dagboek • maart
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Thirs is jarig!!! Hieperdepiep! Ik word 's ochtends vroeg wakker want ik moet plassen en op de terugweg (om half zeven, Hendrikje is nog niet wakker) zing ik Thirs wakker. Wordt niet echt gewaardeerd :-(
Niet lang daarna begint Hendrikje geluidjes te maken en... tadaaaa... pappa toe ze reskjoe... Het is vandaag PappaDag. Is een soort cadeautje, Thirs wist niet wat ze aan materiële dingen wilde hebben, dus dan maar zo. Hendrikje verschoond en fles gegeven en nog even in bed gehad. Lekker knuffelen. Daarna met Hendrikje naar beneden en in d'r kar gelegd.
Thirs gaat weer even Curven en ik begin aan het verwerken van al de informatie van het weekend. Thirs terug en rond een uur of één stonden we net op het punt naar Café Papa te gaan om luuks te lunze... wordt er een pakje bezorgd! Het tweede pakje van Wim en Tjits, alweer met allemaal leuke kleertjes. Dankjulliewel!
Heerlijk gegeten bij Café Papa en ineens schiet mij een leuk cadeau te binnen: een fiets! Thirs loopt al tijden te zeuren om een fiets (TM - nou, da's niet aardig, ik zou heel erg graag weer kunnen fietsen ja, maar ik zeur er niet om!) en dit is een mooie gelegenheid. Dus... op naar de plaatselijke fietsenboer. Na wat rond te hebben gekeken vragen we aan de goede man 'heeft u ook normale fietsen?' waarop zich een heerlijk gesprek ontspint. Hij heeft alleen maar ATB's die overal schokdempers en versnellingen en glitterspul hebben en wij zijn eigenlijk gewoon op zoek naar een Burco of een Kronan, maar dan met versnellingen. Kan hij ons niet aan helpen. Jammer.
Om half drie weer thuis want... om drie uur zou onze makelaarster voor de deur staan en ja hoor, ongelooflijk, KLOKSLAG drie uur wordt er aangeklopt. Ze heeft het al snel gezien en geeft ons de prijs die we willen horen: niet meer dan zestig tot vijfenzestigduizend pond.
En 's middags gaan we er NOG een keer op uit met z'n drietjes, dit keer Hendrikje in de draagzak, gewoon een beetje rondslenteren. We gaan vanavond niet naar de sessie, we willen Hendrikje na het weekend een beetje rust gunnen.
's Avonds is het aan mijn de eer om Hendrikje in d'r badje te doen, maar Thirs heeft een beter idee: ik had me nog niet gedouched, dus... we gaan in het grote bad!!! Dat is leuk! Wederom een primeur en Hendrikje vindt het ook prachtig. Dit is zeker voor herhaling vatbaar.
We vinden het allemaal zo leuk, dat we d'r te lang bezig houden. Wanneer we d'r in bed leggen wil ze niet slapen en blijft maar huilen. Thirs moet op een gegeven moment een helpende hand komen bieden (het blijkt dat ik Hendrikje de verkeerde dingen voorhoud om d'r in slaap te krijgen, daar wordt ze juist wakker van) en na een half uur slaapt ze eindelijk.
We eten een hapje en kijken wat tv. Er wordt nog, net als overdag, flink gebeld door feliciteerders én ik zoek online naar leuke fietsen. Het gaat nog wel even duren voordat we de goede fiets gevonden hebben voor Thirs.
In bed nog wat gelezen en vroeg gaan slapen. Het is een heerlijk dagje geweest en zelfs zo heerlijk, dat ik, maar dat weet je pas achteraf, geen mooier cadeautje had kunnen geven. We hadden allebei voor het eerst het gevoel dat we er als gezin op uit waren. De hele dag hebben we op een soort roze wolk rondgezweefd. Gewoon één van die zeldzame perfecte dagen :-)
Dinsdag 2 maart - PE
Alweer vrij, of eerder, nog steeds vrij. Beetje uitgeslapen en Thirs gaat naar de toddler group. Ik ruim wat op en ga verder met computeren en kom erachter dat dit keer de kachel in de woonkamer het begeven heeft. Kachel opengeschroefd en schoongemaakt. We weten vanavond pas of dat zin heeft gehad, want de Economy 7 staat overdag niet aan EN deze kachel heeft geen stekker, dus we kunnen niet vals spelen en de stekker in een gewoon stopcontact stoppen.
)
Maar goed, het begint toch wel wat koud te worden. Dus... wederom primeur: voor het eerst sinds we hier wonen hebben we de open haard aangehad. Ik ben erop uitgetrokken naar het benzinestation en heb een zak kolen EN aanmaakblokjes gekocht en na thuiskomst de open haard aangestoken. Na de tweede poging bleef-t-ie branden.
Dat hadden we dertien maanden geleden ook nooit geloofd, dat we ooit nog eens kolen zouden stoken. Het is niet omdat het zo gezellig is, maar we hebben het gewoon koud! En het werkt! En ook de backboiler werkt: de radiatoren in de voorkamer, keuken en douche worden heel twijfelend warm. De backboiler is een reservoir met water dat achter de open haard zit en dat je dus met de open haard verwarmt. In de trapkast zit een pomp die, wanneer je 'm aanzet, het water in dat systeem rondpompt. Het werkt, maar niet echt fantastisch. De haard geeft wel veel warmte en ook wel veel rook, maar de schoorsteen trekt goed. We zullen het wel alleen als uiterste redmiddel gebruiken want je bent je er wel heel bewust van dat je vreselijk het milieu zit te verpesten. Nou zal dat iedereen hier worst wezen, maar toch... je bent zelf toch anders gewend.
)
En... om mezelf (en mijn vader) gerust te stellen meteen bij Sainsbury's een koolmonoxidedetectieplaatje aangeschaft. Daar wil ik toch geen risico's mee lopen en ik ben altijd reuze voorzichtig geweest met vuur en dat soort zaken, dus... vader, hier het bewijs: een carbon monoxide detector. Kejje ook weer rustig slapen :-)
Veel gecomputerd: dagboek, fietsen EN op zoek om een Palestijn te helpen die in de Gaza strook woont en naar de UK wil komen. Z'n broer die in Nederland woont had onze site gevonden, zodoende is het contact ontstaan. Ik kan 'm niet echt verder helpen, maar heb diverse organisaties gemaild of er mogelijkheden zijn. We zullen wel zien.
TM - 's Ochtends naar de toddlergroep. Mevrouw is wel wat slaperig, dus die verdwijnt halverwege in de kar. Ik help mee met thee maken en koekjes opmaken, o nee, klaarzetten. Is weer gezellig.
Onze dochter eindelijk weer eens fruithap gegeven. Een tijdje geleden al eens geprobeerd en dat werd niet echt vies gevonden, maar het schoot er steeds bij in. Als ik een fles had gegeven, dan was ze te vol voor een extra hapje en als ik er wel aan dacht, moest ze eigenlijk toch wel al een fles... Nu dus eindelijk precies tussen twee voedingen in een beetje rijstebloem door een beetje melk geroerd en dat ging er goed in. Zo goed zelfs, dat Hendrikje luid begon te weeklagen toen er geen pap meer kwam. Dan maar wat fruitpuree. Als een jong vogeltje in een nest zat ze met haar mondje wagenwijd open en met haar armpjes te fladderen. Zo lief! Half potje zo weggewerkt! Het leukste van de puree was natuurlijk gekke bekken trekken mét puree in je mond en op je lippen: lekker mamma onder spetteren!
's Avonds geprobeerd fikkie te stoken, maar dat mislukte jammerlijk. Weet je eindelijk hoe je houtvuur moet maken, worden er alleen kolen verstrekt.
Woensdag 3 maart - PE
Heu... ummm, nou... we hebben (lees: Thirs heeft) dus de Gouden Gids doorgespit op zoek naar die electricien, niet kunnen vinden. We hebben (lees: Thirs heeft) Claire geprobeerd te bereiken om via haar het telefoonnummer van die electricien te krijgen, maar is niet gelukt. En het heeft gewoon niet zo mogen zijn: de kachel doet het weer! Typisch geval van 'of je steekt de stekker erin'. Het stopcontact stond niet aan... En aangezien het lampje op dit stopcontact het niet doet, konden we dat ook niet makkelijk zien. Maar, dus, goed, hij doet het weer...
En ik vond dat fikkie stoken nou net zo leuk, snif :-(
Op het werk ben ik officieel op het matje geroepen: ik vraag teveel vrij. Ze dachten dat mijn overzicht voor vrije dagen een mededeling was, zo van, dan ben ik er niet en daar hebben jullie het maar mee te doen, maar ik heb ze gelukkig kunnen vertellen dat het overal om een verzoek ging. En verzoeken kun je inwilligen of niet, simpel. De zaak lijkt weer wat gesust.
We hebben ook nog de BBC over de vloer gehad in het hotel: ze hadden een Armagh dagje. Het weerbericht werd vanuit Armagh gedaan (live), er is sprake van het heropenen van het Navan Centre, het bezoekerscentrum van Navan Fort, en er was een special over de status van de detailhandel in Armagh en hoe die aan het verbeteren is. We hebben Ann (van Dara) nog op televisie gezien! En grappig hoor, om mensen die je die middag hun lunch hebt geserveerd ineens op tv te zien.
Donderdag 4 maart - PE
Vandaag om tien uur 's ochtends werken. De dag begint niet goed: er staat op de function sheet dat we een groep van 27 krijgen met de lunch. Dus ik begin tafels de trap op te slepen en extra stoelen enzo en precies als ik alles op z'n plek heb komt er iemand langs en zegt: 'het zijn er helemaal geen 27, het zijn er nu 13'. Na rondvragen blijkt inderdaad dat meer dan de helft af heeft gezegd en ik kan dus alles weer terugzetten. Hard werken vind ik niet erg, maar waar ik echt heel erg nijdig om kan worden is dingen dubbel doen omdat iemand te belabberd is even een briefje op te hangen ofzo. Grom.
Als de lunch voorbij is (hele rustige lunch overigens verder) gaan we een gedeelte van de bar reserveren voor dertig bejaarden die om kwart voor zes binnen zullen komen en om kwart voor acht in het theater moeten zijn. Ze zijn gelukkig veel te vroeg, dus haalt wat druk van de chefs af, en ze hadden allemaal netjes een fotocopie van het menu thuisgestuurd gekregen, dus ze hadden hun keuze al kunnen maken. Alleen... we hebben sinds een week of twee een nieuw menu en ja hoor... ze hadden het oude menu. Zucht.
)
Gelukkig mag ik op gewone tijd naar huis: er worden diverse krachten uit alle hoeken van het hotel gehaald om bij te springen en ik ga om zes uur naar huis en.... daar is Ma Mulder! Jazeker! Thirs was maandag jarig en ma komt voor d'r verjaardag over, ze blijft tot dinsdag. De reizen zijn allemaal goed gegaan, alhoewel Hendrikje in de bus van Belfast naar het vliegveld heeft liggen testen hoeveel decibel d'r stembanden kunnen produceren en Hendrikje in de taxi van het vliegveld naar huis ook niet de voorbeeldige baby was, waardoor de taxichauffeur heel erg zenuwachtig werd en de radio steeds harder zette.
's Avonds lekkere pasta gegeten, gebabbeld, tv gekeken: inspecteur Lynley was er weer en daarna alle filmpjes van Hendrikje bekeken.
TM - Niet al te vroeg opgestaan, want ik hoef pas om elf uur weg om op tijd op het vliegveld te zijn: mijn mama komt vandaag! Wel alvast wat boodschappen gedaan. Aangezien Paulus moet werken, gaat Hendrikje ook mee in de draagzak. Ik neem ook het autostoeltje mee, omdat we terug met de taxi gaan op verzoek van mama. In de bus zit Hendrikje voornamelijk naar buiten te kijken tot ze halverwege in slapp sukkelt. In Belfast heeft ze er echter genoeg van en begint van zich te laten horen. Ik heb het inmiddels ook wel warm met dat kleine lijfje tegen me aan, dus ik verhuis het schreeuwende bundeltje naar de autostoel. Helaas, dat is ook niet de bedoeling. Ondertussen is de Airlinkbus al gearriveerd en schreeuwt Hendrikje haar longen uit haar lijf. Dan maar weer in de draagzak, dat is makkelijker troosten. Ik voel de overige buspassagiers ongemakkelijk op hun stoelen schuiven van zoveel babygeluid. Gelukkig laat ze zich na een minuut of vijf (da's best lang als een baby huilt) troosten en neemt de speen eindelijk aan. Daarna zakt d'r hoofdje steeds verder tegen mij aan. Tot het vliegveld rust.
Op het vliegveld om 13.05, vliegtuig landt 13.20, dus nog mooi de tijd om luier te verschonen en zelf ook even naar de wc te gaan. Eerst de luier maar doen dan kan ik meteen daarna zelf. Jammer! De babyruimte heeft geen apart toilet. Met samengeknepen benen de luier verschoond en mijn dochter weer in de autostoel gedaan. Daarna snel de volgende deur ingeschoten: invalidentoilet. Kan ik tenminste én mijn kind fatsoenlijk kwijt en zelf naar de wc. Opgelucht en met een lichte vracht (Hendrikje in autostoeltje op een bagagekar) naar de aankomstruimte gelopen en daar Hendrikje fles gegeven. Ze was weer zo vrolijk dat er van alles langs de wangen liep: melk drinken en lachen gaat niet tegelijk! Als ik nog met het boeren bezig ben (die van Hendrikje), hoor ik al wat Nederlandse dames langskomen, dus moeders komt eraan! Het vliegtuig bleek wat laat te zijn maar daar heb ik niks van gemerkt. Mama komt al snel tevoorschijn en er wordt wederzijds gelachen en geknuffeld. De kleine lacht oma enthousiast toe, dus die is ook meteen gelukkig!
In de taxi wordt ook vrolijk gelachen en gegiebelt tot Portadown, dan is het weer bal. De taxichauffeur werd helemaal zenuwachtig en deed de radio maar wat harder en vroeg uiteindelijk of ik niet een flesje uit de kofferbak moest halen! Geen flesje maar wel de speen tevoorschijn getoverd, die uiteindelijk wat rust gaf. Thuis allerlei verjaarskadootjes uitgepakt en nog een verlaat kraamkado: een zelf gequilt speelkleed voor Hendrikje. Erg mooi! Samen wat te eten gekocht voor vanavond en bij Curves langsgeweest om een ste laten zien hoe het er daar aan toegaat. Gegeten, gekletst en tv gekeken.
Vrijdag 5 maart - PE
Van twaalf tot acht werken. Twee groepen: diezelfde dertien van gisteren en een groep van 27 die komt lunchen na de begrafenis van de captain van het Tyrone (Gaelic) voetbal team. Hun captain is van't weekend plotsklaps overleden. De goede man was geloof ik drieëntwintig en het lijkt er erg op dat-ie hetzelfde heeft gehad als Mark Donnelly. Tijdens mijn eerste bezoek aan Armagh in november 1999 had ik les van Mark Donnelly, hij was toen 31, en in december van hetzelfde jaar was-t-ie dood. Niks niet ziek zwak misselijk, ineens dood. Johannes Schiefner, piper en anesthaesist (spel je dat zo?), heeft me uitgelegd dat het een virus infectie is geweest die de sinus aantast, waardoor het hart geen pulsen meer krijgt en dus ophoudt met pompen. Diezelfde verklaring werd nu in de pers voor de dood van de captain gegeven...
Verder was het heel erg rustig, iedereen goed veel aandacht kunnen geven en nog een tijd met twee dames staan babbelen die iedere vrijdag komen eten en die Thirs en Hendrikje in Sainsbury's hadden gezien. Ze hadden nog een tijd met d'r gebabbeld en legden pas later de link tussen Thirs en mij. Maar ze vonden Hendrikje een prachtige baby, de draagdoek een fantastische uitvinding (ze zouden er zelf we zo lekker warm in willen hangen) en Thirs een erg lieve meid. Mijn dag kon niet meer stuk :-)
Vandaag het nieuwe uniform uitgereikt gekregen: een rood shirt (met Tennent's logo achterop, maar wel smaakvol) en een rode stropdas die NET niet kleurt en daardoor juist vreselijk vloekt. We zullen wel zien. O ja, en Paul Early (de andere Paul, ik ben inmiddels 'Eli' of 'Big Paul') heeft te horen gekregen dat-ie de supervisor baan gekregen heeft. Ik heb er niet op gesolliciteerd, ik heb inmiddels door schade en schande geleerd dat ik geen manager of baas ben die mensen vertelt wat ze moeten doen. Ik kan prima managen, maar dan situaties die ik in m'n eentje oplos. Ik verwacht teveel van anderen, ben teleurgesteld als ze zich er met een Jantje van Leiden van afmaken en kan mezelf er niet toe zetten ze uit te foeteren. Lukt me gewoon niet, zit niet in m'n karakter. Paul kan dat op de een of andere manier wel maar zonder bot of onvriendelijk te zijn en ik ben erg blij dat hij de baan gekregen heeft. Door het charge hand zijn moet ik soms mensen inderdaad vertellen wat ze moeten doen en begin heel voorzichtig aan de rol te wennen. Maar het zal nog wel even duren voordat ik iedereen naar mijn pijpen kan laten dansen... althans, in de figuurlijke zin van het woord. De letterlijke zin lukt me al aardig :-)
's Avonds lukt het me iets eerder thuis te zijn en ma zit al in de startblokken om er vandoor te gaan: Thirs is al naar het concert in de Trian en ma gaat mee, maar moest nog even wachten totdat ik thuis was want Hendrikje, ook al ligt ze zoetekens in bed te slapen, alleen thuis laten, dat doen we niet. Beetje tv gekeken (Friends) en nog wat gecomputerd.
Van Arnoud hoorden we dat de internationale pipersgemeenschap het verslag van afgelopen weekend gevonden heeft. Er werd druk gespeculeerd op de mailing list over wie nou wie was enzo, dus ik heb maar wat tekstjes bij de plaatjes gezet en zelfs in het Engels. We gaan in ieder geval flink over de tong:
From: Johnson Thomas
Subject: Doran weekend - great pics again
... Some good photos there Paul once again ...
From: Kate Smith
Subject: Re: Doran weekend - great pics again
Great pics, indeed.
But to hell with the pipers. I want to know who the featured babies are!!? They're gorgeous!
From: Johnson Thomas
Subject: Re: Doran weekend - great pics again
... Babbies, Kate? oh, you mean those small things with eyes, they all look the same at that stage, now that Rowsome bass drone soundbox is interesting, the size of it ...
From: Kate Smith
Subject: Re: Doran weekend - great pics again,babbies especially
I was starting to suspect that was the case ( I mean, that it was Paul's own baby), given the sheer number of pictures of the cute little one...
Some pipe maker had better start gearing up right now for little wee quarter size sets, eh?
From: Michael Conners
Subject: Re: Doran weekend - great pics again
I believe that one of the babies is the son of Paul Eliasberg - the web site owner/maintainer. He and his family recently emigrated to Ireland from the Netherlands.
From: Johnson Thomas
Subject: Re: Doran weekend - great pics again,babbies especially
Aye, it's probably Paul's baby more than likely. Interesting photos. I recognise Michael Doran's son Mikey in the first photo and Big John and I guess it's Big John's son there too and Pat Broderick, vincent Broderick's son and I guess Paul's baby held by the grandfather? ...
From: Morten Holm
Subject: Re: Doran weekend - great pics again,babbies especially
Yep - thats Hendrikje Willemijn, Paul and Thirzas daughter, born last October - most of the pictures anyway. The set does looks like a full Williams except for the weird soundbox.... anyone knows it?
Hendrikje en de sound box zijn 'hot news' :-)
TM - Vandaag Armaghdag. Ik ga eerst naar Curves, kan mama met Hendrikje aan de slag. Als ik terugkomt zijn we nog lekker aan het teuten en gaan pas om een uur of twaalf weg. Meteen lunchen! Bij het theater eerst naar de bieb gegaan en een boek voor mama gehaald, die wil haar engels verbeteren. Ik heb 'Girl with a pearl earring' uitgekozen, vond ik zelf een mooi boek zonder al te veel excessen ;-). In het theatercafé toen uitgebreid gegeten: Driedubbele BLT met super side salade voor mij en gepofte aardappel met spekjes en kip en salade voor mam. We kwamen Ann van Dara nog tegen die een danscursus voor docenten volgde in het studiotheater. Daarna naar de oude public library. Mama wilde die graag zien. Met Hendrikje op de arm (zwaar!!!) naar boven en even rondgekeken. Van de bibliothecaresse een kopie gekregen van het jaarverslag van de Noordierse Museumvereniging. Er was alleen een inzage-exemplaar en ze heeft dus alle tekstpagina's gratis voor mij gekopieerd... Via Castle Street en Dobbin Street een ommetje naar huis: het wordt donker en begint te regenen. We hebben geen zin in het warme eten dat we gepland hadden: we zijn allebei nog vol van de lunch.
Claire belt op om te zeggen dat haar taxatie van het 69.900 pond is, beetje veel. Ik heb gezegd dat ik het er met beide Paulen over zal hebben. Ik ben bang dat we het niet kunnen betalen. Zij heeft zelf ook gezegd dat ze het huis ook wel aan wil houden om te verhuren als de verkoop niet lukt. Als het dus niet lukt, kunnen we vooralsnog blijven huren, terwijl we naar een ander huis zoeken.
's Avonds het maandelijkse Trad @ the Trian concert. Paul blijft thuis om op Hendrikje te passen als hij om acht uur klaar is met werken. Ik ga om kwart voor acht alvast naar de Trian om plaatsen bezet te houden, mama wacht liever tot Paul thuis is dan dat zíj de plaatjes bezet houdt ;-). Ik help Dara, die op de bovengalerij van de Trian een tentoonstelling van zijn schilderijen aan het inrichten is, met het verzinnen van titels tot het beneden wat drukker wordt. Mama komt ruim op tijd aan en we verzitten nog een keer naar stoelen met beter zicht. Muzikanten vanavond zijn Martin Meehan en Barry Kerr, fluitisten en Áine Ní Cheallaigh, zangeres. Ik heb een cd van laatstgenoemde en daar heb ik mijn allereerste Ierse liedje van geleerd, The Old Grey Man. Ik vind de cd niet erg goed, maar verwacht toch veel van het concert. De fluiters ken ik allebei niet, dus we zullen zien. Al snel blijkt dat Barry Kerr ook pipes speelt naast fluit, allebei mooi en dat Martin de trein moet halen. Wat speelt die belachelijk snel zeg, dat was niet mooi meer. Gelukkig wordt wat tegengewicht geboden door Áine: wat een stem. Ze zingt prachtig en met een volume! Zij id duidelijk zo'n muzikante die live tien keer beter tot haar recht komt dan op een cd. Ik heb erg genoten van haar liedjes, zowel van ierstalige als de engelse.
Zaterdag 6 maart - PE
Vroeg op, het is alweer pappa-dag: Thirs en Ma gaan een dagje naar Newry. Nou maar hopen dat ze op tijd terug zijn: ik moet om vijf uur weer werken. Hendrikje aangekleed, broek verschoond, fles gegeven en lekker bezig gehouden. Ze ligt nu te slapen en doet dat al een uur of twee... grote meid :-) Dagboek bijgewerkt en zo verder met het verwerken van de filmpjes en audio-opnames van het Doran weekend.
O ja, ik heb d'r vandaag maar eens het pakje van Jona aangetrokken voordat ze d'r te groot voor is. Het is echt een dochtertje, hoor! Stoere meid! Tot mijn grote verbazing vinden Thirs en ma het ook erg leuk staan. Ze hebben het leuk gehad in Newry, lekker gewinkeld, maar alleen maar kijkekijkeniekope. Wel druk, veel verkeer. Maar dat mogen ze lekker zelf vertellen.
TM - Vroegvroegvroeg op: we nemen de bus van acht uur naar Newry, omdat de volgende pas om kwart over elf gaat. Eerst fles gegeven en toen Hendrikje overgedragen aan Paul. Douchen en boterhammen smeren om mee te nemen in de bus. We rijden in een ijskoude bus door een mooi berijpt landschap. Gelukkig wordt het halverwege een ietsje warmer, maar ik hou mijn handschoenen de hele rit aan. Het is prachtig weer met een felle voorjaarszon, perfect voor een stadwandeling. Gewapend met kaart en routebeschrijving lopen we door het drukke verkeer allerlei mooie plekjes te zoeken: vergezichten op de heuvels en bergen en mooie panden en kerken. Één kerk werd gerenoveerd: alle kerkbanken inclusief emaille nummerschildjes lagen op een grote berg buiten. Daar zou makkelijk geld voor te krijgen zijn, als ze het niet zo hardhandig uit de kerk gesloopt hadden. Na een anderhalf uur wandelen was het nog maar half elf... Eerst eens op zoek naar een versnapering! Bij hetzelfde koffiehuis als waar Paul en ik vorg jaar hebben gezeten aan de thee en warme chocola gegaan (met marshmellows!) en een lekker koffiebroodje en spijscroissantje.......... Lekker uitgebreid gezeten en zitten kletsen. Daarna naar het winkelcentrum waar we kinderkleren hebben gezocht en gevonden, maar niet gekocht. Ook op zoek geweest naar een Claddaghring voor mama, maar die hebben we niet gevonden. Rond kwart voor één wéér gegeten, nu een pannini met tomaat, mozzarella, pesto enzo en salade. Goed gevuld weer naar het busstation om de bus van twee uur te halen. Ruim op tijd. De busrit naar huis werd overschaduwd door enorme donkere wolken en fikse plensbuien. Gelukkig konden we in Armagh voor de deur uitstappen.
Thuis staat mijn slaschaal te wachten! Hij is erg mooi, wel kleiner dan verwacht, maar mooi desalniettemin. Het staat nu gebroederlijk naast de broodschaal met mandarijnen op tafel met de appels. Mama gaat even een tukje doen, ik knuffel even flink met mijn dochter en bereid een flesje voor. Beetje hangen, beetje tvkijken, dagboek verder schrijven en mailtjes schrijven. Hartstikke gaar om half elf naar bed.
Zondag 7 maart - TM
Vroeg op voor ons meisje, maar dan toch echt weer terug in bed. Hendrikje er op een gegeven moment maar bij gehaald, want ze riep: ik weet dat jullie er nog zijn hoor, ik wil niet alleen in bed blijven liggen, ik wil spelen. Dat was hartstikke gelogen, want toen ze eenmaal een paar minuten in het grote bed lag, werd er tevreden gemurmeld en gingen de oogjes steeds verder dicht. Lekker nog drie kwartier geslapen. Toen maar naar beneden. Ze maakte nogal enthousiaste geluiden en Paul was pas om vier uur thuis... Die had zijn slaap dus wel nodig. Mama was ook al wakker. Samen Hendrikje aangekleed en ontbeten. Mama is nu in haar eentje naar de Baptistenkerk aan de Newry Road. Ben benieuwd of ze er iets van kan volgen. Paul begint straks om twaalf uur, het meisje slaapt.
Ik ga zo een fotografische levensloop van Hendrikje haar commode proberen in elkaar te flansen. Mama heeft foto's meegenomen van de commode toen die net nieuw was, vlak voor de geboorte van mijn zus in 1969. Het resultaat staat hieronder: de commode van Hendrikje was wit in (v.l.n.r.) 1969, zwart in1989 (in mijn nieuwe zwart-witte kamer, lindegroen in 2002 (op kamers op Kikkenstein en in de keuken op de Vianenstraat) en dus geel in 2003. Er mist nog één fase, de blauwe fase toen hij bij mijn zus op haar kamer stond in Nieuw-Vennep.
Mama was om kwart over één thuis, werd teruggebracht met de auto. Na de lunch een wandeling gemaakt naar het observatorium en boodschappen gedaan voor het avondeten. Hendrikje bleef lang wakker, was erg giebelig. Op tijd in bad en daarna nog een fles van oma. Toen de fles bijna leeg was dikke tranen. Ook in bed bleef ze nog snikken. Onder het koken dus nog een keertje naar boven om haar in het donker rustig te krijgen. Gelukkig bleef het daarna stil. Weer pasta gekookt, makkelijke rode saus met paprika, gehakt en tomaten. Als we net klaar zijn met eten belt papa. Die was bij de verjaardag van oma Mulder geweest, die is alweer 92 geworden! Paul kwam even over achten binnengesloft. Het was een drukke dag geweest en hij was blij dat er een bord eten op hem stond te wachten.
)
Nog wat gelezen, dagboek bijgewerkt, gelezen. Morgen weer naar Curves, zwemmen en naar een lijstenmaker die ook borduurwerk inlijst. Het leesplankje dat mama voor Hendrikje heeft geborduurd moet nog worden ingelijst en het is wel prettig als mama daar zelf ook een zegje over heeft.
Maandag 8 maart - TM
Eerst naar Curves, terwijl Paul (half) en mama op Hendrikje passen. Thuisgekomen verzucht mama: 'hèhè, ze slaapt eindelijk. Toen jij wegging was het brullen geblazen, bij Paul was ze weer rustig, toen ging Paul naar zijn werk, weer brullen.' Ach jee, ons meisje heeft verlatingsangst? Ze heeft daarna gelukkig lekker gepit. We zijn na mijn douche naar het dorp gegaan (ok, stad) om voor mama een mooie ring met celtisch motief te zoeken. Bij de eerste juwelier was er niets écht mooi, bij de tweede wel én bovendien ook nog bijpassende oorbellen. Mama helemaal blij: 'als ik dan naar de ring kijk, denk ik aan jullie. Anders ook hoor!', voegde ze er snel aan toe! Goed geslaagd dus, op naar het zwembad.
We hadden alle zwemspullen al meegenomen, dus we konden meteen door. Hendrikje werd ondertussen wakker en lag geïnteresseerd om zich heen te kijken. Bij de receptie van het zwembad gevraagd hoe we de kinderwagen mee naar de kleedhokjes konden krijgen. Jammergenoeg hebben ze geen lift, maar we mochten de gehandicaptenkleedruimte gebruiken en dan via een aflopend pad de kinderwagen tot aan het bad meenemen. Zo gezegd, zo gedaan. Hartstikke makkelijk! Hendrikje in de kar omgekleed, spullen in kluisje stoppen met twee handen gaat veel makkelijker! Toen met kar en al naar beneden. Het was weer even wennen voor de kleine, maar we hebben al allerlei nieuwe dingen gedaan: onder water, door het water trekken enzo. Erg leuk. Zolang wij maar vrolijk blijven doen, vindt zij het ook wel leuk. 'T is alleen nog steeds een beetje koud voor haar. Na een kwartiertje was ze het zat en heb ik Hendrikje op twee handdoeken gelegd in de kar, dichtgevouwen en een deken erover. Meteen verdween de duim in de mond en ging het hoofdje scheef: dat was lekker warm! Rustig weer teruggereden en in de warme kleedkamer op ons gemakje omgekleed. Er kwamen nog twee dames met een gehandicapt meisje binnen, maar die dorsten niet meer (of ze waren kwaad dat wij de kleedkamer bezet hadden, 't is zo'n schaapshok waar je met tien vrouw tegelijk inkan). Ons niet schuldig gevoeld: de receptioniste had het zelf geopperd. Warm aangekleed naar huis via de lekkere slager om wat salade te kopen voor bij het brood.
Na de lunch zitten/liggen sudderen op de bank, want daar waren we een partij rozig van geworden, van dat zwemmen! Niet vergeten dat we nog naar de lijstenman moeten. Om kwart voor vijf naar de bushalte voor ons huis. Voor het eerst sinds we hier wonen met de stadsbus mee! Voor wel 65 p. ieder worden we voor de deur afgezet, want de route komt langs de lijstenmaker. De goede man is erg aardig, maar heeft een smaak van lik-mijn-vestje! Als wij allebei een lijst hebben uitgezocht waarvan we denken dat het mooi zal staan (niet dus), komt hij met zo'n ouderwetse donkerbruine lijst aanzetten met een golfje en goudverf... Om een lang verhaal kort te maken: we kwamen er niet uit en gingen overrichter zake naar huis terug. Liever het leesplankje nog even in de koker laten zitten, dan tegen een lijst aankijken die je eigenlijk niet mooi vind. In prachtige lenteweer naar huis gelopen.
Mama wilde ons graag vanavond mee uit eten nemen. Daarvoor moesten we wel iets verzinnen waarbij we Hendrikje konden meenemen. Het hotel zou natuurlijk prettig zijn, maar daar mag Paul offifcieel niet 'socializen'. Als Paul thuiskomt, blijkt dat hij aan twee bazen heeft gevraagd of hij daar met schoonma, vrouw en kind mag eten, en het mag! We gaan bij het hotel in de bar eten. Hendrikje ligt al te wriemelen, dus die krijgt bij aankomst meteen een fles en wordt ondertussen door de diverse collegae bewonderd. We eten goed bar-eten: ik heb een supersaucijs in spiraalvorm (oftewel een drol ;-))met aardappelpuree, dikke jus en appelsaus, mama gebakken aardappel met spek en kaas en friet en sla en Paul een opgemaakte kipburger. Jammergenoeg zitten we hierna zo stampesvol, dat we geen toetje meer lusten :-(.
PE - Ik moest alWEER werken (morgen ook), de twee rooster vallen wat ongelukkig uit: vorige week had ik maandag en dinsdag vrij en nu heb ik pas woensdag vrij, wat inhoudt dat ik zeven dagen achterelkaar moet werken, inclusief een druk weekend. Vandaag was een heel rustig dagje, boel goed schoongemaakt. Vandaag was de eerste dag voor het nieuwe uniform: een rood overhemd met daarop een rode das. Ik weet nog steeds niet wat ik er nou van moet vinden. Het overhemd zit lekkerder, de kleur pas een stuk beter bij het interieur van het hotel, maar de rode das is NET niet het rood van het overhemd en vloekt daardoor nogal. Het is wel een heel erg mooie das, alleen dan op een wit overhemd ofzo. En... heel subtiel op de achterkant van het overhemd staat een Tennents logootje.
Nog aan Barry en Garrett gevraagd of ik misschien vanavond in het hotel zou mogen komen eten met de familie en dat was geen probleem. Je mag namelijk eigenlijk helemaal buiten werktijd om niet in het hotel komen als gast. Maar mocht dus wel en na thuiskomst even snel omgekleed en met z'n vieren uit eten gegaan: ma trakteerde! Dank dank dank! Het voelde wel HEEL erg raar om bediend te worden door dezelfde mensen met wie je een uur eerder nog aan het werk was. Maar... het eten was lekker en overvloedig, mede dankzij nog wat extraatjes die er door de kok bijgemaakt werden.
We hebben lekker ontspannen gegeten en ik heb m'n pipes les gemist, maar... het is dan ook niet iedere maandag dat je met je schoonmoeder gaat uit eten, dus rustig aan gedaan. Thuis nog wat zitten uitbuiken en vroeg naar bed.
Dinsdag 9 maart - TM
Vroeg op, mama moet om half acht met de taxi mee. Precies een uur nodig om te badderen, eten, laatste beetjes in te pakken, te knuffelen. Het was een erg leuk weekje, lekker ontspannen. Rest van de dag huishouden gedaan: om kwart over acht de afwas al klaar! Opruimen, poetsen enzo. Daarna aan de slag met de slang voor de kinderoptocht: stuk of twintig plastic flessen doorzagen (zit hier geen statiegeld op) gaatje draaien in onderkant. Beginnende blaar op mijn hand. 's Avonds Dara nog gebeld om te vragen wat nou precies het programma was. Blijkt dat het niet persé morgen af hoeft, maar wel de 17e, op St. Patricksday zelf. Dat doet ons meteen de boel de boel laten om negen uur en Hustle gekeken. Morgen gaan we weer verder met fröbelen.
PE - Inderdaad, ma vroeg weg. Met 'onze' taxichauffeur die wederom nog even bij ons naar de wc moest en in het voorbijsprinten opmerkte dat de baby groot werd. Het is een gezellig weekend geweest, al heb ik niet heel erg veel van ma's aanwezigheid gemerkt, maar het was overduidelijk dat de dames het heel erg naar hun zin hadden. Je kon het hele weekend het zachte geronk van tevreden gespin op de achtergrond horen. Ma was niet echt op visite, heel ongedwongen en gezellig.
Weer aan het werk en morgen VRIJ! Joepie! Daar loop ik me nu al op te verheugen want ik ben kapot. Ik had verwacht dat ik de bar in een vreselijke staat zou aantreffen: twee jongedames, van wie er één net full timer is geworden, moesten het van negen tot sluitingstijd samen redden en ik had verwacht dat ze er met hun pet naar zouden gooien. Maar NEEN!!! Tot mijn blijde verbazing was er danig gepoetst en geschrobd en dat terwijl het druk was geweest. Ik was erg onder de indruk. Er was hard gewerkt, en dat zonder supervisie. Nounou...
Na het werk (op de valreep nog tevergeeefs iemand geprobeerd te helpen met z'n laptop en een beamer, maar het was te lang geleden dat ik op een Windows machine heb zitten troubleshooten, het mocht niet baten) naar huis gesjokt en op de bank inelkaargestort. Samen met Hendrikje in bad geweest, Thirs nog een beetje geholpen met de slang voor volgende week (we dachten dat-ie morgen al af moest zijn maar dat bleek na een belletje naar Dara niet het geval te zijn) en de rest van de avond hersendood voor de televisie doorgebracht. Er is een erg leuke nieuwe serie, Hustle. Goed verhaal, goed acteerwerk, af en toe een beetje vreemd, maar altijd met een leuke twist aan het eind. En natuurlijk niet te vergeten Jaime Murray :-)
Woensdag 10 maart - PE
En vandaag is het zo ver: de optocht voor St. Patrick's Day. Van Dara hadden we eerst begrepen dat we vandaag ook de versieringen in 'onze' boom op de Mall hadden moeten hangen, maar, gisteravond bleek dat dat pas volgende week moet. Komt mooi uit, want onze versiering is nog lang niet af.
Thirs komt me om half tien enthousiast uit bed trommelen: aan de overkant van de Mall begint de optocht al vorm aan te nemen. We weten niet wat het nou precies moet zijn: is dit een generale repetitie voor volgende week of een 'echte' optocht? Dara heeft het ons uitgelegd en het begrijpen van wat hij zegt is een ingewikkeld proces dat vaak langer dan een week duurt: pas wanneer je ook van anderen gehoord hebt wat de bedoeling is of wanneer je nog een paar keer met Dara hebt gepraat en je alles bijelkaar optelt wordt ongeVEER duidelijk wat hij probeert te communiceren. Het is ook erg handig dat hij meestal Anne bij zich heeft, die kan dan mooi tolken. Sja... kunstenaars hè... associatieve in plaats van logische gedachtensprongen. Begrijp me niet verkeerd, schat van een man hoor...
Maar goed, de optocht. Met z'n drietjes naar buiten (ik met m'n mok koffie mee) en op het bankje voor ons huis aan de Mall gaan zitten. KOUD!!! Sjongejonge. Zeker als je zo stil zit te wachten. Maar, na een tijdje komt er beweging in en het is een kleurrijk schouwspel, allemaal kinderen met versieringen en praalwagens en dingen enzo. Leuk hoor. Thirs ziet Hendrikje d'r al helemaal tussen lopen over een paar jaar.
Enne... handig voor degenen die de foto's van de optocht bekijken: het zal jullie opvallen dat het terugkerend thema een slang is. Nou, dat komt zo: het verhaal gaat dat St. Patrick alle slangen uit Ierland heeft verdreven. Nou komen er hier inderdaad helemaal geen slangen voor, dus...
Dagboek bijgewerkt, douchen en lekker gesjopt: een batterijlader gekocht die zonder verloopstekker in het stopcontact kan en ik heb geïnvesteerd in onze dochter (wink-wink-nudge-nudge): vier DVD's gekocht: Shrek, Finding Nemo, Toy Story en Monsters Inc. Allemaal 'tekenfilms', van die gecomputeranimeerde films voor kinderen maar ZEKER ook voor de wat oudere kinderen. Van bijna zevenendertig jaar :-) Bij Shrek heb ik het bijna in mijn broek gedaan van 't lachen, Toy Story is gewoon ontzettend leuk en Finding Nemo en Monsters Inc waren me van alle kanten aangeraden. Ben benieuwd.
)
Bij de Sainsbury's me kwijtgekocht aan kaas die in de aanbieding was, meteen cadeautje voor Werner: kaasplankje met een fles wijn. Gaan we vanavond naartoe, hij wordt veertig. P ipes en fiddle mee en lekker rielekse, weetjewel. Hendrikje heeft overigens door dat als je op de rode knop van de tol drukt, dat er dan iets gebeurt... Of het kan gewoon puur toeval zijn dat ze KEER OP KEER raak mept :-)
TM - Hendrikje op haar gewone tijd, maar met kleertjes aan, in bed gelegd. Vanavond naar Werner zijn verjaardagsfeestje, die wordt 40. Om kwart over acht zouden we opgehaald worden door een vriendin van Sally. We zijn allebei gaar en moe en ik heb zere rug, maar we besluiten toch maar allebei te gaan. Om kwart voor negen wordt er eindelijk aangeklopt. Ik ga boven Hendrikje voorzichtig in de draagzak hijsen, terwijl Paulus de reiswieg inlaadt. Het begint vies te sneeuwen, van die kleddersneeuw en we reppen ons gauw naar binnen als we op Edenveys Road aankomen. Hendrikje verdwijnt meteen in de muziekkame in de reiswieg en geeft geen kik, slaapt lekker door. Gelukkig maar. We zijn met een select gezelschap waarvan een deel wat muzikaals ten gehore zal brengen (wij ook!). Maxl bijt de spits af met twee tunes op de harp, dan zingt Sally wat en speelt twee mazurkas met Paul samen en dan zing ik. Natuurlijk vergeet ik prompt de tekst van mijn lievelingsliedje, terwijl het nog wel vijf keer geoefend heb. Dan maar op speciaal verzoek een vlaams liedje gezongen en die ging helemaal goed! Als laatste werd een speciaal gecomponeerd lied voor Werner gezongen door Sally en Jill. Daarna was er eten: warme Franse vleesschotel met rijst. O ja, er was ook nog een rijdans door de hele familie en Jill en Catherine met begeleidend liedje. Het was erg gezellig, maar als Jill en Edward weggaan, vraag ik of ik meteen mee mag rijden met de kleine. Dat kan, dus Hendrikje weer uit de wieg gehaald. Kleine verbaasde oogjes kijken rond en vallen weer dicht zodra we in de auto zitten. Paul blijft nog even en neemt de wieg mee naar huis. Thuis is Hendrikje een beetje huilerig en drinkt met graagte een halve fles leeg en valt in mijn armen in slaap. Zelf nog een beetje opgeruimd en toen ook maar naar bed.
Donderdag 11 maart - TM
Laat op: door de nachtfles wordt Hendrikje pas om acht uur wakker. Ik ben helemaal niet lekker: barstende koppijn, misselijk en zere rug. Paul neemt Hendrikje mee naar beneden en ik slaap nog tot half elf. Dan moet ik toch echt op, want om tien voor half twaalf moeten we bij de makelaar zijn voor een strategisch gesprek met de financieel adviseur, althans dat was de bedoeling. Na veel delibereren hebben we toch besloten géén bod uit te brengen op het huis. Er zitten te veel haken en ogen aan en we kunnen waarschijnlijk voor veel minder geld een goed huis kopen. Dat zal dan niet zo centraal liggen, maar sinds ik met mama met de bus ben geweest, besef ik dat dat best te doen is. De meest belangrijke reden om het niet te doen is dat er zoveel nu nog verborgen kosten aan het huis zitten, die we tegen betaling moeten laten achterhalen. Waarschijnlijk zijn we dan vele honderden ponden verder en kunnen we Claire nog steeds maar tienduizend minder bieden dan de vraagprijs. Er is een grote last van ons afgevallen. We doen het gewoon niet, blijven voorlopig hier huren en zoeken ondertussen naar een mooi huis met drie slaapkamers en een tuin. Dat zal zeker wel gaan lukken, zeker als we alsnog met NI co-ownership in zee gaan. Voor een 3-slaapkamer-huis kunnen we dan gaan zitten op 70-80.000 pond. We doen rustig aan en zoeken net zo lang tot we het ideale huis voor nu hebben gevonden.
Nog steeds raar en een beetje misselijk. Een flinke dosis paracetamol heeft de ergste hoofdpijn weggenomen, maar ik kom niet verder dan wat computeren, stofzuigen en verder werken aan de slang. Als ik Hendrikje in bad heb gedaan en nog een half flesje heb gegeven, valt ze op schoot in slaap. Haar armpjes vallen langzaam tegen mijn aan en ze pruttelt een beetje. Ik blijf nog een kwartiertje met haar zo zitten, helemaal ontroerd. In bed gaat meteen d'r duim in haar mond en ze slaapt lekker verder.
Onder het spruitjes snijden beland ik op Channel 4 bij het journaal. Het nieuws dat er aanslagen zijn gepleegd in Madrid schokken mij erg. Er zijn veel vervelende beelden waar ik in eerste instantie naar blijf kijken, maar opeens wordt het mij teveel. Ik barst van woede en onmacht in tranen uit. Wie doet er nou zoiets!? Ik ga al piekerend verder met koken, maar kan geen rust vinden. Ik bel maar even met papa en mama, even mijn hart luchten. Kan ik weer vooruit tot Paul thuiskomt. We kijken samen nog naar Inspecteur Lynley en ik schrijf dit stukje nog af. Zo naar bed, 'k heb mijn slaap nodig.
PE - sja, daar sta je dan in de bar, met twee grote beeldschermen en het nieuws aan. Het was rustig, ik ben beneden in de 'service bar' ver van alles maar bestek in servetjes gaan rollen. Hoef ik allemaal niet zo te zien. Maar... waarom Spanje?
Inderdaad, we kopen dit huis niet. Iedereen zal erg opgelucht zijn, er werd ons al van allerlei kanten voorzichtig gezegd dat het misschien niet zo'n goede keuze zou zijn. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat 't een erg goede keuze zou zijn, als we er de centen voor zouden hebben. Dit huis, over een paar jaar en goed opgeknapt, gaat een hele hoop geld waard zijn. Misschien komen we nog wel terug als we een paar treetjes op de proppertieladder zijn geklommen.
Maar, dus, dat opent weer perspectieven! Andere wijken van Armagh, bus, fiets. Misschien wel net buiten Armagh, op het land...
Nog een meevaller op de valreep op het werk: of ik morgen in plaats van de late dienst misschien de dagdienst zou willen doen. Dus in plaats van 5 uur 's middags tot drie uur 's nachts van 12 uur 's middags tot acht uur 's avonds. Nou... dat wil ik wel :-)
Vrijdag 12 maart - TM
Redelijk uitgeslapen. Huishouden doen, mailtjes schrijven en naar Curves. Ben nog steeds niet helemaal lekker, maar als ik nu een keer ga overslaan, dan wordt het moeilijk om weer te beginnen. Stug volgehouden dus, met wat advies van de fitnessjuf. Met looie pootjes weer naar huis. Verder huishouden doen en het dorp in om eens bij makelaars te gaan kijken naar huizen. Hendrikje is de vrolijkheid zelve vandaag (eigenlijk heel vaak) en heeft thuis weer praatjes voor tien. Ze vermaakt zich nog steeds prima met de babygym, maar ze heeft nu een nieuwe favoriet: een houten bijtring met gekleurde staafjes in het midden die kunnen ronddraaien. Als je die boven haar gezicht houdt, is Hendrikje 'ready for lift off'. Ze wordt helemaal hyper van dat ding en fladdert enthousiast met de pootjes en grijpt het dan met twee handjes om het vervolgens een tevergeefse poging te doen het in haar mond te stoppen.
PE - Pffff. Goed gewerkt, maar wel ERG druk. De collega die de ochtendshift had, vanaf tien uur, heeft er met z'n petje naar gegooid en ik beland wanneer ik om twaalf uur binnenkom in een heksenketel waarin iedereen paniekerig rond loopt te springen. Maar, geen paniek, Big Paul is er nu en na een half uur is alles onder controle :-) Ik ben erachter gekomen dat ik inderdaad de dagdienst, waarbij je voornamelijk je tijd op de vloer en niet achter de bar doorbrengt het leukste vind en waarschijnlijk daardoor ook het beste doe. Het is net zo druk als, of soms zelfs drukker dan achter de bar, maar op de een of andere manier lukt het me beter overzicht te houden over wat er op de vloer moet gebeuren dan achter een drukke bar.
En... dat is niet onopgemerkt gebleven :-) Skye, die alleen maar tijdens de lunch werkt, heeft geklaagd over de eerdergenoemde collega en alle andere barmannen in het algemeen eigenlijk, over dat ze het niet goed op de vloer doen en het liefst rustig achter hun bar blijven hangen, maar heeft daarbij ook gezegd dat ik de uitzondering ben :-) Affijn, heb net m'n rooster voor volgende week binnen: drie diensten van 10 tot zes, twee van twaalf tot acht :-)
Eenmaal thuis achter de tv ingestort: twee afleveringen van Friends gekeken, dan Will & Grace (vin'k niet echt leuk), Sex and the City (de eerste aflevering die ik ooit gezien heb maar het blijkt de één na laatste te zijn) en... Graham Norton. 't Was weer een fantastische aflevering, gasten waren Elijah Woods (de acteur die Frodo speelt) en John Malkovich (spel je dat zo?). Die man is volledig geschift, maar wel prettig. En daarna, heel erg slecht, nog een DVD gekeken: The Recruit. Aardige film, alleen het is er zo een waarbij het plot zoveel wendingen neemt dat je aan het eind van de film het gevoel hebt dat de schrijver ergens een logische fout heeft gemaakt. Duidelijk een film om een paar keer te kijken.
Oooooooooverigens, Monsters Inc. en Finding Nemo zijn helemaal fanTAStisch. Voornamelijk Dori, de blauwe vis uit Finding Nemo, is erg goed gedaan. Je zou bijna verliefd op een vis worden, en da's best een compliment voor de makers.
Zaterdag 13 maart - PE
Beetje uitgeslapen en Hendrikje onder m'n hoede genomen terwijl Thirs naar de physiotherapeut gaat voor d'r pols/schouders. Ze blijft er toch flink veel last van houden en het is tijd om maar eens actie te ondernemen. Ik ben vreselijk slecht en kijk onder het fles geven naar Shrek. Dat blijft een prachtige film. Ik heb de afgelopen week schandalig weinig uitgevreten. Helemaal niks, eigenlijk: werken, slapen en tv kijken. Niks aan websites gedaan, geen muziek geoefend, geen andere constructieve dingen gedaan, helemaal niks. Het is gelukkig een goed teken dat ik me daar schuldig over voel, er zijn hele volksstammen die hun hele leven op die manier doorbrengen, maar... volgende week gaan we er weer tegenaan.
Nog even bij Dara langsgeweest om 'm te helpen met z'n computer. Ik had 'm woensdag meteen na de optocht een CD gegeven waar ik de foto's die ik had gemaakt op had gebrand, maar hij had er wat problemen mee om die te bekijken EN hij wilde ze e-mailen naar een vriend in de States. Nog lekker zitten babbelen en om half vijf naar huis, moet om vijf uur werken.
Heeeeeeeeerlijk avondje: in m'n eentje, af en toe bijgestaan door Nicki, in de Spires Bar gewerkt. Da's de enige bar in het hotel die een beetje op een bruin café lijkt en is prima te in je eentje te bestieren. De gemiddelde leeftijd van het publiek ligt er iets hoger, de alcoholconsumptie iets lager en de muziek van DJ Kate is voornamelijk jaren tachtig. Lekker avondje.
Zondag 14 maart - PE
Thirs brengt de laatste weken flink wat tijd door op www.ouders.nl en voornamelijk op het forum en de discussielijst 'gezellug'. Gewoon lekker ouwenelen met andere moeders en ik moet bekennen dat ik af en toe stiekem even alles doorlees. Leuk hoor. Maar.. dus... want... één van de moeders, Luckie, op dat forum heeft een site gemaakt voor de najaarsbabygroep van 2003 waarop je je baby kunt registeren en dat heeft Thirs dan ook gedaan: Hendrikje staat er nu ook op tussen nog allemaal andere leeftijdsgenootjes :-)
Thirs gaat even boodschappen doen met Hendrikje en besluit te gaan experimenteren: Hendrikje gaat mee in de kar, maar dan wel in de buggy. Of hoe noem je zoiets. Ze lijkt het erg leuk te vinden, ze kan in ieder geval beter om zich heenkijken maar ze moet wel warmer aangekleed worden. Maar... nadeel is... doordat Hendrikje nu in de buggy zit is het spannende voor de nieuwsgierige voorbijganger eraf: Thirs heeft helemaal geen kirrende dames achter d'r aangehad tijdens het uitje.
Enne... Thirs is bezig Hendrikje in te schrijven voor de lagere school. Een paar dagen geleden was bij het winkelcentrum een stand ingericht voor het integrated college, de geïntegreerde middelbare school die dit jaar in Armagh wordt geopend, maar... Thirs dacht, laat ik even informeren voor de lagere school. Die bestaat al een tijdje en is de school waar we Hendrikje naartoe zouden willen sturen. Ze begon met te zeggen, ja, ik ben een beetje vroeg, onze dochter is vijf maanden, maar de mevrouw achter de balie vertelde dat zij haar kind met zes weken al had ingeschreven. Dus, Thirs is meteen in de digitale pen geklommen en heeft nu het formulier ontvangen om Hendrikje in te schrijven voor de school Saints and Scholars. De site is nogal gedateerd, misschien aanbieden om daar iets mooiers van te maken, maar geeft goed aan waar het om gaat.
Deze school is de enige in Armagh die gemengde klassen heeft, zowel wat geslacht als religie betreft: jongens en meisjes van maakt niet uit welke religieuze achtergrond doorelkaar. Klinkt voor ons vrij logisch, maar de standaard school hier zou in ons geval een katholieke meisjesschool zijn. En dat willen we niet. Wat we het liefst zouden willen hebben, een gemengde NIET religieuze school bestaat hier niet, dus dan maar een tolerante christelijke school. Er zijn zowiezo plannen om de godsdienstlessen hier om te gooien en ook aandacht te gaan besteden aan atheïsme, humanisme en mijn favoriet: agnosticisme. Dan wordt het een soort maatschappijleer. Mijn zegen hebben ze ;-)
)
Om zes uur zou Anne ons komen halen om naar O'Toole's te gaan: de Armagh Rhymers (waar Dara er dus één van is) treden er op voor een Schots gezelschap dat met Paidrigín Ní Nogwat Noord-Ierland aan het verkennen is. Anne was alleen de tijd een beetje vergeten, waardoor ze pas rond kwart over zes voor de deur stond. Maar... we hebben toch nog een staartje van de opvoering mee kunnen pikken.
Daarna nog lekker met Dara en de andere twee rhymers aan een pint gezeten en NOG één en ik had er al een gekregen van Thirs. Nou heb ik doorgaands geen problemen met drie pints, maar deze kwamen toch hard aan, waarschijnlijk moe en te weinig gegeten. Hendrikje heeft weer diverse harten veroverd en had de speciale aandacht van Muiréad, een klein O'Tooltje. Na een tijdje lekker babbelen zijn we op huis aangegaan, weggebracht door Brendan. Chinees gehaald en nog wat tv gekeken. Vanaf morgen gaan we weer minder tv kijken en meer doen.
Maandag 15 maart - TM
Vervelend dagje: Hendrikje wil niet slapen, ook al is ze hondsmoe en huilt en huilt en huilt. Uiteindelijk doe ik haar in de draagzak, dat scheelt. Ze drinkt wel goed, maar spuugt veel weer uit (tussen m'n borsten door :-(). gelukkig slaapt ze in draagzak wel. Af en toe zuigt ze zichzelf vacuum tegen mijn borstkas, dan moet ik haar even loskoppelen. Rond een uur of één naar het genealogisch centrum hier om mij voor te stellen en te informeren naar een vrijwilligersbaantje. Het blijkt te gaan om datainvoer: originele records invoeren in database. Hetzelfde dus wat mijn vader doet in het Groninger archief. En ik ben 'aangenomen'. Tijden zijn geheel naar eigen inzicht in te delen, dus als Paul thuis is, kan ik een paar uurtjes gaan invoeren.
PE - Rustig dagje op 't werk, niets bijzonders. 's Avonds naar pipes les, Tiarnan is er niet en er is nog STEEDS niet besloten welke tunes we gaan spelen over dertien dagen. Ik hoor 't wel...
Ooooooooverigens, Kees Huyser heeft de site van de integrated school beter gelezen dan wij en stuurde ons het volgende citaat: "In integrated schools religion classes follow the requirements of the Northern Ireland Curriculum. Parents can choose to have their child attend separate classes if they wish, or they can withdraw their child from all lesssons." Dus we zitten geramd. Dankjewel Kees! En... vandaag heb ik Hendrikje voor het eerst met kietelen een hele lange schaterlach ontlokt. En... Thirs heeft Hendrikje al een paar keer in de Tripp Trapp stoel gehad. Alleen ze kukelt nog naar opzij om, dus daar moeten we een opvuloplossing voor verzinnen. Hendrikje vindt het wel reuze stoer :-)
Dinsdag 16 maart - TM
Hendrikje is gegroeid! Vandaag heeft ze in totaal maar anderhalf geslapen overdag en was de hele tijd vrolijk. Gisteren zeker een groeispurt gehad. Vandaag weer raar. Wel naar Curves geweest, maar na anderhalve ronde werd ik draaierig en ben er maar mee uitgescheëen. Thuis mijn beste beetje voortgezet en begonnen om de chaos die rond de slang is ontstaan op te ruimen. Onder andere vijf wassen gedraaid en niet gedroogd, eerst maar eens alles schoon. Afwas gedaan en opgeruimd. Gek, maar toen dat allemaal gedaan was, voelde ik mij al een stuk beter. Toen verder gegaan aan de slang: laatste papier scheuren en verfrummelen en de flesdelen vullen. Vanavond de staart en de kop afmaken met Paul samen.
Als Paul thuis is, de slang voorzien van ogen en de staart maar niet gemaakt, stong stom, dus nu loopt de slang gewoon dood. Meteen alle rommel verzameld en het huis ziet er meteen een stuk rustiger uit. Om een uur of elf was ie af en we zijn er trots op! Morgenochtend voordat Paul gaat werken (van tien uur 's ochtends tot ?) gaan we hem in de boom schuin tegenover ons huis ophangen.
Woensdag 17 maart - TM
Vroeg op om de slang op te hangen. De boom heeft een v-vertakking op een 2,5-meter hoogte waar Paul de kop doorheen duwt, één keer om de boom heen en dan om het hek. Alleen de staart zit vast aan het hek, verder blijft ie goed zitten. Door de wind beweegt de kop ook nog eens heen en weer. gaaf hoor! Paul maakt nog wat foto's en ik troost een huilend Hendrikje, die het niet leuk vond even alleen gelaten te worden.
)
Vanuit de voorkamer kunnen we de slang in de gaten houden én de mensen die er langs lopen. De slang heeft erg veel bekijks, van jong én oud. Hij ziet er erg goed uit (totdat je hem van dichtbij bekijkt en ziet dat het lege flessen zijn gevuld met papierproppen). Van veraf lijkt het alsof er een soort marmereffect op het plastic zit. Ben benieuwd hoe de kinderen in de optocht hem vinden!
Ondanks dat het vandaag St. Patrick's Day is, zijn de meeste winkels gewoon open. Het is heerlijk voorjaarsweer, dus ik neem de kleine in de buggy mee naar buiten, zodat eens wat meer van de omgeving in zich op kan nemen. Gaat ze slapen! Ja, wat is dat nou?! Bij het VVV gekeken of er nog leuke evenementen zijn vandaag, maar er zijn niet veel dingen die ik leuk vind. Vanmiddag in ieder geval wel naar de kinderoptocht kijken en foto's maken. Eerst maar eens dagboek schrijven. Hahaha, terwijl ik tik, wordt er steeds vaker naar de slang gekeken en aan de slang gevoeld. Als ze hem maar wel heel laten!
Een sombere noot. Een half uurtje geleden krijg ik een mailtje binnen van de kinderen van Gerhard Schreurs, de ierlandfan die onze website heeft aangeraden op de Clockiessite. Afgelopen maandag zijn Gerhard, zijn vrouw Tineke en hun dochter Roxane bij een auto-ongeval om het leven gekomen. Ook al hebben wij alleen met Gerhard een enkele keer emailcontact gehad, dit nieuws komt hard aan. Gerhard is er eigenlijk de aanstichter geweest van het leuke emailcontact dat Melanie en ik inmiddels hebben. Jee, dat doet mij toch wel wat. Voor alle virtuele bekenden van de familie die via deze website op de hoogte zijn geraakt van hun overlijden: er is een condoleanceregister geopend, dat te bereiken is via http://www.ierlandvakantie.nl.
Inmiddels probeer ik mijn gedachten weer op de Mall te richten. De kinderoptocht wordt voorbereid en de slang wordt geaaid zelfs! Ik zal zo de optocht van dichtbij gaan bekijken met de familie Schreurs in gedachten.
Gezellige bedoening: het is best druk en ik kijk eerst eens naar de reacties op de slang. Hij hangt er nog goed bij. De optocht begint nog niet en ik loop met meiske een rondje rond de Mall langs al het publiek. De optocht blijkt de andere kant op te gaan dan bij de generale repetitie én er lijken minder scholen aan mee te doen. Desalniettemin is het een leuke optocht met veel kleur en muziek. Ik kan helaas niet zulke mooie foto's maken als Paul. Iedereen lijkt bovendien te weten dat ik een foto wil maken: ze hollen hard door of draaien zich net om. Ik ga nog achter Joan aan die ik in het publiek zie met May, Alice en Margret, maar ik raak ze al snel kwijt. Dan maar naar huis. Ik zie dat de slang naar beneden getrokken is. Na Hendrikje binnen geparkeerd te hebben, ga ik hem nog snel even goedhangen. Gelukkig is er een lange jongen die mij even helpt, ik kan er zelf net niet bij. Als ik binnen ben en Hendrikje een fles heb gegeven, zie ik dat de slang er nu helemaal is afgesloopt. Dan is het feest maar voorbij en ik haal hem naar huis en ruim de ontsnapte propjes nog even op onder de verbaasde blikken van een paar mensen die nog op het bankje zitten. Als ik eindelijk thuis mijn schoenen uittrek, zie ik een knoeperd van een regenboog aan de horizon. Die is voor de Schreurs.
PE - Nou... dat was St.Paddy's Day. Ik was vanochtend echt doodop van de zenuwen, alle horrorverhalen die ik gehoord had van de collegae. Maar het viel reuze mee. 's Ochtends vroeg veel voorbereidingen getroffen, extra bestek gerold, extra veel voorraad naar bovengehaald enzo. Maar... de enorme drukte bleef uit. Het was als een drukke zondag, maar ik heb wel erger meegemaakt.
Na de carvery werd ik naar Spires bar gestuurd om James een handje te helpen en ook dat viel reuze mee. Het was zelfs zo rustig dat me werd gezegd de bar om half acht te sluiten. Bar schoongemaakt en ik was om half negen thuis! DAT had ik echt niet verwacht. Maar wat ik ook niet had verwacht was het mailtje dat Gerhard met vrouw en dochter is verongelukt. Ik heb de man nooit persoonlijk gekend, maar het e-mailcontact was erg gezellig. Er gaan een hoop mensen dood dit jaar in onze vriendenkring. Niet leuk :-(
Donderdag 18 maart - TM
Het huis is aan kant, administratie redelijk bijgewerkt en de boodschappen voor het weekend gedaan. Om een uur of vijf ga ik nog een keer met Hendrikje naar buiten om geld te halen en wat frisse lucht. Op weg naar Sainsbury's bedenk ik mij dat ik nou eindelijk wel eens 'zomaar' bij Dara en Ann langs kan gaan. Als ik daar aanbel, wordt er jammergenoeg niet opengedaan. Totdat ik al bijna weer het tuinhek door ben en een verwilderde Dara de deur alsnog opendoet, met een telefoon onder z'n kin. Blijkt dat de telefoon en mijn bel hem tegelijk hebben wakker gemaakt uit een welverdiend middagslaapje. Oeps. Gisteren op St. Patrick's Day heeft hij met de Rhymers drie optredens gedaan en was daar behoorlijk moe van. Gelukkig vond hij het erg leuk dat ik zomaar met Hendrikje langs kwam wippen. Hendrikje heeft zich voorbeeldig gedragen: hele tijd op schoot gezeten en gebrabbeld, de kamer flink geïnspecteerd. Toen ik op een gegeven moment toch echt naar de wc moest, heb ik haar op de bank laten liggen en gehoopt dat ze zich koest zou houden. Dat dacht Dara ook en heeft een tune voor haar gespeeld op de concertina. Daar werd ze niet warm of koud van, maar ze ging in ieder geval niet janken! Dara ook weer opgelucht. Rond een uur of zes kwam Ann ook thuis en die was ook blij verrast. Ze heeft nog een tijdje met hendrikje op haar schoot gezeten, ook geen kik gegeven (althans, geen negatieve kikken.) Aangezien Paul tot zes uur werkte, wilde ik niet te lang blijven, want ik had geen briefje neergelegd. Dat werd uiteindelijk dus kwart voor zeven en Paul was helemaal ongerust! Hij was om kwart over vijf (toen ik dus net weg was) al thuis, omdat het heel rustig was en hij gisteren al langer gewerkt had. En we kwamen maar niet en we kwamen maar niet. Hij was al op het punt gekomen om ons te gaan zoeken, de arme ziel.
Dara en Ann gaan niet naar Donegal, dus we konden geen lift regelen om de reis naar Ballyliffin wat te vergemakkelijken. Hij heeft nog wel rondgebeld naar zangers die mogelijk ook zouden gaan, maar dat leverde ook niks op. Thuis gekomen de stoute schoenen aangetrokken en Gerry O'Hanlon gebeld. Deze zanger uit Mullaghbawn heb ik vorig jaar voor het laatst gezien, toen hij mij een lift naar hetzelfde festival heeft gegeven... Een jaar geleden had ik gezegd: "nou, ik bel maar niet", en dan hoor je na een vervelende lange reis: had maar gebeld, dan had je... Dus gebeld én een lift geregeld! Da's een pak van mijn hart. Ik heb ook nog de bustijden vanaf Derry gecontroleerd en die blijken veranderd. Gelukkig maar dat ik gecontroleerd heb, anders was Paul nooit in Ballyliffin aangekomen!
PE - Sja, tot mijn stomme verbazing zei Barry na een heel rustig dagje om vijf uur tegen me: ga maar naar huis, je hebt gisteren extra uren gedraaid. Dus ik om kwart over vijf blij naar binnen, zo van KIJK, daar ben ik al, IS ER NIEMAND. Nou JA! Er lag geen briefje, dus ik dacht die is boodschappen doen. Maar toen werd het zes uur, half zeven en ik zag al ziekenwagens en ziekenhuizen en nog veel erger en toen ik me aan het douchen was om me daarna aan te kleden en op pad te gaan om te gaan zoeken en rondvragen, hoorde ik Thirs binnenkomen. Dat moet ze maar niet meer doen :-(
Vrijdag 19 maart - TM
Ik heb met Gerry afgesproken dat hij mij om half twaalf komt ophalen. Mick Quinn, ook uit Mullaghbawn is er dan ook al bij. Kinderwagen moet achterin kunnen en Hendrikje gaat in de draagzak mee. Ik ben al vroeg klaar met pakken en Hendrikje is gevoed, verschoond en klaar als Gerry om kwart voor twaalf belt om te zeggen dat het nog wel een uurtje duurt voordat ze er zijn... Ieren hè! Ik eet dus mijn lunch maar thuis en verschoon Hendrikje nog een keer om een volle broek halverwege de rit te voorkomen. Ze heeft de hele ochtend nog niet geslapen, dus hopelijk slaapt ze de hele rit door. In de draagzak slaapt ze sowieso meestal en dan ook nog in een rijdend voertuig, moet lukken! Om kwart over één wordt er eindelijk aangeklopt en worden we ingeladen. Eerst een rondje Armagh gedaan, want Mick kon de uitvalsweg naar Omagh niet vinden vanaf de Mall (wist ik niet, ik dacht dat hij een sluiproute wist, totdat hij twee keer een rotonde rondreed).Eenmaal op weg waren we in drie uur in Ballyliffin met een plaspauze van een kwartiertje. Hendrikje heeft de hele weg óf geslapen óf lief naar mij gelachen. In Buncrana gaf ze één luide snik toen er wat enthousiast geremd werd om vervolgens weer veder te slapen. Ik heb daar dan ook nog even goed de aandacht op gevestigd toen we aankwamen bij het hotel: "is dit niet de liefste en zich best gedragende baby van de hele wereld?". Dat konden Gerry en Mick van harte beamen. Wat wij toen nog niet, maar nu wel wisten, is dat Hendrikje zich het hele weekend zo voorbeeldig ging gedragen!
In het hotel meteen ingecheckt en een fles voor de kleine gemaakt, want die had wel een beetje honger, afgaande op het aantal decibellen. De kamer was niet erg groot, maar er was plek genoeg voor een extra kinderbedje en de kinderwagen kon ingeklapt tegen de muur. Ik heb Hendrikje eerst maar eens in de wagen mee naar de lobby genomen voor de fles en een bak thee en een sandwich met extra salade voor mij. Ik zat mooi strategisch om alle nieuwe mensen binnen te zien komen en een heleboel bekende mensen ook nog eens! Het festival heeft geen subsidies gekregen voor lezingen en gasten en dergelijke, dus er is geen officieel programma. Op veler verzoek is er een informeel sessieweekend georganiseerd en er zijn ontzettend veel mensen van de oude garde komen opdagen. De organisator was steeds erg verdrietig dat het echte festival er niet was en had het steeds over de 'wake', maar ik geloof dat er niemand was die de lezingen en de recitals echt miste behalve de organisator ;-). De mensen die mij van de vorige twee festivals herkenden, zeiden vriendelijk gedag en keken een beetje verbaasd naar Hendrikje. Zo van, is die nou van haar? Nee toch. Na wat met diverse oude bekende gekletst te hebben, werd er druk in oogjes gewreven en heb ik Hendrikje in bad en bed gestopt. Ze was een klein beetje van slag maar werd na een half uurtje op de arm toch zo rustig dat ze in slaap viel. Ook nog Paul gebeld om te zeggen dat we goed zijn aangekomen. Ik heb toen de babyfoon aangezet en ben naar beneden gegaan. Daar waren inmiddels nog veel meer bekenden achter een pint beland. Ik heb met een paar mensen gesproken die ik eigenlijk alleen maar van gezicht kende, maar waar ik nog nooit mee gepraat had. De 'officiele' sessie begon rond een uur of acht en ik heb bij de eerste tekenen van verzamelen snel een plekje op een zachte wegzakbank uitgezocht, zodat ik niet zoals de vorige jaren op een krukje hoefde te zitten.
Omdat de menigte (man of 70) zich nog wat afwachtend opstelde, werd een mevrouw gevraagd om mensen te vragen te zingen. Ze ging een aantal zangers uit Ierland en Engeland af, maar sprong toen geheel onverwacht de Noordzee over naar "holland" en wees toen naar mij. Ik had haar nog niet eerder ontmoet, dus ik wist helemaal niet dat zij wist dat ik ook zong. Bovendien had ze mij niet van tevoren gevraagd, zodat ik mij een beetje had kunnen voorbereiden. Brrr, de zenuwen gierden mij weer als vanouds door de keel en snel bedacht dat ik maar moest zingen wat ik thuis het meeste zing om te voorkomen dat ik de tekst vergat. New Holland Grove werd het dus. Een liedje geschreven door Sean Mone, een zanger en liedjesschrijver uit Keady, plaatsje vlakbij Armagh. Kort maar prachtig liedje over het afscheid nemen van Keady voor een emigratie naar Amerika. Het zingen ging super! Onder het zingen werd ik weer een paar keer tevreden toegemompeld "good lass", "Thirza" en dat geeft zo'n kik! Ik raakte helemaal in het liedje en kreeg zelfs een traan in mijn oog. Gelukkig heb ik altijd mijn ogen dicht als ik zing, anders was ik van zenuwen en tevredenheid zeker echt gaan huilen. Ik zat weer heerlijk heen en weer te wiegen en ik was weer zo gelukkig dat we hier wonen, dat ik zomaar naar een weekend kan gaan waar iedereen een passie deelt voor traditioneel zingen. Toen het liedje af was, kreeg ik applaus en wat complimenten en dat is super, want iedereen krijgt applaus, maar niet iedereen krijgt na een liedje complimenten. Hè, wat fijn toch allemaal maar weer.
Iets later in de sessie zie ik een glimmend hoofd tussen de toehoorders verschijnen en kan ik Donál toezwaaien, een bevriende zanger uit Drogheda die nu in Engeland woont. Ook Jim en Patricia Flynn zijn gearriveerd, organisatoren van het Mullaghbawnfestival. Ze vragen allemaal waar de kleine is en zijn verbaasd, zo niet teleurgesteld dat ze al slaapt. Ik luister naar nog meer liedjes, maar val van de warmte en de honger (na de sandwich niets meer gegeten) al vroeg bijna in slaap. Om half twaalf ga ik maar naar bed, terwijl het buiten raast en giet. Het raam staat op een kiertje met stormhaken en het geeft een hoop gerommel, maar Hendrikje slaapt er doorheen. Ik niet en zeker niet met het gemompel en gepruttel van de kleine naast mij. De oordopjes komen weer goed van pas.
PE - Druk dagje. We hoeven niet heel vroeg op, want Thirs krijgt een lift en ik hoef pas om twaalf uur te beginnen. Althans, dat dacht ik. Om negen uur wordt er gebeld of ik misschien een shift wil wisselen en van tien tot zes wil werken: een collega blijkt ergens op de terugweg van Dublin gestrand te zijn. Is goed, maar... wat Thirs niet wist, was dat ik vanochtend gepland had om een cadeautje voor moederdag voor d'r te kopen. Ja moederdag ja, het is hier aanstaande zondag moederdag, blijkt dus niet wereldwijd op dezelfde dag te vallen. Maar dat gaat nu dus mooi DUBBEL niet door: ze gaat pas om twaalf uur weg EN nu moet ik werken... Mmmmmm...
Naar werk, lekker dagje, wel een klein rampje met de lunch: een bus spuugt dertig overjarige toeristen van uit de Republiek uit en die komen dus allemaal lunchen. Gelukkig hadden ze wel vantevoren gebeld, maar wat we niet wisten, was dat ze allemaal apart gingen betalen en ... allemaal in euro's. Dus dertig keer naar de receptie om daar euro's te wisselen naar sterling.
De collega wiens shift ik had overgenomen en die dus nu eigenlijk om twaalf uur zou moeten beginnen komt rond een uur of één nog dronken van St.Patrick's Day binnenrollen en rolt meteen door naar z'n kamer om z'n roes uit te slapen. Om vijf uur zien we 'm weer beneden, nu in uniform en nuchter, maar niet echt blij.
Om zes uur naar huis, omkleden en meteen als een speer door naar Sainsbury's om iets voor Thirs te kopen. Ik koop twee doosjes bonbons, een grote en een kleine die allebei "I love you" zeggen. Heel erg vreselijk. Ik koop ook nog een feestpakket waar ik alleen de ballonnen en de slingers van wil gebruiken maar de andere winkels zijn dicht en en en en en dit is het enige wat ze hebben. Geen losse ballonnen. En ook nog een kaart met opschrift. En ik wilde ook nog een cd van David Gray die Thirs graag wil hebben, maar die hadden ze niet. Ik doe normaal niet mee aan al die onzin van moeder- en vaderdagen en cadeautjes en Valentijnsdag enzo, maar dit is Thirs d'r allereerste moederdag, dus wilde ik wel wat speciaals doen. Maar dan ook meteen helemaal met heel erg foute dozen bonbons enzo.
Terug thuis spullen dumpen en meteen weer door naar het hotel: cocktailtraining van zeven tot tien. Erg leuk. We hebben zestien cocktails op het menu staan en omdat ik full-timer ben EN charge hand, moet ik ze allemaal uit het hoofd kennen. De enige die ik nu nog weet is de Cuba Libre, maar ze zijn allemaal niet erg moeilijk. Behalve de Martini. Da's wat ingrediënten betreft de makkelijkste (en wist je dat er nauwelijks Martini in een Martini zit), maar deze cocktail is zo omgeven met mystiek en rituelen en poeha, dat het echt de moeilijkste is. Moet ik nog gaan studeren ook... maar.. het is wel ERRUG leuk hoor, kan je een leuke hobby van maken.
Thuis de ballonnen opgeblazen en de serpentines opgehangen en schoongemaakt en opgeruimd en stofgezuigd en dus pas rond half twee in bed. Morgen gaat om zeven uur de wekker: moet de bus van tien over acht hebben.
Zaterdag 20 maart - TM
Weer vroeg wakker. Dat is er niet uit te krijgen. Hendrikje sliep nog en werd pas echt wakker toen ik een hoestbui kreeg. Grote grijns op dat snoetje: "hé mam, jij ook hier? Gezellig!" Eerst de gebruikelijke voorrang aan het meisje gegeven: luier, fles, kleren. Toen zelf douchen en aankleden. Het ontbijt wordt vanaf 8 uur geserveerd en wie is er weer het eerste? Juist. Met Hendrikje in de kar naast mij in mijn hele dooie eentje een Fry gegeten voorafgegaan door ricecrispies en begeleid door een pot sterke thee. Hendrikje kijkt vol interesse naar alle happen die ik neem en dat is waarschijnlijk erg grappig, want ze lacht de hele tijd. Aan het eind van mijn ontbijt komen er opeens in een grote stroom allemaal zangers binnen die eerst rechtdoor willen lopen en dan bij het zien van de kinderwagen zich bij voorbaat al verkneukelend naar ons toe komen huppelen. Hendrikje wordt van alle kanten over de wangen geaaid, onder de voetjes gekieteld en in universeel babypraat toegesproken. Iedereen krijgt een lachje, sommige gemeend, andere heel voorzichtig en af en toe wordt er naar mij gekeken alsof ze wil weten of die en die persoon wel te vertrouwen is. Als het genoeg is, draait Hendrikje haar koppie naar achteren en wrijft in d'r ogen. Voor mij teken om maar naar boven te gaan en spullen te pakken om een stuk te gaan wandelen. Kan ze onder het genot van frisse zeewind een lekkere tuk doen.
Als ik met kar en al de parkeerplaats opdraai, vliegt de kap los, de spuugdoek van de kar af en als ik de spuugdoek wil pakken, kukelt de kar bijna om. 'T is een beetje waaibomendag vandaag! Meteen maar weer terug in het hotel en Hendrikje overgeheveld naar de draagzak. In de herkansing ging het wel goed: jas tot boven toe dicht en Hendrikje knort lekker warm tegen mij aan. Op het strand is het moeilijk lopen met al die keien én een kind voorop. Bovendien begint het heel zachtjes te regenen. Op de terugweg komt die keizersnee weer opzetten. Ben nog altijd niet helemaal hersteld, maar dat merk ik pas als ik een goeie wandeling maak. Gelukkig komt mij een auto achterop met twee mannen uit het hotel: "are you all right, love, do you want a lift?" Ja, doet u maar, pffff. In het hotel werden al voorbereidingen getroffen voor een cd-launch: Mick Quinn heeft na 40 jaar weer liedjes en verhalen opgenomen. Hij heeft mij in de auto al gezegd dat ik de cd niet moet kopen. Niet omdat hij slecht is, maar omdat ik er eentje krijg! Ik ga in een nis zitten, op een bank met Hendrikje op schoot. Iedereen kijkt met een grote glimlach naar dat kleine wurmpie dat op schoot zit. Het wurmpie zegt dan ook helemaal niks, het kijkt en lacht en is lief. Pas later als de sessie na de launch begint, slaakt ze af en toe een kreet. Als ze de fles opheeft, dan merk ik dat ze onrustig wordt en neem haar even mee naar de receptie om ongegeneerd te kunnen boeren. Net als we terug zijn, zie ik Paul aankomen! Joepie! Snel naar de ingang met Hendrikje. Hij heeft ons, maar vooral Hendrikje erg gemist. Het was de eerste keer dat wij weg waren toen hij thuiskwam. Leeg huis. Niet leuk.
Paul neemt Hendrikje op sleeptouw in het hotel, terwijl ik verder geniet van de sessie. Hij wordt al aangesproken door mensen die mij al met Hendrikje hadden gezien: jij bent zeker de vader? We eten samen een paar sandwiches en ik ga daarna naar Clonmany voor de middagsessie en Paul blijft met boek en kind in het hotel. Het is afwisselend droog en nat buiten,maar wel aangenaam van temperatuur, dus ik waag het er maar op om te gaan lopen. Heb ik zin in, een beetje frisse lucht. Jammergenoeg kan ik net niet de buien ontlopen en ben ik rechts zeiknat als ik bij de pub aankom (wind kwam van rechts). Geheel tegen mijn gewoonte in bestel ik een hot whisky om meteen eventuele verkoudheidsbacillen de kop in te drukken. De sessie is goed, maar er worden bijna alleen maar langzame, verdrietige liedjes gezongen. Voeg daarbij de warmte van de kroeg en zie daar, een doezelend Thirsje. Ik zei tegen mijn buurvrouw: we hebben iets nodig met tempo! Alsof ze het gehoord hadden! De volgende zanger was Sean Mone zelf en die zong Trimble's Pimple, een satirisch lied met een flink tempo. Dat maakte iedereen wel weer wakker. Als het zingen steeds meer onder het geroezemoes te lijden heeft, wil ik eigenlijk al wel weg. Ik blijf in ieder geval wachten tot er iemand met de auto teruggaat. Ik kan gelukkig met Alison en Ken meerijden.
)
In het hotel gaan we eerst ons moppie in bad en bed stoppen, daarna nog een drankje drinken voordat het gezamenlijk diner begint. Als Patricia Flynn Paul ziet, zegt ze: 'O ja! Sorry Thirza, nu zie ik op wie ze lijkt!". We eten met een grote groep zanggasten in de eetzaal van het hotel. Als we de babyfoon op tafel zetten, zodat iedereen kan zien dat we Hendrikje echt in de gaten houden ("waar is ze nou? Kan dat wel"), slaat het lichtje al fel uit en horen we een heel erg zielig meisje hartverscheurend huilen. Ik snel naar boven gehold en haar opgepakt. Nog geen vijf seconden later komt er uit haar tenen een flinke boer zetten. Hèhè, dat lucht op. Ze sputtert nog een beetje na, maar valt dan al snel met haar duim in de mond tegen mijn schouder in slaap. Als ik haar terugleg, wordt er niet meer op of om gekeken en blijft het de hele avond stil. Terug naar de eetzaal voor een standaardmaal: zoute soep (brrrr), en kalkoen met ham en stuffing, aardappelpuree en groente, met koffie en thee als toetje. Er wordt druk gekletst. We zitten bij Donál, Jerry O'Reilly en zijn vrouw (Dublin), Jackie Boyce (county Down), Robert Kelly (Mayo), Ken (London) en Alison (Dublin). Als Jerry mij vraagt hoe ik bij traditional singing ben gekomen en ik in mijn tweede zin laat vallen dat Paul pipes speelt, is hij mij meteen vergeten! Snotverjotje, dat anderen dat nou doen, omdat pipes aparter zijn dan iemand die zingt, maar van een zanger verwacht je toch een zekere partijdigheid in mijn voordeel. Ik zit mij een beetje te verbijten, maar weet het toch van mij af te zetten, heb geen zin mij boos te maken. Hij komt pas een half uur later bij mij terug: "o ja, hihi, wat zei je ook weer?". Alsnog het hele verhaal verteld.
Het eten is laat over en Paul zakt in, dus sluit zich aan bij z'n dochter. Lekker slapen. Ik blijf wat rond hangen, maar iedereen is met iedereen aan het praten en ik heb niet zo'n puf om een gesprek te beginnen. Ik ga even naar boven om te lezen en dan om kwart over tien weer naar beneden. Er wordt weer prachtig gezongen. Jammergenoeg zet ik verkeerd in (vind ik) als ik wordt gevraagd te zingen en ik zing niet lekker en vergeet 1 keer mijn tekst. Pffff, moe en warm. Als ik even wat ga drinken, raak ik aan de praat met Mick, een zanger uit Galway. Hij heeft het ook zwaar, hihi. Hij kan ons eventueel een lift richting Buncrana geven morgen. Als ik bijna van mijn kruk glij, is het tijd om ook maar naar bed te gaan.
)
PE - Nou, ja, dus, vroeg op. Sterke kop koffie gedronken en rond een uur of acht op naar het busstation. Eerst de bus naar Dungannon. In de bus begin ik druk een paar velletjes papier vol te kladderen met gedachtenkronkels: mijn echte cadeau voor Thirs wordt een gedicht. In Dungannon heb ik ongeveer drie kwartier de tijd en vlakbij het busstation zie ik een Tesco, dus meteen daar gaan kijken of ze een CD van David Gray hebben. Helaas. In de bus naar Omagh verder met het gedicht schrijven. In Omagh overstappen op de bus naar Derry. Zo halverwege de rit begin ik wat misselijk te worden van het schrijven en stop alles maar weg en ga naar buiten kijken. In Derry (of Londonderry) heb ik RUIM de tijd en ga eerst de nieuwe dienstregeling halen en verken daarna de omgeving van het busstation om te kijken of er ergens een cd-winkel zit. En JA! Raak! Een echte CD-winkel waar David Gray zelfs een eigen vakje heeft. Op aanraden van de verkoper de CD "White Ladder" gekocht.
De bus naar Buncrana gepakt en daar eindelijk de laatste overstap op de bus naar Ballyliffin. Om half twee kom ik eindelijk aan en zie Thirs in de lobby, met Hendrikje op d'r arm. Ik heb ze gemist! Ik pak nog een restje van een sessie mee en we eten een lekkere sandwich. Thirs gaat met de zangers naar een sessie in een pub en ik blijf achter om op Hendrikje te passen en te lezen. Althans, dat denkt Thirs. Ik moet dat gedicht nog afmaken... Hendrikje geeft te kennen dat ze het niet zo leuk vindt om te liggen en ik neem d'r op schoot. Ze begint meteen aan het papier te trekken en zo maken we samen een tekening voor mamma: ik houd de pen vast, Hendrikje beweegt het papier heen en weer. Als Thirs terugkomt kijken we d'r allebei met grote onschuldige ogen aan :-)
Lekker gegeten, al was het wat afgezaagd, en ik stort na het eten voorzichtigjens in. Vroeg naar bed, om TIEN UUR... nou ja.
Zondag 21 maart (moederdag!)- TM
Als ik wakker word 's ochtends, naar de wc ga en een flesje maak, ontgaat het mij helemaal dat er opeens een grote envelop en een kadootje en een zakje op mijn kussen liggen, totdat ik mij omkeer om weer in bed te duiken. Paul heeft al een tijdje moeite om romantisch te zijn of een verrassing een verrassing te laten en dat was voor mijn eerste moederdag niet anders ;-). Wij zijn absoluut geen mensen die met die commerciële toestanden meelopen, maar een allereerste moederdag is toch wel speciaal. Jammergenoeg wist Paul niet goed wat te doen (dacht ik), hij vroeg zelfs wat ik wilde hebben. Maar nu, wat een verrassing! Een lieve beerkaart met een mooi gedicht over mij en ons dat hij zelf heeft gemaakt en mij de dikke dikke tranen over mijn wangen deed lopen, waarop Paulus ook volschoot. Zaten we met z'n 2-tjes op het bed te miepen. Bleek dat er nog een papier in de vlop zat: tekening van Hendrikje! Volledig met 'Van Hendrikje, Voor Mama'! Paul heeft gistermiddag toen ik weg was Hendrikje op schoot gehad en ze bleef steeds aan vellen papier trekken. Paul kreeg het lumineuze idee om een pen vast te houden en Hendrikje het papier te laten verschuiven. Ik was helemaal stil en vol van dit kado. Én toen kreeg ik ook nog chocolaatjes en een cd van David Gray. De cd was eigenlijk een verlaat verjaarskadootje, maar paste wel in de feeststemming. Ik was, nee ik ben, heel erg gelukkig!
)
Ik ben zo blij met ons meisje, ik ben blij met ons, ik ben blij dat wij in Armagh wonen, ik ben blij dat we zomaar naar Inishowen kunnen gaan voor een zangweekend, ik ben blij met ons leven, ik ben blij met het moeder-zijn! Ik heb naast vanochtend een paar keer met tranen van geluk in mijn ogen gezeten als ik besefte hoe gelukkig we zijn.
Het ontbijt deelden we weer met Robert Kelly. Hij is ergens in de zestig en staat er bekend om liedjes te zingen die niemand anders kent. Aardige man. Als hij zijn spullen gaat pakken, wordt zijn plek overgenomen door Ken met wie we de restjes toast opeten. Het weer is nog goed en het waait niet meer zo vreselijk, dus we gaan zo een wandeling maken én alvast proberen een lift te regelen. Als we echter gepikt en gedreven zijn, is het gaan regenen. Paul gaat nog alleen naar het strand om foto's te nemen. Ik praat wat met Rosie Stewart, de zanger die de zangworkshops geeft in Drumshanbo. Op de een of andere manier heeft men hier het bericht gekregen dat we een zoon hebben gekregen en ze is uiterst verbaasd als ik zeg dat het een meisje is. Waarschijnijk heeft één iemand het ooit verkeerd begrepen en Hendrikje als jongen door het leven laten gaan. Ik vraag ondertussen ook aan verschillende mensen een lift naar Buncrana, Derry of Armagh. Jim en Patricia blijven nog in Donegal en Gerry en Mick blijven tot morgen in Ballyliffin. Sean Mone kan wel iemand meenemen, maar hij heeft een oude bak met maar twee fatsoenlijke stoelen en een smal bankje. In overleg met Paul, ga ik met de kleine met Sean mee, Paul gaat met de bus. Op de valreep kan Paul meerijden naar Derry, dat scheelt weer.
Hendrikje wordt ook deze ochtend door allerlei mensen bewonderd en ze laat het zich allemaal welgevallen. Als ik door iemand gevraagd word het liedje van vrijdagavond nog eens te zingen en ik Hendrikje even achter moet laten, verzamelen zich allemaal koerende volwassenen rond de wagen: wij passen wel op hoor! Ga maar! In de bar zing ik nog een keer New Holland Grove en het ging erg goed. Blijkt de taperecorder niet gewerkt te hebben... Jeetje, dan blijkt pas hoe je je kunt geven in een lied. Ik kon het bijna niet nog een keer zingen. Ik leek wel buiten adem en moest heel goed over de tekst nadenken. De mevrouw was erg blij met de opname, dus ik heb weer eens iemand gelukkig gemaakt. Toen ik terugkwam bij Hendrikje keek ze me aan met van die pretoogjes: "dat was leuk mam al die mensen die zo gek praten!". Ze was ook wel erg moe en met wat rollend materieel en een gordijntje van spuugdoek kreeg ik haar in slaap.
Om kwart over één is Sean klaar om te vertrekken en Rosie helpt om alles in de auto te krijgen, een Mercedes two seater uit 1984. Alles past gelukkig met wat passen meten en we vertrekken in de gietende regen. Hendrikje is in no time vertrokken en wordt ook niet wakker van ons geouweneel. We hebben het over van alles en nog wat: zingen, werken, kinderen. Om vier uur zijn we in Armagh en kunnen we alles uitladen. Sean helpt alles naar binnen te brenegn, waar nóg een keer allerlei moederdagversieringen zijn opgehangen! Onder het genot van een doos chocola geef ik Hendrikje meteen een fles. Daarna ruim ik alvast wat op. Paulus belt om te zeggen dat hij later is omdat de buschauffeur vergeten was hem er bij het overstapstation uit te zetten. Hij moest dus mee naar Belfast, daar op de trein naar Portadown en vandaar weer met de bus. Hij weet alleen niet hoe laat de bus gaat, dus dat zoek ik voor hem op. Het valt mee: al met al een uur later thuis dan gepland. Ik kook nog wat pasta met saus en we kijken onderuitgezakt naar Monsters Inc. Grappige animatiefilm. Vroeg naar bed met een goed weekend in gedachten dat ze ons niet meer af kunnen nemen!
PE - Zo. Dat was raak :-) Gedicht, tekening, cd. Allemaal in de roos. De bonbonnetjes waren een geintje en werden gelukkig ook als zodanig herkend (ze zaten ook in 'Happy Christmas' inpakpapier, ik had zo snel niks anders). Na het ontbijt een lekkere wandeling gemaakt en wat foto's genomen. Om de een of andere reden hen ik wat lopen rotzooien, er zitten wel leuke foto's tussen, maar sommige foto's waren zelfs geeneens scherp... De foto's van Thirs van vorig jaar zijn veeeeeeel mooier.
Terug in het hotel zitten we nog wat te babbelen, ik heb Hendrikje op schoot en ze begint op m'n duim te sabbelen en HEE! Wat voel ik daar! Iets scherps! D'r eerste tandje is nu echt aan het doorkomen. Je kunt het zelfs zien. Het is een linkerondertand, voor de kijkers rechts(onder).
Ene Joe brengt me in een dikke BMW naar Derry. Blijkt dat-ie publican is (pub(s) heeft) en Tom Mulligan van de Cobblestone goed kent. We blijken nog meer gemeenschappelijke vrienden te hebben en het is een gezellig ritje. Ik ben om half twee in Derry en de bus gaat pas om drie uur. Eerst kaartje gekocht en ik hoor van de meneer achter het loket dat het een flink stuk lopen tussen de twee bushaltes bij de geplande overstap in Maghera. Dus... op zoek naar een kaart van Maghera in Derry. Niet kunnen vinden. Ik begin wat hongerig te worden en sla in bij de Marks en Spencers.
Bij het instappen in de bus naar Belfast vertel ik de chauffeur dat ik er in Maghera uitmoet, maar, ummm, vrrrrrrrrrrrroemmmmmm, daar ging Maghera. Mmm. Oftewel: om even over vieren was ik geheel NIET volgens planning in Belfast. Tot mijn ontzetting gaat de volgende bus naar Armagh pas om half negen, maar... ik loop mokkend naar de wc, wc ook nog gesloten vanwege schoonmaken, of we de wc's in het treinstation willen gebruiken. Hee... treinstation. Ik denk, laat ik even kijken wanneer de volgende trein naar Portadown vertrekt en ja hoor, over een half uurtje. Thirs gebeld om te vragen wanneer de volgende bus uit Portadown naar Armagh vertrekt en dat blijkt mooi aan te sluiten. Ben ik om half zeven in Armagh, slechts een uur later dan wanneer ik de Maghera-route had genomen. Maar.. da's dus wel ervan uitgegaan dat bij die rit WEL alles goed gagaan zou zijn.
Meteen door naar het hotel om te kijken wat mijn rooster is voor volgende week, is de map met roosters zoek. Na tien minuten zoeken vind ik 'm in het restaurant. Het is vreselijk druk en ik druk snel mijn snor. Morgen om tien uur beginnen. Da's mooi. Thuis, eten, film, bed, boek, slaap.
Maandag 22 maart - TM
Na een week rust vanochtend weer Curven. Ik doe toch de twee armtoestellen, maar heel langzaam en de rest op mijn gemakje. Een week niet trainen voel je goed. Tot mijn verbazing blijkt mijn hartslag nu precies in de juiste zone te liggen. Ik voer bijna niks uit! Snap ik niet. Volgende keer maar eens vragen.
Terwijl Hendrikje zich vandaag met allerlei speeltjes vermaakt, schrijf ik dagboek (en maak wat foto's voor het archief. Tandenfoto's mislukken). Het is nu half tien 's avonds en ben eindelijk klaar met drie dagen dagboek. Hopelijk was het interessant genoeg om te lezen ;-)
PE - Het was een ZOOITJE in het hotel. Ongelooflijk. Te druk gisteren en te weinig personeel. Sja, dan krijg je dat. Maar, dus, niet alleen de bar of de tafels, het hele hotel was van top tot teen een zooitje. De schoonmaaksters die meestal de bar aan het afronden zijn als ik binnenkom om tien uur, kwamen pas om half twaalf binnen: zo druk hadden ze het gehad met de rest van het hotel. Het was dus moederdag gisteren en dat werd groots gevierd EN er was een tweedaags Iers dansfestival ofzoiets waar honderden mensen aan meededen, lekker druk dus. Heerlijk weekendje om naar Donegal te gaan :-)
Vanavond niet naar pipes les gegaan, maar een paar uur viool zitten oefenen: aanstaande zondag is het annual concert en dan moeten we spelen. De pipers wisten vorige week nog steeds niet wat ze zouden spelen en ik heb de fiddle wat laten versloffen de laatste tijd, dus ik laat de pipes maar even zitten en concentreer me helemaal op de fiddle voor komende zondag. Heb ik 'r in ieder geval één goed en niet twee half.
Daarna nog een enorme zooi dagboek geschreven en plaatjes gedaan enzo en nu ga ik slapen. Truste...
Dinsdag 23 maart - TM
Wat heb ik vandaag ook weer gedaan? Ik weet het niet meer. Opgestaan, Hendrikje eten geven, afwassen. O ja: groenbak gekregen van de gemeente. Grootste maatje kliko geloof ik, wat een bakbeest. Meteen braaf theezakjes apart gehouden en snijsels. O ja, tuurlijk, ik ben vanochtend weer naar de toddlerochtend geweest. Was erg gezellig. De andere moeders verbaasden zich over hoe Hendrikje was gegroeid de afgelopen weken. We zijn twee keer niet geweest en sindsdien is ze echt wel gegroeid. Ik heb met haar op de grond gezeten en ze heeft met de bakjes gespeeld en heel veel gekeken naar de andere kindjes en gelachen. De hoognodige fles ging zelfs niet tot 4/5 leeg, want het was allemaal veel te interessant om te concentreren op het drinken. Na de creche boodschappen gedaan en, o ja, gisteren heb ik tandenborsteltjes gekocht voor de kleine. Eerst bij Gordon's, was wel wat duur, maar ik dacht: ach. Loop ik nog even bij Boots binnen, hebben ze daar van een ander merk de babytandenborsteltjes in de aanbieding! Ja, shit zeg. Mmm, nou dan maar 3 van de Boots gekocht voor 2,97 en die enkele van 2,29 van Gordon's teruggebracht. Kreeg ik zowaar mijn geld terug! Dus, dit was gisteren.
Vandaag verder.... O ja, Amélie en Gene, oud-collega en man kwamen even langs om het wippertje terug te halen, want hun jongste zoon, Paul, van twee weken moet erin. Hendrikje begon toch al iets te zwaar te worden, dus dat kon. Om vijf uur nog een wandeling gemaakt. Pff, het was wel iets kouder dan ik dacht. Gelukkig scheen het zonnetje nog op de Mall. Twee keer rond en toen Paul opgehaald bij het hotel. Becca moest door een klant bij de kinderwagen vandaan gehaald worden voor een bestelling... Als Hendrikje in bed ligt en Paul naar les is, kook ik wat makkelijks. Vanavond Hustle kijken en vroeg naar bed, ben een beetje verkouden aan het worden geloof ik.
PE - Lekker gewerkt, wel druk. Drie groepen voor de lunch en allerlei dingen die al geregeld hadden moeten zijn die dus niet geregeld waren: bestek, voorraad, schoonmaakmiddel, toetjes. En we waren met weinig. Druk dus, maar wel lekker. Toen de avondploeg kwam om vijf uur lekker rustig in de service bar in elkaar gestort en bestek zitten sorteren.
's Avonds naar fiddle les en het ging goed! Erg goed zelfs. We hebben nog met de gevorderden de tunes die we met z'n allen moeten spelen op het concert geoefend en dat ging best aardig. D'r zit er één bij die steeds te snel wil, moeten we goed in bedwang houden. Ik heb me tijdelijk gedistantieerd van de pipers: ze weten nog STEEDS niet wat ze gaan spelen. Nou ja! Ik blijf bij de beslissing dat ik alleen maar fiddle speel tijdens het concert.
Bij thuiskomst een grote verrassing: een mailtje van .... Iggy! Ik heb de laatste jaren regelmatig naar 'm gezocht op het net maar kon nooit adresinformatie vinden. Ik vond wel dat-ie een huis had gekocht in Baton Rouge in Louisiana, samen met een Carolyn, maar verder geen contactinformatie. Maar... nu is het andersom wel gelukt! Ben ik heel blij mee. Igor was één van de vier onafscheidelijke middelbare schoolvrienden: Igor, Diego, Pieter (nu beter bekend als Tiggr) en ikzelf. Met Tiggr hebben we nog heel veel contact, met Diego zo heel af en toe en Iggy was ik dus kwijt. Ik heb 'm nog niet gerieplaaid, daar gaan we eens lekker voor zitten :-)
Hustle gekeken en voor mijn doen erg vroeg naar bed, half elf... Moe.
Woensdag 24 maart - PE
Zo, weer eens een avonddienst en dus overdag tijijijijijijijijijd zat om nuttig te besteden. Weer een backup-cd gebrand, harde schijf opgeruimd en andere backups gedraaid; de boel mag met 'n gerust hart crashen. Niet dat 't dat ooit doet: de laatste keer dat m'n Mac gecrashed is kan ik me niet eens herinneren, in ieder geval niet in Ierland, dus eeehh, reken maar uit. Maar toch, altijd beter om op een zeef te spelen en van een worst-kaas scenario uit te gaan :-)
Ook nog fiddle geoefend want we willen zondag geen flater slaan en me 's middags over Hendrikje ontfermd: Thirs is naar d'r vrijwilligersbaan bij het genealogiebureau. Ik probeer Hendrikje met weinig succes een gepureerde banaan te voeren en gooi d'r nog een halve fles achteraan. Ook eindelijk de foto's die Hans me gestuurd had van toen we bij hen waren bewerkt en online gezet. En dus verder dagboek gedaan enzo. Nuttig dagje. Vanavond een korte dienst, morgen vrij en vrijdag pas om vijf uur weer naar 't werk. Even tijd om lekker te rielekse :-)
O ja, dat plaatje bij gisteren, van dat spelen dus, dat heb ik vandaag gemaakt maar d'r waren al zoveel plaatjes bij vandaag dat ik dacht, kom, ik zet 't even ergens anders neer.
TM - Ach, wat is Hendrikje op deze foto nog klein! Twee maanden geleden pas en al zo'n verschil. Vandaag voor het eerst naar het genealogisch bureau, records invoeren. Ik krijg een geboortregister van de gemeente Loughgall voor mijn neus uit 1875 (in kopie) en mag de gegevens gaan overnemen. Het is niet heel erg moeilijk: de meeste mensen heten Robert, Henry, John, Thomas, Sarah, Elizabeth; de achternamen zijn soms wat moeilijk, omdat er veel mij niet bekende namen bijzitten en voor de plaatsnamen krijgen we een lijst, zodat we de juiste spelling kunnen opzoeken. Barbara, het hoofd, heeft al snel door dat ik mij wel red en laat mij alleen achter. Ik tik lekker door en heb aan het einde van mijn twee uur 35 records gedaan. Volgens Barbara is dat erg veel! We proberen het bestand op een flop te zetten, zodat ik eventueel thuis wat records per dag kan doen. Ik heb dan wel MSAccess nodig, maar volgens mij hadden we dat nog. Na het tikken heb ik toch wat branderige oogjes, dus 2 uur is meer dan genoeg. Barbara vraagt ook vaak maar 1 uur per dag: alle ingevoerde records zijn meegenomen.
Thuisgekomen besluit ik niet meer naar Curves te gaan vandaag, ik kan mij daar in de middag slecht toe zetten. Morgenochtend weer. De floppen met genealogische gegevens van het bureau en van mijn vader zijn niet te lezen. Jammer. Nou ja, raak ik niet in de verleiding om thuis almaar door te tikken. Nog een lekkere wandeling met Hendrikje gemaakt en makkelijk een pizza opgewarmd.
PE - Pfffffffff... wat een avond. Lekker rielekse... jaja. Het was druk EN ik was vanaf negen uur in m'n eentje. Om kwart voor elf laatste rondes gedaan en om elf uur stipt gestopt met tappen. Schoonmaken en maken dat ik wegkom: om half één komt er een buslading hotelgasten aan die willen eten en drinken enzo en dat ga ik mooi aan de nachtploeg overlaten. Ben keikapot.
Thirs is nog op als ik thuiskom en ze zit sniffend de laatste aflevering van Sex and the City te kijken. Ik ga me douchen en ga lekker nog een film kijken: One Hour Photo, met Robin Williams. Erg mooie film. Drie van de collegae die vandaag vrij hadden en mee zijn geweest op het uitje naar Bushmills (ik dus niet, snif) kwamen me een miniatuurflesje Bush brengen, twee ervan heb ik lekker onder het kijken opgedronken, MET mineraalwater :-) De derde had ik aan James gegeven: ik had er drie gekregen, hij geeneen...
Donderdag 25 maart - PE
VRIJ!!! Joepie!!! Beetje uitgeslapen en ik word wakker wanneer Thirs Hendrikje in bed dumpt: ze gaat Curven. Na het Curven gaat ze naar de fysio dus ik heb vandaag genoeg kwalletietaaim met m'n dochter. Het hapje voeren laat ik maar even zitten, maar ik zie 's middags hoe Thirs Hendrikje voert en die maakt er zo mogelijk een nog grote puinzooi van dan ik...
Vandaag vrij nuttig besteed: samen gaan wandelen, naar de bieb en boodschappen doen, gecomputerd (wat sites bijgewerkt en verder ontwikkeld), viool geoefend EN 's avonds de 'last in series' van inspecteur Lynley gezien. Er MOET een vervolgserie komen: aan het eind van de aflevering worden alle zorgvuldig opgebouwde intriges en relaties zorgvuldig ontrafeld en als aparte ingrediënten klaargelegd op de werkbank voor de volgende serie.
En en en en en... Hendrikje heeft d'r eerste e-mailtje geschreven! We zaten samen te computeren en ze begon ineens te fladderen en naar het toetsenbord te graaien. We hebben dus maar een e-mailtje naar de opa's ende oma's gestuurd.
Caoimhín belde nog op over de Armagh Pipers Site EN... of ik zin had vanavond mee te gaan naar Monaghan, ze gingen naar een concert van Mick O'Brien. AAAAAAAARRRRRRGGGGGGGGHHHHHHH. Lukt niet: Thirs gaat vanavond naar de singing session bij Joe en Joan thuis en ik blijf thuis om op te passen. Hendrikje is de laatste tijd zo vaak heen en weer gesleept dat ik d'r niet na bedtijd weer wakker wil maken, dus Thirs gaat lekker alleen en ik blijf thuis. Mick treedt vast nog wel ergens anders op binnenkort.
TM - Ik heb vandaag bij de fysio gezegd dat ik eigenlijk niet meer wil komen: de behandelingen hebben eigenlijk alleen maar voor meer pijn gezorgd en het kost toch wel behoorlijk wat geld. De fysio was het er mee eens (dat ik dan niet verder moet gaan) en heeft mij zelfs voor de sessie van vandaag niet laten betalen! Ik ga nog eens naar de huisarts om een medicijn te vargen voor de ontsteking en om mij op de 'gewone' fysio-lijst te laten zetten. Duurt nog even, maar dat is gratis en dan kan ik een langere periode fysio krijgen.
's Avonds naar de sessie met Sally en Leah Ann bij Joe en Joan. Joe z'n zus en nicht zijn er ook en Alice en May willen ook zingen. Klein clubje dus, maar wel gezellig. Joe heeft het voortouw genomen met het optrommelen van mensen, maar mensen die hij niet leuk vindt, zal hij proberen af te wimpelen. Ik moet nog eens zien of ik het voortouw t.z.t. weer over wil nemen. We hebben in ieder geval over twee weken weer een sessie bij ons thuis. Misschien dat de anderen dan ook kunnen. Vanavond een vlaams liedje gezongen, weer New Holland Grove en Knickers of Corduroy.
Vrijdag 26 maart - PE
Ik zit het dagboek bij te werken en hoor vanuit de woonkamer dat Hendrikje het spelletje met de bakjes verkeert heeft begrepen. De bedoeling is ze allemaal op elkaar te zetten of in elkaar te schuiven, maar Hendrikje probeert ze allemaal vol te kotsen :-) Ook een ander spelletje wordt aangepast: ik hoor Thirs zingen "van voor naar achter, van voor naar achter, van voor naar achter, van voor naar achter".
)
's Middags zijn we naar het zwembad gegaan, maar dat was niet echt een succes... Ze was al wat moe op de heenweg, maar vaak slaat ze helemaal om als we dan weer iets gaan doen. Nu niet... we namen d'r mee naar het bad en in het water en er werd hartverscheurend gehuild. We hebben d'r toen maar even in de bak gelegd met een hoop droge handdoeken en hebben zelf nog wat gezwommen (nou ja, eigenlijk wat aangerotzooid).
)
Na het zwemmen de Armagh Pipers Club site geupdate, e-mail beantwoord, viool geoefend en me klaargemaakt voor het werk. Het wordt een druk weekend...
Nou, DAT viel reuze mee. OK, het was druk, maar we hebben wel drukkere avonden gehad. Callan bar was erg rustig, de receptie van alWEER een Gaelic Football Club in de Fisher Suites was inderdaad aan de flinke kant, maaaaaaaar, er waren dan ook flink wat extra blikken personeel opengetrokken. En ik? Ik stond lekker met Paddy in de Bunker bij 'A night at the races'. Een heel erg knullige maar wel erg aandoenlijke avond: het was een fundraiser (waarvoor is me nog steeds niet duidelijk) en ging als volgt: LICHT UIT... er wordt een film vertoond met het begin van een paardenrace. LICHT AAN... wie denk je dat er gaat winnen? Place your bets! LICHT UIT... kijken wie er inderdaad wint en LICHT AAN... prijsje ophalen.
Het ging allemaal om klein geld, 1 pond, maar op die manier hebben ze toch nog aardig wat ingezameld. Er werd dus echt een FILM vertoond, met een filmprojector en filmspoelen en in deze digitale tijd van laptops en beamers was het net alsof ik weer op de lagere school was, met het geruis en geratel van de projector. Er was een man of 150, misschien richting 200, lekker rustig dus, WARE het niet, dat we ook het licht moesten bedienen en die knopjes zitten erg onhandig. Plus dat de filmmeneer pissig werd als je net een pint aan het tappen was en hij het licht aan of uit wilde. Al met al een rustig dagje dat we voornamelijk schoonmakend hebben doorgebracht. Caoomhín was er ook nog EN ons buurmeisje. Ze herkende me en begon meteen breeduit aan de meneer die naast 'r aan de bar stond te vertellen dat ze naast ons woont en dat ze m'n vrouw vaak spreekt en dat we net een kindje hebben en en en en en.... Leuk.
De organisatoren van de avond waren eigenlijk niet echt aardig: ze waren erg veeleisend, onbeleefd (alsjeblieft hadden ze nog nooit van gehoord) en bazig. Maar wat schetst onze verbazing als aan het eind van de avond de organisatrice bij het bedankrondje een applausje voor de barstaff vraagt en ons later nog persoonlijk komt bedanken en ieder vijf pond in de hand drukt. Dat had ik niet verwacht.
TM - 's Middags inderdaad zwemmen, maar dat werd niet gewaardeerd. De tactiek om de wagen mee te nemen naar de zijkant van het bad worp vruchten af: vanuit het water kon ik Hendrikje in de wagen leggen, lekker inpakken en zelf nog een beetje zwemmen. Hendrikje stak al snel een duim in de mond en viel in slaap. Wij hebben ons nog kinderlijk vermaakt: wie kan het verste onder water zwemmen, wie kan het snelste zonder benen of armen zwemmen enzo.
Zaterdag 27 maart - TM
Na een lange ochtend besluit ik een lekkere wandeling te gaan maken: ik wil wel eens zien hoe ver die lagere school hiervandaan ligt. Dus met Hendrikje in de kar langs de Portadown Road gelopen tot ik bij de tweede rotonde uitkwam. Dat was best een flinke tippel: zeker een half uur met een heuvel erbij. Toen natuurlijk de verkeerde kant opgegaan. De Killuney Park Road ging vanaf de hoofdweg twee kanten op en ik dacht mij te herinneren dat ik links moest gaan. Na een stuk flink bergopwaarts te hebben gelopen én mij bedacht te hebben dat ik ook nog terug moet lopen, heb ik maar aan een meneer die zijn tuin aan het besproeien was gevraagd of ik goed zat. Nee dus. Zeker twintig minuten met die man staan praten over scholen en muziek en huizen. Ik denk niet dat we in Killuney gaan wonen. Niet dat het niks is, in tegendeel: ruim opgezette wijk met 70'er jaren vrijstaande woningen en veel groen, maar tegen met flinke prijzen, beetje een goudkust. Een bungalow in de straat waar ik die meneer sprak was pas verkocht voor 165.000 pond. Boven ons budget dus.
Thuisgekomen op de bank ingezakt: twee uur wandelen is toch nog iets te veel. Even denk ik nog naar een cake bake and craft show te gaan in het community centre hier, maar als ik naar de keuken loop, merk ik dat dat toch iets te veel zal zijn. Hendrikje maakt voor het eerst aanstalten om te gaan rollen: ze duwt zich met de benen af en staat dan in een halve boog met haar buik omhoog op haar zij. Ze rolt nog niet door, maar dat duurt niet lang meer!
PE - Ik vond vandaag tijdens het surfen naar bier (voor uw informatie: La Chouffe kun je niet online bestellen) een leuk verhaaltje dat ook zeker de interesse van Kees Huyser zal wekken: er is onderzoek gedaan en het blijkt dat er per jaar 162.719 pints (dat is voor £423.070,-) aan Guinness in snorren en baarden blijven hangen. En wat ik laatst in de krant las: de bubbeltjes in een vers getapte pint Guinness gaan ECHT naar beneden en niet omhoog. Er werd een tijd gedacht dat het optisch bedrog was, maar nee, ze gaan echt naar beneden. Het krantenartikel blijkt ook online te staan. Overigens, het blijkt dat professor Clive Fletcher in 1999 al tot dezelfde conclusie is gekomen... Bij nader inzien, het lijkt meneer Khan geweest te zijn die het circulaire bruisgedrag van Guinness ontdekt heeft.
Toch vreemd, hoe in ieder geval twee landen, de UK en de ROI, zo geobsedeerd kunnen zijn door Guinness. Een tijdje geleden was er een programma op de BBC en kon er gestemd worden voor de meest revolutionaire uitvinding van de laatste veertig jaar. En wat was nummer één? Nee, niet mobiele telefonie, derde plaats. Internet? Nope, tweede plaats... Het was... de widget, het plastic bolletje in de blikjes Guinness Draught die ervoor zorgen dat je Guinness uit een blikje net zo'n lekkere romige schuimkraag krijgt als de Guinness van tap... Het resultaat van vijf jaar onderzoek en vijf miljoen pond...
En dit allemaal doordat m'n vader vroeg of-t-ie nog wat mee moest nemen als ze volgende maand hierheen komen en ik wilde kijken of je La Chouffe, m'n absolute favoriet onder de bieren, eigenlijk online kan bestellen. Het blijkt dat je kunt stemmen voor La Chouffe op de 100 beste bieren lijst van de chef2chef site. La Chouffe staat ruimschoots op de eerste plaats. Guinness ten tijde van dit schrijven... op de 19e plaats.
Het is trouwens wel grappig om te zien hoe La Chouffe is gegroeid en hoe populair het blijkt te zijn. Ik kan me nog herinneren dat ik in m'n stamkroeg in Breda, de Beyerd (Jos werkt er nog STEEDS!), bij de introductie in Nederland was, compleet met toespraak van de meesterbrouwer en natuurlijk gratis Chouffe. Ik zal het commentaar van Iggy toen Piet de Jongh vroeg van wat we ervan vonden nooit vergeten: "een beetje waterig"... Ik ben twee keer naar de brouwerij geweest en de eerste keer, toen ik met Diego in februari in de Ardennen ging kamperen, was-t-ie dicht omdat de brouwer aan het lunchen was. Toen hij terugkwam was-t-ie heel verbaasd, een rondleiding? Ja hoor, kom maar binnen als je dat zo graag wilt. En we zijn toen door de meesterbrouwer zelf rondgeleid. De tweede keer stonden er toerbussen op een nieuwe parkeerplaats en was er een proeflokaal en waren er georganiseerde rondleidingen. En wat ik Couffe nooit zal vergeven is dat ze van kurk&kroonkurk overgestapt zijn op alleen maar een kroonkurk. Op de kurk stond de botteldatum... De uiterste houdbaarheidsdatum die nu keurig volgens Europese wetgeving op het etiket staat is bij een bier als Chouffe volledig onbelangrijk: het wordt met de jaren alleen maar beter. En dan is het toch handig om de botteldatum te weten. En DIE is dus nergens meer te bekennen, snif.
Is het trouwens normaal dat je verleden je op een gegeven moment aan het inhalen gaat? Ik weet niet of ik het goed omschrijf, maar het lijkt wel alsof ik aan een tweede versie van mijn jeugd bezig ben met wat nieuwe ingrediënten. Leuk hoor. Verloren vrienden die gevonden worden, hernieuwde interesse in beeldende kunsten, herontdekte passie voor bier en whiskey en nog meer. Of begin ik gewoon een sentimentele ouwe zak te worden :-)
Werk was een uitputtingsslag: van vier tot vier. We hadden de Cuchullan Hurling Club met een receptie van 700 man, de disco in de Bunker, disco in Spires en een band in Callan. Maarrrrrrrrrr... ik stond in Spires en heb van vier tot tien heel rustig aan kunnen doen. Ik werd aan een nieuwe medewerkster gekoppeld: Shirley. Klikte erg goed: ze is wat ouder dan de rest, een beetje stil en werkt hard. Alleen... wat ik niet snapte... ze is full time journaliste bij een krant in Newry en werkt in het hotel... om iets te doen te hebben in d'r vrije tijd. Aaargh. Het is oneerlijk verdeeld. Ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen om alles te doen wat ik wil doen in m'n vrije tijd en zij gaat werken...
Maar goed, we hebben dus mooi de tijd gehad voor een uitgebreide rondleiding, uitleg van producten, kassa, werkwijze etc. Spires schoongemaakt en bevoorraad en anderhalf uur voor openingstijd waren we klaar. Daarna een lange pauze genomen (het eten was vertraagd) en een lekker avondje in Spires gewerkt. Maar.. de lol begon pas na sluitingstijd: Spires moest in een half uur schoongemaakt, aangeveegd en bevoorraad worden om als residents bar geopend te worden en daarna was Callan aan de beurt. ZO druk was het niet geweest, maar het zag eruit alsof de 700 man ook achter de bar was geweest. Ongelooflijk. Om vier uur eindelijk klaar en toen... hoorde ik dat de klok vannacht een vooruit gaat. Dus het was niet vier uur, maar vijf uur. We waren om vier alleen nog met de leidinggevende staff (jaja, hoor ik ook bij) en Barry besloot dat we wel een pint verdiend hadden. Kejje nagaan hoe druk het is geweest. Maar al met al lag ik dus pas om half zeven zomertijd in bed.
Zondag 28 maart - TM
Hendrikje haar tweede tandje is ook door! Ze heeft er niet heel erge last van gelukkig. Ze eet goed van de pap en het fruit en ook de groentehapjes beginnen nu bekend terrein te worden. Ze eet met veel plezier, en ik geef dus ook met veel plezier eten.
)
Vanmiddag is het jaarlijkse concert van de Armagh Pipers Club: alle leerlingen laten horen wat ze het afgelopen jaar geleerd hebben. Paul is natuurlijk ook weer van de partij, maar dit keer op de fiddle. Hendrikje gaat ook mee, er zijn zoveel kinderen bij het concert, dat een babypiep meer of minder niet zal opvallen. In de grote zaal van het theater kan ik met de kar op een rolstoelplaats zitten: veel ruimte om de kar heen en weer te rijden. De middag is erg aandoenlijk. Zowel de kinderen als de volwassenen doen allemaal zichtbaar hun best om het zo goed mogelijk te doen. Paul doet ook erg zijn best en niet tevergeefs: de fiddlegroep klinkt erg goed!
In de pauze wordt Hendrikje wakker (die had liggen pitten vanaf het moment dat de zaallichten uitgingen) en is erg nieuwsgierig naar alles en iedereen. Als de voorstelling weer begint heeft ze echter geen rust meer in d'r gat en begint ze toch wel wat te luidruchtig te piepen, zelfs na een restant fles. Als we de zaal zijn uitgegaan en ik haar i.i.g. een schone luier heb gegeven, wordt het niet beter, dus we gaan naar huis. Vind ik niet erg, want het bijwonen van het concert is meer een kwestie van 'support' aan de APC dan puur muzikaal genot ;-)
Biefstuk met witbrood en aardappelsla op schoot en Finding Nemo op de dvd. We zijn vast van plan vroeg naar bed te gaan, maar we willen nog wel een klein stukje van de Graham-Norton-dvd kijken. Manmanman, bijna in mijn broek gepiest van het lachen. Het is af en toe vreselijk grof, maar zo grappig! We hebben dus de hele dvd gekeken...
PE - Sjongejonge, ik had nog veeeeeeeel langer kunnen slapen, maar om twaalf uur op. Snel nog even oefenen en op naar het theater. Na lang zoeken vind ik onze kleed-/oefenkamer (er valt niet veel om te kleden) en met z'n allen oefenen we nog een beetje. Door de pipers die ik in de gang tegenkom word ik flink uitgejouwd, wel met een knipoog.
En dan... op het podium. Gelukkig staan we zelf flink in de schijnwerpers, dus kun je niet zien wie er in de zaal zitten. De mazurka's gaan prrrrrrrima, de reels die de gevorderden spelen ook alleen, daarna spelen we twee jigs en Caoimhín zet veel te snel in. Tot overmaat van ramp gaat Theresa naast me een keer vreselijk de fout in waardoor ik moet ophouden met spelen om te horen waar de rest is. Maar... in de zaal heeft niemand er wat van gemerkt en ze vonden het allemaal goed klinken.
Na ons optreden terug naar de zaal om de rest te beluisteren. Maar... we waren er nog niet want na de raffle die de tweede helft afsluit krijgen we als uitsmijter de grand finale: alle klassen samen. We spelen twee reels en dit gaat echt veeeeeeeeeeel te snel, dat kan ik echt niet bijhouden. Maar gelukkig zijn we met dertig violen en ik probeer fanatiek sommige stukjes mee te krassen. We eindigen met twee jigs die wonder boven wonder wel op een beschaafd tempo ingezet worden en die speel ik dan ook vol vertrouwen mee. Ging prima. En dat was het dan, maanden oefenen, pfff. Ik was erg zenuwachtig, meer nog dan vorig jaar. Wel een stuk handiger trouwens, zo'n fiddle, dan pipes. Veel lichter en je kan gewoon gaan zitten en spelen :-)
Na afloop merk ik pas hoe moe ik nog ben van gisteren en breng een avond op de bank achter de tv door. Lekker puh :-)
Maandag 29 maart - TM
Curven, ontbijten (oeps: vergeten! Waarom voel ik mij zo flauw hè?), en redderen in huis. Computeren, met mama bellen, Hendrikje voederen en vermaken. Afijn, typische doordeweekse dag.
In de middag genoten van het voorjaarsweer. Het is wel bewolkt, maar er hangt een aangename temperatuur. Ik besluit via de huisarts (afspraak maken voor pols enzo) naar het Palace Desmesne (spreek je uit als 'domains') te gaan: eens kijken wat er nou precies achter aan wandelpaden ligt. Paul is er al eens geweest en ik heb het in september tijdens die country fair wel gezien, maar had toen niet de puf om te gaan wandelen. Nu met Hendrikje, die hartstikke moe is, maar maar niet wil slapen, flink doorstappen. De wandelpaden lopen niet zo ver door als ik dacht, maar ze geven mooie uitzichten op de heuvels richting Newry en de weilanden bij de boerderij langs Newry Road. Jammergenoeg geen fototoestel meegenomen. Het is heerlijk weer, ik doe zelfs mijn jas uit en Hendrikje haar wagenzak gaat steeds verder open. Zij heeft het ook steeds warmer én slaapt nog steeds niet. Op de terugweg begint ze een beetje te piepen en nog fanatieker in haar ogen te wrijven, maar slapen ho maar. Voor vanavond vis gehaald en wortel en aardapppel. Ga ik zonder zout koken en dan een prakje van maken voor Hendrikje! Om kwart over vier zijn we thuis en wordt het banaantijd. Na een 10 minuten lekker kledderen en sputteren valt Hendrikje tijdens de fles in slaap. Ze ligt nu op d'r vachtje te ronken.
Jaaaaaaaaaa! Jopie is er! Oftewel Ida Josephine, de tweede dochter voor Hans en Eva! Elke dag kijk ik wel een paar keer op hun site of er misschien al iets gebeurd is, maar steeds niks. Uit de emails van Hans leek het erop dat het nog wel even zou duren, maar toen opeens om zes uur: een blozende baby! Niet lang daarna hoor ik Paul binnenkomen en zing "er is er één geboren, hoera hoera" (de subtiele verandering van de lyrics ontgaat hem;-). Mooi meiske. Paul heeft meteen even gebeld: snelle bevalling, in vier uur was ze er al, maar wel een heftige vier uur. Gelukkig alles goed met moeder en dochter.
PE - CORRECTIE!!! Door Kees Huyser op m'n vingers getikt: La Chouffe is wel DEGELIJK online te verkrijgen hier in de UK, bij Only Fine Beer (leuke site) en Beers of Europe. Gevaaaaarlijke sites. Dankjewel Kees!
Niks bijzonders op het werk, maar... als ik thuiskom word ik door Thirs begroet met een 'er is er één jarig hoera hoera' en moet heel diep nadenken, maar er komt niks boven drijven. Wat blijkt: vandaag is de tweede dochter van Hans en Eva geboren, Ida Josephine. Het is een plaatje. Nogmaals van harte!!!
Pipes les ging erg goed: lekkere tune: Rakish Paddy. Mag misschien een wat afgezaagde tune zijn, MAAR... we hebben 'm geleerd met een roll op de C-natural (!) en dat maakt 't meteen een stuk moeilijker. Lekker hoor. Maar ik moet nu toch echt m'n zak gaan seasonen, zit me helemaal het schompes te pompen...
Vandaag trouwens een lijster gezien! En... op de schouw staat een vaasje narcissen, uit eigen tuin. Het dekbed is vandaag ook verwisseld, van dik naar dun: het wordt lente :-) En een mooi bijpassend lentenummer: ik heb in het hotel nou al twee keer op The Box "Sunrise" van Norah Jones gehoord en twee keer had ik kippevel. Ik kwam er vandaag pas achter dat het Norah Jones is: ze laten alleen aan het begin en aan het eind van een clip zien wie het is en daar moet je dus wel even bij blijven.
Dinsdag 30 maart - TM
Wauw, het is nu tien voor half negen, ik ben net uit mijzelf wakker geworden (voor het eerst in maanden) en ons moppie slaapt nog! Nadat ik gedouched had, dacht ik: mmm, ze zal toch wel echt slapen? Even kijken. O ja, er wordt nog druk gesnurkt. Ik ben dus al gepikt en gedreven om half negen, een record op een dag dat er niets hoeft. Strakjes naar de toddlergroep, als Gene en Amélie het hoofdsteuntje van het wippertje hebben opgehaald, die was ik vergeten in de speelgoedzak. Verder? We zullen zien.
Gezellige toddlerochtend: er werd druk geknipt en geplakt aan paaskaarten. Kuikentje inkleuren, uitknippen en op kaart plakken. Dan je eigen handjes omtrekken op geel vloeipapier, uitknippen en als vleugeltjes aan het kuikentje plakken. Met vereende krachten hebben Hendrikje en ik er ook één gemaakt! Ondertussen ook nog wat foto's gemaakt.
's Middags primeur: Hendrikje is een keer omgerold. Ze was er zelf helemaal beduusd van en deed prompt geen enkele poging om het ook aan Paul te laten zien.
PE - Teleurstelling: op het net nog wat andere nummers gevonden van Norah Jones en eens geluisterd hoe die klinken. Allemaal hetzelfde! Het is zo'n cd waarvan als-t-ie afgelopen is je je ineens beseft dat je een cd op had staan en alleen de eerste twee nummers bewust hebt gehoord. Ze had 't best wat afwisselender mogen maken. Maar goed, Sunrise blijft een erg mooi nummer en is inderdaad wat anders dan de normale herrie die ze op de Box laten zien.
Vandaag veel gedaan: Armagh Pipers Club website geupdate (of upgedate? Ah! Bijgewerkt!), met Caoimhín een uurtje gebabbeld over verdere ontwikkelingen van de site, viool geoefend, zak en balg geseasoned, met Thirs en Hendrikje boodschappen gedaan (heerlijk weer!), administratieve telefoontjes gepleegd en e-mails verstuurd, naar vioolles geweest en alweer de laatste aflevering van Hustle gekeken. De mevrouw in de tv zei dat er wel een nieuwe serie komt... VOLGEND JAAR!!! Zucht. Ben nu bezig een 'to do list' te maken, ik kan 't niet meer allemaal onthouden. En... heb net besloten dat ik me ga opgeven voor een examen in november: grade 4 voor viool van de London College of Music. Wordt hard oefenen, maar da's een mooie stok achter de deur. En voor de verontruste pipers: ik vergeet de pipes heus niet, maar ik heb nogal een inhaalslag te doen om met de viool op hetzelfde niveau te komen. Pipes gaan gewoon lekker, viool is nog niet echt geschikt voor derden om naar te luisteren :-)
Enne.... had Thirs al gezegd dat Hendrikje voor het eerst zelf van d'r rug op d'r buik is gerold? Moeten we maar in de gaten gaan houden. Het gaat zo ontzettend snel. En iedereen blijft maar zeggen dat ze zo groot is! We merken het zelf natuurlijk niet, ze is onze eerste en wat is nou een doorsnee maat voor een baby van haar leeftijd? We zullen het over anderhalve maand zien wanneer ze weer gewogen en gemeten gaat worden.
Woensdag 31 maart - PE
)
Alweer erg veel gedaan vandaag! Heel vroeg opgestaan, videoband getrokken van de opnames van het piping festival in Wicklow voor de Dorans. Minidiskjes gemaakt van de les voor studenten en nog wat ander educatief en legaal (!) copiëerwerk. De zak en balg verder afgewerkt en ze zijn weer helemaal luchtdicht, moet toch wel een verschil maken.
Me over Hendrikje ontfermd terwijl Thirs naar Curves en het genealogiebureau is. 's Middags nog samen met Hendrikje tukje gedaan, toch wat te kort geslapen. De to-do-list verder uitgebreid, nog lang niet klaar, maaaaaaar... er zijn ook alweer wat dingen gedaan. Heerlijk weer hier, echt lenteweer.
Ken, de zangvriend van Thirs die we in Ballyliffin weer gezien hebben, heeft foto's opgestuurd, waaronder een hele mooie van Thirs. Alleen... hij heeft er achterop copyright gezet, dus we moeten 'm eerst even vragen of we de foto wel online mogen zetten. Blijkt verdorie een grote naam in de designwereld te zijn: Ken Garland. Voor ons is het gewoon een wat excentrieke lieve oude man die van zingen en fotograferen houdt.
Ik had verwacht heel laat thuis te zijn: we waren met weinig op het werk en er zou een receptie zijn, maar.... die is afgezegd! Maar goed ook want het was vreselijk druk. Wel lekker gewerkt, stevig aanpoten. Om kwart over twaalf thuis, niet slecht.
TM - Vol dagje. Eerst Curven, boodschap gedaan, eten, genealogisch bureau, wandelen, instorten op de bank. Goede voornemens om de afwas nog te doen strandden jammerlijk. 's Avonds nog fotoreportage van de uitvaart van prinses Juliana bekeken. Mooi, de koningin en haar zussen in het wit. En mooi, de dienst. Voor zover ik heb begrepen was het een dienst waaruit sprak dat Juliana een eigen wil had en koos wat zij dacht dat goed was. Dat siert haar wel.