dagboek • oktober
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Vroegvroegvroeg op: kwart voor zes kan ik al niet meer slapen en doe rustig aan met ontbijt en douchen. Ik moet om zeven uur bij het vvv zijn voor de trip naar Sligo. Daar is een vierdaags genealogiecongres, waar wij als vrijwilligers twee dagen van mee mogen maken (op kosten IGL). Hendrikje gaat logeren bij Joe en Joan op de barge en haal ik morgen op de terugweg weer op in Enniskillen. Ik heb eerst alle troep voor Hendrikje klaargelegd en moet dan snel op het laatst nog mijn eigen spullen pakken. Gelukkig is het niet veel: we zitten in een redelijk chique hotel en al het eten is inbegrepen. Tandenborstel, onderbroek en het infopakket, dat is het wel.
We zijn er allemaal om kwart over zeven. Barbara, ons hoofd, heeft een minibus gehuurd en zet er flink de sokken in. Ik bedenk mij alvast dat als ik Hendrikje oppik in Enniskillen, dat ik het autostoeltje ook maar moet overhevelen, want we worden flink door elkaar geschud op die Ierse B-wegen. Om tien uur komen we alledrie zo gaar als boter aan bij het hotel en horen van Barbara dat we eerst lekker thee gaan drinken met scones en de eerste lezing overslaan. Later blijkt dit het thema van het weekend te zijn: alles mag, niets hoeft. Als een lezing je niet aanstaat hoef je niet te gaan, we mogen ook Sligo in of winkelen. Nou vind ik het wat cru om dan maar het weekend te gebruiken om te shoppen, maar sommige anderen blijken daar niet zo'n moeite mee te hebben. Het is wel ontzettend vermoeiend om je ogen open te houden in een ruimte waar alleen licht op het podium is. Ik ga naar 'Irish Passenger Lists', 'Sources at the National Archives' en 'Irish Records in the National Archives in Kew, London'.
De laatste lezing houden Gladys (kamergenote) en ik voor gezien en gaan een frisse neus halen in de stad. We komen bij toeval langs een ruïne van de Sligo Abbey. Gladys verzucht dat het vast geld kost, maar het is maar 2 euro, dus we gaan toch naar binnen/buiten. We krijgen eerst een korte (het hoost en tourfröken heeft geen jas) tour door het hoofdgedeelte en worden dan losgelaten met een kaart en beschrijving. Erg indrukwekkend. We waren allebei blij dat we naar binnen gegaan waren. Daarna nog langs wat winkels om een kadootje voor de oppassers te kopen. Bij een delicatessenwinkel een theecake, jam, marmelade en honing gekocht, allemaal in Sligo gemaakt.
Terug in het hotel hebben we drie kwartier tot het eten, dus liggen/zitten/hangen we op bed. We durven niet echt te gaan liggen, omdat we bang zijn in slaap te vallen tot morgenochtend. Het eten is met alle IGL-deelnemers, uit Armagh, maar ook uit Cavan, Donegal en Dundalk. Via egg mayonaise, het meest vreemde voorgerecht dat ik hier ken: een doorgesneden gekookt ei, overgoten met mayo en een salade ernaast. Vreemd, maar erg lekker ;-). Daarna zalm met aardappelpuree met stukjes (bah) en knapperige groenten. Met zalm en broodjes red ik mij wel en toe een Schwarzwälder Kirschtorte, mmmmmm.
Na het eten bel ik Joe, ik ben erg nieuwsgierig en een beetje gespannen over hoe het gaat met de kleine. Gelukkig gaat alles prima: ze heeft heerlijk met de kinderen gespeeld, goed meegegeten met de pot en is op de barge meteen naar bed gebracht. Ik ga met een gerust hart de pub quiz tegemoet. We worden met een bus naar Strandhill gebracht, een plaatsje ten westen van Sligo aan het strand, waar we in een kroeg een pub quiz gaan doen met alle deelnemers van het congres. Ik had mij erg verheugd op een zeezicht, er niet bij nadenkend dat het om half negen nu al donker is, dus we zagen alleen witte koppen schuim, verder niks. In de kroeg is het druk, warm, maar gelukkig niet rokerig vanwege het algemene rookverbod. We doen erg ons best met een enderlandse, twee engelsen (nu alledrie in Armagh) en een Ierse, maar omdat de overgrote meerderheid van de vragen gaan over Ierland en Amerika en over genealogie uit die landen bakken we er niet veel van. Veel algemene-kennis-vragen gaan erg goed (vijfde letter grieks alfabet enzo), maar we kunnen niet voorkomen in de lage middenmoot terecht te komen. Inmiddels halfdoof van de storende microfoon en doodmoe van de lange dag, weten we niet hoe snel we op moeten staan als Barbara komt vertellen dat er een bus staat om de eerste lading mensen terug te brengen. Om kwart over twaalf in bed, heel heel erg moe.
PE - Thirs gaat heel erg vroeg weg terwijl ik nog half in coma lig, maar wanneer de wekker gaat ben ik goed uitgeslapen. Hendrikje is ook al wakker en wanneer Joe voor de deur staat om Hendrikje op te halen zijn we d'r helemaal klaar voor. Ik zet het kinderstoeltje in de auto en ja, daar gaat ze. Da's heel raar, Hendrikje in 't zitje zetten en dan de deur dichtdoen en d'r dan zo weg te zien rijden. Heel vreemd. Joe heeft me nog op het hart gedrukt dat ik me geen zorgen hoef te maken, gewoon even alle armen en benen tellen en wanneer ze bij teruggave hetzelfde aantal armen en benen heeft is alles goed. Heeft-ie ook wel gelijk in. En ze hebben zes kinderen, dus ze weten wat ze doen... Maar toch...
)
Gisteren had ik, tegen beter weten in, al een briefje op de deur geplakt toen ik naar m'n werk ging en Thirs aan het zwemmen was, voor de koerier van DHL. D'r was me verteld dat de kamera met een 24-uurs service was opgestuurd, maar na 24 uur zat de kamera volgens de site van DHL nog steeds ergens tussen Parijs en Belfast. Dus inderdaad, gisteren geen kamera...
MAAR... vanochtend, toen ik op de site keek van DHL, bleek m'n kamera in Belfast te zijn EN opgehaald te zijn door de koerier. Joepie! Dus, weer een briefje op de deur (plakband werkt trouwens erg goed als verfstripper, oeps) en wederom de buren verteld dat ze een pakje konden verwachten. Dat was een lange ochtend op het werk, van tien tot twee. Om twee uur voor m'n pauze naar huis en JA! Het briefje was weg!!! Joepie! Bij de buren (het Dental Lab: de voordeur staat altijd open en er is altijd iemand, heel handig) staat op de toonbank een pakje en die pauze was veeeeeeeel te kort. Prrrrachtig. Me na een kwartier los moeten rukken van de kamera: weer aan het werk.
Na het werk Chinees gehaald: om acht uur in de Trian zijn voor de eerste Trad at the Trian en om nou gehaast voor mezelf boodschappen te gaan doen EN te gaan koken terwijl ik met m'n kamera kan spelen... Ik besluit het ding nog niet mee te nemen naar het concert: het is allemaal nog erg onwennig. Allemaal knopjes en dingetjes en met de telelens is het zeker een ding dat je moet leren hanteren. Leukleukleuk.
Ik ben heel erg moe, maar weet me toch naar de Trian te slepen, het is het eerste concert van de alweer zesde jaargang en het is Chulrua. Vooral de violist vond ik erg goed en de gitarist/zanger zingt een heel erg mooi liedje 'Lough Melvin's Shore'. De melodie is niet erg bijzonder, maar de tekst is erg mooi, het is een gedicht van Michael Duffy (als ik het mij goed herinner) en gaat over een jongedame die er met een jongeheer vandoor gaat omdat ze door haar vader gedwongen wordt met een enorme engerd te trouwen. Ze reizen Ierland rond en een jaar en een dag na het vertrek keren ze met z'n drieën, jaja, terug naar d'r dorpje. En daar, na wat strubbelingen, worden ze met open armen ontvangen en leven nog lang en gelukkig. Nou ja! Geen moord, zelfmoord, verdronken kindertjes, vetes of andere verdoemenis?!?!? Het liedje heeft een vrolijk einde en die kun je in de Ierse traditie op één hand tellen.
Niet mee naar de sessie: moe EN ik wil nog even spelen...
Zaterdag 2 oktober - TM
Om acht uur wakker en meteen onder de douche gedoken. Als we naar beneden gaan, blijken we niet eens de eersten! Het plan is om eerst naar het Niland Centre te gaan waar de conferencie is, want er blijken wat veranderingen te zijn in het programma, en dan een plan te maken voor de rest van de dag. De eerste lezing slaan we over en gaan een stadswandeling maken. Sligo is erg mooi en leuk en gezellig. Het is één van de weinige Ierse plaatsen waar ik voor mijn lol nog wel een keer heen zou willen. Er zijn een paar hele mooie rurale stukjes in de stad, die je elders allang volgebouwd had zien staan. Vandaag redden we maar twee lezingen, we gaan om twee uur al weg.
Ik lunch al uitgebreid voor 2 uur, omdat ik in de veronderstelling ben dat we al naar huis gaan. Maar nee, het blijkt dat we nog een keer naar Strandhill gaan voor de zee en de lunch. Ik beperk mij maar tot een warme chocomel en ga dan snel naar buiten. Het weer aan zee is heerlijk: woeste wind, hoge golven en een felle zon. Ik loop heen en weer over een diep stevig strand en geniet van het feit dat ik niet naar een lezing zit te luisteren en dat ik over een paar uur Hendrikje weer bij mij heb.
Onderweg naar Enniskillen val ik in slaap en mis het punt waar ik Joe zou bellen. Op 12 km van Enniskillen dus alsnog als een gek op die kleine rottoetsjes drukken, neemt ie niet op. Pas als we zo goed als in Enniskillen zijn, neemt een vrind van ze op: Joe zit net Hendrkje te voeren, aaaah, paniek paniek! Bij het benzinestation hebben we ruim de tijd om te plassen, om wat eten en drinken te kopen of alleen maar even de benen te strekken. Als iedereen klaar is en weer in de bus zit met een gezicht van 'waar blijft ze nou', komt Joe aanrijden met een warm Hendrikje in de autostoel. Alle spullen zijn duidelijk in een wervelstorm ingepakt, maar kind en fles zijn er, dus het moet allemaal goed gaan. Oe, wat kan een mens soms behoefte hebben om te knuffelen zeg. Hè lekker, ze is er weer, dikke snotkorsten en al! Als we eindelijk thuis zijn, helemaal afgepeigerd, vind ik een overschotel in de keuken die Paulus al voor mij heeft gemaakt..... Smelt. Hendrikje valt weer als een blok in slaap en ik heb ook nergens moeite mee.
PE - Heeeeeeeeeerlijk uitgeslapen :-) Nog een beetje met de kamera gespeeld, maar voornamelijk het huis opgeruimd, was gedraaid, boodschappen gedaan en gekookt! Jaja! Thirs had asperges gekocht, alleen was het er nog niet van gekomen om die dingen ook daadwerkelijk klaar te maken. Dus ik heb voor mezelf een lekker bordje met in ham gewikkelde asperges, aardappelpuree en eier/bieslook/roomsaus gemaakt en voor Thirs heb ik er een overschotel van gemaakt, hoeft ze die vanavond alleen maar op te warmen.
Op het werk eerst bijgesprongen bij een trouwerij van een stel dat op Jamaica is getrouwd maar van wie de bruiloft bijna niet doorging vanwege orkaan Ivan. Ze hebben het toch gered en gisteravond dus gevierd, met 280 man. In m'n pauze ga ik even snel naar huis en alles is rustig: Hendrikje ligt op bed en Thirs zit op de bank. Allebei met een snotneus, moe, maar wel tevreden :-) Daarna Spires, redelijk drukke avond, maar het voelde drukker, omdat iemand anders de bar heeft voorbereid en daarbij driekwart vergeten is en ik dat tijdens het werk recht moest zien te breien. Kwart voor vier thuis...
Zondag 3 oktober - PE
Moe moe moe. Gelukkig ben ik niet de enige: in het hotel loopt al het personeel met wallen onder de ogen en te gapen. Het is een druk weekend geweest. Maar... vandaag is het doodstil. Heeeeeeeel erg rustige Carvery, ondanks dat Thirs met Hendrikje komt eten en allerlei dingen begint te vragen die we niet hebben: ice tea en toast. We zijn met z'n heel erg velen en gelukkig word ik een uur voor tijd naar huis gestuurd als beloning voor een rotklus: buiten troepjes oprapen.
Ik doe thuis he-le-maal niets, we kijken een DVD, "Breaking Glass", goed verhaal, op waarheid gebaseerd alleen af en toe wat verwarrend gefilmd en daarna heel vroeg naar bed. Ergens tussen de bedrijven door heb ik nog wat foto's van Hendrikje gemaakt, natuurlijk met De Nieuwe Kamera :-) Het blijft nog wat onwennig...
TM - Wij doen vandaag helemaal niets. Zelfs het eten besteden we uit: we lunchen in de Carvery bij Paul. Ik probeer Hendrikje wat warm eten te geven, maar ze stopt weer van alles in haar hole kies, dus uiteindelijk zit ze op een boterham te kauwen. Ze vermaakt zich prima en begint pas te piepen als we helemaal klaar zijn met eten.
Maandag 4 oktober - PE
Gisteren vroeg naar bed gegaan en erg lekker geslapen. Thirs niet... ik snurkte door d'r oordopjes heen en ze is uiteindelijk naar beneden verhuist. Mmmm, sorry. Hendrikje is vroeg wakker, maar blijft een beetje zeurderig, ze is nog erg moe, was alleen maar ppp-wakker: plas/poep/papwakker. Dus na een beetje pap en een fles gaat ze weer naar bed. Druk aan de slag gegaan met de afwas en wassen en opruimen.
Maar... als ze wakker wordt is het hek van de dam: ik een hele dag thuis met Hendrikje EN m'n nieuwe kamera. Sja... dat wil wel. Dus Hendrikje is vandaag continu gefotografeerd. Wat er nu online staat is een kleine selectie, maar ik gooi nu ook meer foto's echt weg als ze niet gelukt zijn, ze zijn te groot om zomaar voor de leuk te bewaren. Wat me ook opvalt is dat ze een ander formaat hebben, ze zijn wat breder dan de andere foto's.
's Middags boodschappen gedaan, naar de bieb en bij Sainsbury's een pak sinaasappelsap dat Thirs gisteren had gekocht teruggebracht: de uiterste houdbaarheidsdatum was juni dit jaar! Geld teruggekregen EN een nieuw pak gratis voor niks. Naar de Woolworths gegaan en eindelijk... Aladdin is uit. Er staat alleen een trilogie in de schappen, maar bij navraag aan de balie blijken de smiechten de film ook los te verkopen...
Enne.... ik heb het al eens eerder op willen schrijven maar het is zo... ummm... zweverig, weetjewel. Maar toch, ook vandaag weer: het is gewoon een plezier om met Hendrikje de deur uit te gaan. In d'r nog geeneens 1jaar heeft ze al zoveel mensen blij gemaakt: bijna iedereen die d'r ziet moet lachen, of in ieder geval glimlachen. Da's toch mooi, toch?
Voor de geïnteresseerden: hier is een plaatje op originele grootte. Let wel, het is 2.1Mb...
Dinsdag 5 oktober - TM
Werken werken. Helaas zijn er deze week twee avondevents en moet ik nou toch wel weer een keer opdraven. Ik kan alleen geen oppas vinden, dus woensdag (book launch met hapjes en drankjes) gaat niet door, maar donderdag hoef ik alleen maar in het gebouw te zijn, dus kan (en mag) Hendrikje mee. Pfff, ben benieuwd of dat gaat.
Woensdag 6 oktober - TM
Om vijf uur belt een mogelijke oppas op: ze heeft heel veel gewerkt, vandaar dat ze niet kon terugbellen. Ze kan alsnog vanavond, maar wil wel redelijk vroeg weer naar huis. We spreken af dat ik om toen uur probeer thuis te zijn. Als ik de bieb binnenkom is Sínead blij verrast: hulp! Jammergenoeg is het meeste voor en na de booklaunch te doen, waarbij ná pas om half tien begint... Om kwart over tien stuurt Sínead mij naar huis en gelukkig zie ik Tiernan, Paul z'n oude pipesdocent, net het pand verlaten. Ik kan met hem meerijden en voel mij vreselijk schuldig als ik bij thuiskomst Laura haar moeder al in de auto voor de deur zie wachten... Nou ja, wat extra centen en we praten er niet meer over! Moemoemoe.
Donderdag 7 oktober - TM
Weinig uitgevoerd vandaag: boodschappen gedaan en slaap ingehaald. 's Avonds vroeg met de taxi naar de bieb, Hendrikje geïnstalleerd na een fles melk. Wonder boven wonder valt ze snel in slaap en verloopt de avond rustig tot ze wakker wordt van het gerinkel van koffiekopjes. Ze krijst de hele boel bij elkaar en het helpt niet als ik nog de kopjes moet afwassen en de boel opruimen. Op een gegeven moement laat ik de boel de boel maar en neem een luid snikkende Hendrikje weer mee naar huis...
Vrijdag 8 oktober - TM
Verjaardagskadootje verzinnen... Nu we net de bestelling van NCT binnenhebben, lijkt het wat overdreven om nog meer te kopen. Het gaat er meer om dat ze 's ochtends in bed iets te scheuren heeft! Ze vindt de activity table en de kubus erg leuk, de blokkenwagen snapt ze nog niet zo, maar dat komt wel. De speelgoedkist is ook erg handig om de keukendeur mee te barricaderen, kijken, maar niet komen.
Alvast de boodschappen voor papa en mama gedaan, zodat ze niet meteen op een hol en een vlieg boodschappen hoeven te doen als ze hier zijn. Morgenmiddag komen ze rond een uur of drie in Armagh aan, komen dan eerst hier heen, taart eten en thee drinken. Dan installeren in de jeugdherberg en bij ons eten.
PE - Ja hallo, ik hier, dus. Even kort bijkletsen: voor de Armagh Pipers Club een monstermailing de deur uitgedaan: meer dan drieduizend e-mailtjes. Allemaal echte contacten, dus geen spam, maar sommige mail servers dachten daar anders over. Na een hoop vijven en zessen alles toch gedaan gekregen.
Met Caoimhín samen een ontwerp gemaakt voor op de t-shirts en verder met het Armagh Pipers Club onderdeel van de site. Drukdrukdruk. Natuurlijk ook veel spelen met de kamera, werken en pappa zijn. MOE!!! Ben erg aan vakantie toe en kijk er erg naar uit: volgende week gaan we naar Nederland.
De speelgoedjes voor Hendrikje zijn dus inderdaad EINDELIJK binnen en 't is mooi spul hoor. Het heeft dan even geduurd, maar het was het wachten wel waard.
Zaterdag 9 oktober - TM
Lekker lang geslapen. Vannacht even uit bed gesprongen toen ik Hendrikje hoorde hoesten en daarna enge geluiden maken. Ze had overgegeven: stukje macaroni en champignon. Niet goed gevallen. Gelukkig huilde ze niet, dus het zat gewoon dwars. Doorgeslapen tot kwart voor negen. Ze heeft tijdens het boodschappen doen voor haar doen erg stilletjes in de wagen gezeten. Toen ik haar thuis eruit tilde, hoorde ik haar de luier vol spuiten, bah. Dat heeft haar waarschijnlijk de hele boodschapronde dwars gezeten. Twee keer achter elkaar een goede broek vol en toen naar bed. Nog eventjes en dan zijn papa en mama hier en dan is ze wel uitgeslapen hoop ik.
Om vier uur rijden papa en mama voor: het vliegtuig had een vertraging opgelopen, dus een ietsje later dan gepland. Hendrikje wordt weer uitgebreid bewonderd en krijgt meteen allemaal kadootjes! Mooie kleertjes en het lieveheersbeestjesboekje dat mama en ik samen in Groningen hebben gekocht (en dat ik weer was vergeten). We eten ter verhoging van de feestvreugde alvast een stukje taart. Het zal wel een week van verjaardagvieren worden zo... Als het hostel open is om vijf uur, lopen papa en mama naar boven en blijf ik thuis met Hendrikje om te koken: zalm, worteltjes, aardappeltjes en een sausje. Paulus is inmiddels ook thuis van zijn werk en met z'n allen eten we semi-op-schoot: op Hendrikje haar IKEA-tafeltje tussen de twee banken in. Als toetje laten we de taart voor wat het is en geven papa en mama (en nu dus iedereen die dit leest) de verrassing van hun leven: de taart was helemaal niet ter ere van hun komst! Mama had niet meer nodig, ze wist het meteen: IK BEN WEER IN VERWACHTING!!!!!!!!! Papa snapte de hint niet zo, maar ging in navolging van mama ook maar staan om te zoenen. Toen ik zei: pap, ik ben in verwachting! was de verrassing en blijdschap erg groot. Nu hebben ze twee zwangere dochters! De rest van de avond het over van alles en nog wat gehad, met af en toe een verzuchting: 'nou zeg', hihihihi.
Maar goed, hoe kwam dat allemaal zo? Toen ik in september bij de huisarts was voor die tussentijdse bloedingen, heb ik een verwijzing gekregen voor de gynaecoloog. Tot nu toe heb ik daar nog geen oproep voor gekregen. Toen ik het weekend in Sligo was (beetje bloed, moe) heb ik een doosje tampons gekocht voor het geval dat. Ik heb toen ook nog tegen Gladys gegrapt: misschien moet ik ook maar een zwangerschapstest kopen. Per slot van rekening was ik sinds half augustus niet meer ongesteld geweest. Maar ja, de test op 3 september bij de huisarts was negatief geweest, dus het zou mijn tijd wel duren dacht ik. Op de zondag na Sligo hebben we friet en een hamburger gehaald bij de Chinees en ondanks dat die erg lekker was, voelde ik mij halverwege erg wee worden. (Moet ik hier ook wat van denken, nee, we hebben al zoveel testen voor niks gedaan, laat maar). Totdat ik dus 5 oktober op mijn werk een vreselijke vlaag van misselijkheid over mij heenkreeg. In mijn lunchpauze naar de drogist geraced, test gehaald, naar huis gereden. Paul vroeg al: waar bleef je nou? Toen ik met de test zwaaide was hij wat sceptisch. Zelfs toen de test zichzelf lag te ontwikkelen zei hij: 'Hendrikje en ik weten het al hoor, is niks.' Nou, mooi niet dus! Verstuiverd en giebelig een boterham gegeten en toen weer naar mijn werk. Gelukkig lag er een mailing klaar die de deur uit moest, dus ik heb de rest van de dag heerlijk zitten dromen. Thuis nog een afspraak gemaakt met de huiarts, want ik wist niet meer of ik alsnog naar de gynaecoloog moest.
Donderdag de 7e word ik door de huisarts doorverwezen naar de early pregnancy clinic voor de eerste echo. Gelukkig vraag ik waar ik in Tower Hill moet zijn. 'Neenee, het is in Craigavon!'. Ik dus met de taxi naar Portadown, best een beetje zenuwachtig. In een gebouw bij het opleidingscentru voor verloskundigen is de clinic gevestigd, vriendelijke dames. Ik ben binnen vijf minuten aan de beurt. De echo is inwendig omdat het nog zo vroeg in de zwangerschap is en de verloskundige kan in eerste instantie niks vinden. Oeps. Als de dokter erbij wordt gehaald tovert hij een donkere vlek met een lichter vlekje en ruis tevoorschijn: het allereerste begin van Truus. er is zelfs nog geen boontje te zien. Aangezien de dokter nog niks kan bevestigen, moet ik eind oktober nog eens terugkomen. 28 oktober gaan we met z'n allen nog een keer. Hopelijk is Truus dan al wel te zien.
PE - Sja, da's een verrassing hè? Projectnaam is dit keer Truus. En mochten jullie je de afgelopen tijd afgevraagd hebben waarom d'r steeds stond dat Thirs moe was en slaapjes aan het inhalen was, dat was dus door Truus! We zijn heel benieuwd, het is allemaal nog heel pril, maar de leut is er niet minder om. Overigens, Hendrikje voelt zich niet helemaal lekker: spuitpoep, snotneus.
Nadat we het bommetje hebben laten valen nog een gezellige avond gehad en pa en ma gingen weer op reis naar de jeugdherberg. Alleen, na een half uur stonden ze weer voor de deur: ze kwamen er niet in. Thirs belde meteen naar de jeugdherberg, maar er werd niet opgenomen. Pa had tijdens de afdaling in het donker ook nog een misstap gemaakt en daarmee zijn knie bezeerd. Ik heb me weer aangekleed en met z'n drieën zijn we teruggelopen naar de jeugdherberg waar John ons al stond op te wachten. Het blijkt dat het hek tegenwoordig een andere code heeft dan de voordeur en dat de code op de sleutelhanger gekrabbeld stond, maar John was vergeten dat even te melden... Maar goed, pa en ma konden naar binnen en ik kon me na niet al te lange tijd weer losmaken van John z'n gekwebbel.
Zondag 10 oktober - PE
Oh oh... Thirs is misselijk... En redt het net niet naar de badkamer, dus terwijl ik de keukenvloer aan het schoonmaken ben en opa en oma met Hendrikje spelen en er allerlei onprettige geluiden van boven de wc komen, bereid ik me mentaal voor op de komende drie maanden vol emmers, kots, opruimen, schoonmaken en het vooral niet over eten hebben. Dat kan nog leuk worden. De algemene consensus is dat het dan wel een jongetje zal worden: Thirs heeft tijdens de zwangerschap van Hendrikje namelijk helemaal nergens last van gehad.
Ik heb de avonddienst en 's avonds komen pa en ma langs in het hotel en eten in het restaurant.
Maandag 11 oktober - PE
Thirs voelt zich al wel beter, maar is nog niet helemaal honderd procent. Desondanks gaat ze toch aan het werk. Hendrikje daarentegen voelt zich NOG een stuk minder dan van 't weekend en huilt en poept dat het een lieve lust is. We hadden een wandeling gepland en een bezoek aan de protestantse kathedraal die net gerestaureerd is, maar ma sta opeens alleen voor de deur: pa ligt ziek op bed. Bibberig en overgeven...
Da's natuurlijk vreselijk sneu, maar ik bel vrolijk Thirs op d'r werk: waarschijnlijk was het helemaal geen zwangerschapsmisselijkheid maar gewoon een virusje. Als pa morgen weer redelijk fit is en Thirs zich ook goed voelt, weten we meer. Het idee is nu om met z'n drieën (ma, Hendrikje en ik) de kathedraal en Thirs op d'r werk te gaan bezoeken, maar Hendrikje is dusdanig uit d'r hum dat ik besluit niet weg te gaan. Ma gaat in d'r eentje Thirs bezoeken. Thirs komt wat later terug: ze is eerst nog met ma even pa in de jeugdherberg gaan bezoeken. Het gaat ietsje beter, maar het houdt nog niet over.
Wanneer Thirs en ma thuiskomen treffen ze mij met een sterk verhoogde adrenalinespiegel aan: Hendrikje voelt zich echt niet goed. Luier na luier verschoond, samen met rompertjes en maillots die onder de doorgelekte poep zaten. Niet fijn. Na het eten beginnen we aan de voorbereidingen voor De Grote Dag morgen: Thirs en ma gaan slingers knippen, er worden ballonnen opgeblazen (met de pomp van de zwangerschapsbal, heel slim, Thirs) en alles wordt opgehangen. Ook Hendrikje d'r stoel versieren we met slingers. We zijn d'r helemaal klaar voor.
Dinsdag 12 oktober - TM
Er is er één jarig hoera hoera, dat kun je niet zien maar dat is zij: dat hele kleine zielige meisje dat huilend in haar bedje zit. Nou, dan toch maar maar ons bed gehaald en daar nog eens gezongen. De doos met blokken wordt heeel langzaam onthuld en na wat aarzelend aan de doos te plukken, gaat ie om. Ze vindt het leuk, gelukkig maar!
Als we haar mee naar beneden nemen, zijn daar weer tranen die worden afgewisselend met verbaasde snikken. Ze kijkt met grote ogen naar de balonnen en de slingers. Ze ligt na de pap alweer gauw in bed. Paul gaat de boodschappen doen en komt terug met een schitterende lieveheersbeesttaart! Papa en mama arriveren niet veel later en zijn allebei redelijk, maar niet optimaal van gezondheid. Hendrikje krijgt haar echte verjaardagskadootjes: een alfabetraam met van die kubussen met plaatjes en letters en een boek met grootmoeders liedjes. Kan ze lekker vroeg mee beginnen! We zingen al bladerend wat liedjes aan elkaar en roepen meerdermalen: o, gaat het zo?! Van Rag en co kirjgt ze een spelletje waarbij ze puzzelstukjes moet plaatsen of weghalen, waar ze dan voor beloond wordt met een geluidje. Leuk! Vooral het kusje is erg schattig.
De andere visite komt mooi verspreid over de middag: Caoimhín en Eithne, Werner, Bridgeen en Aoife, Roisín, Dara en Ann. Hendrikje is gelukkig bij iedereen wel even wakker en vrolijk. Aan het einde van de middag heeft ze gekregen: knallige maillots, een oudroze shirt en jurk, een heel grappige rugzakje in de vorm van een koe (lijkt een beetje op een Dick Brunafiguutje), een blokboekje met een poesje erin, een kadobon voor Woolies en een houten treinbaan (yes!). 's Avonds hebben we niet echt veel zin om te koken en eigenlijk ook niet zo om te eten, dus mama en ik halen wat friet en lekkers bij de Burger King en de mannen eten een boterham.
Als papa en mama weer naar het hostel gaan, probeer ik een taxi te bestellen. Nou, dat viel niet mee. Een taxi voor vier volwassenen en een baby moet dus een busje worden en die rijden op ons tijdstip van vertrek allemaal schoolritten. Gelukkig vind ik na een half uur een man die wel kan rijden én een babystoeltje heeft, maar die dan wel een kwartier eerder wegmoet om op tijd weer terug te kunnen zijn. Zo gezegd, zo gedaan, om half zeven worden papa en mama opgehaald en dan wij.
Woensdag 13 oktober - TM
Ik ben heel vroeg wakker; vijf uur. Toch maar opgestaan, op mijn gemak nog wat opgeruimd en ontbeten. Om even over half zeven staat de taxi voor de deur. O jee, nu is ma ziek: overgeven en diarreee. De rit naar het vliegveld zit ik regelmatig met mijn vingers in mijn oren: ik moet ook altijd overgeven als ik anderen zie of hoor overgeven. Onderweg ook nog een sanitaire noodstop gemaakt. We halen het vliegveld gelukkig zonder al te veel kleerscheuren, maar mama is echt hondsberoerd. Bij het inchecken zie ik twee mannen met rolstoelen van het vliegveld voorbijkomen en bedenk dat dat voor mama wel een goed idee is: ze kan bijna niet meer op haar benen staan. Aldus mama in een rolstoel naar de gate gereden. Mama kan nog steeds niks binnenhouden en voelt zich allerbelabberdst. Als ik op een gegeven moment in het vliegtuig wakker schrik na met Hendrikje op schoot in slaap gevallen te zijn, zie ik een paniekerige papa bij de toiletten staan: mama is onderuit gegaan. Door al dat gebrek aan voedsel en medicijnen (die met eten ingenomen moeten worden) is haar suikerspiegel met haar aan de haal gegaan. Gelukkig is een dokter in het vliegtuig, die haar glucoseoplossing voert. Als iedereen over en weer in het engels vragen stelt en er drie keer vertaald moet worden, hevel ik Hendrikje over aan Paul en ga bij mama zitten. Gelukkig maar, want haar signaal dat ze naar de wc moest was nog niet opgepikt. Met een geïmproviseerd scherm kon ik bij mama blijven. Toen moesten we toch echt weer in de stoelen gaan zitten, want de landing begon. Met een fles zuurstof en wat lachjes en zwaaien van Hendrikje komt er heel voorzichtig een lachje op mama haar gezicht. Na het landen worden wij als eerste uit het vliegtuig gehaald: mama wordt ter observatie naar het medisch centrum gebracht. Ik ben al best gaar en vraag Paul of hij de luier van Hendrikje wil verschonen. Blijkt dat ze een enorme spuitluier had: alles zat onder... Arme Paul. Dan nemen we toch maar afscheid, want mama moet nog even blijven tot ze groen licht van de dokter krijgt. Op naar de volgende etappe. (Een paar keer heb ik vanuit Breda naar Annen gebeld en gelukkig was mama al redelijk snel weer de oude, zij het wat wiebeleig. Ze hebben zelfs alweer een stuk gefietst!)
Voor we de trein nemen eerst wat boodschappen gehaald: krentenbollen, eierkoeken, water en bananen. We hebben geluk met de trein: de intercity naar Brussel vertrekt bijna. Het is zo'n mooie ruime nieuwe trein. Paul vindt een prachtige plek waar de buggy naast ons kunnen neerzetten zonder iemand in de weg te staan en we zelf ook ruimte genoeg voor onszelf hebben. In Dordrecht moeten we overstappen. De conducteur waarschuwt wel dat er ook een trein naar Rotterdam gaat en dat we die dus niet moeten hebben van dat perron. Als we in Dordrecht aan komen rijden en een trein zien staan, zegt (een andere) conducteur dat dat de trein naar Breda is. We treken een sprintje, kijken niet op het klapperbord (zijn dat nou die doorgewinterde ov-gebruikers), gaan zitten en rijden prompt de richting van Rotterdam weer op. Aaaargh! Gelukkig is het een stoptrein en kunnen we er in Zwijndrecht meteen weer uit. Een klein kwartier later gaat er weer een trein naar Dort en daar weer 20 minuten later de trein naar Breda. Pfffff, we zijn echt toeristen geworden. In Breda zijn we verbaasd over hoe druk het is, en jaja, hoeveel buitenlanders er zijn! Kan je nagaan, tien jaar in Amsterdam Zuidoost gewoond en er niet van op of om gekeken, anderhalf jaar in Armagh en je bent meteen niks meer gewend! De bus neemt de lange route en ik ben blij als we eindelijk bij de Doenradestraat zijn. Ik loop inmiddels op mijn laatste benen. Oma is erg blij ons te zien. We worden meteen vergast op appeltaart en voordat Hendrikje naar bed gaat worden meteen de kadootjes uitgepakt: een rode jurk met oranje hemd en maillot, groen tuinpak met roze hemd, Nijntje badspeeltjes (met de rode vis!) en het prentenboek 'Een lief, klein, schattig danseresje'. Jemig, wat een verwennerij. Dat wordt nog proppen.
Onder het mom 'ma, ga je nog op vakantie volgend jaar zomer', laten we ook hier Truus de revue passeren. Verrassing!
We eten rode kool met appeltjes, aardappelen met jus en sudderlappen, mmmmmm. Hendrikje krijgt vooraf een beetje appelmoes, maar dat wordt niet gewaardeerd: veel te zuur! Daarna eet ze ook een prakje mee. Alhoewel ze eerst niet gecharmeerd is van de rode kool, eet ze daarna toch haar bakje bijna leeg. De eerste nacht is een huilnacht: Hendrikje wordt rond een uur of drie wakker en is niet te troosten. Steeds als ze slapend weer in bed gelegd wordt, wordt ze huilend weer wakker. Pff, uiteindelijk maken we ee fles en dat lijkt te helpen: ze drinkt hem in één keer leeg! Dan slaapt ze wat langer maar huilt toch niet lang daarna weer. Chagerijnig stop ik haar in de buggy en rij haar terwijl ik zelf in lig bed heen en weer. Hèhè, ze slaapt - in de buggy - tot een uur of half negen. Ergonomisch verantwoord of niet, wij hebben ook nog even geslapen.
Donderdag 14 oktober - TM
Alledrie goed geslapen. We doen rustig aan: lezen, computeren, slapen.
In de namiddag wil Hendrikje niet slapen hoewel ze hartstikke moe is. We doen nog wat boodschappen in het winkelcentrum met mevrouw in de draagzak, maar het mag niet baten: alles is veel te interessant! Als we terugkomen, blijkt tante Sas er al te zijn! We hadden verwacht dat ze pas om een uur of zes zou komen. Ze was wel wat beteuterd toen ze lekker vroeg kwam en wij de hort op bleken te zijn. Maar niet getreurd: Hendrikje blijft nog wakker en mag alweer kadootjes uitpakken. Het Nijntje voelboek, Op de boerderij van Leendert Jan Vis, een hele serie Teletubbieboekjes en een teletubbies-dvd. Na al deze kadootjes hebben we ook voor haar een kadootje, allen moet ze daar nog wel een paar maanden op wachten!
Vrijdag 15 oktober - TM
Stadten! Eerst naar de markt om stoffen te kopen. Ik vind mooie ribstof in herstkleuren voor 4,50 per meter en zachte fleece voor 3 euro per meter. Koopje dus! Vier kleuren van ieder en dan kan ik een stel leuke setjes maken voor Hendrikje uit de Ottobregids. Daarna door naar de Barones, een overdekt winkelcentrum. Daar naar de Nijntjewinkel, waar we van gekkigheid niet weten wat we moeten kopen en dus ook niks kopen en naar V&D. We kopen een stel boeken als kadootjes voor de kinderen van Tiggr en Net waar we zaterdag heengaan en kopen zelf de gedichten en versjes van Annie M.G. Schmidt. Daarna een hap eten in het restaurant, heerlijke pistolet met bieslookroomkaas. Hendrikje heeft het daarna wel gehad. Ma en ik gaan met haar terug naar huis en Paul gaat nog schoenen zoeken (en nog veeel meer, maar dat blijkt pas als hij 2,5 uur later thuiskomt).
Paul neemt nóg eens een berg boeken mee voor Hendrikje: Ziezo, oehoe rinkel..., Over een kleine mol die zich afvroeg wie er op zijn hoofd gepoept heeft, Beginnen met leren, eerste woordjes etc.. Volgens mij hebben we een extra koffer nodig... die dus prompt door ma tevoorschijn wordt gehaald. Gebruik ik niet meer, nemen jullie hem maar mee. Bedankt! Naderhand blijkt dat we die extra koffer hard nodig hadden. Toen alles op de 21e er in zat, stonden beide koffers op knappen!
's Avonds controleren we hoe laat de trein naar Eindhoven gaat, blijkt dat er tussen Breda en Tilburg geen treinen rijden maar bussen. Omdat we het niet zien zitten om met Hendrikje en barang in een NS-bus te gaan zitten (heen én terug) en haar opnieuw af te peigeren, besluiten we dat Paul alleen zal gaan. Jammer, erg jammer. Maar ja, Hendrikje gaat nu voor. Het arme kind wordt al wat van hot naar haar gesleept. Paul stuurt nog een emial naar Eindhoven over het gewijzigde plan.
Zaterdag 16 oktober - TM
Paul gaat er rond tienen vandoor. De dames besluiten het rustig aan te doen, maar die vlieger gaat niet op. Rond kwart over elf belt Paul op dat Tiggr het mailtje niet had gelezen voor vanochtend. Hij komt hem nu van Tilburg ophalen, rijdt dan door naar Breda om ons op te komen halen en gaan dan toch met z'n 3-en naar Eindhoven! Leuk! Na een kop koffie maken we mevrouw vast in de autostoel en met een rotvaart (niet zo fijn) rijden we naar Eindhoven. Abel is naar een verjaardagsfeestje, die komt pas later, maar Medea, Miró en Netje zijn gewoon thuis en het meteen weer dikke mik tussen iedereen. Hendrikje kijkt haar ogen uit in zo'n grote woonkamer met overal speelgoed! Eerst gaan we aan de boterham, want iedereen heeft honger. Met zelfgemaakt honingbrood en oma's wit smullen we onze buiken vol, Hendrikje inclusief. Ze pikt netjes stukjes brood van haar bordje en eet met smaak. Lief. Daarna is het tijd voor kadootjes! Kadootjes voor de kinderen, maar ook kadootjes voor ons. Een lieveheersbeestjesmuziekdoosje (toeval?), een Eric Carle-blokboek, een houten tuimelaar, een Paultje-boekje en een J&J-puzzel.
Als Abel weer terug is, vol van het partijtje waar een echte politieman op bezoek is geweest, eten we nog een stuk taart. Een superlekker Breugheltaartje: zure kersen, marsepein, kruimeldeeg mmmmmm. Hendrikje doet haar zelf taart eten van haar verjaardag nu: ze eet eigenhandig een negerzoen op. Kleffe zooi allemaal, maar erg lief en hilarisch om te zien. Hendrikje wil niet slapen in het logeerbed, misschien dat Tiggr en Paul haar wakker hielden. Ze hebben samen gespeeld, Tiggr op de cello en Paul op de viool. Dat klonk bij tijd en wijle erg goed. Ze hadden er allebei ook veel plezier in. Wie weet wordt dat nog eens een samenwerkingsverband.
Rond zessen brengt Tiggr ons weer naar huis, waarna hij weer naar Eindhoven gaat om de auto terug te brengen die Netje morgen met de kinderen nodig heeft. Daarna komt hij met de trein (en de bus) weer naar Breda voor een avondje Beyerd (biercafé). Paul fietst naar de Chinees en we eten weer eens ouderwetse Hollandse chinees.
PE - Tsja, inderdaad: op Tilburg belde ik Tiggr, om te vertellen hoe laat ik aan zou komen, had-ie m'n mailtje nog helemaal niet gelezen! En dat ik alleen zou komen, daar wilde hij helemaal niets van weten, dus is-t-ie meteen in de auto gesprongen om ons op te halen, mij in Tilburg en de dames in Breda.
En dat was maar goed ook, want we hebben een prachtige dag gehad. Hendrikje keek d'r ogen uit: allemaal kindjes en speeltjes! Het samenspel was fantastisch en verdient zeker herhaling. Het begin was wat zoeken naar de juiste snaar: Tiggr speelde een kwint en een octaaf lager dan ik. Dat octaaf had ik verwacht, alleen die kwint was een verrassing. Erg leuk...
's Avonds ouderwetse babi pangang en babi ketjap gegeten. Natuurlijk hebben we in Armagh ook Chinese afhaalrestaurants, maar dat smaakt heeeeeeeeeeeeeel anders dan in Nederland. Dus weer Nederlandse Chinees gehaald en van gesmuld. En daarna: op naar de Beyerd. Da's een hele tijd geleden, maar gelukkig, er is in de afgelopen vijftien jaar he-le-maal niets veranderd. Behalve de clientele, dan. Ik herkende bijna niemand. De bar staff was nog grotendeels hetzelfde, Jos was niets veranderd, het bier was nog steeds best en de enige grote verandering was het brouwerijtje. Want ja, de Beyerd brouwt tegenwoordig zelf bier! Drie Hoefijzers Klassiek, erg lekker!
Alleen... waarom schenken ze dat nou in van die lullig kleine glaasjes? Da's 25cl, minder dan een halve pint, en van die 25cl bestaat ongeveer een derde uit schuim. Dus twee slokken en 't is op. Ik geloof dat ik er in het eerste half uur vier op heb... M'n drinkgedrag is de afgelopen anderhalve jaar duidelijk ver-Ierst... Na de Drie Hoefijzers overgestapt op de Floreffe en 't was weer erg prettig allemaal. Lekker zitten babbelen met Tiggr, Diego en Gertie. Leuk hoor...
Zondag 17 oktober - TM
's Ochtends komen Vicky, Corné met zoontje Jeroen (in wiens bed Hendrikje heeft geslapen) en Sas op de koffie. Ook Vick en Corné hebben een kadootje voor Hendrikje: pop up friends. Zo'n geval met poppetjes die je naar beneden moet drukken en dan met verschillende knoppen weer omhoog kunt laten schieten. Succes verzekerd! Als ma 's middags wordt opgehaald om naar herdenkingsdienst/verjaardagsfeest te gaan, kruipen wij in Sas d'r autootje en rijden tegen verwachting in snel en soepel naar de Mandenmakerstraat naar pa en Ineke. Ook daar is het natuurlijk kadootjestijd! Hendrikje krijgt van opa en oma haar eerste paar echt schoenen, die we in de stad zullen gaan kopen én een heuse Nijntje-koffer voor als ze gaat logeren, een Nijntje-video, een Sinbadbeest, een boek (o-o, het is nu 26 oktober als ik dit schrijf en ik heb stomgenoeg geen aantekeningen gemaakt, ik weet het niet meer...) en nog wat geloof ik.
's Avonds aan de bloemkool met aardappel, saus en lekker vlees. Hendrikje eet weer braaf een lekker prakje mee. Als ze in bed ligt, horen we in plaats van blahblahblah, opeens de buurvrouw door de babyfoon! Snel op een ander kanaal gezet, da's best genant, ook al zei ze niks bijzonders (of misschien juist wel daarom ;-).
PE - Dat blijft toch raar hoor, bij je kleine zusje in de auto stappen terwijl je zelf geen rijbewijs hebt. Zoiets is voor grote mensen... Het Clio'tje heeft wonderbaarlijk genoeg geen problemen met Thirs, mijzelf en al onze bagage. Hendrikje rekenen we nog maar niet mee en Sas d'r gewicht is tegenwoordig ook te verwaarlozen na al dat gefitness! Dus inderdaad, soepel en snel zonder kreunende schokdempers op naar pappa en Ineke.
Het allereerste wat me opvalt is... een nieuwe auto!!! Het had een verrassing moeten blijven, maar dan moet je niet een mij onbekende Citroën voor de voordeur parkeren, dan is de conclusie gauw getrokken. Een hele mooie Xsara, die hiermee een einde maakt aan de BX-era. Op mijn allervroegste herinneringen na (een scooter en een bestelautootje) is het altijd Citroën geweest: eerst een paar lelijke eendjes, toen een GS, toen een Visa, toen de BX-en en nu een Xsara. Het veert wel wat anders, zo zonder die hydropneumatische vering, maar helemaal niet slecht.
Ook hier is er vanalles in huis gehaald om het de kleindochter helemaal naar d'r zin te maken. De punten van de glazen tafel (!) zijn zelfs afgeplakt met rode tape :-) Hendrikje wordt op een gegeven moment door drie lenzen tegelijk bekeken, het lijkt wel een filmset. Naast alle presentjes voor Hendrikje is er ook nog een ander presentje: vader heeft een CD gemaakt! In z'n jonge jaren heeft-ie in de Shamrock Four gespeeld en wel elektrische gitaar, voornamelijk Shadows en Ventures repertorium. Na AL die jaren heeft-ie de gitaar weer opgepakt en in z'n eigen opnamestudiootje een CD geproduceerd! Klinkt hartstikke goed! Ga zo door, ik kijk uit naar de volgende CD, dit keer op saxofoon!
Maandag 18 oktober - PE
's Ochtends HEEL vroeg op (of was het nou dinsdag, oftewel morgen? Ik weet het niet meer... Maar goed, in ieder geval vanochtend of morgenochtend...) : om half acht rijden we weg! Wat? Jazeker, ik vergezel vader vanochtend tijdens zijn ronde in de taxibus om geestlijk gehandicapten van hun huis op te halen en naar het dagverblijf te brengen. De ochtend begint donker en mistig, maar het klaart mooi op en de uitzichten over weilanden en bospaden zijn prachtig. Tour nostalgique.
Het is een erg leuke tour, met Harry en Frans en eeeh, Corné en nog een dame die nog vrolijk zat te ontbijten toen we aankwamen en Trudy. Naar mijn gevoel vergeet ik er een paar. Leuke rit.
We trekken het dorp in - Princenhage was en voelt nog steeds als een apart dorp - om boodschappen te gaan doen. Met Hendrikje naar de Albert Heijn! Wat me overigens op is gevallen hier in Nederland is dat bijna niemand Hendrikje een tweede blik gunt, ze is hier heel gewoon met d'r blonde haren en d'r blauwe ogen. Nee, dat is in Ierland wel anders :-)
's Middags, na de pannenkoeken!, gaan vader en ik met z'n tweeën in de auto op schoenenjacht, maar beide schoenenwinkels die we op het oog hadden (allebei De Roos, aangeraden door moeder) zijn dicht. Dan maar een rondje Breda gedaan, met speciale aandacht voor de wegenspaghetti rond Princenhage en de werkzaamheden aan de HSL.
Aan het eind van de middag gaan we naar IKEA, ligt hier om de hoek, je kan het bijna kruipen. De dichtstbijzijnde bij ons in Armagh is die in Glasgow... Ik had weer het Nijntje-winkel-gevoel: zo veel keuze dat je van gekkigheid niet weet wat je moet kopen en dan ook maar niks koopt. Nou ja, bijna niks: Thirs schaft nog (voor wel drie euro) een plastieken serviesje aan voor Hendrikje.
Het is een prachtige gelegenheid om de meegebrachte camera op andere plaatjes dan Hendrikje te richten, maar wanneer ik een foto probeer te maken van een prachtige opstelling met handgeblazen glazen, wordt me ineens gevraagd wat ik aan het doen ben. Nou, eeeeh, een foto aan het maken. Of ik daar alsjeblieft mee op wil houden. Wat blijkt: je mag in IKEA helemaal geen foto's maken. Nou ja! Stelletje, stelletje umm, nou ja!
Dinsdag 19 oktober - TM
Stadten! Alweer? Ja, alweer! Ik heb nog kleren voor mijzelf op het verlanglijstje en een winterjas voor Hendrikje. Eerst gaan we met z'n allen naar de schoenenwinkel voor Hendrikje haar eerste stappers. De donkerbaluwe schoentjes met bloemetjes die pa en Ineke op het oog hadden, blijken er niet meer in goede maat te zijn. We zien dan nog leuke knalrode schoentjes. Die zijn er wel in de goede maat, d.w.z. die als Hendrikje gaat lopen goed zullen passen.
Dan op zoek naar een winterjas voor Hendrikje. De enige echt leuke jas, een rode houtje-touwtje-jas bij H&M is in maat 80 precies goed (dus te klein voorde rest van de winter) en maat 86 is veel te groot. Jammer. Wel koop ik een leuke gebreide muts en bijpassende sjaal voor haar. Opa koopt nog een Poohknuffel die ze vastgeklampt had toen we haar in de winterjas hesen. Ook bij andere winkels zijn de jassen stom, te klein of te groot, dus onverrichter zake splits ik mij rond half twaalf af. Even lekker op mijzelf winkelen. Eerst naar een ongelovelijk leuke kinderkledingwinkel waar ze belachelijk dure kleren verkopen: Dot en Julot. Kinderkleertjes van merken als Kenzo worden daar tegen minimaal 50 euro verkocht. Prachtige kleertjes hoor, maar voor anderhalve maand draagplezier, nee. Heb wel gevraagd naar een catalogus, maar die hadden ze jammergenoeg niet. De combinaties vond ik erg leuk, lekker stoer en lief. Daarna naar Future Mamam, waar ik zowaar een positiebroek heb gevonden en naar Cora Kemperman, waar ik drie heerlijke broeken heb gekocht. Ze hebben een tailleband die omgeslagen moet worden, maar die ik omhoog sla: lekker warm en veel confortabeler. Met de broeken kon ik helaas geen shirts vinden, dus toen ben ik nog de hele winkelstraat afgestruind en alle winkels met grotere maten doorgesnuffeld. Helaas niks. Toen nog een enorm end omgelopen met een HEMA hotdog in de hand naar een winkeltje dat ik op de route naar de schoenenwinkel had gezien. En ja hoor: mooie shirts die prima bij de broeken passen en mij zowaar slanker afkleden. Helemaal gaar weer op de bus en op de Mandenmakersstraat eerst goed gegeten en daarna op bed gelegen.
's Avonds hebben we friet met satésaus en mayo gegeten, kroketje erbij, mmmmmmm. IJs toe tot we ervan klapten. Bijtijds naar bed.
PE - Nadat Thirs zich heeft afgesplitst gaan we Dante binnen: een soort Grand Café aan de Grote Markt. Het zit in het pand waar vroeger het Stedelijk Museum (toch? Het was in ieder geval een museum) heeft gezeten. We drinken daar koffie en eten gebak. En WAT voor gebak. Sjongejonge. Een eNORme punt appelgebak voor vader en Ineke en ik gaan aan de frambozentaart. Hendrikje krijgt van alle kanten wat toegestopt. Dat kreeg ze trouwens wel meer deze vakantie en zowel Thirs als ik dachten na terugkomst dat ze een beetje een buikje had gekregen... Op rantsoen dus!
's Middags gaan vader en ik op de fiets naar de schoenenwinkel: De Roos Gemakschoenen aan het Mgr Noolensplein. Even reclame maken hoor, want het maakt niet uit wat voor voeten je hebt, daar vind je de goede schoenen. Mijn voeten zijn bijna net zo breed als ze lang zijn en ik heb normaal maat 10. Dan zit ik op de goede breedte maar heb enorm veel ruimte voor m'n tenen. Nu heb ik een paar schoenen in de goede breedte (I) en zit op m'n echte maat: maatje 8. Ze zien er dan ook heel erg klein uit, die schoentjes. Ze zijn Duits en van het merk Ganter. Meneer De Roos heeft alle gegevens genoteerd, dus als ik over een tijdje zeg, doe d'r nog maar zo één (nou ja, twee in dit geval), dan is dat zo gepiept. Blij. Maar niet verrast: een hele tijd geleden, toen ik nog in Breda woonde, gingen we voor schoenen altijd naar zijn broer, op de Epelenberg. De broer heeft nu een zaak in de Wilhelminastraat.
Woensdag 20 oktober - TM
's Ochtends krijgen we nog bezoek van Chutima en Niracha, een oude bekende van pa en Ineke met haar dochtertje van vier. Laatsgenoemde is goed verkouden en hoest eens flink over Hendrikje heen. O-o, als dat maar goed gaat! Ze nemen nog een giga knuffelbeer mee, die waarschijnlijk van ze lang zal ze leven niet meer in de koffer gaat passen. We roepen extra hard naar Paul, die de koffers inpakt, die past nooit! Maar Paul zou Paul niet zijn als hij de beer er ook nog in weet te proppen. We krijgen wel extra bagagebanden mee, voor het geval de koffer halverwege de reis openbarst.
Met een auto vol mensen en bagage gaan we ruim op tijd naar het station. Dat is maar goed ook, want we lopen eerst naar het verkeerde perron (alweer!). In de trein installeren we ons eerst op de banken van het balkon en zwaaien al rijden opa en oma uit. Even later besluiten we dat het toch niet makkelijk zit, dus we hevelen de hele boel over naar beneden. We hoeven er pas weer op Sloterdijk uit, dus we hebben dan ruim de tijd om alles weer boven te krijgen. De reis is lang maar wel voorspoedig. Op Sloterdijk staan we zo bij de metro die ons naar Amstel moet brengen. Euh, van Sloterdijk naar Amstel, dacht het niet! We moeten nog een keertje overstappen op RAI of WTC. Dat gaat gelukkig ook heel makkelijk en eenmaal op Amstel pakken we een taxi naar het Archimedesplantsoen. Eva is alleen met Ida en laat ons meteen oppassen, want ze moet Anna ophalen! Wat een scheet is die Ida zeg. Nog zo'n klein frummeltje, knalrood haar, lief snoetje. En wie is er helemaal verliefd op haar? Paul! Hij ligt de hele tijd over de grond te dweilen met de camera om foto's te maken. Hendrikje vindt het wel leuk, maar is toch meer geïnterresseerd in al het speelgoed, de box en alle spullen die hier op grijpgrage handjeshoogte liggen.
Als Eva met Anna thuiskomt en Yvon en Jerry ook binnenzijn met Pien is weer kadootjestijd! Boekjes, speelgoed en knuffels worden uitgewisseld, evenals de baby's. Pien is nu ook alweer bijna een jaar en lijkt erg op haar oom Sicco: donkere krullen in haar haar. Na een gezamelijke kindermaaltijd van diverse pojes verdwijnt Hendrikje in bed. Na wat tegenstrubbelingen en onderbrekingen door krijsende buurvrouwen, ligt die vrij snel te knorren. Pien moet eigenlijk ook, maar die vindt het allemaal veel te interessant. Ondertussen eten de grote mensen tagliatelle met kip-keriesaus en champignon-pepertjes-cranberriesaus van de delicatessenwinkel met ijs toe, mmmmmmmm. Jerry en Yvon gaan redelijk vroeg weg: Pien weet niet meer wat ze wil, i.i.g. niet slapen en een eigen bed is dan de beste remedie. Eva en ik blijven nog op met Ida die lekker op schoot slaapt en of toe een slokje drinkt. Hans en Paul zitten in de keuken achter de laptop Myst 4 (?) te spelen en blijken daar tot twee uur mee bezig geweest te zijn. De vrouwen zijn al eerder naar bed. Hoeven morgen niet erg vroeg op, maar hebben toch een lange dag voor de boeg.
Donderdag 21 oktober - TM
Heerlijk geslapen. Hendrikje fungeert als wekker en we verhuizen samen naar Anna haar kamer. Anna gaat vandaag bij een vriendinnetje spelen en is al vreselijk wakker, dus er wordt druk gespeeld en gekletst. Als Hendrikje ook verschoond is, gaan we naar beneden voor pap en brood. Paul wordt als laatste wakker (surprise surprise) en als hij ook beneden is worden de laatste spullen omgepakt en ingepakt. Hendrikje wordt even tijdelijk in de box geparkeerd en vindt dat erg interressant. Dat belooft veel goeds voor onze eigen box die hopelijk de komende week arriveert.
Hans brengt ons helemaal naar Schiphol! Hij werkt eerst thuis en kan ons dan met ons hele hebben en houden bij de vertrekhal afzetten. We moeten nog een eind lopen: Easyjet heeft de incheckbalie nu helemaal aan de andere kant, maar de gates wel aan de oude kant. We zijn ruim op tijd, dus we kopen nog een Nijntje in bloemetjesjurk voor Hendrikje, eten nog een broodje, verschonen een luier en lopen dan naar de gate. De gate waar onze vlucht niet staat aangegeven... 'Dingdong (heb je dat mens ook weer), hier volgt een gatewijziging.' We moeten 12 gates teruglopen en zijn precies op het moment dat het boarden begint bij de gate. Ik wurm mij brutaal (heb een klein kind, dus het mag) naar voren en we kunnen bij het preboarden als eersten naar binnen. Ooooo, brutaal, ja jammer dan!
In het vliegtuig op Paul zijn vertrouwde plekje gezeten. We hebben drie stoelen net achter de vleugel en Hendrikje zit dit keer bij Paul op schoot, dus ik kan heerlijk slapen! Hendrikje valt ook al heel snel in slaap en als we op een gegeven moment allebei naar haar zitten te kijken en elkaar aankijken, schieten we allebei vol. Wat is ze lief hè, en helemaal van ons.... Op Belfast natuurlijk met luiertoestanden als laatste uit de bagageruimte, maar wel meteen een taxi in. De chauffeur was erg aardig, maar een beetje in de war: hij neemt een route via Lisburn. Ik vraag al snel waar hij heengaat en dan zegt hij nog: via Lisburn. Maar vijf minuten later zegt hij: o wat stom, je hebt helemaal gelijk. Nou ja, het is erg om, maar een mooie route en ze werken met vaste tarieven, dus het kost ons niets extra. Hij klets het dikke uur vol en ik ben sufgel*&^d als we thuiskomen. Het tarief is trouwens met een pond gestegen (43 pond).
Als we blij en opgelucht ons huisje binnenkomen en het antwoordapparaat afluisteren, zijn we even stil en zelfs een klein beetje in tranen. Brian vertelt dat Dave Williams, één van werelds beste pipesbouwers, en een hele lieve man bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen. Even later komt Brian zelf nog even langs (hij heeft onze open lamellen goed geïnterpreteerd: ze zijn er weer) en hij stottert er van. Hij brengt meteen een uitnodiging voor ons mee voor de opening van het WKPF in Belfast, dinsdag aanstaande. Beetje vroeg, maar dat mag hem de pret niet drukken. Paul wil wel met Hendrikje gaan, als ze vrolijk is tenminste.
PE - Dat was een vreselijke schok. Dave dood. Je denkt eerst nog even aan een foutje, een vergissing: de politie had de naam nog niet vrijgegeven. Maar het is echt zo. Allerlei gedachten gaan door je hoofd: Thirs was bezig z'n reis te boeken voor dit piping festival en ik had me op z'n komst verheugd: Dave was een, sorry, ik kan 'm niet anders omschrijven: toffe peer. Zo kom je ze niet vaak tegen, van die man ging een enorme rust uit, altijd vriendelijk, altijd een praatje. Ik stond op z'n wachtlijst voor een nieuwe set en we hadden grootse plannen met mijn set: ik wilde erg graag een enorm strak ge-design-de set en hij zag dat wel zitten en had er ook wel ideeën over. De prijs van de set konden we wel wat drukken als ik een web-siteje voor 'm zou bouwen. Maar ja, dat komt er dus niet meer van. Dus nu NOG zuiniger zijn op m'n rietje en sorry Kai, die fluit van Dave ga ik echt niet meer verkopen :-( Dave, we zullen je missen.
Edoch, laten we de vakantie (alhoewel ik nou niet het gevoel had heerlijk uitgerust te zijn na afloop) op een wat vrolijker noot afronden: iedereen heel erg hartelijk bedankt voor alle moeite en inspanning om het huis Hendrikje-klaar te maken. Bedankt voor de fantastische tijd (want, hoewel vermoeiend was het wel heel erg leuk), de gastvrijheid en de cadeaux. Enzo.
Zaterdag 23 oktober - TM
Brian staat om 10 uur voor de deur met Muireann, zijn kleindochter. Ze wil Hendrikje weer eens zien. Ze is tijdens de Halloweenvakantie een weekje bij opa en oma en gaat altijd graag met opa op stap. Brian is duidelijk nog steeds erg onder de indruk van de dood van Dave Williams. Het was een goede vriend van hem en hij speelt erg graag op de Williams set die hij sinds een kleine twee jaar heeft.
We gaan met z'n drieën nog een rondje Mall lopen. Paul neemt de camera mee voor die 'fotomomenten'.
PE - Hè, lekker, de najaarsdrukte begint weer in het hotel: veel recepties en ook vanavond weer, de Gaelic Football Association. Het blijkt bij navraag dat die club honderden, zo niet duizenden, subclubs heeft die ALLEMAAL hun eigen jaarlijkse bal willen hebben. Vanavond is het weer raak, maar.... ik mag eerst in Spires aan de slag, lekker avondje met Anne gewerkt, en om 1 uur naar beneden, naar de receptie. Om twee uur sluit de bar en ruimen we op tot drie uur. De rest van het personeel neemt nog een pint, maar ik ga naar huis: ik ben nog steeds gestopt met roken en ik weet als ik nu blijf, dan ga ik voor de bijl...
Zondag 24 oktober - TM
Rustig aan dagje. Ik wandel een rondje Mall, waar Hendrikje stuitert van het uitzicht op alle honden die daar rondlopen.
PE - RUSTIG DAGJE?!?!?!? Pfffff, veel te vroeg wakker: Thirs wist niet hoe laat ik moest werken dus maakte me voor alle zekerheid maar om elf uur voorzichtig wakker... Heel lief, maar ik kon niet echt meer in slaap komen. Aan het dagboek gewerkt en om vier uur in het hotel weer aan de slag. De bar zag eruit als na een zaterdagavond, enorme bende, en ik ben alleen met de andere Paul. Samen doen we er tot twaalf uur over (!) om alles redelijk aan de kant te krijgen voor morgen.
Maandag 25 oktober - TM
Weer werken, pff, da's weer wennen! Ben snipverkouden: nies mij een ongeluk en dan helpt het doorspitten van archiefmateriaal ook niet echt! Paul krijgt visite van Joe, Alice en May, die even een uurtje blijven spelen. Een met bosbessenlimonade doorweekte, bijna vanaf bank bebulte Hendrikje later komt Joan ze weer ophalen en nodigt ons uit om zondag bij hen Halloween te vieren. ben benieuwd! Het pakket stoffen dat ik in Breda heb gekocht komt aan! Kan ik weer naaien.
Hendrikje heeft opnieuw laat op de avond een vreselijk verdriet van de verkoudheid, die pas na veel troosten, een fles melk en wat kinderparacetamol over is. Ik slaap daarna ook slecht, kan niet door mijn neus ademhalen en heb een zere keel :-( Ik schrik wakker van de wekker.
PE - Hendrikje is ZO lief geweest vandaag. Ze heeft heel lief gespeeld, lekker geslapen en is duidelijk weer aan de beterende hand. De komst van Alice en May precies op het moment dat ik Hendrikje in bed wil doen gooit het schema voor de rest van de dag helemaal overhoop, maar... het mag de pret niet drukken.
Pipes les is heel vreemd en onwennig. De les begint om te beginnen ruim een kwartier te laat: alle pipers staan in de hal ontdaan met elkaar te praten, herinneringen op te halen en te speculeren. De dood van Dave is duidelijk erg hard aangekomen. Eamonn slaagt erin d'r toch nog een hornpipe bij ons in te stampen, maar we zijn er allemaal niet echt met onze gedachten bij... Na de les meteen naar huis en vroeg naar bed.
Dinsdag 26 oktober - TM
Zo, nou eerst maar eens recent gaan bijwerken, anders blijven we eeuwig achterlopen! Vandaag is het mooi herfstweer. Paul gaat met Hendrikje (die expliciet is uitgenodigd) naar de officiële opening van het William Kennedy Piping Festival Seizoen in de John Hewitt pub in Belfast. Hij moet om kwart over negen bij Brian en Eithne zijn, vanwaar ze met Muireann (kleindochter) en Lorcan (zoon) naar Belfast rijden. Ik maak Paul om acht uur wakker, maar hij moet zich toch haasten, want hij komt pas om half negen naar beneden. Hij moet zich dan nog douchen, Hendrikje uit bed vissen, pap geven, aankleden. Nou, ja, ik maak mij maar snel uit de voeten, ik word er plaatsvervangend zenuwachtig van!
Lekker gewerkt, maar wederom idioot veel niesbuien en heel veel mijn neus snuiten. Mijn hoofd begint behoorlijk vol te zitten, niet fijn. Vanmiddag maar wat sterker (niet-homeopatisch) spul kopen. In de namiddag bel ik naar huis om te vragen of er nog boodschappen moeten komen, en ja, goed gegokt! We eten makkelijk: pizza. Hendrikje heeft zich in Belfast voorbeeldig gedragen en alom complimenten gekregen. Bijna niet geslapen, dus hopelijk vanavond diepe stilte.
Vanavond ga ik naar genealogiecursus en Paul naar fiddleles, althans dat is de bedoeling. Als ik Hendrikje haar bad klaarmaak en ze nog wat in de triptrap zit te spelen, hoor ik opeens een enorme knal. Is Hendrikje met stoel en al achterover geklapt. Paul zat achter de computer dus die was er snel bij. Maar wat een schrik! Ik had nog zo de stoel van de tafel gezet, zodat ze zich niet kon afzetten, maar niet ver genoeg dus. Na vijf minuten hevige huilbui (ikzelf incluus) constateren we dat ze niet zelf met haar hoof op de grond is gevallen, of in ieder geval de klap niet heeft opgevangen. Het huilen was vooral van de schrik. Ik heb toch wel meteen de oppas afgezegd, ik wil nu niet weggaan. Man, wat voel je je dan rot zeg. Gelukkig was ze al heel snel weer aan het babbelen en lachen en in bad heeft ze tussen mijn benen zitten kletsen en spelen. Ik moet er niet aan denken dat ze wel met haar hoofd eerst op de grond was gekomen... Ik dacht nog: ik laat haar maar in de stoel zitten, kan ze niet bij de warme oven komen....
PE - Mensen mensen mensen, wat heb ik me een partij lekker geslapen! Zo lekker dat ik met alleen maar heel erg veel moeite om kwart over acht (niet half negen) m'n bed uit kon komen. Alles op hotel-snelheid klaargezet en ingepakt en om kwart over negen precies staan we bij Brian en Eithne voor de deur. Niets vergeten, Hendrikje verschoond, aangekleed en gevoerd. Ben helemaal trots op mezelf.
Om vijf voor elf, vijf minuten voor de officiële aanvang van de ceremonie, zijn we eindelijk binnen bij The John Hewitt. Het bleek dat Brian en Eithne nog een banner in Miltown op moest halen en Lorcan bij de tandarts af moesten zetten enzo. Maar goed, we zijn toch op tijd? Toch?
Het officiële gedeelte is leuk en gelukkig kort en bondig. De toespraken zijn erg kort, helemaal die van de burgemeester van Armagh: de goede man had vanochtend een ongelukje gehad met z'n valse bovengebit: dat was gebroken waardoor hij nu met een half plaatje rondliep en dat kon je goed horen. Aardige man overigens, maar helemaal geen burgemeestertype. Sterker nog, ik wist helemaal niet wie het was en heb voordat de toespraken begonnen lekker met 'm zitten babbelen over Hendrikje en pipes en waar we vandaan komen enzo. Eithne vertelde me ook dat de man een eerlijke, hard werkende, uit de klei getrokken boer is, van het type half zes 's ochtends op enzo.
De uilleann pipes worden gespeeld door Jarlath en Tiernan en de Highland pipes door Richard Parkes. Dat kan nog erg leuk worden, wat kan die man spelen.. Maar... eigenlijk het leukste van vandaag: dit is de eerste keer (geloof ik) dat ik er helemaal alleen langdurig ver weg met Hendrikje op uit ben geweest en het is allemaal prima gegaan. Hendrikje heeft diverse complimentjes gekregen over hoe lief en braaf ze was en ongelooflijk dat ze zo zat te genieten van de muziek. Da's mijn kleine meid :-)
Stukken later thuis dan de bedoeling was (kwart over drie) en voordat ik Hendrikje in d'r bed heb is het vier uur en belt Thirs om te vragen of ze nog boodschappen moet doen. Nou, graag. En dan 's avonds, De Klap. Dat was schrikken. En dan denk je natuurlijk "we hadden dit, we hadden dat", maar ja, zoiets gebeurt nou eenmaal en zal nog wel vaker gebeuren, maar toch, je voelt je wel heel erg schuldig. Thirs blijft thuis en ik ga naar fiddle les, die een dubbele les blijkt te zijn: Caoimhín is er niet en er was met de cursisten afgesproken dat we vandaag van acht tot negen les zouden hebben, maar dat wist ik niet en dus val ik al om zeven uur op de klep, bij de beginnersklas. Da's mooi, kan ik meteen wat van de gemiste stof van de vorige weken inhalen.
Woensdag 27 oktober - PE
Hendrikje heeft vandaag voornamelijk geslapen. Ongelooflijk. En tussen de slaapjes door is ze heel erg lief geweest. 's Ochtends was ze om een uur of acht op, maar zat om half tien alweer in d'r ogen te wrijven. Nou ja, dan maar weer naar bed. Heeft ze van tien uur tot één uur aan één stuk door liggen ronken. Schandalig gewoon. Wel een paar keer gaan kijken om te kijken of ze het nog wel deed. Het was zo lang zo stil...
)
's Middags lekker samen gespeeld en we hebben samen viool geoefend. Ging prima. Ik speelde en Hendrikje danste. En toen... kwam 's middags EIN-DE-LIJK de box!!! Jaaaaaaaaa, we hebben 'm. Hij is heel mooi en luistert naar de naam Geuther Europarc 2232. Dit ding heb ik op 1 september besteld... Pfffff... Maar, hij's mooi en Hendrikje vindt 't helemaal prachtig. Al moet ik wel even in de telefoon klimmen om duidelijkheid te krijgen over hoe je de bodem erin monteert: als je handleiding volgt vallen de houdertjes steeds uit het frame en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Bij navraag blijkt dat je die houdertjes een flinke mep met de hamer moet verkopen. Ja, DAT stond niet in de handleiding!
Donderdag 28 oktober - TM
Vandaag de dag van de scan! Om kwart over acht met een slaperig Hendrikje het pand verlaten. Bus in, bus uit, bus in en bus uit. We waren te vroeg bij het ziekenhuis, maar werden zelfs voordat het spreekuur officieel begon al geholpen. Hendrikje was net op onderzoek uit en Paul naar de wc, toen ik werd omgeroepen. Met een giebelende Hendrikje letterlijk onder mijn arm en een zwalkende kar liep ik door de gang. Gelukkig kwam Paul toen net terug! Bij de verloskundige/echospecialiste (?) dacht ik weer een inwendige echo te krijgen, omdat we zelf uitgingen van een week of 6. Maar nee, ik lag voor niks in mijn blote niksie te wachten. Ze wilde het eerst eens via de buik proberen. En plop: meteen was Truus in beeld! Met wat meten en nog meer meten kwamen we achter de verrassende waarheid: Truus is al negen weken! Zo hé, zo maar 3 weken kado! Het hartje was druk aan het tikken, de dooierzak (wordt rond week 12 vervangen door placenta, heb ik mij laten vertellen) zag er goed en gezond uit, Truus zelf deed niet veel, maar dat komt nog wel. Helemaal gelukkig en bewust dat we nu echt een tweede kind gaan krijgen, lopen we glimmend weer de kamer uit. Een afspraak voor de 14-weken scan in ons eigen ziekenhuis kunnen we via de receptie maken. Terwijl we daar in de rij staan, komt er knulletje aangelopen die op Hendrikje wijst (die haar nieuwe oudroze pak aanheeft) en vraagt: is it a boy or a girl? Nou ja, nou vraag ik je, heeft ze iets roze aan.... Anyway, de bus terug ging ook weer supersnel en we waren binnen twee uur weer binnen.
Hendrikje heeft toen een uurtje geslapen, niet veel voor het slaaptekort dat ze 's ochtends had opgelopen. Na wat pap gaan we op pad: ik moet bij IGL langs om te bespreken wat we met de computer doen die ik niet thuis mag hebben i.v.m. de verzekering. Er schijnt nog niet het laatste over gesproken te zijn, dus we houden de moed erin. Voorlopig maar proberen om op donderdag een uurtje of wat te snoepen van Paul zijn tijd. Daarna doorgegaan naar het uitzendbureau waar ze met smart op mijn werkbriefjes zaten wachten. En toen door naar het reisbureau. Voor het pipingfestival boek ik alle reizen voor de gastmuzikanten en er zijn twee vluchten die wat problemen geven. Het reisbureau is, zoals Caoimhín al had gezegd, erg goed. De vrouw die mij helpt is een uur bezig geweest met het uitzoeken van de beste verbindingen en prijzen. Uiteindelijk (toen Hendrikje het al een tijdje zat was en al aan de Halloweendecoraties begonnen was) is alles goedgekomen en ben ik doodop naar huis gegaan. Hendrikje na een fles in bed gelegd, maar helaas gunde ze mij niet een middagdutje. Ze heeft anderhalf uur liggen kletsen en piepen, terwijl ik beneden op de bank lag te sudderen. Toen maar gaan koken. Als Paul even in zijn pauze thuiskomt, kijken ze samen het Peekaboospel van de Teletubbies, zodat ze rustig is tot de gnocchi met tomatensaus. We eten allebei met smaak (Paul haalt straks chinees) en Hendrikje speelt daarna nog wat op het droge en in het natte. Als ik haar in bed een J&J-verhaaltje voorlees, gaat ze naast Berend liggen en knippert eens lief met haar ogen. Niks meer van gehoord.
Vrijdag 29 oktober - TM
Vandaag ben ik niet zo lekker, beetje misselijk, pijn in mijn hoofd. Toch gaan we 's middags de stad in en lunchen bij Café Papa. Hendrikje houdt zichzelf bezig met een witte boterham en wij met lekkere panini's. Dan een rondje huisarts en Gordon's om nieuwe luierbroekjes op te halen. De oude zijn door onvoorzichtig drogen (ahum, mijn schuld) niet meer 'water'-dicht. Ik breng ook nog een groot pak voor Rag naar het postkantoor met allerlei babyspulletjes die ik indertjd heb geleend en die zij nu weer graag terug heeft voor nummer 3. Gelukkig wist ik al door wat kerstpakketten vorig jaar dat het erg duur zou zijn, en ja, 28 pond! Nou ja, wat we allemaal hebben uitgespaard door het lenen is veel meer, dus het pak is onderweg zus!
's Avonds zou ik eigenlijk naar een concert gaan, maar 1. ik had geen oppas kunnen vinden en 2. ik voel mij eigenlijk helemaal niet in de stemming. Ik blijf dus lekker thuis en lees Hendrikje wel 3 J&J-verhaaltjes voor als ze om kwart over acht luid huilend van zich laat horen. Eerst een flesje, waarna ze als een wervelstorm over het bed kruipt, dan in bed voorlezen. voorlezen. voorlezen. Uiteindelijk laat ze zichzelf in de armen van Berend vallen en kijkt met lodderogen naar mij. Muziekdoosje aan, verder niks meer gehoord.
Zaterdag 30 oktober - TM
Nog steeds een beetje misselijk en hoofdpijn. Vroeg boodschappen doen, want het is morgen Halloween en ik verwacht nog een hele boel late winkelaars. Samen met moppie ingeslagen: ingrediënten voor een appeltaart, 3 flessen diet Coke zonder caffeïne, eten voor vanavond en water. Daarna wil Hendrkje alweer naar bed. Jammer, want zo we missen een hondenshow op de Mall die om half twaalf begint. Ook missen we een apple festival tour om twee uur. In de krant van afgelopen week stond een heel programma van het festival dat gisteren en vandaag is. De tour gaat door de boomgaarden hier en naar een restaurant waar allerlei appelproducten geproefd en gekocht kunnen worden. Maar dat lees ik dus pas om half twee. Misschien dat er volgende week nog zo iets is. Het zou leuk zijn dat met z'n drieën te doen.
's Middags nog een oventhermometer gekocht, want onze oven wordt volgens mij veel warmer dan hij met het lichtje aangeeft. Met Hendrikje bij de bibliotheek naar een blaaskapel staan luisteren, die soms erg goed en soms vreselijk vals speelt. Op een gegeven moment kon ik het niet meer aanhoren: één cornetspeelster zat er zo naast dat iedereen wat lacherig beleefd bleef staan maar eigenlijk heel hard weg wilde hollen.
Zondag 31 oktober - TM
Laat op: Hendrikje had heel vroeg al zo'n natte broek dat ze huilend op ons zat te wachten. Met een droge broek weer verder geknort. Nu ligt ze alweer drie uur te slapen, terwijl ik de afwas heb gedaan en de appeltaart heb gebakken. De oven is inderdaad niet betrouwbaar: als het lichtje aangeeft dat hij tot 120 gradn is voorverwarmd, geeft de thermometer al 210 aan... Met wat heen en weer gedraai krijg ik hem op de juiste temperatuur en de taart lijkt erg goed gelukt, mmmmmm.
Om vijf uur worden we opgehaald door Joe, bedje gaat mee. We zullen wel zien of we die gaan gebruiken. Ook mee gaan: appeltaart, slagroom en echte Hollandse gemberkoek. Bij Joe en Joan is het huis versierd en staat de keukentafel vol met versieringen voor de kinderen. Ann Marie, collega van Ann (van Dara) komt ook met haar gezin, dus we hebben op het hoogtepunt tien kinderen rondhollen/kruipen. Hendrikje vindt het weer geweldig en lacht naar iedereen en komt bij iedereen buurten. Ook wordt haar van alle kanten hapjes toegestapt en knaagt ze eigenhandig op achtergelaten appel. Als de kinderen gaat 'trick or treat'-en gaan de grote mensen aan de appeltaart, mmmmmm. Rond half acht begint Hendrikje haar evenwicht te verliezen en bonkt met haar hoofd op de grond. Naar bed, naar bed zei Duimelot. Wonder boven wonder is ze na een halve fles meteen in slaap. Als de kinderen terug zijn, worden er griezelverhalen verteld. Sommige zijn best een beetje eng, anders grappig griezelig. Ik ben zo gaar dat ik de laatste verhalen al niet eens meer kan volgen. Om half naar huis met een verbaasd Hendrikje.