dagboek • mei
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Vanochtend bijtijds op: Hans en Ineke komen rond een uur of tien op de koffie en dan gaan we de hort op. Dat 'uur of tien' wordt kwart voor elf, omdat ze in de jeudgherberg niet langs John de beheerder weten te komen. Die ouwehoert namelijk vijf kwartier in een uur. Ik heb meestal de tactiek toegepast: steeds verder weglopen en dan gewoon opeens verdwijnen, anders kom je nooit waar je wezen moet. Ik heb een keer meegemaakt dat ik al de trap afgelopen was en hem nog hoorde praten! Afijn, kopje koffie, spullen pakken, paar foto's van Hendrikje gemaakt met opa. Eerst gaan we naar de Trian, daar is een sessie van de Armagh Pipers Club met een groepje van een stuk of acht jonge muzikanten en Brian en Eithne. Leuke muziek, maar weinig luisteraars, ik geloof niet dat er ergens aangekondigd is geweest dat de sessie er is. We eten daar ook onze lunch: het restaurant heeft ook wat tafeltjes in de hal staan. We eten een stuk kip-prei-pie met frietjes en hebben een bodem gelegd voor de bruiloft waar we vanmiddag heengaan. Rond een uurof één gaan we naar huis: we worden rond twee uur verwacht op de boerderij van de beheerder van het Navan Fort om mee te lopen in de optocht. Pa en Ineke doen nog wat boodschappen voor vanavond en morgen, terwijl ik vast de spullen voor de bruiloft verzamel.
Vanmiddag de meest fantastische bruiloft meegemaakt. James en Lisa, vrienden van Dara en Ann trouwen en Dara en Ann hebben gevraagd of wij ook van de partij zijn. Tegelijkertijd wordt ook Bealtaine gevierd, het Meifeest. Het is vandaag superweer, dus het belooft een prachtige dag te worden. We rijden naar de boerderij met een kleine omweg (op cruciaal moment ontbreekt een verkeersbord en sturen wij pa de verkeerde kant op) en voor we bij de boerderij zijn, moeten we ook nog eens een stuk achteruit rijden, omdat de bruiloftsgasten de weg blokkeren bij het fort en een trekker er niet langs kan! Gelukkig gaat dat allemaal zonder krassen of deuken. Bij de boerderij staan bruidspaar, Rhymers en gasten al klaar om de optocht te beginnen. Er zijn een paar grote takken appelbloesem die bij wijze van versiering worden opgehouden, er zijn gevlochten maskers, 'moderne' maskers en alom verklede mensen. Dara vraagt mij mee te lopen voorop, omdat ik op weg naar de top van het fort mijn liedje moet zingen. Met de Rhymers voorop en het bruidspaar en de gasten er achteraan, danst en zingt de stoet zich een weg naar het fort. Met het prachtige weer, de muziek en het hele gebeuren moet het een fantastisch schouwspel zijn geweest voor de gasten die zich aan de voet van het fort had verzameld.
Aan de voet van het fort wordt een kleine muzikale pauze gehouden met muziek door de Rhymers om iedereen te verzamelen achter het bruidspaar aan. Op de weg naar boven zijn een aantal trappen en op elke trap zal iets voorgedragen worden, of gezongen. Op de eerste trap heeft de vrouw die het Navan Fort onder de aandacht van de mensen heeft gebracht en veel van de geschiedenis weet een 'Welcome' uitgesproken, voor het bruidspaar, voor de gasten, maar ook voor het vruchtbare halve jaar dat we nu gaan krijgen. Dara vraagt mij alvast naar het volgende punt te lopen, want daar moet ik mijn meilied zingen. Met Hendrikje inmiddels in slaap in de draagzak zwoeg ik naar boven en heb gelukkig nog wat tijd om uit te hijgen. Ik laat Dara de vertaling die ik gemaakt heb van het lied uitdelen, zodat het ook nog te begrijpen was voor iedereen. Ik ben redelijk op adem en ik krijg het lied met enige artistieke vrijheden (even het einde van een zin langer aanhouden, zodat ik voor de volgende flink kan ademhappen) best goed uit. Er wordt ook nog eens voor geapplaudiseerd, dus ik ben tevree.
De volgende die zingt is Karan Casey, schoondochter van Brian en Eithne, en professioneel zangeres. Met één van de maskers op en dochter Muireann aan haar voeten zingt ze een mooi Iers lied. Daarna gaat de stoet naar de ring rond het fort waar Tiernan, Brian en Eithne een set spelen onder één van de grote bomen die daar staan. Het geheel doet aan alsof we een eeuw terug in de tijd zijn belandt. Ik voel mij zeer bevoorrecht dat ik deze bruiloft heb mogen meemaken. Als de stoet zich naar de top begeeft, blijf ik achter met Hendrikje om in de schaduw te blijven. Onder een boom smeer ik haar nog even in en geniet van het weer, de muziek en de omgeving. Hendrikje trekt ondertussen haar sokken uit en slaakt dusdanige kreten dat de mensen die boven het fort staan verschrikt naar beneden kijken. Paul doet bovenop goed zijn best om op de midwinterhoorn te blazen, maar na een goede eerste deun, komt er alleen nog een zielig gepruttel uit. Hij krijgt toch een enthousiast applaus voor de moeite.
Ook wordt bovenop een soort inwijding van het huwelijk gehouden. Voor zover ik het heb begrepen legden bruidspaar een soort eed af in de cirkel van een replica lur en dronken daarop mede. Er werden een aantal gelukwensen uitgesproken, waarna iedereen zich weer naar beneden begaf om richting Crozier Hall te gaan voor de receptie. Nog helemaal vol van dit gebeuren halen we de watergruwel op en gaan naar de receptie. We hebben al gezegd dat we niet lang blijven, omdat we het bruidspaar verder helemaal niet kennen en we ons niet willen opdringen. In de Hall blijkt het vol te zijn van mensen, eten en langgedekte tafels. Mmm, ziet er officieel uit. Ik wil toch liever watergruwel afgeven en wegwezen, Hans en Ineke ook. Paul vindt dat we best even kunnen blijven en uiteindelijk, ook na aandringen van Ann en Dara, eten we een hapje en blijven even plakken. Als we dan echt wegwillen (Paul is al naar zijn werk), weet Dara mij nog binnen te houden want er komt nog muziek en zang. Hans en Ineke gaan lekker naar buiten om een wandeling te maken. Na wat emotionele toespraken van o.a. de zus van de bruid (ook bij mij tranen) die voor het eerst in Ierland was. Lisa komt uit New York en is dus naar Armagh verhuisd om bij James te zijn. Dan schudden mensen hun hoofd als ze horen dat wij uit Amsterdam hier naar toe verhuisd zijn! Daarna was er muziek en zang. Gelukkig kon ik een zangbeurt ontkomen doordat Dara mij vroeg of ik iets wilde zingen om Hendrikje in slaap te krijgen, maar die sliep al! Bovendien kon ik zo gauw geen vrolijke liedjes verzinnen. Om nou op een trouwfeest een droevige ballade van een ongelukkige liefde te gaan zingen... Rond kwart over zes zijn hans en Ineke weer terug en verdwenen wij geruisloos van het feest. Als we iedereen nog eens gedag gaan zeggen, zijn we om acht uur nog niet weg. Ann nodigt ons nog uit om één dezer dagen bij hen langs te komen.
Thuis zorg ik eerst dat Hendrikje met een volle buik en een lekker Weledabad naar bed kan. Die is dan ook meteen stil als ik haar in bed leg. Op de bank buiken we uit en eten laat nog een broodje. Ik zet de foto's alvast online en schrijf een kort stukje erover. We kijken ook nog de video die pa heeft gemaakt van het feest. Ik sta er goed op en ben niet ontevreden over mijn liedje, ook al vond ik het vreselijk om zo naar mijzelf te kijken en te luisteren. Rond een uur of tien gaan pa en Ineke nog even bij Paul in de Spires Bar een pint drinken. Morgen gaan ze zelf 's ochtends op pad en komen dan rond het middaguur hier naar toe, als Paul een beetje is uitgeslapen.
Zondag 2 mei - TM
We gaan vandaag Armagh in: eerst wandelen we langs het hotel naar de Palace Stables en daarna via Ogle Street, Castle Street naar de Cathedraal van de Church of Ireland. Daar hijgen Ineke en Paul even uit onder het genot van een sigaret ;-) en lopen pa en ik een rondje rond de cathedraal. Door het mooie weer zijn de uitzichten prachtig en ik verzucht dat het goed is weer eens gasten te hebben, zodat je zelf ook weer de mooiste plekjes van Armagh ziet! Dan via Abbey Street naar beneden. Ik wil Hendrikje meenemen naar huis, want die moet nog wat eten. Iedereen vindt het eigenlijk wel goed zo, die wandeling en we gaan via Sainsbury's naar huis.
We besluiten vanavond niet te koken, maar naar het hotel te gaan om te eten. Met Hendrikje in de kar en een goedgevulde tas met luiers en parafernalia vinden we een tafel met genoeg plek voor de wagen. Alle collegae van Paul komen even kirren en kroelen en Hendrikje laat zich dat lachend welgevallen. We zitten in het restaurant waar op zondag een aangekleed barmenu wordt geserveerd en het is weer moelijk kiezen. Uiteindelijk kies ik voor zalm en die was erg lekker! Ook Paul smult van zijn 'blue' steak (zo eentje die de pan nauwelijks heeft gezien) en Ineke en pa zijn zeer tevreden. Een toetje maakt het geheel af, een stukje chocolate fudge wordt gedeeld tussen Paul en Ineke en ik verorber een stukje Blackforest Gateau (ik had dan ook geen voorgerecht genomen, voordat iedereen weer begint te gillen over afvallen: het is een beetje feest!). Hendrikje slaapt een groot deel van het diner, maar als ze wakker is, gilt ze boel blij bij elkaar. Gezellig hierzo zegt ze dan, maar dan op z'n walvis' (Finding Nemo gezien, anyone?). We lopen om de beurt rondjes om de trommelvliezen van alle andere gasten gelijkmatig te belasten, hahaha. Rond half negen zijn we klaar met eten en heeft Hendrikje het ook wel gehad. Ik loop alvast naar huis om te badderen en stop de kleine iets te snel in bad: koud water vindt Hendrikje niet lekker en ze krijst hartverscheurend. Snel schoonmaken en warm boenen. Stomme mama. Gelukkig is ze al snel weer rustig en drinkt ze nog een beetje melk voordat ze gaat slapen.
We kijken met z'n vieren filmpjes van Hendrikje uit verschillende stadia van haar jonge leventje: de verbinding in Breda is te langzaam om de fimpjes snel genoeg van de site te downloaden. We zitten allemaal te 'ach gos'-sen. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat Hendrikje een klein frummeltje was, dat nog bij mama aan de borst lag.
Maandag 3 mei - TM
Bank holiday: heel veel winkels zijn gesloten en iedereen trekt erop uit, wij dus ook. Om half elf vertrekken we richitng Newry, om vandaar langs de kust naar Newcastle te rijden, een kleine badplaats aan zee waar we hier al veel positiefs gehoord hebben. Het weerbericht zegt dat het dire lang moet plensen, maar dat doet het niet, dus we geloven het maar weer niet. Onderweg rijden we jammergenoeg toch door een aantal stortbuien heen en vrezen het ergste voor onze strandwandeling... Maar goed, we rijden via Warrenpoint, Rostrevor, Kilkeel, Annalong naar Newcastle en de route is prachtig! Doordat pa lekker achter de trekker blijft hangen (en we dus steeds ingehaald worden door ongeduldige localen) hebben we goed de tijd om ons heen te kijken. In Newcastle blijkt dat wij niet de enige zijn geweest met het idee" laten we vandaag eens naar Newcastle gaan". Het is stikdruk en de grote parkeerplaats lijkt wel een rosse buurt, waar allerlei auto's heel langzaam rondjes rijden. We vinden een plekje op een tot parkeerplaats omgetoverd grasveld en kunnen eindelijk de kleine neerleggen in de kinderwagen. Als we naar het strand lopen zien we twee mensenstromen: één langs de winkels en café's en één langs het strand. wonder boven wonder is die langs het strand het rustigst, dus daar mengen we ons in.
Newcastle is een mooie badplaats, klein, met gigantisch de Mourne Mountains op de achtergrond. Er loopt een verhard wandelpad langs het strand, het is eigenlijk een soort boulevard en dat was fijn wandelen. Totdat er zwarte wolken over de bergen kwamen: toen zijn we snel een bakker/restaurant ingedoken om de regen te ontlopen. We hadden bovendien honger gekregen, dus dat kwam mooi uit. Pa en Ineke kaapten vast een tafel voor vier mét kinderstoel, terwijl wij de wagen leeghaalden, want die mocht niet mee (geen plek). De wagen werd ergens achter geparkeerd en wij konden met pijn en moeite ons tussen de tafeltjes doorwurmen. Maar gelukkig, eenmaal op en in de stoel zit het prima. Hendrikje is nog een beetje klein voor de stoel en heeft trek. Ik lepel fruithap en Paul hijst Hendrikje af en toe weer op. We voelen ons weer echt een gezinnetje, zo in het publiek je kind voeren en in toom houden (gilgil, leuk hè papa, gilgil, ik kan goed gillen hè?!) We eten een lunchmenu, maar dat wil hier niet zeggen dat we kleine porties krijgen. Allememachies, wat een berg eten! Ik krijg het niet op, laat de frieten liggen. Pa en Paul hebben allebei een garnalenboterham (het is meer boterham die zich onder een berg garnalen verstopt. Mutjevol schuiven we tussen de tafels door weer naar buiten waar het weer zonnig is geworden.
Via het vvv en de wc's (Hendrikje moest ook nog verschoont worden) lopen we een flink end over de boulevard langs het strand. Het is in eerste instantie nog wel fris, maar dat wordt al snel beter. Op een gegeven moment gaan de jassen zelfs uit. Het strand bestaat voornamelijk uit keien en maar een klein stukje zand. Het is wel een mooi strand en we gaan hier zeker vaker heen. Aan het einde van de boulevard blijken Ineke en ik de mannen kwijt te zijn geraakt, dus strijken we neer op een picnicbank en genieten van het weer en Hendrikje. Als de mannen er eindelijk ook bij komen worden er 101 foto's en filmpjes gemaakt van de kleine. Ze laat het zich allemaal welgevallen en is hartstikke lief. Zo lief zelfs dat ik opeens zo'n besefmoment heb: 'dit is mijn kind...'. Prompt zit ik te sniffen: beetje je moeder aan het huilen maken.
Op de terugweg vanaf Newcastle rijden we via een stuwmeer bij de Spelgadam in de Mourne Mountains, waar we bij toeval belanden. Het was wel de bedoeling dat we er kwamen, want dat Paul al bedacht, maar we konden de afslag niet vinden. Toen we de moed opgegeven hadden, reden we een weg in om wat mooie foto's te maken en wat blijkt: is de afslag die we moesten hebben! Het is er koud en kaal en erg mooi! Ik verschoon Hendrikje nog een keer (inmiddels al drie uur sinds de vorige luier), dan moet ze wel de hele weg droog blijven. We genieten de verdere rit van het mooie landschap, doen onderweg nog wat boodschappen en rijden dan via Newry naar huis. Even voorbij raakt Hendrikje in een huilbui verstrikt, en kan alleen een fles melk haar daaruit halen. In een berm wordt er wat frisse lucht gehapt buiten en melk binnen. Ze doet er erg lang over, dus hijs ik haar weer in de sling én geef haar al rijdend de rest van de fles. Het is even wennen voor beide kanten, maar het lukt. Thuis gaan de grote mensen aan de chinees en Hendrikje in een warm bad dit keer. Ze slaapt zo goed als meteen en wij kijken nog meer filmpjes. Morgen gaan pa en Ineke naar de noordkust: Portrush, Dunluce Castle, Giant's Causeway, Bushmills en dan overnachten in Whitepark Bay. Als we gedagzeggen is het heel gek: donderdagavond zijn ze weer hier. Je verwacht niet dat ze zo snel weer hier zullen zijn,
Dinsdag 4 mei - TM
Papadagje: Paul staat op voor Hendrikje haar eerste hap en ik ga naar Curves en meteen door naar genealogie. Er is verder niemand buiten Barbara, dus ik kan in volledige rust doortikken. Er staat wel een radio aan met jaren-80-muziek, ik word helemaal melancholisch en zing lekker mee! Ik doe ook de boodschappen voor mijn dieet: vanaf morgen dieet ik begeleid door Curves. Ik ga eerst twee weken aan een 1200 calorieëndieet, dan 1600 en dan 2500. Het idee is om eerst een goede hap van je gewicht te halen en het dan bij te houden door hooguit twee dagen per maand een dieetdag in te lassen. Buiten de calorierijke voedingsmiddelen mag je vrij een groot aantal groenten eten, dus daar heb ik een flinke bak van gekocht. 's Avonds ga ik met Hendrikje naar Curves voor de inleiding op het dieet. Ze slaapt al als ik aankom en geeft verder geen kik. De andere dames zijn uiterst verrast dat er echt een baby in de kinderwagen zit.
Woensdag 5 mei - TM
De eerste dag van het dieet en het is weer wennen. Zoals andere keren dat ik een dieet volgde denk ik alleen maar aan eten en niet eten. Gelukkig is de dag opgedeeld in zes maaltijden, dus je kunt regelmatig weer wat eten. Bovendien maakt de vrije groenteruimte het mogelijk regelmatig wat te eten zonder calorieën binnen te krijgen. Het gaat best goed: drink bakken met water (moet dus ook om het half uur plassen...), ik kan de recepten goed volgen. Ik moet alleen wel een wat steviger maaltijd kiezen als ontbijt. De maaltijden zijn uitwisselbaar, als je ze allemaal maar hebt gegeten. Vanochtend alleen 100 ml yoghurt met verse bosbessen gegeten, toen moest ik mo 10 uur toch wel weer wat eten van de lijst, om te voorkomen dat ik van mijn graatje ga. Het avondeten eet Paul mee en dat is een erg lekker recept: gehakt met ui, spinazie en ei. Tussen de middag loop ik nog een paar rondjes Mall voor de 'exercise' en voel mij wel stoer. Het is nu half negen 's avonds en ik heb niet gezondigd! Helemaal niks! Dat vind ik erg knap van mijzelf, want ik heb zeker toen keer gedacht: mmmm... o nee, mag niet! Ik ga het zeker volhouden, want er moet gewoon gewicht af en er wordt natuurlijk gecontroleerd elke week. D'r zit dus een grote stok achter de deur.
Hendrikje stopt voor het eerst haar grote teen in haar mond! Ze heeft geen zin in brood en groente vandaag, waarschijnlijk te veel teen gegeten ;-). Ze gaat 's avonds met Paul in bad en na een Jip & Janneke door papa voorgelezen strijkt ze het vaantje.
Donderdag 6 mei - TM
Meisje voor de derde achteréénvolgende keer na half acht wakker! Lekker! Niet veel bijzonders gedaan: Curves, boodschappen, opgeruimd. Het dieet gaat makkelijker, ik heb zelfs een bak met sla laten staan voor later, omdat ik vol was. Veel water drinken vóór het warme eten, want ik wil niet steeds elke nacht drie keer naar wc hoeven. Laat in de middag krijg ik pijn in mijn hoofd (afkickverschijnselen ?) en twijfel of ik naar de zangsessie ga. Afvallige! Pa en Ineke staan op het antwoordapparaat: ze gaan in het hotel bij Paul een hap eten en komen op tijd voor mijn sessie thuis. Om zes uur staan ze opeens toch voor de deur met bloemen en whiskeybonbons (Bushmills): moesten nog even een dosis Hendrikje opsnuiven! Hendrikje keek weer erg verbaasd en moest weer wennen, maar het huilen (bij mij) was gelukkig opgehouden. Als ik Hendrikje in bed heb gedaan, wordt de hoofdpijn er niet minder op. Ik bel Pat om af te zeggen. Voel mij erg schuldig om verstek te laten gaan, maar heb geen zin om tegen heug en meug te zingen en te luisteren. Bel nog snel het hotel om door te geven dat pa en Ineke zich niet hoeven te haasten. Om een uur of half negen is iedereen weer binnen en kijken we naar New tricks op tv. Eén van Paul zijn favorieten, maar het kon de andere drie toch niet echt boeien. Ik zondig en ga 100 kCal over mijn limiet heen: klein glaasje chocomel terwijl de anderen de bonbons opeten. Zo smaakt iets lekkers wel tien keer lekkerder: als je het eigenlijk niet mag hebben en je het ziet als een soort beloning voor het volhouden van je dieet, hahahahahah. Morgen weer gewoon aan het dieet houden.
Vrijdag 7 mei - TM
Gisteren te hard geroepen: om zes uur is Hendrikje al wakker. Met vastberadenheid weet ik het opstaanmoment met een schone luier en een speen te rekken tot kwart voor zeven, maar dan heeft ze genoeg van het bed. De nieuwe pap die ik heb gekocht (grote doos die zeker vier keer zo groot is als de babypap en 1,75 kost, terwijl de speciale babypap 2 pond en 9 pence kost) gaat er niet zo lekker in. Er stond op de doos dat het zowel met water als met melk te maken was. Met water is het geen goed idee: na acht lepels houdt Hendrikje haar lippen stijf op elkaar. Erg grappig gezicht: er is duidelijk op haar gezicht te lezen: nee, wil ik niet, is vies!
Pa en Ineke gaan vandaag met de bus naar Newry: winkelen en een stadswandeling maken. Ik blijf thuis met de kleine (heb Newry voorlopig wel even gezien), Paul werkt. Ik ga kijken of we vanavond bij Dara en Ann langs kunnen, zoals we beloofd hebben. Er staat trouwens een groot artikel over de bruiloft van afgelopen zaterdag in de krant. Enne, ik word in één adem genoemd met de andere 'artiesten' Tiernan, Karin Casey en Brain en Anne, HA! De grote foto is ruim 150 Kb, dus als je het artikel wilt lezen, zal je geduld moeten hebben met het downloaden!
Om tien uur boodschappen gaan doen. Hendrikje redelijk dik ingepakt, want het lijkt hartstikke koud. Eenmaal op pad begint de zon te schijnen en wordt het warm. Wagenzak gaat open, jasje uit en mijn jas uit. Bij het busstation wacht ik pa en Ineke op om ze uit te zwaaien als ze naar Newry gaan. Verrassing is groot en pa maakt graag van de gelegenheid gebruik om Hendrikje nog eens extra te knuffelen. Ze komen vanmiddag rond een uur of vijf terug, dus dan hebben ze ook nog wat tijd om met Hendrikje te spelen.
's Middags als ik Hendrikje weer eens laat zitten, wil ik wel eens zien of ze ook los kan zitten. Omringd door een berg kussen zit ze heel parmant stoer te wezen. Op een gegeven moment voor de foto's het voorste kussen weggehaald, met één voet net buiten beeld om te voorkomen dat ze op d'r bekkie gaat. Wel vijf minuten lang heeft ze zo zitten zitten! Grote meid! Giebelen én heel serieus en soms dom kijken. Ze is al aan het oefenen voor Iers dansen, zie je wel: armpjes netjes langs de zij!
We gaan weer naar het bustation om de Newry-gangers op te halen, maar wie daar ook steeds uit de bussen komen vallen, geen Pa en Ineke. Als ze er om tien over vijf nog niet zijn, ga ik er maar van uit dat ze toch een bus later hebben genomen óf misschien dat ze op de Mall zijn uitgestapt. Thuis is er geen teken van leven én er staat een bericht op het antwoordapparaat: bus gemist. Ze dachten dat ik kwart over vier had gezegd i.p.v. kwart voor vier.... Hoedanook, ze hadden nu de bus van rond vijfen en zouden om zes uur in Armagh terug zijn. Op het busstation vertelde mij iemand die ook bij de bruiloft was, dat in het nieuwsstukje over de bruiloft mijn zang te horen was geweest! Yes, ik ben op de Ierse tv geweest. Nou maar hopen dat iemand het heeft opgenomen, want wij hebben het gemist!
Paul belt even later dat ook hij later komt, er is weer een #$%^&* met het rooster, dus hij moet even invallen tot zeven uur. Ik geef Hendrikje maar vast eten en kleed haar vast om: ik wil haar niet net zitten badderen als ik dan de voordeur open moet doen. maar gelukkig is Paul toch iets eerder dan gedacht en hij neemt zijn meissie mee in het grote bad. Onder toeziend oog van de drie droge familieleden ging Hendrikje spartelen, zwemmen en water happen ;-).
We kijken nog meer filmpjes van Hendrikje en de trip naar de noordkust. Ik val al snel in slaap en red het einde niet. Paul blijft nog op en bewerkt daarna het krantenartikel van de bruiloft.
Zaterdag 8 mei - TM
Vandaag met z'n allen naar Gosford Forest Park, hier zo'n tien minuten rijden vandaan. Paul en ik zijn er maar één keer geweest, vorig jaar met mijn ouders op de agrarische voorjaarsdag, toen het dus stikdruk was. Nu was dat wel anders! Met de nodige picknicklekkernijen en mijn dieetvoer rijden we naar het park en kopen bij de ingang een orierenteringskaart: zo'n kaart waarop geen route staan aangegeven, maar waarop je door middel van kaartlezen en codes zoeken een route kunt lopen. Het is een echte sport, waarbij de fanatici wedstrijden doen: wie het eerst alle punten heeft gelopen! Een verkapte veldloop eigenlijk. Wij gaan het dus rustig aan doen. De bagage wordt op de kar geladen, Hendrikje blijft nog even bij Paul in de draagzak en volgen de route die Brian een tijdje geleden had aangegeven. Deze route zou helemaal via paden te lopen moeten zijn en dat is met de wagen wel handig. Op het eerste stuk belanden we al snel in een jong bos dat helemaal vol staat met bluebells: prachtig! Diepblauwe bloemen, zo blauw dat het net niet echt is! Hendrikje vindt het ook erg interessant en zal menig Iers ornitholoog voor een raadsel hebben doen staan met haar kreten: 'is dat niet de witgekuifde Hendrika Neerlandica?' Ze zit vol adrenaline en die komt er met kreten uitzetten. We lachen ons een weg door het bos en gaan heuvels op en af, stroompjes over (moe plassuh) tot we bij de ommuurde tuin belanden. Omgeven door reusachtige bloeiende Rodondendrons (klopt het zo?) is een flinke ommuurde tuin aangelegd.
In de tuin staan allemaal kersenbomen in bloei en is het aangenaam warm. Op een bankje gaan de picknicktassen open en genieten we van rust en voer ;-). Hendrikje drink een fles, eet een potje en krijgt van vaders een schone broek. Ze is al wat loom, dus al we verder lopen, gaat ze in de wagen en valt al snel in slaap. In de tuin staat trouwens een oude bijenkorvenhuisje, waarin een oud type bijenkorf van stro werd opgeborgen, zodat het stro niet ging rotten. Na de tuin komen we bij het kasteel. De hooggespannen verwachtingen werden niet beantwoord: wat een nepkasteel zeg! Het is in het begin van de 19e eeuw gebouwd in Neo-Normandische stijl is uniek blahblahblah, maar het lijkt op een slecht decor uit een derderangs-ridderfilm. Nou ja, de omgeving is prachtig en dat is waar we voor gekomen zijn. We speuren weer verder naar de verborgen paaltjes met orienteringscodes en belanden zo op de camping hier. Wauw, da's nog eens een ruime rustige groene camping! Dat wordt inderdaad wel eens een nachtje in de tent overnachten hier en van de buitenlucht genieten. Heel ruim opgezet met electriciteitsvoorzieningen en sanitaire ruimte, verder niks. Ik denk dat er best wat familieleden in de zomer met tent of caravan hier hun vakantie kunnen doorbrengen!
We komen terug op een parkeerplaats waar het nu best druk is: allemaal orienteerders. Maar dan wel echte orienteerders: renkleding aan, waterflesje mee en kaarten en kompassen op zak. Wij kijken het allemaal vanaf een picknickbank aan en eten de laatste picknickhapjes op. Ik zondig voor het eerst vandaag: een héél klein stukje chocoladeklefkoek. Mmmmmm, smaakt tien keer lekkerder dan normaal! Dan terug naar huis. We worden vanmiddag verwacht bij Dara en Anne voor het eten. Terwijl Paul, pa en Ineke boodschappen doen ruim ik de restanten van de lunch op en bel Dara op om te zeggen dat we er zo aankomen. We kijken bij Dara meteen de reportage van de bruiloft. Erg leuk gedaan en mooi enzo, maar mooi geen zingende Thirs :-(. Vals voorgelicht dus. Geeft niks, we zijn erbij geweest en pa heeft alles op film, dus we kunnen het altijd weer terugkijken. Hendrikje vermaakt zich vooralsnog best op schoot en lacht en kraait naar lievelust. Paul vertrekt om kwart voor vijf voor zijn avonddienst.
Rond een uur of zes heeft Hendrikje het gehad en begint te piepen en in haar oogjes te wrijven. In de gang in de kar gelegd maar ze wil niet slapen, ook niet na nog een beetje melk. Als het eindelijk stil wordt, wordt er aangebeld en is ze weer klaarwakker. We verhuizen haar maar naar de studeerkamer waar het gehuil aanzwelt en aanzwelt. Wij proberen ondertussen een lekkere lichte maaltijd te eten: koude ham, salade van nieuwe aardappeltjes, sla, eieren enzo. Erg lekker en mooi aansluitend op mijn dieet (al eet ik iets meer dan geoorloofd, denk ik). Anne en Ann Marie komen ook nog binnen, dus volle bak. Hendrikje wil niet slapen en begint ook weer te brabbelen, dus ik neem haar maar weer mee op schoot. Als ze na een enorme schaterlachbui begint te huilen, houdt ze niet meer op. Ze brult en krijst en spuugt nog bovendien. Veel waterspuug, dus er is vandaag iets verkeerd gevallen. Uiteindelijk gaan we om zeven uur naar huis met een uitgeput meisje op de arm. Pa en Ineke gaan een rondje Mall doen, zodat ik in rust kan proberen de kleine te kalmeren, te badderen en te voeden. Nadat ik haar tot de luier heb uitgekleed en in een deken heb gewikkeld geef ik haar de eerste helft van een fles, stop haar dan in een Weleda-kalmeringsbad waar zo flink in ligt te trappelen zonder vrolijk te zijn en daarna in pyama de tweede helft melk gegeven op bed. Er zit nog een kwart melk in de fles als ze in slaap valt en meteen is ze volledig van de wereld. Zelfs het boeren gaat in haar slaap en als ik haar in bed leg, gooit ze haar snoetje omhoog en begint zachtjes te snurken. Lieeeef!
Beneden bel ik een mevrouw die docenten nederlands zoekt. Nou zijn wij niet echt docenten natuurlijk, maar je kunt mensen natuurlijk altijd iets bijbrengen als het je moedertaal is. Zeker als er 25 pond per uur voor wordt betaald! Het verhaal van Dara blijkt weer voor de helft aan zijn eigen fantasie te zijn ontsproten: de familie met kinderen die naar NL verhuizen, blijken drie 20-ers te zijn die op werkervaringbezoek gaan in NL. Ze zoeken met spoed iemand die hen tien uur overlevingsnederlands kan geven en ik heb ons aangeboden. Maandag horen we meer.
Zondag 9 mei - TM
Ik ging gisteren vroeg naar bed en dat maar goed ook: om twaalf uur krijst Hendrikje de boel weer bijeen. Ik verschoon eerst haar broek, dat scheelt al wat tranen, maar nog niet alle. Dan het restje melk van vanavond maar opgewarmd. Ze drinkt met volle teugen en haar oogjes vallen langzaamaan dicht. Ze begint met de speen nog in haar mond te snurken. Ze boert nog een keer met verbaasde open ogen en valt dan weer met haar koppie op mijn schouder. Terug in bed is het meteen stil.
Half acht op. Pa en Ineke komen rond een uur of negen langs om gedag te zeggen: ze moeten rond elf uur bij de boot zijn. Na heen-en-weer-heen-en-weer, van-opa-naar-oma, van-oma-naar-opa, knuffelknuffelknuffel, zeggen we echt gedag en staan we betraand de citroën uit te zwaaien.
Ik ga even voor tienen naar de zangworkshop van het Edward Bunting Festival hier in het hotel. Of liever gezegd, ik ga mij afmelden voor de zangworkshop. Omdat Paul nachtdienst heeft gehad en volgende week dagdiensten draait, moet hij vandaag genoeg slapen, dus kan hij niet oppassen. Ik neem Hendrikje mee in de kar en ben vast van plan om mij af te melden. Roisín vindt het echter geen probleem als ik Hendrikje meeneem de klas in. Die heeft er alle vertrouwen in dat ze zich zal gedragen! Ik parkeer de kar in een hoek en krijg genoeg aandacht van Joan, Alice en Sally die ook de workshop gaan doen. Alice weet weer lachsalvo's aan Hendrikje te ontlokken. We zijn er nog steeds niet achter wat het is in bepaalde mensen dat Hendrikje zo doet lachen. Als de workshop begint, begint Hendrikje vrolijk te kirren, maar dat slaat al snel om piepen. Ze heeft een rode kop van de slaap, maar slapen ho maar. Er is niet veel afleiding, maar ze kan toch de slaap niet vatten en na wat vruchteloze pogingen heen en weer rijden besluit ik maar weer huis te gaan. We hebben er allemaal niks aan: zij slaapt niet, ik ben zenuwachtig en de anderen irriteren zich zeer waarschijnlijk. Als ik wegga zegt Roisín dat dat helemaal niet nodig is en de anderen vallen haar bij, maar ik voel mij te ongemakkelijk om te blijven. In de lounge probeer ik Hendrikje nog in slaap-mode te krijgen door een fruithap en een schone broek gevolgd door een rondje lounge, maar dat baat niet. Naar huis dus. vanavond wel naar de zangsessie in het hotel. Als ik thuiskom, slaapt de kleine eindelijk...
's Middags als Paul wakker is gaan we nog boodschappen doen: luiers voor de nacht en formula-melk. Ik zie een aanbieding die te goed is om waar te zijn: 2 pakken opvolgmelk (dezelfde die ik toch al koop) voor 3 pond. Nou zijn die pakken normaal 5, 58, dus dat vond ik eerst een fantastische aanbieding. Toen begon ik toch even te twijfelen. Bij de kassa gevraagd of die aanbieding wel klopte. En ja, bij de kassa bleek de aanbieding 'bij aankoop van twee pakken 3 pond korting'. Is natuurlijk ook mooi meegenomen, maar wel even gezegd dat het kaartje niet klopt. Een medewerkster komt het kaartje ook bekijken en ziet inderdaad de fout. Even later komt ze nog eens naar ons toe en zegt dat de bedrijfsleider ons inderdaad maar 3 pond voor twee pakken wil laten betalen, omdat Sainsbury's in de fout zat! Toen ik voor de grap riep dat ik die twee andere pakken die nog stonden dan ook wel wilde hebben, beaamde de medewerkster dat van harte en liep mee om ze te pakken! Bij de kassa ontstond toen een heel gepuzzel over hoe de korting er af moest, maar uiteindelijk kwamen zij er uit (ik was blij met elk soort korting eigenlijk). Fikse korting dus (dacht ik). Op de parkeerplaats zei Paul: hoe hebben ze dat nou gedaan hè? Samen bekeken we de bon: originele prijs 22 nog wat, officiële korting van 6 pond was er automatisch af getrokken. Aan het eindsaldo was toen nog eens van het startbedrag 16 pond afgetrokken om tot die 6 pond voor 4 pakken te komen. Oftewel: we hebben helemaal niks betaald en voor 22 pond aan opvolgmelk gratis meegekregen. Dat was ons toch iets te veel van het goede en ik ben nog teruggegaan om zes pond te betalen bij de medewerkster die ons had geholpen. Ze zag mij aankomen en ik zag haar denken, 'wat nou weer'. Toen ik uitlegde wat er fout was gegaan, haalde ze haar schouders op en zei: 'whatever, dat valt toch niemand op, nee, laat maar zitten!' Ha! Sainsbury's is lief!
Hendrikje is bij thuiskomst nog steeds wakker en is niet in slaap te krijgen. Paul neemt haar uiteindelijk in de draagzak en dat kalmeert haar goed. Ze slaapt lekker warm tegen hem aan, terwijl hij naar Time Team kijkt. We eten dieeteten, Paul een beetje meer dan ik en een extraatje in salsa over de aardappelen (die ik allebei niet mag). Om zeven uur begint Entrapment op de BBC en ik vergeet bijna dat er vanavond seesie is. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om er om negen uur nog uit te gaan. Gelukkig weet Paul mij over te halen, want het was heel gezellig. Niet erg veel mensen, man of 12, maar wel genoeg. Roisín was er ook, Sally, Pat Daly, Pat Prunty en nog wat anderen die alleen maar luisterden. Iedereen heeft zo'n drie liedjes gezongen. Omdat ik niet veel puf had om te zingen heb mij maar aan mijn favorieten gehouden: One morning in May. Maid with the bonny brown hair en ik heb het meilied nog eens gezongen. Het ging hartstikke goed, heel ontspannen gezongen. Om elf uur gaat de bar dicht en worden voorzichtig tassen gepakt. Half twaalf thuis.
Maandag 10 mei - TM
Niks bijzonders te melden, kwart voor zes op voor een schone broek en een fles voor onze buurvrouw, daarna weer in bed gelegd. Gecurved. Weer een serie kiekjes gemaakt van ons meisje. Paul werkt vandaag overdag en ik ga proberen het huishouden weer op de rails te krijgen, want ik loop er steeds maar achteraan te hollen, maar krijg niks af. Zo eerst de afwas afdrogen en opruimen, wassen draaien en ophangen.
's Middags nóg een keer foto's gemaakt van ons moppie, voordat we een lange wandeling gaan maken langs het hotel naar het Desmesne. Ze zit weer trots te zitten, maar kiepert uiteindelijk in de kussen waar ze geïnteresseerd naar de camera blijft liggen kijken en uiteindelijk begint te klagen (zie laatste foto beeldverslag). Bij het hotel loop ik net Paulus mis die met lunchpauze is. Ik blijf even wat drinken en geef Hendrikje de fles, die ondertussen van alle kanten bewonderd wordt door alle collega's. Skye, een collega van Paul, vertelt dat hij geen 'happy bunny' was, omdat de bar een groot puinzooi was na gisteravond. Hij heeft dus de hele dag al moeten schoonmaken. Als hij uit zijn pauze komt, komt hij een dikke knuffel halen van Hendrikje, daar is ie wel aan toe! Daarna loop ik naat het Desmesne, in mijn flutterhemd zonder mouwen, want is is behoorlijk warm geworden. Hendrikje ligt zonder sokken te krioelen in de wagen en krijgt van mij een laagje babyzonnebrand op. Een rondje door de tuinen gemaakt en van het weer genoten.
Dinsdag 11 mei - TM
Vanochtend naar de toddlerochtend. Hendrikje heeft al snel genoeg, ook al heeft ze dan net geslapen, schone broek én fles gehad. We denken nu toch echt aan doorkomende tandjes: ze heeft boven een flink aantal witte bobbels onder het tandvlees zitten. Ik geef haar nog wat appel en wat melk en doe haar dan in de draagzak. Ze hangt een beetje te hangen en ik versta net niet wat er gezegd wordt. Als er op een gegeven moment een hallelujahbandje wordt aangezet besluit ik maar vroeg naar huis te gaan. Boodschappen doen voor vanavond en dan Hendrikje in bed. Als ik de kleine in bed heb gelegd, wordt ik na een minuut of twintig 'geroepen': ze is met haar beentjes zo woest te keer gegaan, dat ze met haar hoofd tegen de bovenkant van het bedje is gekomen. Ze kijkt mij met een prutlip aan als ik binnenkom: kijk eens mama, hoe zielig ik ben. Als ze uitgeslapen is, weer wat met haar gespeeld: zitten, staan (!), blokjes meppen, Berend molesteren, boekje gelezen. Ze blijft echter jengelig en aanhankeijk. Dit keer zitten d'r tandjes echt dwars. Weer wat gel op gedaan en dat brengt meteen verlichting. De rest van de dag slaapt ze niet meer. Ze wil nog een keer staan. Dat gaat nu heel snel. Als ze ligt en je wilt haar in zitstand trekken, houdt ze al haar beentjes stijf om meteen te gaan staan. Ze vindt het helemaal geweldig! Grote grijns als je haar 'goed zo' toeroept bij het zitten of staan.
De mevrouw van de Nederlandse les belt: het gaat niet door. De docent die nog op het lijstje stond (en dus al goedgekeurd was) was beschikbaar. Ze raadde ons aan ons in te schrijven bij het Institute for Further Education hier in Armagh, misschien dat er daar ook mensen voor stages naar Nederland worden gestuurd. Eerst een programma in elkaar draaien.
Curves weegmoment: officiële score vanavond is 3,5 pound = ± 1, 5 kilo. Mijn weegschaal is dus nog steeds niet te vertrouwen. Ik weeg 's ochtends wel minder dan 's avonds, dus morgenochtend nog een keer op de weegschaal staan daar. We gaan gewoon stug door, het dieet bevalt goed en ik voel mij er best lekker bij.
Woensdag 12 mei - TM (Hendrikje 7 maanden!)
Och arme. Paul is ziek. Als ik 's ochtend wakker wordt, is het bed naast mij leeg. Eerst denk ik: wc, dan denk ik: duurt wel lang, 'k zal wel gesnurkt hebben. Als ik nog even doezel en later met Hendrikje naar beneden ga, ligt Paul met verwrongen geizcht op de bank te slapen met een emmer naast zich. Overgegeven en aan de dunne. Gisteravond dus duidelijk iets gegeten wat niet meer door de beugel kon. Ik heb nergens last van, dus het zal de houmous geweest zijn. Hij ligt nu nog steeds op bed. Maar zien of hij vandaag nog beter wordt. Ik ga niet naar genealogie, hij kan zo niet op Hendrikje letten.
Bij de buren wordt de tuin helemaal leeggehaald om een parkeerplaats aan te kunnen leggen. Er wordt flink gehakt en gedaan, ook steken de werkmannen de hens in al het sloophout. Ramen gaan voorlopig dicht dus! Als ik op een gegeven moment één van de mannen op de tuinmuur zie staan om het schuurtje te kunnen ommeppen, roep ik dat ze de trap wel in onze tuin mogen zetten: liever wat platte plantjes dan een platte bouwvakker in de tuin. Blijkt dat ze een probleempje hebben: onze tvantenne zit aan het schuurtje vast. Ze willen weten of die eraf mag en zo ja, wat ze er dan mee moeten doen. We spreken af dat ik eerst onze huisbaas zal bellen over het hoe en wat. Voorlopig laten ze stukken van de schuur toch zitten, omdat het erop lijkt dat onze muur en de schuur in elkaar gemetseld zijn. Als de schuur helemaal omgaat, bestaat de kans dat ook een stukje van onze muur meegaat en dat willen ze voorkomen. Antenne blijft waarschijnlijk ook zitten.
Pas laat in de middag komt Paul uit bed en hij voelt zich gelukkig weer redelijk. We gaan nog met z'n drietjes boodschappen doen en daarna ga ik op de valreep nog naar Curves, bijna vergeten! Ik laat Paul achter met Hendrikje en een lijstje van wat er allemaal moet gebeuren. Het is precies eet-, badder- en bedtijd, dus hij mag het een keertje proberen. Hij vindt het wel een beetje eng: wat als ie het nou verkeerd doet? Nou, dan krijg je van Hendrikje op je kop! Ik heb er wel vertrouwen in en ga fitnessen. Omdat het tijd is voor mijn maandelijkse 'assesment', ga ik weer op de weegschaal en word ik gemeten. Mooi weer 2 en driekwart pounds eraf sinds gisteren! Ha! Ook behoorlijk aantal inches van de diverse kwabben kunnen lijnen: 10! Helemaal 'high' van dit resultaat ga ik flink aan de slag op de apparaten en ben echt moe achteraf, pffff.
Paul heeft het allemaal voor elkaar gekregen en brengt ons moppie naar bed. Ze geeft bijna geen kik meer en valt heel snel in slaap. Jaaaa, papa kan het ook! Ik kook wat makkelijk dieeteten terwijl Paul weer eens bij Brian de email moet redden. Paul begint met wat schoonmaakklusjes in de keuken.
Donderdag 13 mei -TM
Vroeg op, maar Hendrikje is nog niet wakker. Ik maak gebruik van deze rust om de laatste restjes van de klussen die Paul is begonnen af te maken. Ik eet, douche en ben gepikt en gedreven als de babyfoon om kwart over acht een wakker Hendrikje doorgeeft. Ze is goedgehumeurd vanochtend. Ze eet weer pap en is vrolijk. Om half tien maken we samen Paul wakker omdat ik vandaag naar genealogie ga. Bij genealogie ga ik verder met de invoer van de geboorteregisters van Loughgall uit 1885-1887. Als ik op een gegeven moment 31 november (bestaat helemaal niet!) tegenkom, wil Barbara een foefje toepassen: het datumveld veranderen in een tekstveld i.p.v. datumveld. Helaas pindakaas, ze drukt op een verkeerde button en laat de geboortedatum van ruim 550 records verdwijnen.... De rest van de ochtend tot half één alle geboortedata weer opnieuw zitten invoeren. Lam pootje.
Paul werkt aan de William Kenndey Piping Festival website en vermaakt zich prima: hij gaat vanavond gewoon weer werken. Terwijl hij op Hendrikje past, heeft ze nu echt helemaal alleen zich van haar rug op haar buik gerold! En nog een keer, en nog een keer! Vindt ze hartstikke stoer. Ook wil ze steeds vaker staan. Én ze krijgt i.i.g. haar vierde tandje: linksboven, een tand naast het midden piept door het tandvlees heen! Grote meid hoor. Ze kan nu ook heerlijk schateren om Berend het konijn.
Als ik boodschappen ga doen, koop ik bij de handwerkwinkel een leuke roze sierknoop van een schaapje om op de kap van de kinderwagen te naaien. Misschien dat we zo wat minder aangesproken worden om onze prachtige zoon ;-).
Vrijdag 14 mei - TM
Ik ben alweer klaar als Hendrikje wakker wordt, prettig! We moeten allemaal vroeg op, want we moeten naar de tandarts. Ik heb ons een tijdje geleden ingeschreven en we moeten nu voor onze 'assesment'. Paul is wel zenuwachtig: hij is in de tijd dat wij samen zijn niet meer naar de tandarts geweest. Ook bekent hij op de valreep dat zo'n tien jaar geleden twee vullingen zijn uitgevallen! Wat een oen! Nou ja, we zien zo wel wat de schade is. Ik hoef in ieder geval niks te betalen, Paul wel en hendrikje gaat mee om de eerst tandjes te laten bekijken. De tandarts is een jonge man zonder witte jas, erg vriendelijk en legt alles uit. Paul gaat eerst omdat hij om tien uur moet werken en we niet weten hoe lang dit gaat werken. Hij komt terug en steekt z'n duim op. Alleen de ontbrekende vullingen moeten vervangen worden, verder alles goed. Ik krijg eenzelfde inspectie: alle kiezen en tanden worden één voor één bekeken en ik hoor A1 ok, A2 ok enz. Zo merk ik meteen dat er twee kleine problemen zijn. Ik heb nogal puntige kiezen, waardoor er vaak vuil in de groeven achterblijft na het poetsen. Er is dus in twee kiezen al een klein beetje 'rot', maar niet erg. Om te voorkomen dat dit verder gaat, moeten ze schoongemaakt worden en iets afgevlakt en opgevuld. Dit zijn geen vullingen, maar er moet wel iets geboord worden. 9 juni zullen we allebei behandeld worden. De tandarts heeft ook voor Hendrikje een kaart aangemaakt en aangegeven waar de tandjes door zijn. er komen in de bovenkaak inderdaad twee tandjes door! Verder alles goed. Ze moet wel fluoridedruppels krijgen, omdat dat hier niet in het water zit. Meteen bij Boots een flesje gekocht.
Ik ga thuis eens aan de slag met twee testpotjes blauwe verf voor de hal en het trappenhuis, want ik ben in de zwangerschap met het witten begonnen, maar heb dat nooit afgemaakt. De onderste helft is dus nog steeds neonperzik... Ik heb een "French blue" en een 'Beach hut blue", de franse is veel te donker, wel prachtig maar veel te donker. Het strandhuisjesblauw is perfect! Precies de goeie tint. Als Hendrikje voor de ochtend gaat slapen, begin ik met het eerste stuk muur. Ik maak het testpotje leeg en wacht dan tot moppie wakker is: op naar Woolies om een grote pot te kopen! Als Hendrikje haar middagslaapje doet, schilder ik een flink stuk met een blokkwast, dat gaat een stuk makkelijker dan een roller. Jammergenoeg heb ik niet genoeg afplaktape en wordt Hendrikje al snel wakker. Morgen verder, dan maak ik ook wat foto's.
Zaterdag 15 mei - PE
Zo, weer even een berichtje van mij. Pappa en Ineke zijn na een voorspoedige reis afgelopen dinsdag weer heelhuids in Nederland aangekomen. Schotland staat bij hen inmiddels ook op de lijst van 'daar moeten we toch maar eens heen' en volgend jaar komen ze de 'echte' vakantie in Noord-Ierland doorbrengen. Dan is Hendrikje nóg groter en kunnen we nog meer doen. Het is wel erg duidelijk geworden wat we missen, van beide kanten, wanneer kleinkind en grootouders op zo'n afstand van elkaar wonen. Maar ja, 't is niet anders en toen we emigreerden wisten we helemaal niet dat Thirs zwanger was...
Wat er ook nog bij de cadeaux zat was een mapje met afdrukken van mijn babyfoto's. Ik heb nu eindelijk een scan van de Vier Generaties Foto: mijn overgrootvader, mijn grootvader, mijn vader en ikzelf, trots met z'n allen op de bank. Het is jammer, ik kan me helemaal niets van mijn overgrootvader herinneren... Enne... ik weet niet of het erfelijk is of dat alle vaders het liefst zo met hun kinderen zitten: op een andere foto zit mijn vader met mij precies zoals ik het liefst met Hendrikje zit, of eerder: lig.
Op het werk heb ik enorme mazzel gehad: we hadden de Synode van de Anglicaanse kerk (met zelfs de aartsbisschop van Canterbury!) in het hotel en er werd een enorme drukte voorspeld tijdens de lunch. Dinsdag was de enige dag dat ik tijdens de lunch werkte en mijn taak was... achter de kassa zitten :-) Iedereen om me heen zien rennen en vliegen... Mmmm :-) Overigens erg apart om geestelijken als 99% van al je klanten te hebben. Maandag- en dinsdagochtend echter was de bar een puinhoop waardoor ik me alsnog helemaal het leplazerus heb moeten werken en 's avonds helemaal op was. Niet naar pipesles en ook niet naar fiddleles geweest en hersendood op de bank zitten zappen.
Vrijdagochtend naar de tandarts geweest, voor het eerst in zestien jaar. De laatste keer was in dienst en daar heeft een overenthousiaste dienstplichtige kersverse tandarts twee (naar mijn mening) prima vullingen van mijn eerdere tandarts (uiterst competent, maar volgens het broekie prutwerk) vervangen. Die nieuwe vullingen vielen er prompt een paar jaar later uit, maar ik had er verder geen last van, dus heb het maar laten zitten. Tot nu dus. Helemaal geen gaatjes, alleen wat tandsteen. De tandsteen gaat verwijderd volgens een of andere ultrasone methode en de twee kiezen krijgen een mooie tandkleurige vulling. Totale kosten: 40 pond! Kijk, daarvoor kun je nog eens een keertje naar de tandarts.
Enne... wat erg prettig was: het is een bijzonder vriendelijke tandarts. De controle gebeurde volledig ongewapend: spiegeltje, lamp en een blaasapparaatje. De man sprak gewoon normaal Engels tijdens de controle (1 is clear, 2 is clear, 7 needs restoration etc) en niet van die termen waar je geen touw aan kunt vastknopen. Verdomd, mijn eerste prettige bezoek aan de tandarts. Da's dan de bezoeken aan mijn orthodontist Geurts niet meegerekend...
Tot slot, we krijgen verschillende berichten over slechte bereikbaarheid van onze site. Of eerder: hij doet het af en toe niet. Het lijkt erop dat er met de server en de verbinding helemaal niets aan de hand is, maar dat de wegwijzertjes naar de site een beetje overhoop liggen. Vandaar dat de één 'm wel en de ander 'm niet kan vinden. Althans, dat denk ik... Dus: doet-ie 't niet: gewoon volgende dag nog een keer proberen.
Vanavond waarschijnlijk (hopelijk) weer in Spires en morgen, maandag EN dinsdag vrij!!! Joepie!!! Kan ik weer even op adem komen, verder met de websites van de pipers club en het piping festival, pipes en fiddle oefenen, met Thirs en Hendrikje op stap, administratie doen etc.etc.etc.
TM - Verder geschilderd, het gaat lekker snel nu ik een grote rol afplaktape heb. 's Middags heb ik het hele trappenhuis af: de onderkant is nu mooi blauw en de bovenkant nog steeds wat vaag wit, daar moet nog een extra laag overheen.
Laat in de middag ga ik nog wat te knabbelen halen voor vanavond: eurovisie songfestival kijken! Als het goed is zijn er een aantal vrouwen van Ouders Online online om commentaar te geven, wordt het toch nog een beetje als vanouds: punten geven en afgeven op zang, kleding, act, muziek enzo ;-). Ik mag natuurlijk geen echte snacks kopen i.v.m. het dieet, dus ik ga voor van die 'wees goed voor jezelf' zoutjes: veel lucht en dus weinig caloriën. We zijn uiteindelijk met z'n vieren online en ik hol steeds heen en weer, omdat de laptop het niet redt naar de woonkamer mét adsl-lijn. Het maakt het kijken erg leuk, anders was ik allang afgehaakt: er is zoveel troep ingezonden. Het Nederlandse liedje hoorde ik voor het eerst en dat viel mij voor het eerst in jaren errug mee! Ik heb uiteindelijk ook nog gestemd. Doe eens gok? Servië-Montenegro: mooi liedje, in landstaal en met traditionele instrumenten. Laat naar bed, nadat ik Hendrikje nog een extra schone luier geef om half twaalf. Ze heeft last van luieruitslag en kan slecht wat langer met een vieze broek. Ze is zo zielig, nog half in slaap. Als ik de luier afdoe en schoonmaak, wordt het snikken steeds zachter en gaat over in zacht geweeklaag. Snel wat weledazalf erop, schone luier om. Ze valt dan meteen weer in slaap gelukkig.
Zondag 16 mei - TM
Als Hendrikje haar ochtenddutje doet, besluit ik de entree ook meteen maar te schilderen. Het ziet er nu verlopen uit: een vieze kleur en loszittend behang. Het behang plak ik met stijfsel vast en schilder dan maar over alles heen. Het gaat nu vooral om de indruk die je krijgt en niet om de perfecte afwerking. Het is mooi weer, dus ik heb de voordeur open voor frisse lucht en lekkere luchten. Het ziet er goed uit, nu het wit nog een keer overschilderen in de komende week en een mooie plaat in een lijst ophangen en dan is het net echt!
Als Hendrikje wakker is en een fruithapje op heeft, neem ik haar mee naar buiten voor een lange wandeling buitenom Armagh: via Portadown Road, Mullinure Lane door de 'country' naar Mullinure Hospital en dan weer naar huis. Het is onderweg bloedjeheet en ik kleed Hendrikje half uit om haar niet te smoren in de wagen. Ik geef haar ook wat extra water uit de grote fles wat ze erg leuk vindt. Het is heuvelachtig en heel idylisch rond Mullinure Lane: het is een perfecte wandeling om met visite te maken. Op de terugweg loop ik door de wijk waar we morgen een huis wilden bekijken. Het is toch wel een erg oranje (als in katholiek) wijk en ik zou mij er niet gemakkelijk voelen als we er zouden gaan wonen. Het huis is best groot, maar ligt aan een nogal klein woonerf, waar op één hoek de huizen zijn dichtgetimmerd. Mmmm, misschien de bezichtiging maar afzeggen.
Thuis is Paul al wakker en we besluiten met de lunch op de Mall te gaan zitten. Eten en drinken, handdoeken en boeken gaan op de kar, Hendrikje in zomertenue gestoken. We zoeken een plekje in de schaduw van een grote boom en genieten een volle drie uur van het mooie weer en van elkaar (nou ja, vooral van Hendrikje dan hè). Tussendoor komt er nog een oranjemars langs met vlaggen, vaandels en bolhoeden. Raar volk.
Maandag 17 mei - PE
We hebben een gastenboek!!! Met verschillende categorieën en fora (forums?) en alles erop en eraan. Bovenaan iedere pagina staat een kleine versie van het plaatje hiernaast met een link naar het gastenboek. Mocht je vragen of opmerkingen hebben die je met de andere bezoekers van deze site wilt delen, dan kun je ze vanaf nu daar kwijt. Met grote dank aan Tiggr!!!
Vooralsnog is het gastenboek ongemodereerd, oftewel: iedereen (maar dan ook iedereen) kan er alles (maar dan ook alles) op kwijt. Mocht nou na verloop van tijd blijken dat er elementen zijn die hier misbruik van maken en allerlei ongewenste troep in ons gastenboek plaatsen, dan is het mogelijk om er wat meer controle op uit te oefenen. Maar voorlopig is het vrijheid & blijheid :-) Wat natuurlijk niet wegneemt dat we iedereen die iets plaatst van harte aanmoedigen om zich als lid aan te melden.
TM - 's Middags gaan we toch het huis van binnen bekijken, dan weten we in ieder geval wat we kunnen verwachten voor 64.000 pond. Het is weer prachtig weer en we worden door iedereen in het wijkje vriendelijk gegroet. Het maakt een vriendelijker indruk dan gisteren. Dat komt waarschijnlijk ook omdat ik nu weet dat alle oranje-witte stoeptegels voor het gaelic football team zijn en niet voor één of andere politieke partij. We worden begroet door een buurman en een hond, maar er is niemand thuis. Waarschijnlijk wordt de bezichtiging dan toch door de makelaar gedaan. Die komt inderdaad een paar minuten later aanlopen: hij had ons opgewacht op de parkeerplaats. Daar zijn we helemaal niet langs gekomen, dus hij had ons gemist. (Gekke Nederlanders zijn weer komen lopen) Het huis ziet er erg goed uit: woonkamer, grote keuken en douchekamer met wc op de begane grond en drie slaapkamers en een badkamer met wc op de eerste etage. het huis heeft voor een tuin, achter een plaats en een stukje tuin dat iets lager ligt. Het ziet er allemaal erg goed uit. Veel laminaat op de vloer, keuken van een jaar oud, oil fired central heating (stuk goedkoper dan de economy 7 heaters die we nu hebben). We beginnen nu heel erg te twijfelen of we nu niet toch moeten kijken of we een bod kunnen doen. De makelaar zegt dat het huis waarschijnlijk wel eind van de week van de markt is. Maar ja, daar is het een makelaar voor. Paul wil graag een bod doen, maar ik twijfel of het wel verstandig is om meer te lenen, omdat we nu nog niet het startkapitaal hebben om het bod te doen. We besluiten er goed over te denken en met Paul de financieel adviseur rond de tafel te gaan zitten.
Dinsdag 18 mei - TM
Vandaag gaan we een dagje uit: om negen uur nemen we de bus naar Belfast. We hebben drie dingen op het programma staan: eerst een buggy kopen als kado van Hans en Ineke, zodat we wat makkelijker weg kunnen zonder Hendrikje altijd in de draagzak te moeten houden. We hebben in een tijdschrift een test gezien van lichtgewicht buggy en daar kwam de Chicco Caddy erg goed uit. Ik heb de winkel in Belfast gebeld waar we ook het bedje hebben gekocht en daar hadden ze hem op voorraad (hier in Armagh niet en bovendien is dat een stomme winkel), dus het werd voor ons apart gehouden. Om elf uur stipt staat we in de winkel en krijgen een doos met heel groot 'Explorer' erop, da's dus de andere Chicco die 1,5 kilo zwaarder is. De Caddy hebben ze niet.... Nou ja, dan maar eens kijken hoe die Explorer het doet. Er staan een heleboel modellen in de winkel die uitgeprobeerd kunnen worden. Als we allebei de Explorer niet ingeklapt krijgen en de winkelmevrouw het eigenlijk ook niet weet, heb ik al besloten dat dat hem dus niet wordt. Ik wil niet met handen en voeten een buggy moeten inklappen terwijl ik Hendrikje dan in de draagzak heb. We vragen naar een vergelijkbaar model in dezelfde prijsklasse, maar die is er niet. Wel eentje die 20 pond duurder is, een Maclaren Triumph. Ziet er goed uit, hoeven maar twee keer te proberen voordat we doorhebben hoe het met één voet geopend en gesloten kan worden, rijdt lekker en is een stuk lichter dan de Chicco. We kijken elkaar aan en zeggen dan: ja, doe die maar! Als klap op vuurpijl zie ik ondertussen een andere klant uit een doos een parasolletje halen: aanbieding voor 2,50. De kleuren zijn'uit'. Daar hebben wij lekker maling aan en kopen een donkerblauwe.
Gewapend met buggy en sol gaan we op zoek naar een taxi die ons naar het consulaat wil brengen. Het consulaat ligt in het havengebied waar twee keer per dag een bus komt: eentje om werkmensen te brengen en eentje om ze weer op te halen. In een zijstraat zien we een stel van die zwarte 'londen'-taxi's waar we de buggy met kind en al zo in kunnen rijden! Goed vasthouden en rijden maar! Het weer is prachtig en we hebben een paar mooie uitzichten over de baai. De taxi is maar vijf pond gelukkig. Bij het mij al bekende loket doen we de aanvragen voor de identiteitskaarten en zijn in een kwartier klaar. We besluiten maar makkelijk te doen: we nemen nu weer een taxi die ons naar de dierentuin brengt. Anders zou het een vreselijk gedoe zijn geworden met taxi en bus. We weten niet precies wat we moeten verwachten: Sally zei dat het niet echt een bijzondere dierentuin is. Halverwege de taxirit zien we al dat dat wel mee zal vallen: de dierentuin is tegen de helling van een berg ingericht. We betalen maar 6,70 per persoon, da's niet veel en zijn meteen al verkocht door het uitzicht: je kijkt over de baai uit waar Belfast aan ligt en hebt vrij zicht over noord Belfast. We eten eerst wat (het is al een uur dan) en verschonen moppie voordat we gaan wandelen. Jammergenoeg is Hendrikje moe en valt redelijk snel in slaap, dus die ziet niks van de beesten. Met het prachtige weer hebben we meer oog voor het uitzicht en het prachtig aangelegde park dan voor de dieren, die inderdaad in niet al te moderne verblijven zitten. We wandelen een flink end bergopwaarts en genieten erg van de dag: blauwe luchten, warme zon, lekker briesje erbij. We zijn goed ingesmeerd (althans ik en Hendrikje, Paul is eigenwijs) en de parasol doet goede diensten. Op het hoogste punt van de dierentuin staat een theehuisje waar we een ijsje nemen en nog maar weer een keer verzuchten hoe mooi het hier is. Als iemand naar Belfast gaat met mooi weer en niet weet wat ze moeten doen: naar de dierentuin!
We brengen zo'n drie-en-een-half uur door tussen de beesten, maar moeten dan toch wel op zoek naar de bus terug als we nog op tijd in Armagh willen komen (ik heb om half acht weer dieet-Curves met wegen enzo). De oprit naar de dierentuin is vrij lang en stijl en we weten niet goed hoe laat de bussen gaan. Er is een halte vlak bij de ingang en als we halverwege zijn, zie ik in de verte een bus aankomen, dus ik begin maar vast wat harder te lopen. Paul sprint al naar de overkant en als de bus voor een stoplicht moet wachten, kan ik ook met buggy over. Precies op tijd zijn we bij de halte en kunnen voor 3 pond (bij elkaar) weer naar de stad terug. We zijn ruim op tijd voor de bus naar Armagh en een schone luier. In de bus vallen Hendrikje en ik al snel in slaap. Als Paul foto's heeft gemaakt en even gelezen valt ook hij in slaap en wordt pas wakker als z'n biebboek op de grond plettert bij Richill. We zijn om zeven uur thuis, dus ik drink wat water, pak mijn spullen en plak mijn blaren af (auw) en loop heeeeel rustig naar Curves. Het is nog steeds heerlijk weer en ik heb nog steeds alleen mijn hemd aan boven mijn broek. Bij Curves stijgt de spanning, want ik heb thuis niet meer gewogen en heb wel wat gezondigd de afgelopen week. Wel in kleine beetjes maar toch. Wat schetst mijn verbazing (en later ook Paul zijn verbazing) als de weegschaal aangeeft dat ik deze week 4,5 kilo ben afgevallen! Ben erg blij en nog blijer als blijkt dat ik nu koploper ben van de dames!
PE - Een MacLaren! Die Chicco was met geen mogelijkheid in of uit te vouwen, zelfs wanneer je allebei je voeten en handen ter beschikking hebt, en waarom die stroller nou als beste uit de bus is komen rollen bij een test is ons een groot raadsel. Nee, dan die MacLaren. Alleen de naam al, klinkt als een sportwagen, die MacLaren Clan had duidelijk iets met wielen.
Sterker nog, meneer Owen MacLaren is de UITVINDER van de opvouwbare kinderwagen en een detail dat mijn vader zal welgevallen: meneer MacLaren heeft deel uitgemaakt van het team dat het landingsgestel van de Spitfire heeft ontwikkeld :-)
We hebben het wagentje meteen uitgeprobeerd en goedbevonden. Dat gaat me wat worden als we over een tijd een auto hebben: ik liep in de dierentuin (prachtig overigens) bij iedere stroller die voorbijkwam, en dat waren er nogal wat, zeer aandachtig ONZE stroller en die van hullie te vergelijken. We hebben een mooi karretje... Je bent trouwens met zo'n stroller ineens veel meer lid van de Grote Gezinnenclub dan met een kinderwagen. 99 Procent van de mensen die we tegenkwamen kwamen in drieën (of meer): moeder, vader en kind in de stroller. We hebben een tijdje in een soort alkoof gezeten, lekker rustig en schaduwrijk en Hendrikje moest even de fles, en je ziet dan van weerskanten niets aankomen, maar je hoort het wel. Dat geratel van al die wieltjes was een prachtig gehoor.
Woensdag 19 mei - TM
Hoop geregel: we willen nog een tweede bezichtiging van het huis. Als ik opbel, blijkt dat de verkoop morgen al sluit en er is een bod gedaan van 65.000. We kunnen nog wel een bezichtiging krijgen: morgen om 11.30. Ik laat ons inschrijven en word achteraf wat twijfelachtig. Als we het huis zouden willen hebben, moeten we meteen een bod doen en van alles regelen. We hebben op het moment de financiën nog helemaal niet op een rijtje en ik weet ook niet eens zeker of ik daar nou echt wil wonen. Als Paul terug is van z'n werk overleggen we nog een keer en besluiten dan de boel maar af te blazen: ik zeg de afspraak morgenochtend af, dan kunnen de verkopers ook rustig verder zonder in de spanning te zitten of er nog een bod bijkomt. We houden wel de afspraak bij onze financieel adviseur, hem kunnen we vragen wat er nou gebeurd zou zijn als we wel een bod hadden willen/kunnen uitbrengen.
's Middags ga ik de gordijnen boven in het trappenhuis ophangen. Hendrikje gaat mee naar boven. Ik zet haar in het bedje met wat speelgoed en stoer dat ze dat vindt! Ze speelt er rustig in terwijl Paul en ik de gordijnen ophangen.
PE - Overdag gewerkt, heeeeeeeeeeeeeeel rustig, maar... 's middags was zo leuk: er kwamen vier mensen binnen met kinderwagen en je kon in één oogopslag zien dat alles heel erg vers EN de eerste was. Over de exacte positionering van de kinderwagen naast de tafel werd minutenlang gedelebereerd, het kind lag rustig te slapen maar moeder moest toch even sussend de wagen heen en weer rijden en opa ontfermde zich na het maal grootmoedig over de rekening. Allemaal erg herkenbaar, been there, done that. Het bleek bij navraag inderdaad een twee weken oud meisje te zijn dat vijf weken te vroeg geboren was. Lief.
Donderdag 20 mei - PE
Kieran Gilmore, van het Open House Festival, had gisteravond gebeld: z'n iBook was gecrashed (OS 9) en nou deed Outlook het niet meer. Na wat telefonisch gestuntel zei ik dat-ie best van me langs mocht komen, kon ik er eens goed naar kijken, en dat deed-ie vanmorgen dus. Het blijkt dat Kieran meer dan zeshonderd adressen en telefoonnummers in Outlook heeft opgeslagen en dat-ie geen backup heeft... Zucht. Eerst Outlook gered, daar was-t-ie heel erg blij mee, en toen een opschoonactie gedaan, ongebruikte systeemfuncties verwijderd, verschillende versies van dezelfde programma's (of soms zelfs duplicaten) teruggebracht tot één en uiteindelijk alles op CD gebrand, heeft-ie tenminste een backup. Al met al iets van drie uur bezig geweest en.... vijftig pond mee verdiend! Joepie!
's Avonds in het hotel bijna vijftienhonderd wijnglazen gewassen, her en der bijgesprongen en de spreekwoordelijke brandjes geblust, en nog tot laaaaaaaaaat (vier uur) Fisher Bar 1 eens goed onderhanden genomen, was een zooitje en hoogstwaarschijnlijk heb ik er morgenavond dienst en in zo'n zwijnenstal kan ik niet werken...
TM - Om half elf word ik door Sally opgehaald voor de toddlergroep waar zij altijd heeging met haar kinderen. Het is ook aan de Mall maar in een andere kerk. Het is heel rustig: vijf andere vrouwen met (klein-)kinderen. Hoewel Hendrikje thuis nog op het punt stond/lag om te gaan slapen, is ze hier weer klaarwakker en is enthousiast aan het spelen met zo'n metalen raamwerk waar blokjes verschoven kunnen worden. Op het laatst wint de slaap het toch en leg ik haar in de kar en geef een fles terwijl in het laatste kwartier Sally een paar muzikale spelletjes doet. Het is wel hel leuk om te zien hoe een voor ons oersimpel liedje met een kringetje lopen die kinderen helemaal in beslag kunnen nemen. Nog eventjes, dan loopt die kleine van ons ook met een sambabal!
's Avonds is er weer sessie, dit keer bij Sally. Ik heb geen oppas kunnen krijgen, dus ik besluit de kleine maar mee te nemen. Als ze laat op de middag wat hangerig is en in een diepe slaap valt, bedenk ik mij. Ik bel één van de concertinaleerlingen om kwart voor zeven: "hoi, wil je van half acht tot half elf oppassen? Ja? Goed, tot zo!" Dat was snel geregeld, ik kan nu tenminste moppie gewoon lekker laten slapen. Ze is stipt op tijd, bedeesd meisje met een berg huiswerk. Als Joe mij komt ophalen, begint Hendrikje net te huilen, dus ik vlieg nog even naar boven om haar niet meteen met een krijsend meisje achter te laten. Dan met zes man sterk naar Sally. Het is nog steeds heerlijk weer en in de serre schijnt de avondzon naar binnen. Er zit een merel op het dak die uit volle borst door onze liedjes heen toetert en de kinderen spelen buiten: die vinden paarden en honden veel interessanter dan liedjes zingen. We zingen een dikke anderhalf uur en we kletsen zeker een hlaf uur bij elkaar, ook al probeert Joe ons aan het zingen te houden. Als je voor zingen komt, dan zal je ook zingen! We zeilen er een beetje omheen, maar komen allemaal toch tot een liedje of drie.
Vrijdag 21 mei - TM
Rustig dagje: een end gelopen met moppie langs de twee cathedralen. De Church of Ireland cathedraal is weer open na een restauratie. Het is erg mooi geworden. Niet zo overweldigend als de andere cathedraal, maar heel mooi en sober. Alles is opnieuw geschilderd en het ziet er niet meer vervallen uit als twee jaar geleden. Onderweg ook nog een kadootje gekocht voor Paulus die maandag jarig is. Kan natuurlijk niet verklappen wat het is, anders weet ie het al! In de namiddag komt één van de Makems langs, Peter geloof ik. Hij heeft van Stephanie gehoord dat ik met zingen bezig ben en hij zoekt iemand die mensen kan 'ronselen' voor het aankomende zangfestoavl van 18-19 juni. Voor een flink bedrag zou ik twee pubs moeten vullen met zangers en anders geïnteresseerden uit Ierland en daarbuiten. Er komen in ieder geval een boel Oost-Europesche zanggroepen, dus als ik ook wat nederlandse of vlaamse zangers kan overhalen hierheen te komen.... Maandag neemt hij contact met mij op om het programma door te nemen.
PE - YES! Inderdaad in Fisher1, enne... het was het Mayor's Ball. Oorspronkelijk geboekt voor 450 man, maar teruggeschroefd naar 375 omdat een loyalistische partij het feestje boycot (de burgemeester is van Sinn Fein). Ondanks de bijna vierhonderd man toch een rustige avond, kwam mede door de voorbereidingen van gisteren. EN... tussendoor ben ik nog even de zaal ingeglipt om van "Rhythms Of Ireland" te genieten: een band die Ierse traditionele muziek maakt maar een beetje grote ritmesectie heeft. Letterlijk: ze hebben ook een Lambeg Drum, een enorme grote trom die met twijgen gespeeld wordt. Prachtig geluid. Leuk avondje en tot ieders verbazing worden we om twee uur naar huis gestuurd! De rommel ruimen we de volgende dag wel op! Nou ja! Iedereen liep vol ongeloof naar boven, waar we ook nog een pint in de bar mochten vatten. Wel zelf voor betalen, maar toch...
Zaterdag 22 mei - TM
Vandaag met moppie op pad: we gaan met de Armagh Gardening Club drie tuinen langs. We gaan eerst naar Ballynahinch, dan naar Gilford en dan naar Newry. We moeten om negen uur verzamelen bij de Orange Hall aan de overkant van de Mall. Ik ben natuurlijk weer als eerste... Met verschoon- en eettas, meeneemtas en buggy sta ik in de startblokken. Het moet een touringcar worden, dus genoeg ruimte voor extra spullen. Ik laat de voorraadtas bij de bzoeken in de bus en neem alleen het broodnodige mee. Al snel komen er steeds meer bejaarden bij de Orange Hall aan die mij vragend (of misschien wel argwanend) aankijken. Ik spreek een wat jongere vrouw aan om zeker te weten dat ik niet meega op sjoelmiddag. We halen de gemiddelde leeftijd met zo'n dertog jaar naar beneden, jemig, d'r zijn bijna geen jonge mensen bij. Hendrikje is natuurlijk de jongste en wordt van alle kanten bewonderd. Ze blijft ook hier weer een jongen en zelfs een ander kapsel (zijscheiding i.p.v. kuifje) maken d'r geen meisje van. Ach, aan het eind van de dag zal iedereen het wel weten.
Eerst rijden we een kleine anderhalf uur naar Ballinahinch. Het is een mooie route en County Down is erg mooi. Ik geniet van het uitzicht als ik niet slaap ;-). Moppie slaapt ook lekker tot we bij de kwekerij aankomen. Ze specialiseren zich in rotsplanten, schaduwplanten en bomen. Er is rond het het huis een grote voorbeeldtuin aangelegd waar alle planten te zien zijn. We krijgen een geïmproviseerde rondleiding waar ik al snel afval om Hendrikje haar fruithap te geven. Bijna iedereen sprint daarna naar de kwekerij om planten te kopen. Ik kom bijna in de verleiding, maar ja, wat moeten we nu met allemaal planten als we hopelijk voor het eind van het jaar hier weg zijn. Ik breng Hendrikje naar een picknickplek waar al wat meer dames zitten te lunchen en leg haar op mijn jas te spartelen. Ze vermaakt zich prima evenals de dames. De buugy is trouwens goed van pas gekomen, Hendrikje is wat rustiger als ze tijdens het wandelen niet in de draagzak zit.
Om 1 uur rijden we naar Gilford. Wederom langs mooie vergezichten. Bij een grote parktuin hebben we maar een uur om te kijken. We sprinten naar het landhuis voor gratis planten, blijkt, maar toch maar niet in het strijdgewoel gemengd. Op het gras potje gevoerd en van de ruimte genoten. Snel een rondje tuin voor we weer naar de bus moeten. Jammer genoeg konden we niet langer blijven: de laatste tuin bij Newry was niet naar mijn smaak en klein, dus ik had het wel snel gezien. Hendrikje in het prieel van de bloemenwei (die leeg was) verschoont en dat vond ze wel leuk: gillen als de witgekuifde Hendrica Neerlandica terwijl ze in haar blote kont in de wind ligt. Weer met iedereen sjansen daarna. In de bus gaat het kaarsje opeens snel uit en als we Newry uit zijn, begint ze onbedaarlijk te huilen. Omdat ze zich de rest van de dag zo voorbeeldig heeft gedragen, heeft iedereen medelijden met haar. Ik geef haar nog een fles en op Newry Road valt ze in een diepe diepe slaap. Op de Mall word ik van alle kanten weer geholpen om alle tassen uit te laden zonder Hendrikje te pletten. Thuis nog in bad, maar dat valt niet in goede aarde. Pyama aan en in bed: absolute stilte. Een uurtje later ga ik nog even kijken: ze ligt nog steeds in dezelfde houding te snurken, helemaal uitgeteld. Grote meid.
Dat had ik nou niet moeten zeggen... Om half elf, als ik op het punt sta te gaan slapen, horen we Hendrikje over de babyfoon huilen. Eerst even afwachten wat ze gaat doen, doorslapen of nog meer huilen. Het duurt niet lang of ze huilt erg dringend en ik ga snel naar boven om haar te troosten. Om haar niet al te wakker te maken tast ik in het donker naar haar hoofdje en vind een glibberig koppie op een glibberig laken: ze heeft hevig liggen overgeven. Het zit in d'r oren en d'r oogjes, alles is vies. Terwijl ik probeer Hendrikje tot bedaren te brengen, verschoont Paulus het bedje. Alles gaat in de emmer, inclusief Bartje. Als ze schoon is, hopen we dat ze snel rustig zal worden, maar het gehuil gaat langzaam over in gegil en dan in snerpend gegil. Ons meisje heeft duidelijk pijn en we weten niet waaraan. Waarschijnlijk haar buikje, gezien het overgeven maar zeker weten doe je het niet. We hopen nog steeds dat ze rustig wordt door onze aandacht, maar het houdt niet op. Ik sta op een gegeven moment mee te huilen en Paul heeft ook tranen in zijn ogen. Wat voel je je als ouder machteloos als je kind zo'n pijn heeft. Dat is een hele nieuwe emotie. Uiteindelijk besluiten we een dokter te bellen. Paul krijgt contact met de 'doctor on call' in Moy en die wil haar wel onderzoeken. Als we op de taxi wachten (het is inmiddels een uur of twaalf) zakt Hendrikje in van de slaap en hikt af en toe. De taxichaufeeur lijkt er extra vaart achter te zetten als we zeggen dat we naar de 'doctor on call' moeten.
We zijn redelijk snel aan de beurt en de dokter kijkt wat verbaasd naar Hendrikje als we de klachten vertellen. Ze wordt namelijk vriendelijk toegelachen. 'Gelukkig' demonsteert Hendrikje haar klachten met een staaltje overgeven, dus de dokter begrijpt het. Ze onderzoekt Hendrikje helemaal en constateert gastro-enteritis, een virusinfectie van de maag en darmen. Hendrikje krijgt ter plekke een zetpilletje paracetamol en we krijgen er een paar mee naar huis. Ze heeft geen koorts, maar dat moeten we wel in de gaten blijven houden. Het belangrijkste is nu, dat ze voldoende drinkt. Als blijkt dat ze niets binnenhoudt, haar mond droog wordt en haar fontanel gaat zakken, dan moeten we naar het ziekenhuis om vocht te laten inbrengen. Liever niet afwachten tot het zover is. We zijn toch wel gerustgesteld, want je begint je toch allerlei rampscenario's in je hoofd te halen. Om één uur zijn we weer thuis en kunnen we ons moppie weer in bed leggen. Het wordt een korte nacht.
PE - Ik weet alleen nog dat ik van één tot negen gewerkt heb, alleen... waar? Ik geloof gewoon in Callan Bar. Lekker avondje thuis rielekse, totdat Hendrikje de boel onderkotst en we op stel en sprong richting The Moy vertrekken.
Zondag 23 mei - TM
Om half zeven is Hendrikje alweer wakker en ligt dwars in bed met een been tussen de spijlen, dus niet blij. Ik neem haar naar beneden en maak wat melk, maar zien of dat erin blijft. Nee dus, na een minuut of twintig wordt alles met een grote boog uitgekotst. Zo ook een tweede beetje en een beetje water. Sinds gisteravond heeft ze dus geen vocht meer binnen gekregen, dus ik wil eigenlijk vandaag wel voor de zekerheid naar het ziekenhuis. Als ik de bussen check, blijkt er over 25 minuten de enige tot drie uur te gaan, dus ik spring als een speer in mijn kleren en pak alle spullen plus buggy in. De bus blijkt een lage-instap-buggy-vriendelijke-bus te zijn, dus ik kan haar zo naar binnen rijden. Hendrikje is erg geïnteresseerd in de lichten in de bus en heeft niet zoveel last van haar buikje, lijkt het. In het ziekenhuis ga ik naar de kinderafdeling en wordt vrijwel direct geholpen. De dokter bekijkt dezelfde dingen en constateert ook hetzelfde. Hendrikje moet eerst een goedje drinken waardoor vocht beter wordt opgenomen (?) en ze moet een urinemonster afgeven. Hoe doen ze dat bij baby's: zakje met een ovale plakstrip rond een gat wordt over de plasser heengeplakt en dan maar wachten, en wachten... Toen ze knetterend haar luier volpoepte en ik hem ging verschonen zat er eindelijk wat urine in. Eerst zakje weer schoonpoetsen en afgehaald, daarna schone broek. De urine bevatte wat proteïnesporen en dat zou op een infectie van de nieren kunnen duiden zei de zuster, maar volgens de dokter liep het zo'n vaart niet en hoefde er geen antibiotica aan te pas te komen. Wel moet Hendrikje dinsdag nog een keer naar de huisarts voor een urinemonster en een controle. Voorlopig goed laten drinken en in de gaten houden. Pfff, ik ben een uur voor de bus teruggaat klaar, dus ga buiten in de zon zitten wachten. Hendrikje slaapt gelukkig en merkt niet veel van de rit.
Als ik thuiskom, blijkt Paul het berichtje uit het ziekenhuis niet te hebben afgeluisterd, ik dacht dat hij om 1 uur begon, maar toen was hij al weg. Na de boodschappen snel langs het hotel gelopen om te zeggen dat alles redelijk goed is en dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Hij staat beneden bij een feest, maar Becca zal het bericht zo snel mogelijk doorgeven. Hendrikje is inmiddels moe en huilerig en we gaan meteen naar huis voor een beetje water en een bed. Als Hendrikje 's avonds in bed ligt, besef ik hoe moe ik ben. ik duik om half tien in bed en slaap als een blok tot ik Hendrikje weer hoor huilen. Het is geloof ik een uur of twee. In de veronderstelling dat Paul naast mij ligt, zwalk ik slaapdronken naar Hendrikje en zie dan Paul de trap opkomen. Ik snap er niks van en als Paul aangeeft dat hij de luier wel verschoont, strompel ik terug en slaap meteen weer in.
PE - Dit keer werk ik in Fisher 2, een heel klein barretje dat zelden gebruikt wordt maar een enorme puinzooi blijkt te zijn. Doordat alles weer als vanouds ongeorganiseerd gaat loop ik vreselijk achter als de eerste mensen al binnenkomen en daarbij komt nog dat ik me enorm druk loop te maken over Hendrikje, Thirs en Het Ziekenhuis. Gelukkig belt Becka aan het begin van de middag dat alles goed is waardoor ik me een stuk beter voel. En DAARBIJ komt weer, dat de receptie een lunch voor eeehhh, hoe heet dat in 't Nederlands: confirmation... Belijdenis? In ieder geval, die dus, en die komen allemaal in groepjes van tien, voornamelijk kinderen en we hebben karaffen met limonade op de tafels staan, dus, opgeruimd van geest en met tijd genoeg om te doden ga ik vrolijk aan de slag om Fisher 2 eens goed op te ruimen.
Thuis blijkt alles redelijk te gaan, Hendrikje ligt te slapen en Thirs is redelijk opgewekt. Ik kijk nog een goede film: Pushing Tin en verschoon precies voor het naar bed gaan nog even Hendrikje d'r luier.
Maandag 24 mei - TM
Paulus is jarig! Als Hendrikje wakker wordt, geef ik haar wat water en hang wat balonnen en slingers op. Als ze slaapt, ga ik naar boven en zing en geef het cadeautje: een gedichtenbundel van Gearóid Mac Lochlainn, een dichter uit Belfast die we nu al een paar keer hebben horen voordragen uit eigen werk, hetgeen erg indrukwekkend is. Paul wilde de bundel met cd al eerder kopen, maar daar was het gelukkig niet van gekomen, want nu kon ik het cadeau geven! De rest van de verjaardag is niet echt feestelijk: Hendrikje is nog steeds van slag en heeft warme lijven en aandacht nodig. De slaapbank beneden staat uit: Paul ligt te lezen en Hendrikje ligt ernaast. Ik draai wassen en was af en onderhoud tussendoor de emailrelatie met de oktobermoeders. We doen wel met z'n drietjes boodschappen, maar Hendrikje ligt erbij alsof ze high is, kijkt duf uit d'r ogen en lacht geen eens. Thuis gaat het water drinken goed tot een uur of vier. Dan wil ze niks drinken. Ik bel de kinderafdeling van het ziekenhuis nog eens om te vragen wanneer het kritiek kan worden. Ons wordt aangeraden het nog een uur aan te kijken. Uiteindelijk proberen we met een spuitje wat water in haar mond te doen en dat slikt ze gelukkig door. Het is niet veel, maar beter dan niks. Nu ligt ze weer te slapen. Straks proberen om nog wat vocht te geven, in bad en dan naar bed, hopelijk. Als ze niks meer wil drinken, dan maar weer contact opnemen met de dokter...
PE - Pffff... nou, ik heb wel leukere verjaardagen gehad. Het cadeau is inderdaad precies raak en de woonkamer is versierd, maar vandaag en morgen zijn voorzover ik me kan herinneren de ergste dagen van m'n leven. Het is een compleet nieuwe emotie: wat je voelt wanneer je kind ziek is. Ik ben volledig van slag, kan me niet concentreren en voel me gewoon heel erg buh. Hendrikje ligt op de slaapbank zielig te zijn, erg veel te slapen en niet genoeg te drinken. Wat mij bijzonder zorgen baart.
's Avonds toch nog naar pipes les gegaan, even de gedachten verzetten, en het ging erg goed. We hebben de tweede helft van The Gold Ring geleerd, een tune met ZEVEN delen. Nou lijken een hele hoop stukjes wel erg op elkaar, maar toch. Mooie tune en ik heb 'm redelijk onder de knie. Overigens, vorig jaar klonk m'n Thompson chanter perfect en was m'n Van Daal chanter niet echt jofel, nu is het ineens andersom: m'n Thompson chanter is ongeveer een halve noot te hoog en m'n Van Daal chanter is wat ze hier noemen 'spot on'.
Dinsdag 25 mei - PE
Vannacht twee keer wakker geworden van Hendrikje, maar Thirs was al toe ze reskjoe. Om half tien haalt Thirs me uit m'n coma: we moeten om half elf bij de dokter zijn voor controle. We zijn wat ongerust en slepen meteen alles mee voor als we doorverwezen worden naar het ziekenhuis. Maar... het blijkt allemaal zo'n vaart niet te lopen. De dokter zegt dat ze het wel flink te pakken heeft gehad de afgelopen dagen, maar dat ze er weer bovenop lijkt te komen. Er zijn wel wat uitdrogingsverschijnselen, maar Hendrikje verrast ons wel met een hele mooie plas, in het zakje voor het monster. Een stuk geruster halen we bij de drogist de medicijnen af: een poeder dat je op moet lossen. Het vult de zouten aan die Hendrikje verloren is door de diarree.
)
Maar... thuis slaat de paniek weer toe wanneer ze weigert te drinken (echt mond stijf dicht en hoofd weggedraaid) en ook nog een paar keer overgeeft. Dus... toch maar de dokter weer gebeld en we kunnen er vanmiddag om tien over vier terecht. Dara gebeld om te vragen of-t-ie ons erna, wanneer dat nodig mocht zijn, naar het ziekenhuis wil brengen, en sterker nog, hij staat meteen met auto voor de deur om ons ook nog naar de dokter te brengen. Bij de dokter krijgen we goed en slecht nieuws tegelijk: Hendrikje is niet ziek genoeg om opgenomen te worden. Natuurlijk goed nieuws, maar aan het zorgen maken komt dus duidelijk voorlopig nog geen einde. De dokter had ons voordat we aan de beurt waren naar binnen geroepen om even te kijken hoe ernstig het was, en adviseert ons om nog een tijdje in de praktijk te blijven om te kijken hoe het verder gaat. Thirs waarschuwt Dara, maar Dara blijft stug wachten, hij heeft een boek bij zich en doet ook nog een dutje. In de wachtkamer komt Hendrikje tot rust en krijgen we er wel DRIE spuiten met water in die er ook nog in blijven. Dat geeft de burger moed.
Als de dokter al d'r patiënten heeft afgewerkt komt ze nog een keer uitgebreid bij ons zitten. Ze heeft een brief gemaakt voor het ziekenhuis wanneer dat nodig mocht zijn en ze heeft zelfs Newry al voor ons gebeld, maar... daar zijn alle plekken bezet. Dus wordt het Belfast, aangezien Craigavon geen faciliteiten heeft om kinderen met besmettelijke aandoeningen te huisvesten. Maar voorlopig is het gewoon weer naar huis en met de spuit aan de slag.
Dara heeft ruim twee uur op ons staan wachten. En... we mogen 'm bellen wanneer we 'm nodig hebben, maakt niet uit hoe laat. Fantastisch. Thirs belt d'r Curves af, ik bel m'n fiddle les af en samen passen we op Hendrikje. Die nog steeds niet heeft overgegeven en nu regelmatig spuiten met water toegediend krijgt. Klinkt eng, zo'n spuit, maar er komt geen naald bij kijken hoor: ze wil niet uit de fles drinken, dus de enige manier om er vocht in te krijgen is een spuit water in d'r mond leegknijpen. MAAR!!!! Hendrikje ligt nog wat na te sudderen bij Thirs op schoot en ze weigert resoluut de fles met medicijn, maar kijkt daarna wel weer verlangend naar dezelfde fles. Weet je wat, proberen we het gewoon met water! En dat gaat wel. Uit de fles.
)
Ondertussen hebben we ook nog het vuil naar buiten weten te krijgen: morgen komt de recycle-wagen langs en we hebben voor ongeveer een jaar aan oud glas, plastic flessen, oud papier etc. opgespaard en dat ligt nu allemaal aan de straatkant. Die jongens weten niet wat ze zien morgen: ze hebben hier heel attent voor dit soort afval aan iedereen een doosje van ongeveer twee kubieke decimeter uitgedeeld...
Sorry voor het onsamenhangend relaas, ik ben op vanwege het zorgen maken, slecht slapen en kort slapen. Het zijn vreemde emoties die je zo ondergaat wanneer je kind voor het eerst ziek is en het is allemaal vrij heftig. Je moet heel erg goed je best toen niet in paniek te raken. Althans, ik wel. Voorlopig lijkt het allemaal goed te gaan: vanaf half vijf tot nu heeft ze niet meer overgegeven, heeft ze maar één poepluier gehad waar ook nog wat plas in zat EN heeft ze ook nog wat gedronken. Dus... hopelijk hoeven we niet haar Belfast. Gisteren en vandaag had ik vrij, ik dacht, joepie, leuk... Maar helaas, dat heeft allemaal anders uitgepakt. Morgen werken van tien tot zes, en dan.... donderdag weer vrij!!! Deze week een extra vrije dag vanwege de verplichte vrije dag met Pasen die ik niet vrij heb gekregen, die haal ik nu in. Hopelijk knapt Hendrikje morgen goed op, kunnen we donderdag weer gewoon met elkaar spelen :-)
We houden jullie op de hoogte.
TM - Hendrikje heeft inderdaad vanavond nog redelijk wat vocht naar binnen gekregen, vooral water. We hebben haar eerst maar beneden gehouden en iedere keer als ze wat wakker werd wat water gegeven. Rond half tien was ze echter zo ver in slaap dat ik haar toch maar op bed heb gelegd. Zelf ook niet te laat naar bed gegaan.
Woensdag 26 mei - TM
Om half zes is Hendrikje alweer wakker en neemt wat melk en water. Ze wil niet meer in bed in slaap vallen, dus uiteindelijk ligt ze bij ons in bed en slapen we allemaal nog een uur of twee. Sally komt mij om negen uur ophalen om te gaan zingen, maar ik denk dat we maar hier iets moeten doen. Ik wil de kleine niet meeslepen, daar is ze nog veel te zwak voor. Het duurt nog tot tien uur voordat ze uiteindelijk hier is, dus ruim de tijd gehad om Hendrikje haar vochtpeil op te krikken. We maken drie rondjes Mall en praten over relaties, vooral onze eigen relaties en gevoelens enzo. We parkeren nog even op een bankje als mijn rug wat zeer gaat doen van de draagzak en praten nog meer. Sally moet jammergenoeg bijtijds weg omdat ze studenten langs heeft komen. Het is ook erg jammer dat ze in augustus voor een jaar weggaat naar Graz gaat om onderzoek te doen. We hebben al afgesproken dat ik dan op vakantie mag komen!
Thuis geef ik Hendrikje weer wat vocht, maar ze is heel erg uit haar hum. Ik ga nog maar een keer naar buiten met haar in de kar, dan is ze rustig en kan ze nog wat slapen. Ik ga meteen bij Curves langs (dieetbijeenkomst door alle toestanden gemist) om mij te laten wegen en meten. Helaas, door het letten op Hendrikje heb ik niet de puf gehad om mij aan het dieet te houden. Ik heb wel veel minder gegeten dan normaal, maar ook een keer pasta (mmmmmmmmm) en ijs. 3 pond aangekomen. Nou ja, meteen maar weer het boek aanhouden en mij netjes aan het programma houden. Hopelijk kan ik ook weer snel naar Curves i.v.m. mijn rug. Hij doet steeds minder zeer, dus misschien ga ik morgen. Hendrikje is wat onrustig, maar drinkt wel steeds kleine beetjes. Nou ok, ze slikt door wat ik haar in haar mond spuit. Als Paul in z'n middagpauze langskomt, krijgt hij zelfs een voorzichtige glimlach en als ze bij Paul op schoot zit, ik ook!!!! Ondanks de aanhoudende huilbuien en het nog wel vaak weigeren van de fles (met wat voor inhoud dan ook) lijkt het toch steeds beter te gaan, gelukkig.
PE - De ochtend was erg hoopgevend: Hendrikje lijkt wat opgewekter en ze heeft honger: ze vraagt om de fles! Er wordt lustig op losgedronken en af en toe zit er zelfs weer een lachje en een gilletje tussen. Ik ga met een gerust gemoed naar het werk en merk daar goed hoe moe ik ben. Gewoon maar proberen te overleven vandaag. Het blijft gelukkig heerlijk rustig en tussen de middag ga ik nog even controleren thuis. Ook volgens Thirs zit er verbetering in. 's Avonds gaat het ook goed, als er gehuild wordt blijkt er dit keer gewoon een fles in te moeten! Honger! Dorst! Da's mooi. Moppie is weer terug. Ik werk verder aan het nieuwe design van de site van het piping festival, geïnteresseerden kunnen een kijkje nemen, maar let wel, alleen 'recordings' is een werkende link en binnen die recordings alleen 'reviews'. Ik ben er redelijk tevreden, in ieder geval beter dan wat ik er vorig jaar van gebakken had... Of niet? Reacties kun je kwijt in het gastenboek! Wordt niet echt veel gebruik van gemaakt, maar dat komt misschien ook doordat men niet weet dat je zelf ook nieuwe onderwerpen aan kunt maken. Mocht 't er raar uitzien onder Windows, laat het me dan even weten...
We zijn overigens voor ze taaim biejing overgestapt op wegwerpluiers want hier valt niet tegenop te wassen. Maar sjongejonge, je realiseert je dan pas hoeveel geld en materiaal je bespaart door katoenen luiers te gebruiken. De afvalcontainer ziet er ineens heel anders uit. Dit is ook een mooie gelegenheid om weer eens even alle katoenen luiers en de luierbroekjes gewassen te krijgen: d'r ligt een torenhoge stapel in de badkamer, met DRIE schone broekjes die ook nog helemaal gebruiksklaar zijn, wat een luxe :-)
En nog een besefmoment: dit is voor het eerst dat onze dochter een willetje vertoont. Tot nu toe liet ze zich eigenlijk alles welgevallen en wat niet volgens plan ging, ging per ongeluk of doordat ze domweg niet door had dat er bepaalde dingen van d'r verwacht werden (zoals stil liggen bij luier verschonen, stil zitten bij hapjes voeren enzo). Maar de fles werd geweigerd. Mond stijf dicht. Je kunt m'n rug op met die fles. En op de een of andere vreemde manier ben ik daar trots op. Ze heeft in ieder geval een wil. En da's goed. Ik weet 't... over een paar maanden wou ik dat ze nog gewoon willoos in een wieg lag te ronken, maar goed, laat me nou nog even in de waan :-)
Donderdag 27 mei - PE
Hendrikje is vroeg wakker, maar... vieze broek en wederom: HONGEEEEEEEEER!!!! Na broek en fles sudderen we nog wat door en na NOG een broek met mooie poep sudderen we nog verder door. Een experiment met niet aangelengde melk wordt afgestraft met een Grote Kots, maar aangelengde melk blijft erin. En ook nog in flinke hoeveelheden. We geven d'r bij beetjes van 150ml, maar daar heeft ze er voorzover ik weet nu al vier van op, da's dus ruim twee volle flessen en het is ten tijde van dit schrijven kwart over enen des middags.
De Kerbie, de doos voor het recycle-bare afval die je aan de stoeprand (kerb, vandaar) moet zetten, wordt eindelijk afgeleverd en het afval voor het grootste gedeelte opgehaald. Onder oud papier wordt hier verstaan: kranten en tijdschriften. Alles wat maar naar karton riekt wordt niet meegenomen, kunnen ze nog niet verwerken. Maar al het glas en de plastic flessen zijn meegenomen. Da's mooi. Ruimt weer lekker op. En het spul heeft dus tot mijn grote schaamte ruim een dag buiten gestaan: ze waren 't gisteren vergeten. Thirs heeft gebeld en heeft nu zelfs het mobiele nummer van de verantwoordelijke persoon gekregen.
M'n dochter heeft d'r belofte waargemaakt: we hebben weer even samen gespeeld. Er werd niet geschaterd, maar toch wel zeker uitbundig gelachen. Ze wilde weer staan en Brazil viel weer in goede aarde. Da's ons deuntje: ik lig op de bank, Hendrikje zit op m'n buik en terwijl ik Brazil zing (of eerder: la-la-la) laat ik Hendrikje dansen. Vindt ze prachtig. Oftewel, het gaat allemaal weer bijna als vanouds. Diepe zucht van opluchting :-) Trouwens, vrrrrrreselijk handig, die Berend, kejje heel mooi de fles op leggen.
Vrijdag 28 mei - TM
Trappenhuis afgeschilderd, al het wit is nu echt wit en het ziet er goed uit (al zeg ik het zelf). Hendrikje heeft weer een terugval: hangerig en zeurderig. Wil gelukkig wel drinken, maar we hebben allebei het idee dat ze nu toch best veel is afgevallen. Als Paul naar zijn werk gaat om vijf uur, blijf ik met een zielig meisje achter en dat wordt alleen maar erger. Als ik haar in bad doe (blèr), schone luier aandoe (blèr) en als ze in bed ligt, houdt het huilen niet op. Luier verschonen heeft geen zin, fles geven heeft nauwelijks zin. Elke uur wordt ze weer huilend wakker met een volle broek (echte poep, dat wel) en honger. Om half twaalf neem ik haar maar mee naar beneden en zet de slaapbank uit: dicht bij elkaar en de melk en de luiers. De hele nacht hetzelfde liedje: uurtje slapen, huilen, luier verschonen, beetje melk en/of beetje Dioralyte, aaien, uurtje slapen, huilen...
PE - Pffff. Monstersessie met Joe Burke gehad. Joe is nog van de oude stempel, hij houdt niet van e-mailen en doet alles liever persoonlijk. Joe heeft dus drie uur lang aan de lijn gehangen om de commentaren bij de foto's van z'n website door te geven. Op speakerphone gezet en zo was het net alsof-t-ie in de huiskamer was. Ik had ook nog het directe adres van de laptop doorgegeven, dus Joe kon in Galway gewoon meekijken met wat ik aan het doen was en meteen controleren.
In het hotel stond ik bij een trouwerij in Fisher 2. Het was maar 150 man, maar jongejonge, wat konden die mensen zuipen. Continu, van vijf tot één, staan bedienen. Ik heb recepties gehad van vijfhonderd man waarbij ze minder dronken. We hadden voor de verandering genoeg staff en Declan, de bar supervisor, zag na een tijdje dat het goed was en de bar, inclusief personeel, is voor de avond volledig aan mijn bezielende begeleiding overgelaten :-)
Zaterdag 29 mei - TM
Pas rond een uur of tien opgestaan om mij aan te kleden. Hendrikje slaapt nu weer en ik bel Craigavon om te vragen of dit normaal is. Ik word gerustgesteld door de zuster. Als ze weer gaat drinken, kan het nog een paar dagen duren voordat ze weer terug gaat komen op gewicht. 'Keep her warm, give her plenty of feeds, give her a good cuddle and she should be getting back in a few days'. Eventueel wat eten geven waar wat suikers inzetten (fruithapje) zodat ze wat opgepept wordt. Oe, ze is nu wakker en zegt euw. Ze huilt niet (nog niet)! Pfff, moeilijk beroep hoor, mama zijn.
Hendrikje is vandaag wat beter dan vannacht gelukkig. Eet, slaapt en poept en huilt af en toe. We gaan nog even samen een rondje stad doen, wat frisse lucht halen, maar dat heeft ze al snel gezien. Brian belt als we weer thuis zijn: ze zijn terug uit Tokyo waar Maire studeert en ze wilden langswippen. Als ze even later voor de deur staan, laat Hendrikje zich van haar goede kant zien: brabbelt en lacht vrolijk naar de wereldreizigers. Ze hebben voor ons een rechthoekig japans bord meegenomen, wit met een eenvoudige blauwe bloemtekening erop. Erg mooi (hopen dat we daar nog een plekje voor kunnen vinden). We kunnen trouwens het huisje in Bavan weer lenen in juli! Da's erg fijn, hoeven we niet op het hoogtepunt van de oranjemarsen in Armagh te zijn. Kunnen we in de huurauto van Rag ook wat boodschappen meenemen en dan lekker een paar daagjes uitwaaien op de berg!
Ik vrees het ergste voor de avond en de nacht als Hendrikje bij het badderen weer hevig begint te huilen, maar gelukkig valt ze na een extra slok melk in diepe slaap. Hopelijk kan ze (zowel voor ons als voor haarzelf) doorslapen.
Zondag 30 mei - TM
Twee keer er uit om Hendrikje te verschonen en fles te geven: het gaat dus steeds beter. Ze sliep ook in haar eigen bedje gelukkig. Vanochtend toen ik haar kamertje binnenkwam, kreeg ik een grote grijns en hoorde ik heel zachtjes tha-tha-tha-tha uit het bedje komen toen ik het grodijn openmaakte! Weer een beetje beter. Het wordt een dag met hoogte- en dieptepunten: Hendrikje is redelijk de oude, maar heeft vreselijk last van luieruitslag en moet dus weer vreselijk huilen bij tijd en wijle. Maar goed, in de namiddag, als ik de afwas doe en keuken opruim, zit ze anderhalf uur zoet te spelen, omringd door berentol, knispervogel, bakjes en rammelaar. Als ze een tijdje met het één heeft gespeeld, kijkt ze even naar het ander en trekt dat dan naar zich toe. Ik sta stiekum vanuit de keuken van haar pogingen te genieten. Als ik wat zeg, kijkt ze op en grijnst. Smelt.
Het bad slaan we over: d'r billetjes zijn te pijnlijk. Ze is ontroostbaar en ik ben een uur bezig om haar tot bedaren te brengen. Op een gegeven moment ruik ik dat haar luier weer vol is en ik leg haar op het aankleedkussen. Als de luier af is en de billen schoongemaakt, blaas ik ze droog en wat gebeurt er? Hendrikje stopt haar duim in haar mond, doet haar beentjes omhoog en valt bijna in slaap. Ach gos, de ziel. Ik moet er toch echt weer zalf op en een luier omheen doen. Terwijl ze weer hartstochtelijk snikt leg ik haar op mijn arm en wip op de geboortebal tot ze in slaap is. In bed begint ze weer te krijzen, maar ik val bijna van mijn graatje en ik kan haar toch niet meer troosten. Als ik beneden ben (het is inmiddels kwart voor acht) om te koken hoor ik het gehuil gelukkig binnen vijf minuten afnemen totdat het helemaal stil is. Morgen maar eens kijken of ik haar ergens warm kan leggen met een geplastificeerde doek onder de billen, zodat ze kan luchten én eventueel kan poepen als dat nodig is. Eerst maar eens een goed nachtje slapen.
Maandag 31 mei - TM
En een goed nachtje slapen werd het niet echt :-). Om drie uur werd Hendrikje huilend wakker. Ik dacht dat ze wel een vieze broek zou hebben. Nee dus, dus er kwam niks van verschonen en terugleggen. Ik had nog een restje melk wat ze helemaal heeft opgedronken, waarna ze inderdaad in slaap viel, voor 15 minuten. Daarna weer dikke tranen: nu wel een dikke poepbroek én nog steeds honger. Verse fles ging er goed in en mevrouw vond het eigenlijk wel gezellig zo, bij papa en mama in bed: ze kraaide en lachte en slaakte gilletjes. Ondanks dat we dat best grappig vonden, zagen we er niet de lol van in om om hlaf vijf 's ochtends al op te staan omdat Hendrikje al wakker was. Ik heb haar dus in bed gelegd, vermanend toegesproken (vond ze niet leuk) en weggegaan. De deur viel door de tocht achter mij dicht en het leek wel of dat een teken was voor haar om te beseffen dat ik echt niet meer terugkwam. Het was al redelijk snel stil. Gaaap.
Als we echt opstaan krijgt Hendrikje haar nieuwe jurk van oma Annen aan: ach, wat is ze zo een echt meisje. (foto bij 30 mei). Ik kreeg er helemaal een brok van in mijn keel. De rest van de dag is ze weer druk aan het spelen, maar moet af en toe erg huilen van de luieruitslag. Flink luchten dus en Weleda-luierzalf gebruiken. Als ze in de namiddag slaapt, maak ik gordijnen van de Ikeastof die ik voor mijn verjaardag heb gekregen: het scheelt zoveel licht, het is ongelovelijk!