de zaal binnen en zegt dat ik vroeg ben, het begint toch pas om twaalf uur? Mmm, enige vermoedens van een misverstand beginnen nu toch wel te rijzen.
Als er later ook nog over 'de lunch' wordt gesproken, belsuit ik moppie maar te gaan halen, dan hoef ik ook niet te zitten wiebelen op m'n stoel omdat ik wegmoet. Weer terug naar huis dus en met de taxi naar het paleis: ik heb takse pootjes en bovendien begint het weer te gieten. De receptie is dan al begonnen en ik haal natuurlijk alle aandacht voor de acteur van de Palace Stables weg, want iedereen kijkt vertederd naar Hendrikje. Ze gedraagt zich voorbeeldig en als het officiële gedeelte voorbij is, staat er al snel iemand klaar om haar van mij over te nemen. We eten inderdaad lunch op het paleis en er wordt een serie officiële foto's gemaakt, die volgens mij erg leuk zijn geworden. Hopelijk staat er volgende week tenminste één in de krant.
Om kwart over één duik ik dan met vier Kroaten de auto in, op naar Mount Saint Catherine Primary School, om mijn praatje over muziek te houden. Ann staat net de gordijnen dicht te maken als we aankomen en stuurt twee meiden naar beneden om ons op te halen. De verbazing is erg groot als ik vier mannen op sleeptouw heb, maar ook het enthousiasme. Ik begin met m'n praatje maar heb moeite om de aandacht van de scholieren van mijn liefhebbende dochter af te houden, die al die meiden van 11-12 jaar oud reuze-interessant vindt! Ik zing alle liedjes alsof ik ze gisteren nog bij de open haard heb gezongen en weet het geloof ik wel redelijk leuk te brengen. Geloof ik... Ik krijg in ieder geval een goed applaus, en nog één, als ik de gemberkoeken tevoorschijn tover die ik bij wijze van sinterklaastractatie heb meegenomen. Ik krijg nog wat vragen, typisch voor dit soort praatjes denk ik: hoe spreek je 'van Gogh' uit, heeft Anne Frank echt in dat huis in Amsterdam gewoond, en waar kom ik precies vandaan. Die goedheiligman komt er helemaal niet meer aan te pas! Na mij zijn de Kroaten aan de beurt en ze maken best een hoop herrie... Hendrikje vindt het niet leuk en moet even op de gang afkoelen (kan ze vast oefenen ;-) Het is trouwens een leuke school, maar veel te religieus, ik krijg helemaal de kriebels als ik zie dat alles, ook de handvaardigheidswerkjes, een reli-draai krijgt. Beetje EO (sorry mams). Nee hoor, ons meisje gaat mooi naar de integrated school.
Als we weer thuis zijn en Hendrikje even geslapen heeft, komt Kai aan. Kai is een nederlandse piper die acht weken in Tipperary zit op stage bij een zuivelboerderij. In z'n vrije weekend is hij richting ons hoekje van de wereld gekomen om eens bij te kletsen. We gaan met z'n drietjes naar het hotel om te eten: Paul werkt en is blij verrasd ons te zien. We eten vrij snel door, want Hendrikje gedraagt zich alsof ze vol zit met cola. Lekker gillen en met speeltjes gooien. Thuis gaat ze snel in bad en in bed. Joan komt met Alice, Margaret en May om een uur of acht. May blijft bij Margaret en Alice gaat met ons mee. We zijn nu weer te laat voor het concert. Niet dat het al begonnen is, maar het is zo druk dat we met moeite nog stoelen kunnen vinden. Gelukkig zijn er wat mensen die Joan kent en die ruimte maken aan hun tafel.
Als het eerste deel van de avond begint, blijkt dat ik mij heb vergist in de programmering. Het eren van 'keepers of the tradition' bestaat uit veel praten, oorkonde uitreiken, plaatje schieten. Slechts één zanger weet er op eigen initiatief een liedje tussen te krijgen, maar de eerste anderhalf bestaat dus uit praten.... Daarna komen de gasten uit Oost-Europa weer aan bod. Nu treedt iedereen op en er zitten geweldig goede muzikanten/zangers tussen en geweldig knullige. Hoe slechter ze zijn , hoe harder ze toegejuichd worden als ze klaar zijn. Of iedereen is blij dat ze klaar zijn, of iedereen juicht ze toe omdat ze toch maar durven, ik weet het niet. Om half één is het officiële programma over en glippen we naar buiten om de meiden af te lossen cq op te halen. Paul en Kai zijn ook al terug van hun kroegbezzzzoek en zitten giebelend op de bank. Hendrikje ligt in de kinderwagen beneden te slapen want ze had twee uur gehuild. Margaret laat zich daardoor niet uit het veld slaan, is wel wat gewend met vijf jongere broertjes en zusje.
Zaterdag 19 juni - TM
De ochtend spelen Kai en Paul voor het eerst sinds het WKPF weer samen en leren elkaar wat tunes. Na de middag lopen we met alle babyparafernalia naar Market Square waar een openluchtconcert zal plaatsvinden van alle gasten. Jammergenoeg hebben ze geen podium beneden aan de straat kunnen maken, er is markt. Bovenaan bij het theater is op het pleintje een podium gemaakt. We zijn een half uur te laat, maar er is nog niemand aan bod geweest, ieren hè. Ik weet niet of ik ook moet zingen, ik heb voor de zekerheid een lijstje gemaakt met nederlandse liedjes die ik helemaal ken. Iedere groep krijgt een kwartier om te spelen. De Sloveense dame in het rood, de drie zusjes uit |Lithouwen, de Estse meisjes en de Polen zijn weer erg goed. De drie zusjes zingen in een stijl die mij erg aan "Le mystèr de voix Bulgares deed denken. Hun optreden bij het theater heb ik opgenomen. Tijdens de chinese dames komt de Poolse jongen Hendrikje vermaken met z'n hoed en z'n instrumenten. Alsof dat een teken was stromen alle dames nu ook samen en wordt Hendrikje omringd door onverstaanbare beklederdrachte dames.Als iedereen is geweest en ik gelukkig niet gevraagd word, spelen de polen en tsjechen samen en wordt er gedanst. Ik laat mij met mijn domme hoofd overhalen om mee te doen. Pfff, ik dacht dat ik alweer conditie had opgebouwd....
Tegen drie uur is het concert afgelopen en probeer ik nog wat mensen mee te krijgen voor de sessie, met als gevolg dat we met de polen, de tsjechen en de lithouwse meisjes achter ons aan naar de Nothern Bar lopen. We trekken heel wat bekijks, zeker als de Pool op een hoorn blaast (kan Paulus bij in de leer gaan met z'n midwinterhoorn, want hij was erg goed!). In de kroeg is nog niemand anders, dus met de Oost-Europeanen hebben we meteen een goede groep mensen. Het begrip sessie gaat een beetje aan ze voorbij, ze zingen lekker achter elkaar door en kletsen door de anderen heen. Maar goed, we zingen en dat is het voornaamste. Fergal is er ook met Bridgeen, Aoife en hun jongste zoon, wiens naam ik ben vergeten. Brendan, één van de Armagh Rhymers, is er ook met een vriend en later komt Pat met kinderen en verschijnt ook Patricia Vallely met een vriendin. Redelijke opkomst, maar iedereen moet wel veel zingen hoor! Ik ook, Maid with the bonny brown hair, Roodborstje tikt tegen het raam, Newholland Grove, Koning van Castille, Jan Mijne Man. De Litouwse meisjes zingen ook veel en dat is genieten! Voor ons gaat alles goed tot Hendrikje echt moe is en niet wil slapen. Ze is heel huilerig en verdrietig, dus ik laat de sessie achter in handen van Pat.
Ik wil nog even langs het Charlemont lopen om te kijken hoe de sessie daar is. Ik kan er via de achterkant niet in, dus ik laat de boel maar de boel. Ben ook moe, zo'n lijfelijke moeheid, die zegt nu naar bed, mmmmmmm. Toch nog wat eten gekocht voor vanavond. Thuis eerst de kleine gevoerd, gewassen, bemelkt, waarbij ze weer is slaap viel. Sally gebeld om te vragen of ze meewil naar de Feis na Gaell. Als ze twijfelt, slaat bij mij ook de twijfel toe: is het wel zo slim om die kleine nog een dag op sleeptouw te nemen? We besluiten morgen te gaan lunchen en muziek te maken bij Sally thuis. Lekker rustig. Terwijl het eten opstaat begin ik aan het dagboek, want het is mij een lap tekst wat nog geschreven moet worden. Ook alle foto's moeten nog geselecteerd worden: Paul maakt altijd veel foto's van hetzelfde om dan later de mooiste uit te zoeken, maar als je er dan 130 per dag hebt.... Ik chat nog even met een oktobermoeder maar word wel erg slaperig. Ik kijk nog het teletekstnieuws en besef dat er nu een leuke film begint. Om half één lag ik pas in bed.....
Zondag 20 juni - TM
Vroeg op om een luier te verschonen en, hurrah, ze valt weer in slaap tot kwart over acht! Da's dan lekker slapen. Als ik zit te voeren, besef ik dat ik toch eigenlijk wel graag met Paul meega. Stom, zal ik nou bellen of niet. Ik ga mij snel douchen en de spullen pakken mocht ik nou inderdaad toch meegaan. Ik bel Sally in ieder geval nog niet. Het weerbericht is slecht en Hendrikje is wat huilerig. Als Paul beneden komt, vraag ik hem ook maar wat te doen. Hij denkt ook dat het beter is voor de kleine om thuis te blijven. Dus, om kwart voor elf vertekt Paul in z'n eentje. Twee minuten later begint het te regenen, dus ik ben blij dat ik toch thuis blijf. Ik schrijf verder aan het dagboek en probeer voorbereidingen te treffen voor het vaderdagkado, maar krijg de benodigde plastic pot niet open! Op een gegeven moment raak ik zo gefrusteerd dat ik hem laat voor wat het is en plaatjes voor Sally ga opzoeken.
PE - Dat was een avontuurlijk dagje. Volgens afspraak om kwart voor elf bij Brian, maar, niemand daar. Ze zullen toch niet al weg zijn? Nee hoor, iedereen was nog op nummer twaalf: de examinations voor de London School of Music waren in volle gang en de docenten stonden in de gang aan de deur te luisteren hoe of het ging. Rond kwart over elf kwamen Tiarnan en Fergus opdagen en om half twaalf waren we compleet en vertrok de karavaan naar de Glens of Antrim, waar de Armagh Pipers precies honderd jaar geleden tijdens het eerste 'Feis na nGleann' ook acte de présence hebben gegeven. Uit het programmaboekje:
Feis na nGleann was founded in 1904 to preserve, promote and celebrate the rich Gaelic heritage of the Glens of Antrim, including its language, folklore, music, dance, crafts and native games. The annual Feis continues to be a showcase for that culture and both participants and spectators come from far and near to join in the annual celebrations.
Gaelic League branches, which were set up throughout the Glens in the years 1895-1904, raised the cultural awareness of their members and inspired them to set up Feis na nGleann. Francis Joseph Biggar was one of the well-known Gaelic enthusiasts from outside the area who assisted Glens people in this project....
... The first Feis was launched on June 30, when hundreds of people, representing the clans of the Glens, walked in procession behind the Armagh Pipers as they made their way from Cushendall to Waterfoot, where the main events took place...
Even voorbij het International Airport worden we aangehouden, m'n eerste road block hier in Noord-Ierland, maar na een vluchtige blik in de auto mogen we weer verder. Het blijkt, we komen langs een soort beruchte vlooienmarkt waar ook in gestolen goederen wordt gehandeld. Vandaar.
Na een voorspoedige reis komen we om kwart over één aan in Cushendall, waar we eerst nog eens uitgebreid gaan zitten lunchen. We moeten om drie uur spelen, maar dat mag de pret niet drukken. Van Ian Kirk Smith, die aan een naburig tafeltje zit, worden we geruststellend toegesproken dat alles zoals gewoonlijk flink achterloopt op schema. Dus nemen we rustig nog een kopje koffie en een toetje.
Om tien voor drie stelt Brian voor om maar eens te vertrekken. De festiviteiten zijn in Waterfoot, op een paar minuten rijden van Cushendall en we komen, zoals het hoort, ruim te laat aan. De Armagh Rhymers zijn maar in plaats van ons op het podium geklommen, dus we hebben ruim de tijd om te stemmen en o ja, nog even kort te sluiten wat we nou eigenlijk gaan spelen... zucht...
Wanneer we met de hele pipes-klimbim klaar staan om het podium te bestijgen, wordt ons gezegd dat we toch nog maar niet moeten gaan spelen, ze gaan bij nader inzien de hurling match beginnen en als wij dan ook nog gaan spelen, kunnen ze het fluitje van de scheidsrechter niet horen. Dus... we spelen in de pauze... Mooi tijd om eens goed m'n eerste live hurling match te bekijken. En dan merk je hoe erg je gewend bent aan wedstrijden op tv: als er iets gebeurt (blessure, overtreding, goal) sta je eigenlijk te wachten op de replay. Maar die is-t-er niet... Goed opletten dus.
In de pauze spelen we twee sets, waarvan ik er één helemaal kan meespelen! Joepie! Daarna tweede helft van de match en daarna spelen we wat langer in de tent, een soort braderie met lokale kunstnijverheid en zelfgebakken brood enzo. Er worden flink wat sets gespeeld die ik nog niet machtig ben (of op een snelheid die ik niet kan bijbenen) en ik breng de tijd door met het maken van wat foto's.
Als we rond een uur of zes de toch huiswaarts aanvaarden, komt Tiarnan er vijftig meter buiten de hekken achter dat we een lekke band hebben. Hij heeft z'n Volkswagen pas een maand of zes, dus alles is wat onwennig. Hij begint ook flink te foeteren op de sukkel in de fabriek die een verkeerde bout heeft gebruikt bij het vastzetten van het wiel, maar dankzij een voorbijganger komen we erachter dat dat een feature is: een 'locking nut'. Voor iedere auto uniek, en er zou dus ergens een verloopstukje in de auto aanwezig moeten zijn, alleen heeft Tiarnan geen flauw idee waar. Dankzij een voorbijrijdende mede-Volkswagen-eigenaar vinden het verloopstukje en kan het bandenwisselen echt goed beginnen. Althans, nadat de auto een paar keer van de krik is afgerold en we merken dat het een stuk beter gaat als je de handrem erop zet.
Alles klaar, alles goed en we zijn net honderd meter verder wanneer Brian ons vertelt dat-ie moet plassen... Dus een pub in en ja, die gelegenheid kun je natuurlijk niet laten lopen, dus ook nog een drankje genuttigd (Tiarnan netjes aan het water) en ja hoor... om zeven uur gaan we eindelijk echt op pad.
We zetten onderweg Brian nog af in Templepatrick bij het Dunadry Hotel (zelfde eigenaars als het Armagh City Hotel): hij is vandaag vijfendertig jaar getrouwd met Eithne en dat gaan ze vieren met een luxe etentje en een nachtje in het hotel. Om negen uur thuis, Chinees en ijs gehaald en vroeg naar bed, boek eindelijk uitgelezen...
Maandag 21 juni - TM
Als een tornado door de benedenetage gegaan en alles opgeruimd en schoongemaakt, lekker is dat, als alles weer op orde is! Paul werkt aan websites en we vermaken allebei Hendrikje. Tijdens het boterham-eten trekt Hendrikje wel 101 bekken, van bedachtzaam naar rebellerende baby, dus ik heb een hele trits foto's gemaakt.
We maken 's middags samen nog het vaderdagcadeautje. Ik heb het gips het gips gelaten en een pakje Dasklei gekocht: Hendrikje haar handjes en voetjes moesten vereeuwigd worden. Als het gips aangemaakt was, moest meteen verwerkt worden, maar Hendrikje sliep steeds als ik er klaar voor was. Bovendien mocht ze er niet direct met haar handjes in, dus moest er iets van folie over. Paul had al geraden wat ik wilde doen, en zei dat ik beter klei kon kopen. Vanmiddag dus madam in een laag uitgerolde klei geplant en d'r voetjes en handjes aangedrukt. Mmm, niet diep genoeg vond Paul. Nog een keer proberen. Te diep en uitgeschoten. Inmiddels vond Hendrikje het niet leuk meer om met haar ledematen in de kouwe klei gedrukt te worden en moest even afgeleid worden met wat stapelbakjes terwijl Paul de klei opnieuw kneedt en vormt. Dan in één keer een goed voetje en een goed handje. Dan kom ik het bijna weer verknallen door Hendrikje 21-6-2003 erbij te zetten. Het is 2004, t*#t! Met een beetje smokkelen staat het er goed op. Nu laten drogen en dan misschien nog beschilderen.
Onder het koken lekker lang met mijn zus gebeld. Die gaat waarschijnlijk toch naar een B&B als ze hier is met Femke. Hoogstwaarschijnlijk blijft ze dan bij een vriendin van Sally slapen. Heb al gezegd dat ze onze naam maar moet noemen, krijgt ze misschien nog korting! Ik bel ook Dara en Ann nog over midzomer, maar Dara belt pas om kwart voor tien terug. Ze gaan dan nog naar Navan en ik wil Hendrikje dan niet meer uit bed halen. Paul gaat wel met camera mee.
PE - Druk gewerkt aan de site van de pipers club: nieuw programma, achtergrondinformatie etc. Staat nog niet online, nog een week of twee. Me ook helemaal het rambam zitten scannen: Brian heeft de fotoboeken van de afgelopen piping festivals nodig. Die heb ik al een heeeeeeeeeeeeeeele tijd in huis om te scannen, maar het is zo'n saaie klus, dat 't er maar niet van komt. Dit is een mooie stok achter de deur...
's Avonds met Dara en Ann nog even heel snel naar Navan Fort geweest, we waren NET te laat om de zon echt achter de horizon te zien zakken, maar we hebben nog wel staan genieten van een prachtige post-zonsondergang. Er waren nog een paar andere mensen maar van een echte viering zoals die van vorig jaar was niet echt sprake. Ik heb nog wel op een heuse telescopische Tibetaanse hoorn geblazen, stuk makkelijker dan zo'n midwinterhoorn. We hebben omstebeurten nog door Jim z'n mobieltje voor Lisa getoeterd, die zat in New York te werken.
Dinsdag 22 juni - PE
De HELE dag zitten scannen... Pfffffff. Word je helemaal simpel van. Plaatjes scannen is niet zo erg, maar al die kranteartikelen OCR-en....
Thirs is verder de hele dag in huis bezig. Ze heeft het flink te pakken: de strepen in de hal bij de tuindeur worden afgemaakt, de deur van de hotpress geschilderd en zelfs de voordeur ontsnapt niet. Ik had zo m'n twijfels over die voordeur, maar het maakt de hal echt een heel stuk breder.
En nog iets nieuws: voor het eerst met Hendrikje op de rug op pad. Gewoon dezelfde techniek met de draagdoek, maar dan van achter in plaats van voren. Gaat prima. Het bevalt Thirs een stuk beter zo en Hendrikje vindt 't prachtig. Ze zit volop om zich heen te kijken en kan nu ook over de schouder van Thirs meekijken. Lijkt een groot succes te zijn. We gaan met z'n drietjes even boodschappen doen en het enige waar je even aan moet wennen is dat je wat voorzichtiger moet manoevreren.
Ik ga thuis weer door met scannen, Thirs gaat nog even met Hendrikje in de tuin werken, maar dat blijkt toch teveel van het goede. Nog een paar foto's gemaakt van Hendrikje met dikke tranen, maar ook blij in bad :-)
TM - Lekker geschilderd. Ik kan het absoluut niet mooi, maar het is beter dan niet geschilderd. Met enige daadkracht de voordeur ook geschilderd (Paul wilde dat liever niet, maar wij zijn eigenwijs) en dat scheelt een heleboel licht en ruimte.
Woensdag 23 juni - PE
EINDELIJK!!! Ik heb www.wkpf.org geregistreerd! In plaats van www.armaghpipers.com/wkpf heeft het William Kennedy Piping Festival nu z'n eigen web-adres! Zit ik al maaaaaaaaanden (ik geloof zelfs al meer dan een jaar) tegenaan te hikken, maar blijkt, wanneer je je er eenmaal toe zet, in een kwartier geregeld te zijn. Prachtvol!
Thirs gaat naar fysiotherapeut en dokter en ik ontferm me over Hendrikje, maar, er valt niet veel te onfermen: ze slaapt en slaapt en slaapt, door de drilboren heen, en vijf minuten nadat ze wakker is geworden komt Thirs thuis. Douchen en op naar werk...
TM - Bezoek aan de fysiotherapeut is erg bemoedigend: er zit niets in schpuders, armen, nek wat niet verholpen kan worden. Het blijkt vooral een kwestie van houding en spanning te zijn. Ik krijg wat oefeningen mee naar huis en moet volgende week terugkomen. Ik ben op tijd voor de huisarts, dus loop meteen door naar de Archway Surgery. De huisarts wil eigenlijk liever niet de wrat (of wat het ook wezen mag) bevriezen, omdat er licht pigment inzit. Ze zou het liever wegsnijden. Ook de moedervlek onder mijn arm wil ze liever laten bekijken door een dermatoloog. Ze maakt een verwijzing voor mij waarbij ze ook de andere moedervlekken op mijn rug wil laten onderzoeken. de dermatoloog kan dan beslissen wat te doen en misschien meteen die twee eerste weghalen.
's Middags de deuren nog een tweede keer geschilderd, ziet er goed uit. Nu nog latjes voor op de muur als scheiding tussen de twee kleuren, dan is het helemaal af!
Donderdag 24 juni - TM
Vroeg op, om zes uur ligt Hendrikje op haar buik te piepen in bed. Gelukkig kan ik haar nog een keer in slaap krijgen. ' s Morgens is ze lief aan het spelen en zit ze bij Paul op zijn nek als hij met haar gaat dansen. De rest van de dag is ze huilerig en vreselijk slaperig, ze slaapt bij elkaar wel vijf uur! Ze heeft duidelijk last van de doorkomende tanden, ze kwijlt en knauwt dat het een lieve lust is. Af en toe wat gel op het tandvlees en bijtringen binnen handbereik houden, dan is ze wel rustig. Als ik 's middags met haar naar Hillocks ga om latjes voor de hal te kopen, is ze aan het huilen. Nou, dat doet ze echt nooit als je aan het wandelen bent, dus ze is toch wel wat van slag. Thuis weer in haar bedje gelegd en dan slaapt ze weer een uur.
Vandaag ook weer naar Curves geweest, nog steeds op gewicht, joepie! Verder het huis en Hendrikje verzorgt, dus niks bijzonders te melden.
PE - Weinig bijzonders te melden, behalve... wat een PRRRRRRRRRRACHTIGE wedstrijd! Sjongejongejonge. Ik weet het, voetbal hoort me helemaal NIETS te doen, maar ik heb vandaag, vanachter de bar, werkelijk genoten van de wedstrijd Portugal - Engeland. Mooi voetbal, spannend tot de laatste seconde en wat een lef, om het beslissende schot door je keeper te laten nemen. Petje af. Het moge duidelijk zijn wie mijn favoriet was :-)
O ja, en Hendrikje begint wat kruipneigingen te vertonen! Ze beweegt weliswaar nog steeds achteruit, maar toch, er zit in ieder geval beweging in :-)
Vrijdag 25 juni - TM
Vandaag hangdag, Hendrikje iets wat vrolijker, dus we spelen wat af. eerst stoeien met Paul die haar allerlei kapriolen laat uithalen in de lucht. Schitterend vindt ze dat! Dan spelen we nog wat op de grond. Ze kijkt sinds een paar dagen graag om hoekjes om te zien wat daar gebeurt. Als ik de grote blokkentoren voor haar neus zet en haar vanaf de andere kant roep, gluurt ze om de toren heen. En weer naar de andere kant, en weer terug. Zo lief. Ze schuift inderdaad wat op d'r billen. Vanavond in bad heb ik haar even los laten zitten en dan schuift ze van voor naar achter door het bad. Jammergenoeg ging de oranje dolfijn de andere kant op en Hendrikje wilde hem pietjepersé hebben. Dus, languit voorover in het water. Dikke tranen van schrik die niet konden worden weggelachen, ze was moe en nat en brrr. Toen maar snel ingepakt en in bed gelegd.
's Avonds foto's verwerkt, op internet gezeten en gechat met een paar oktobermoeders. Lekker hard Frank Sinatra aangehad. Toen nog de samenvatting van Frankrijk-Griekenland gekeken. :-), dat worden leuke wedstrijden! Misschien morgen zelfs kijken... Wat, jullie voetbal kijken?! Ja, met boek op schoot of achter de computer en dan het geluid van de tv aan, zodat we bij de eerste brulpartijen meteen kunnen kijken. Hier geen oranje vlaggen. Zou sowieso niet zo handig zijn hier...
O ja, nog een vreselijk mooi programma van de VPRO online bekeken op http://www.vpro.nl/programma/recordings/afleveringen/ . Opnames van traditionele liedjes vertolkt door gewone mensen in Nederland van allerlei afkomsten. Ze zijn gegroepeerd rond een thema en elk programma duurt ongeveer 12 minuten. Het wordt nu tot 2 juli uitgeoznden op nederland 3 rond kwart voor acht als ik het goed heb. Heel heel erg aan te raden!
Zaterdag 26 juni - TM
Weer petweer in de ochtend, maar in de loop van de dag wordt het mooi en warm. We gaan een blokje om naar het Palace Desmesne, maar Hendrikje zit waarschijnlijk in de zoveelste groeispurt met tandjes, dus huilt de hele weg. Ik ben uit mijn humeur: gaan we eindelijk met z'n drietjes wandelen, gilt ze de boel bij elkaar. Halverwege maar weer terug lopen en haar op de arm genomen. Meteen stil. Jaja, 'Oei ik groei' heeft het over 'terug naar mama'. Dat kan je wel zeggen ja. Mijn rug doet in Dobbin Street zeer, dus ik zet haar resoluut weer terug in de buggy. En zowaar, het blijft redelijk stil.
Ze krijgt wel een pluim voor vanochtend: ze heeft eindelijk uit de Anywayupcup gedronken! Ik ben al een paar maanden aan het proberen, omdat mij gezegd was dat ze als ze tandjes krijgt beter uit een tuitbeker kan drinken i.p.v. een fles. Vanochtend pakte ze de beker met twee handjes vast (al erg leuk, grote grijns) en probeerde die tuit in haar mond te krijgen. Met mijn hulp ging die eindelijk goed en lo, and behold, ze zuigt i.p.v. kauwt! Ze krijgt wat water naar binnen en kijkt heel guitig: hihi, ik gedaan! Nu maar elke maaltijd de beker aanbieden en blijven oefenen. De beker 's avonds gebruiken zal nog niet gaan: te veel werk als je slaperig bent.
Met een half oor naar het voetballen geluisterd en als de verlenging begint, ga ik er toch voor zitten. Hoe langer de wedstrijd duurt, hoe meer ik toch eigenlijk wel stiekum voor Nederland ben. Gek hè?! Ze maken het erg spannend en tijdens de penalties loop ik heen en weer door de woonkamer, daar kan ik niet zo goed tegen, tegen dat penalty-zenuwegedoe. En zowaar, als Van der Sar de laatste van Zweden stopt, roep ik heel enthousiast 'Yes' en als die van Robben er dan wel ingaat klap ik zelfs in mijn handjes, op mijn boze bol.. o nee, da's wat anders (beroepsdeformatie). Ik klap wel in mijn handen. Het lijkt wel alsof ze de cup al gewonnen hebben, zo blij zijn ze. Nou ja, ook wel verdiend natuurlijk, als je al die rampzalige penaltyrondes uit het verleden erbij haalt.
O ja, ook nog vertellen: we gaan in oktober met z'n drietjes naar Nederland, bij Paul z'n familie op bezoek! In eerste instantie zou Paul alleen met Hendrikje gaan, maar na veel overhaalpogingen hebben we voor mij ook maar een ticket geboekt. Nu gaan we dus gedriet met papa en mama in hetzelfde vliegtuig. Die zijn dan net over geweest voor Hendrikje haar verjaardag.
PE - Dat was leuk, in Spires. Op het grote scherm De Wedstrijd gekeken samen met wat collegae en klanten en later op de avond nog door DJ Kate tussen twee liedjes door luidkeels gefeliciteerd :-) Om 1 uur bar gesloten na een ontzettend drukke avond (het bleek de drukste avond van het jaar geweest te zijn, tot nu toe, gewoon zomaar) en meteen naar huis: morgen om 10 uur weer beginnen!
Zondag 27 juni - PE
Na een redelijk drukke dag om vijf uur door Declan naar huis gestuurd: uurtje eerder dan normaal, want.... dan heb ik even de tijd om me te douchen en om te kleden enzo want... we gaan vanavond met het personeel op een personeelsuitje. Er zijn al meer van die uitjes geweest, maar dit wordt m'n eerste. Ik ben heel benieuwd en ook wel wat nerveus. De personeelsuitjes die ik in het hotel van achter de bar gadesla zijn meestal niets anders dan door de werkgever gesubsidieerde zuippartijen, dus ik houd m'n hart vast.
Het begint al goed in Spires, waar we verzamelen: gratis drank. We mogen kiezen uit Stella, Harp, WKD Blue of Bacardi Breezer Orange. Ik ga voor de Stella... Maar... terwijl de sfeer er in Spires in wordt gedronken, trek ik mij even terug in Callan Bar, want wat zag ik toen ik aan kwam lopen: een hele buslading (letterlijk) muzikanten. En wat ik al dacht blijkt inderdaad te kloppen: Brian en Eithne hebben de bezoekende groep jonge muzikanten van Skye meegenomen voor een sessie in het hotel. En wat voor sessie, ongeveer twintig muzikanten, fantastisch. Nog even met Brian staan babbelen en me verontschuldigd dat ik weer weg moet: het eten staat klaar in Spires.
Lekker gegeten, rijst met een soort pittige bolognesesaus en knoflookbrood. Enne.... om kwart over zeven staan er twee bussen klaar... Twee?!?!? Ja, foutje: Joanne was vergeten de busmaatschappij een bevestiging door te geven en heeft dat gisteravond nog gedaan, maar was vergeten bij welke maatschappij ook alweer... Ze dacht de goede gevonden te hebben in de Gouden Gids, maar die goede mensen wisten van niets, zal wel een foutje in de administratie wezen, dachten ze... Nou, nee dus, gewoon verkeerde bedrijf gebeld.
Op naar Keady. We worden nog opgefokt door de organisatoren met de vraag of we wel euro's bij ons hebben, wisten we niets van af, blijkt ook niet nodig te zijn, we gaan de grens niet over. Reuben speelt gitaar en iedereen, nu al met een flink stuk in de kraag, zingt uitbundig mee. Er wordt ook het liedje "The wheels on the bus go round and round, round and round, round and round" met alle variaties erop gezongen. Ook ik ontkom er niet aan, Joanne zet met een knipoog naar mij in met "Paul on the bus goes: 'what am I doing here?'... Ik verzeker ze echter dat ik het prima naar m'n zin heb en dat is ook echt zo, ik ben alleen niet zo luidruchtig van aard.
In Keady brengen we een bezoek aan Aly Mone's Pub, gezellige pub en gaan na een half uurtje door richting Lurgan dat de eindbestemming blijkt te zijn. We bezoeken er achtereenvolgens The Cellar Bar, The Courthouse Bar en de disco in The Ashburn Hotel. The Cellar Bar is een absolute aanrader: lekkere muziek, aardige mensen, leuke sfeer en voornamelijk: een goede selectie bieren en whiskeys. Het drinktempo van de collegae kan en wil ik ook niet bijhouden en ik ga gewoon lekker m'n eigen gangetje. Ik heb dit nog nooit meegemaakt en voel me een tikkeltje ongemakkelijk, zeker wanneer we in de Cellar Bar sussend worden toegesproken, of het misschien ook wat rustiger mag.
Misschien is het m'n Nederlandse aard, waarschijnlijk is het gewoon eerder m'n karakter, ik ben nooit echt een feestbeest geweest dat alle remmen los kan gooien. Ik lust best een drankje en kan best een beetje beschonken raken, maar dat gebeurt eerder 'per ongeluk' als neveneffect van een gezellig avondje uit, dan dat het een doel op zichzelf is. En dat blijkt bij de anderen wel het geval te zijn, met sommigen is om elf uur al geen zinnig woord meer te wisselen. Wat is daar nou leuk aan? Affijn, ik begeef me in de disco na een kwartiertje op de dansvloer (!) en ga tot en met het laatste nummer helemaal uit m'n dak.
En helaas, om 1 uur is het over. Ik had nog wel een paar uur door kunnen gaan. Het voelde een beetje als een avondje Graanbeurs in Breda. En tot mijn blijde verrassing zie ik eenmaal buiten aan de overkant van de straat een zaak waar groot 'Doner Kebab' op de ramen staat. Ik vraag nog eerst om shoarma en daarna falafel, je weet maar nooit, maar nee, ze doen inderdaad alleen maar kebab. Dan maar lamskebab met knoflooksaus. Mmmmm, da's een tijd geleden, zo'n avondje. Ik heb het prrrrrrrima naar m'n zin gehad, maar dat was eerder desondanks dan dankzij de anderen. Om drie uur zijn we weer in Armagh en val ik thuis in een diepe, diepe slaap...
Maandag 28 juni - PE
Toch wat duf van gisteren, maar geen kater. Verder gegaan met scannen en de jaarboeken die ik nu in huis heb zijn allemaal gescand en alle krantenartikelen zijn ge-OCR-d. Moet Brian alleen nog om de boeken van de laatste drie jaar vragen, daar heb ik de krantenartikelen niet van gedaan.
Hendrikje ziet er vandaag nog mooier uit dan normaal, helemaal in het rood! Prachtig. Ze begint allemaal nieuwe dingen te doen, zo'n groeispurt lijkt wel een software-upgrade :-) Ze kijkt dus inderdaad om hoekjes, begint met d'r beker te spelen, in d'r handjes te klappen (nog vaak wel mis, maar het idee is er) en meer te snappen. Als Thirs de deur achter zich dicht doet kijkt Hendrikje nog heel lang naar de deur, in plaats van meteen iets anders te gaan doen. Als je langs komt lopen tilt ze d'r armen naar je op, van 'ik wil opgetild worden'. Ze begint zelf dingen te initiëren, ze kan zich duidelijk dingen herinneren en ze begint zich overigens ook op d'r buik meer op d'r gemak te voelen. Prachtig om dat allemaal zo te zien ontwikkelen.
Ik rommel verder nog wat aan, kijk met een half oog naar de wedstrijd Henman - Phillipousis en haal een film voor vanavond, veel te duf om nog iets constructiefs te doen. Goeie film: "Confessions of a dangerous mind", van Steven Soderbergh. Thirs gaat naar het theater om naar het concert van de pipers club samen met de muzikanten van Skye te luisteren, ik had ze gisteren al even (bij toeval) gezien, nu mag Thirs. Was erg geslaagd, maar dat mag ze zelf vertellen :-)
TM - 's Ochtends blijkt dat ik met IGL (genealogie) mee mag mee naar een seminar in Dundalk op woensdag. Paul werkt dan overdag, dus ik moet een oppas zien te vinden. Mijn eerste keus is Margaret, die ook al een aantal keer 's avonds heeft opgepast en erg goed overweg kan met kleine kinderen. Na wat heen en weer gebel tussen mij en Joe (vader van M.) en de mobiel, lukt het om haar te strikken. Ik kan mee!
Als Paul vertelt over de sessie van de Skyemuzikanten, ga ik er automatisch van uit dat hij wel zal zijn. Later bedenk ik mij dat ik eigenlijk ook wel wil! Als ik dat voorstel, blijkt dat gewoon te kunnen: hij had ze gisterenavond voor het stappen al gezien. Als Brian later nog eens belt om te vragen of we komen en vooral of de camera meekomt, blijkt dat hij Paul als officieuze fotograaf in gedachten had gehad. Hij zal het helaas met mij moeten doen. Om te voorkomen dat ik weer alleen maar onscherpe foto's zou maken, neem ik het statief mee.
In het theater blijkt dat de sessie geen sessie is, maar een voorstelling van alle jongeren met wat ze in het weekend hebben geleerd: 20 optredens met zang, dans en muziek. Erg leuk, ze waren allemaal erg uitgelaten, vooral het dansen gaf veel gegil en gelach. Ik had ruim de tijd om foto's te maken en heb alles zonder flits genomen. Zeker de dansfoto's zijn daardoor erg leuk geworden: je ziet duidelijk wat voor bewegingen ze aan het maken zijn. Het wordt niet al te laat: Ann en Dara blijven niet voor de sessie en lokken mij mee voor een drog ritje in de auto. Toch nog laat naar bed.
Dinsdag 29 juni - TM
Het gebruikelijke genealogie- en Curvesrondje. Leuke (lees: snelle) genealogieklus: een index van trouwregisters moest worden ingevoerd. Naam bruid, naam bruidegom, trouwjaar. Lekker doorgetikt en in anderhalf uur 237 records gedaan. Kijk, dat schiet lekker op!
's Ochtends had ik mij beseft dat ik morgen eigenlijk naar de fysiotherapeut moet. Oeps. Snel gebeld om te vragen of het misschien verschoven kon worden. Ingesproken op het antwoordapparaat. Paul neemt het belletje terug aan en als hij weet de mevrouw te vermurven tot het verschuiven: 'ze wist het net pas en als het niet kan, dan komt ze morgen gewoon hoor!.' Afspraak is verschoven naar maandag, dus ik kan gewoon mee!
PE - Hendrikje staat! Wel met wat hulp natuurlijk, maar toch, helemaal alleen, en ze heeft zelfs met één handje los gestaan, staat ze dan de de speeltjes mee te inspecteren.
Woensdag 30 juni - TM
Een 'Hendrikje for dummies' uitgeprint en wat ik alvast klaar kan maken, klaargemaakt: eerste fles, luiers gevouwen. Ik ga zelf al weg voordat Margaret er is en ik heb toch lichte kriebels in mijn buik: mijn kindje zo maar een hele dag bij een oppas laten! Afijn, we zien wel hoe het gegaan is als ik terugkom. Ik heb in ieder geval Paul zijn mobiel mee voor noodgevallen.
We rijden met een man of 14 naar Dundalk en zijn ruim op tijd voor een kop thee. Het seminar blijkt speciaal voor medewerkers aan het invoerproject te zijn. Er zijn vier plaatsen in Ierland waar het project nu draait als pilot: in Armagh, in Cavan, in Donegal en in Dundalk. Als het invoeren goed verloopt, zal het op meerdere plaatsen gestart worden. Het seminar is een bijeenkomst bedoeld om iedereen wat meer achtergrondinformatie te geven bij de records die men invoert. Vandaag zullen er vier lezingen worden gegeven: Local Authority Records, pre and post Griffiths Valuation - their use as a genealogical source; A Guide to the General Registry Office (Dublin); Matchmaking and Marriage Customs in Ireland; Life in the Workhouse. Tussen de lezingen door zullen we lunchen in een Grand Café.
Voordat het allemaal van start gaat, is er een verrassing. Er worden certificaten gepresenteerd aan de vrijwilligers als dank voor hun hulp en inzet bij het project! We worden allemaal naar voren geroepen of benaderd (ik zit helemaal aan de dichte kant van een rij) en hartelijk bedankt! Thriza Mulder heeft er ook één! Later tussen neus en lippen door gevraagd of ik er één met mijn naam goed gespeld kon krijgen... 'Natuurlijk, natuurlijk, hoe kan het in zo'n gezelschap nou, dat een naam verkeerd gespeld wordt'. Afijn, de lezingen beginnen en de eerste is meteen pittig: veel tekst die ook nog eens op de overheadsheets is mee te lezen. Uiteindelijk wordt het erg interessant: voorbeelden van registers met het verloop van bewoners en waarde in samenhang met de hongersnood. De tweede lezing geeft een inleiding op het gebruik van de General Registry Office in Dublin, waar alle registers uit heel Ierland zijn ondergebracht. Het valt mij vooral op dat het zo belachelijk duur is om daar gegevens op te vragen. Je betaalt 1 euro 90 per aanvraag van registers of andere bronnen en ook 1,90 voor elke kopie die je aanvraagt. Zeker geïnspireerd door al die Amerikanen die hun ierse roots zoeken en daar flink wat centen voor over hebben.
Lunch: gegrilde zalm met salade, krielaardappeltjes en banoffitaart toe. Na dit maal rollen we terug naar het museum en probeer ik Margaret te bellen om te vragen hoe het gaat, maar ja, deze domme troel is vergeten 1. dat Paul zijn telefoon het in de republiek niet doet en 2. dat je in de republiek met euro's moet betalen :-( Uiteindelijk mag ik in het museum even aan de balie op de receptietelefoon bellen. Ik spreek wat in op het antwoordapparaat en hoop dat Margaret hoort dat als er wat is ze dus Paul in het hotel moet bellen.
De tweede helft van het seminar is erg goed. De lezing over de trouwgebruiken in Ierland is af en toe erg grappig, rare dingen deden mensen soms. Jammergenoeg heeft de goede man nogal een accent en kan ik hem niet altijd volgen, met als gevolg dat ik schaapachtig zit te kijken als de zaal in lachen uitbarst... De laatste lezing is voor mij het meest interessant. De spreker heeft als jonge jongen in het armenhuis, the work house, van Armagh gewerkt. Dit was rond 1947. Een paar jaar later is dat pas opgeheven. Het gebouw dat naast ons ziekenhuis (verloskundigen, fysio) staat, blijkt het oude work house te zijn. Ik vond het er altijd erg mooi en statig uitzien, maar waarschijnlijk was dat toendertijd niet de bedoeling. In het work house werden individuelen en gezinnen geplaatst die uit armoede niet voor zichzelf konden zorgen. Zij kwamen daar dan op doktersadvies en kregen kleding, werk en eten en vooral een dak boven hun hoofd. Er golden erg strenge regels en het werd gerunt als wat wij nu een gesloten inrichting zouden noemen, denk ik. De spreker had in zijn eentje, onder een 'master' het gezag over 365 mannen. Hij vertelde tijdens het seminar over de dagelijkse gang van zaken en anekdotes. Hij moest om half vier afsluiten, maar pas om vier uur kon de stroom vragen afgekapt worden. Gelukkig maar, want ik wilde Margaret niet te lang laten wachten.
Op de terugweg voor de deur afgezet, waar een loom Hendrikje mij nietszeggend zat aan te kijken. Nou, mooi is dat, uit het oog, uit het hart. Margaret had zich goed vermaakt en Hendrikje zich goed gedragen (afgezien van een katoenen luier die tot de nok toe en verder was volgepoept). Ze had nog een wandeling gemaakt naar haar school en toen werd haar serieus gevraagd wanneer ze d'r kindje had gekregen.. Ze is 18! Ik geloof dat het hier toch echt normaal begint te worden dat meiden jonger dan 20 kinderen krijgen. 's Avonds het ons makkelijk gemaakt met eten. Voetballen grotendeels langs mij heen laten gaan, gelukkig maar.