dagboek • december
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Joehoe!!! Kathrijn is een half jaar én is op een paar flessen na volledig geborstvoed!! Ben supertrots op mijzelf! Ik heb al rijstebloem in huis gehaald om haar de eerste hapjes vast voedsel te laten proeven, maar eigenlijk heb ik daar nog helemaal geen zin in ;-).
Nog een keer joehoe! Hendrikje heeft vandaag voor het eerst een plas op de po gedaan! Ze zit nu elke dag zo'n vier keer op vaste tijdstippen en soms wat vaker op de po. Het zandlopertje dat aangeeft hoe lang je je tanden moet poetsen wordt hiervoor ook twee keer omgedraaid. Toen die 1 keer was leeggelopen en ik de badkamer aan kant maakte, hoorde ik opeens water lopen. Water? Nee, een hele grote plas! 'Oh' zei Hendrikje en keek wat paniekerig. Maar ik wilde haar geruststellen en gaf allemaal complimenten. Mooi niet hè. Nee, nee, nee, Henkieje luier. Ik ben toen maar in stilte gebarsten van trots en heb de luier weer omgedaan. Rustig aan doen dus met die potty-training en de eerste fase wat langer rekken. Als ze nog zo gehecht is aan die luier moeten er meer boodschappen in de pot belanden voordat ik de luier uitlaat. Want is de luier eenmaal uit, dan gaat hij (behalve voor de middagslaap en de nacht) niet meer aan. Ik moet er zeker van zijn dat er een goede kans inzit dat ze in een aantal dagen op de pot kan plassen en poepen. We zullen zien!
Het loopt naar sinterklaas toe en vandaag komt er een pakje met snaai en pakjes binnen. De Sint heeft tijdens zijn bezoek aan Breda kans gezien voor ons een verrassingspakket samen te stellen! Speciaal voor Hendrikje zit er een boek bij over het sinterklaasfeest zodat we haar iets kunnen vertellen met plaatjes erbij. Vijf december laat ik haar d'r schoen zetten en zes december krijgt ze nog wat kadootjes en lekkers en dat is het dan voor dit jaar. Waarschijnlijk ontkomen we er niet aan dat we hier meer kerst gaan vieren: heel Noord-Ierland is al vanaf september bezig met de voorbereideningen. De krant: nog 7 weken tot de kerst. Mensen op straat: ben je al klaar voor de kerst? Ik word er chagerijnig van! Wij hebben zelfs al naar de prijs van een boom geïnformeerd. Nu kopen is goedkoper en dan heb je er tenminste eentje. Optuigen doen we dan pas de 21e, op midwinter. Diverse huizen hebben al sinds een paar weken de lichten langs de dakpannen en de boom in de woonkamer...
Hendrikje verzint zelf woorden en ze brabbelt onze slechte woorden na. Mandarijntje wordt Henkierijnte als zij er een wil, paparijntje als Paul er eentje eet en natuurlijk de enige echt mamarijn is voor mij ;-). Ik heb de laatste week goed opgelet het f-woord niet meer zeggen als ik op een autootje ga staan of uitglij over een Fimbleblaadje. Het blijft netjes 'AUW'. Ik geloof dat Hendrikje zich inmiddels ook beperkt tot BOEM AUW, want je geneert je toch kapot als je kind zulke woorden zegt. En dan besef je eigenlijk hoe makkelijk we lelijke woorden gebruiken, ahum. Naast onze papegaai klinkt er tegenwoordig ook nog een ander geluid in huis: ons Kathrijn begint opeens te praten! Wahwahwahwah en dat wel een paar uur lang. In zichzelf, totdat je wahwahwah terugzegt, dan krijg je een ondeugende grijns en een persoonlijk wahwahwah.
Overigens, we hadden een woeste nacht, Kathrijn en ik. Allebei snipverkouden. Kathrijn kon de snot maar niet kwijtraken, noch met de snotzuiger (bij gebrek aan een frisser woord, maar het dekt precies de lading) noch met Otrivin. Daardoor kon ze niet goed drinken, waardoor ze nog meer ging huilen. Afijn, half elf naar bed, half twee eindelijk in slaap. Toen had ik eindelijk haar neusje helemaal leeg en dronk ze alsof ze een week door de Sahara had gekropen: klokklokklok. Gelukkig heb ik Paul kunnen overhalen zelf Hendrikje klaar te maken morgen voor Joe Jingles, dus ik kon uitslapen.
Vrijdag 2 december - TM
Helemaal nog niks gehoord van de bibliotheek... Is dat goed of juist niet? Als ik maandag nog niks heb gehoord, stuur ik Carol een mailtje. 's Ochtends druk gedagboekt en wat aan het huis gedaan. Als Hendrikje slaapt, doe ik boodschappen met Kathrijn in de draagdoek. Dat doe ik ook niet meer voor mijn lol. Het lijkt alsof ik, als ik met de draagzak loop, verplicht ben naar iedereen te lachen en bij elke willekeurige voorbijganger moet stilstaan om aan Kathrijn en de draagzak te laten frunniken. Laat mij! Is gewoon een transportmiddel! Ben geen circusattractie! Krijg ik ook nog een zere rug. Bah, moet ik toch de kar blijven gebruiken.
Van Rag een pakketje gekregen met o.a. de Allerhande. Lekker! Van het weekend speculaasbrokken maken en taaitaai! Het plan is om Hendrikje zondagavond de schoen te laten zetten en maandagavond nog wat kleine kadootjes te geven. Helemaal af natuurlijk met chocolademelk en snaai.
Van Brian en Eithne, die meteen na het festival een week naar hun huisje in Italië zijn geweest, krijgen we een tas met grappa, echte Parmezan, gedroogd eekhoorntjesbrood en een Italiaanse krentenbroodcakegeval, mmmm. Ik haal er arborio rijst bij en maak een hele lekkere, smeuïge risotto. Na het eten wil ik een film kijken, maar blijk daar geen geduld voor te hebben en lig om kwart voor tien al in bed! Heerlijk geslapen tot half vijf, dan voeden en weer verder slapen.
Zaterdag 3 december - TM
Hendrikje en ik hebben een rustige ochtend: ik rommel in het huis, we knutselen wat, en leggen de treinbaan uit. Samen pakken we het kado voor Kaytlin in (ja, zo wordt haar naam echt gespeld). Als Paulus wakker is eten we met zijn allen een boterham en restjes van eergisteren. Hendrikje gaat vanmiddag naar haar eerste verjaardagspartijtje. Kim had besloten dat in Gulliver's Island te geven, die binnenspeeltuin: geen gedoe thuis en geen rommel. Om kwart voor twee duw ik de kar naar boven en kom klokslag 2 uur binnen. Ik zie al grote kindermassa's in- en uitlopen en vrees het ergste. Bijde balie weten ze niet of Kim er al is, dus ik ga binnen kijken. Wahoe, wel honderd kinderen die allemaal krijsen en gillen en hollen. Daar moeten wij én een ander partijtje dus nog bij. Ik vlucht terug de hal in, waar Kim met ouders en Kaytlin en Chelsey net aankomen. Hendrikje zit al te mopperen in de kar en te wriemelen: ze wil eruit. Kim moet zich eerst aanmelden en stickers uitdelen. Dan mag iedereen los.
Ik had gedacht dat Hendrikje geïntimideerd zou zijn door al die kinderen en al die herrie, maar nee hoor. Schoenen uit, kusje/ nee, geen tijd voor. En weg was ze. Lekker ding. Ze speelt en gilt voor zichzelf. Ze is wel helemaal op en komt met dikke rode wangen af en toe op mij afgehold om wat te roepen met een grote grjns en vervolgens hoofd-eerst de ballenbak in te duiken. Kathrijntje vermaakt zich ook: eerst al bij de moeder van Kim op schoot, toen met een bal spelen en toen slapen in de kar. Na een uur spelen mogen we naar een andere ruimte waar friet, worstjes, chips, verjaardagszak, snoep en taart op ons wachten. Kaytlin kreeg trouwens zoveel enorme grote cadeaux, dat ze meteen een pendelservice moest opstarten naar de auto. Wij deden daar ook aan mee met die grote doos duplo. Tijdens het eten in gesprek geraakt met een jonge vrouw die met een Turk getrouwd is en in Turkije woont. Haar dochtertje van 18 maanden wordt ook tweetalig opgevoed. Het was erg leuk om het daar eens met iemand over te hebben. Als het feest over is, krijg ik van Kim de restanten chips en goodie bags in de kar gepropt. We lopen helemaal rozig naar huis.
Thuis gewacht op Paul die boodschappen had gedaan. Hij heeft twee kaartjes gekocht voor het concert in het theater van Niall, Cillian en Caoimhín!!! Joepie! Enenen, Joann kan oppassen, al vroeg DUS gaan we vóór het concert uit eten bij Uluru, een nieuw Australisch restaurant op Market Place. Heb ik zin in!!!! Vanavond heel makkelijk pizza gegeten.Na het eten gaat Paul werken en wij lopen nog een rondje Mall. Hendrikje zwalkt helemaal van de slaap en laat zich het laatste stuk rijden.
's Avonds bel ik Brian om sterkte te wensen: die krijgt maandag een knie-operatie en daar is hij niet zo blij mee. Hopelijk kan hij vrijdag bij het concert van zijn zoons en de opening van de tentoonstelling van zijn jongste zoon zijn. Zou wel heel sneu zijn als hij dat moet missen.
Zondag 4 december - TM
Bakdag! Vandaag ga ik mij wagen aan de speculaasbrokken en de taaitaai. Eerst de hele afwas gedaan en toen aan de slag. Zowel het deeg voor de speculaas als de taaitaai moet in de koelkast om te koelen, dus ik heb tijd tussendoor om het dagboek verder te schrijven. De speculaas smaakt niet naar speculaas jammergenoeg, maar de taaitaai is wel lekker. Later op de avond, als de taaitaai is afgekoeld, wordt het wel erg hard :-(. Misschien dinsdag voor de toddler group maar gewone koek en snoep kopen (heb tea duty met Kim).
Als Kathrijn in de vroege middag na een voeding en veel aandacht ligt te mopperen, besluit ik haar maar boven in bed te leggen. Dat is voor het eerst dat ze overdag in bed ligt. Eerst wordt er gehuild, maar als ik haar over haar rug aai, zakt ze snel weg en slaapt ze 3(!) uur. Om half vijf ga ik kijken, want ik vind het eng worden. Gelukkig beweegt ze dan net. Ze eet een worteltje mee. Nou ja, ze zuigt wat op een wortel en vindt het bere-interessant. Ik hijs beide dames in pyama, maar hou Kathrijn toch nog even beneden. Als Hendrikje een uur op bed ligt, breng ik Kathrijn naar boven. Ook nu eerst druk gemopper en gehuil, maar met een warme hand op haar rug, laat ze zich toch verleiden tot slapen. Nu zit ik dus helemaal alleen beneden en heb het gevoel dat ik nog úren in mijn avond heb (terwijl het al tien uur is). Ik heb nu in ieder geval het dagboek weer bijgewerkt. De foto's van het festival, inclusief die van de meisjes, komen later pas, omdat Paul die in 'raw format' gemaakt heeft en nog bewerkt moeten worden. Er zijn wel wat andere foto's bijgekomen. Een beetje donker, maar dat komt doordat ik die nieuwe camera nog niet snap.
Maandag 5 december - TM
Gisteravond heeft Hendrikje haar schoen mogen zetten. Ik heb uit het grote sinterklaasboek voorgelezen en bij het plaatje van de kinderen bij de haard al zingend bij hun schoentjes heb ik gevraagd of ze dat ook wel wilde. Huh? Of je ook wel een kadootje in je schoen wil hebben. Ja! Nou, pak je schoen maar dan. In pyama, met fles in de hand naar de gang gehold, maar daar was het donker. Ik moest komen helpen om de schoenen te pakken. Ze wilde alleen geen schoenen, het moesten de laarzen worden. En die gingen eerst aan. Nog een keer op het plaatje gewezen en toen de laarsjes voor de open haard gezet. Samen sinterklaas kapoentje gezongen en toen naar bed. Toen al gniffelend de Bredase chocladeletter in de één en de raamstickers die we in augustus al gekocht hadden in de ander. Zo lief!
Vanochtend was het tweede wat ik vroeg: zouden je laarsjes er nog staan? Ze keek eerst moeilijk, maar toen ik haar herinnerde aan de laarsjes en het kadootje begon ze toch te glimmen! Beneden om de slaapbank heen gespeurd naar de laarsjes. Ze maakte allemaal geluiden van tevredenheid, tijdens het uitpakken en bij het ontdekken van het kadootje. Chocola is natuurlijk altijd goed en de raamstickers zitten nu al de hele dag op het voorraam. Een volledige boerderij met beesten, planten, bloemen, mensen. Vanavond krijgt ze nog wat kleine dingen: twee boeken die we al een tijd op de komt-altijd-nog-van-pas-stapel hebben liggen, een spaarkoe en als het lukt een placemat met Thomas de tank engine.
Als iedereen gepikt en gedreven is, ga ik langs de bank om Paul zijn salaris en een cheque te storten en om Kathrijn haar trust fund te openen. Het eerste lukt, het tweede kan niet, dat moet schriftelijk gebeuren. De cheque die we van de overheid gekregen hebben van 250 pond moet mee en dan krijgt ze een trust fund waar ze pas op haar 18e verjaardag bij mag. Daarna lopen we naar de Lidl. Hendrikje loopt heel goed mee, maar moet vlakbij Gildernews (voorheen Northern Bar) opgeven. In de kinderwagen gaat het ook een stuk sneller! Bij Lidl zoek ik naar sinterklaassnaai, maar vind alleen speculaas. Dan maar speculaas en gewone koekjes voor morgen. Voor vanavond haal ik chocola om chocolademelk van te maken. In de winkels naast Lidl zoek ik naar een spaarpot en place mats, maar helaas. Bij de speelgoedwinkel hebben ze wel een spaarpot die je zelf kunt beschilderen, maar die ziet er niet mooi uit én een giga pastic spaarpot die zegt hoeveel je er in doet :-(. Op naar de cadeauwinkels in Scotch Street. Hendrikje is moe en heeft honger en degenen die ons staande houden voor een praatje krijgen een snauw. Mag ook wel, want iedereen vraagt óf of we al klaar zijn voor de kerst óf of santa komt? Arme kinderen hier worden toch helemaal dol van die kerst. Zal voor veel wel een teleursteling zijn als het eenmaal zover is: spruiten met kalkoen en stuffing (jach) en dan een gebreide trui van oma ;-).
Op het moment (kwart over vier) liggen beide dames bóven te slapen, joepie!
We vieren toch een beetje Sinterklaas. Het avondeten bestaat uit biefstuk met witbrood en aardappelsalade en bitterkoekjespudding toe. Als Hendrikje onder de douche staat, maakt Paul de chocolademelk en zet de mand met cadeautjes voor de haard. Ook de laarsjes komen er naast te staan met een mandarijn in de één en de chocolademuntjes in de ander. Het duurt even voordat Hendrikje de mand ziet staan, maar als ze het ziet.... Glimglimglim. Ze moet wachten tot Paul klaar is en dat doet ze ook netjes. Wel kijkt ze steeds vol verwachting en verbazing naar de pakjes terwijl ze zo'n beetje met haar ene been staat te zwaaien. Paul serveert een verrukkelijke chocomel met slagroom, nog nooit zo'n lekkere chocomel gedronken. Superzwaar, ik krijg maar 3/4 op. Hendrikje mag nu de pakjes openmaken maar durft niet. Ze staat schaapachtig te lachen en met haar handjes aan haar pyama te plukken. Papa Paul moet er aan te pas komen. Dan is het scheuren geblazen. De boekjes zijn leuk, maar de spaarpot is toch wel het leukste! We vonden het allebei erg leuk om toch iets aan Sinterklaas te doen. Heel erg Nederlands en heel simpel. Als je had gezien hoe Hendrikje haar ogen glommen...
Allebei de meiden eerder naar bed dan wijzelf en weer lukt het om ze binnen een half uur slapend te krijgen. De tweede helft van de nacht is met Kathrijn wat onrustig, dus houd ik haar maar bij mij. Dat slaapt ook wel lekker, hand in hand met je dochter ;-)
Oktober, November, December - PE
Hee hoi hallo. Jazeker, ik doe het nog, hoor, en ik heb ook nog steeds handjes om mee te typen. Alleen tijd, hè. Maar.... daar beginnen we nu meer van te krijgen: Kathrijntje slaapt tegenwoordig boven. 's Middags (zoals nu) tegelijk met Hendrikje en 's avonds ook steeds vroeger. Zodat Thirs en ik weer wat meer tijd samen hebben, zo op de avond enzo :-)
Ik zal proberen het redelijk kort te houden allemaal, want ik heb een heeeeeeele tijd in te halen en al die korte stukjes bijelkaar worden toch nog één lang stuk. Ik begin maar op vrijdag 28 oktober: de dag van mijn ontslag. Het was de laatste tijd al niet meer echt lekker werken in het hotel: het goede personeel (dat ergens anders een baan kon vinden) ging massaal weg waardoor de al flink hoge stress alleen maar toenam. Het drukke seizoen in met jong onervaren personeel dat geeneens getraind wordt (dat kost tijd en dus geld) was niet echt een leuk toekomstbeeld. De voorwaarden voor het personeel werden alleen maar slechter en alles, maar dan ook alles, ging achter slot en grendel, ook niet echt een teken van vertrouwen in het personeel. Dus toen Barry mij weigerde de week van het Piping Festival vrij te geven was dat de spreekwoordelijke druppel. Ik had het er al eerder met Thirs over gehad en zij zei dat ik moest doen wat ik vond dat ik moest doen, maar ook dat ze niet graag in mijn schoenen zou staan. Het is nogal wat, met een gezin je baan opzeggen zonder dat je al zekerheid daarna hebt.
Ik had Barry het alternatieve rooster gegeven en dat was niet goed genoeg: hij had me voornamelijk het weekend nodig. Dus toen de ontslagbrief uit de binnenzak gevist en overhandigd. "What's that?" was de reactie. Op mijn antwoord "my notice" heb ik alleen "That'll do" gehoord en de verdere twee weken van m'n opzegtermijn heeft-ie bijelkaar drie woorden tegen me gezegd. Zoë deed ook alsof d'r neus bloedde, wat mij in mijn keuze heeft gesterkt. Voornamelijk de reacties van 'mijn' personeel waren wel hartverwarmend: geschokt en iedereen vond het erg jammer. Het is wel erg goed geweest voor m'n ego :-) Tijdens het exit-gesprek (dat ik zelf heb aangevraagd) nog even duidelijk gemaakt wat (of eerder: wie) de voornaamste reden van mijn vertrek was. De laatste verhalen (december) zijn overigens dat er nog een paar 'oude' krachten zijn opgestapt, dat er ineens een dikke enquete onder het personeel verspreid is over hoe het werken is in het Armagh City Hotel en dat het management plotsklaps een stuk vriendelijker tegen het personeel geworden is. Misschien is er dan toch een kwartje gevallen...
Maar goed, op zoek naar een baan dus! Meteen op de zaterdag Armagh rondgegaan en zes CV's achtergelaten: Zio (het Italiaanse restaurant), Manor Park (het Franse restaurant), De Averell House, Stage Bar (in het theater), Uluru (Australisch restaurant) en Charlemont Arms. De laatste voelde eigenlijk meteen het beste. Bij Manor Park werd me meteen een baan aangeboden, voornamelijk omdat ik Nederlands ben, lees: niet-Iers. De Ieren hebben een wat andere opvatting dan Europeanen (nee, Ierland hoort hier nog steeds niet bij Europa) wanneer het gaat om 'hard werken' en de Nederlandse werkhouding sluit wat beter aan bij de Franse. Maar... ik werd wel gewaarschuwd: het is heel erg hard en lang werken, niet echt iets voor een family man. Samen met de wat ondoorzichtige financiële toezeggingen die me gedaan werden maakte dat dat ik deze baan als reserve hield: als het Charlemont en het theater nou niets zouden worden, dan kan ik in ieder geval hier nog aan de slag.
Op donderdag (we zitten nu op 3 november, geloof ik) had ik een gesprek met Judith en Helen Forster in het Charlemont. Ze zijn de dochters en kleindochters van de familie Forster die eigenaar is van het hotel, oftewel de huidige heersende generatie. Het gesprek ging heel erg goed, ik voelde me erg op m'n gemak en eigenlijk meteen al thuis. We zaten met z'n drieën op één lijn over het hoe en wat van een hotel/bar/restaurant en ik ging met een goed gevoel naar huis. Maar... het liefst wil ik eigenlijk bij de Stage Bar aan de slag. Niet zozeer de stage bar zelf, maar eerder bij een andere tak van hetzelfde bedrijf: outside catering. Da's de zwaarste tak van de horeca, maar ook de bevredigendste: komen, opbouwen, het evenement zelf, afbouwen en weer vertrekken. Dit bedrijf doet Grote Evenementen van veeleisende klanten. Het gesprek bij het theater was heel kort, onderbroken door telefoongesprekken en met een man die over je schouder kijkt als-t-ie met je praat, naar wat of wie er na je komt. Zo iemand voor wie het heden niet snel genoeg plaats kan maken voor wat erna komt. Niet echt lekker. Hij was wel in me geïnteresseerd, had goede verhalen over me gehoord ('you come highly recommended'), maar hij hing ook een wat warrig verhaal op over iemand die voorrang zou krijgen. Na een telefoontje op een hele vroege dinsdagochtend kreeg ik te horen dat die andere iemand inderdaad voor de baan ging, maar via via (Armagh is niet zo groot en binnen deze branche kent iedereen elkaar) kreeg ik te horen dat een ex-collega van me die nu bij het theater werkt mij buitengehouden heeft. Hij voelde zich bedreigd en heeft een verhaal opgehangen waardoor ik de baan niet gekregen heb. En da's maar goed ook, want ik heb het heer-lijk naar m'n zin bij het Charlemont.
Het is volledig anders dan het City Hotel. De meeste klanten zijn vaste klanten, bekend bij de voornaam en ook wat ze drinken (en vooral waaruit) hoor je te weten. Soms is het druk (bistro, zaterdagavond), maar meestal heb je alle tijd van de wereld. Wat uit alles blijkt. Alle flesjes staan netjes in rechte rijen op de plank, etiket naar voren. Alle glazen worden gepoetst. Alles heeft z'n eigen plek. Alles is oud tot heel oud en versleten, maar wel goed en liefdevol onderhouden. Het heeft karakter. Het is echt een klein familiehotel waar iedereen elkaar kent, zowel personeel als klanten, met een hele platte organisatiestructuur, waardoor je alles tegen iedereen kunt zeggen. M'n eerste inwerkdag was vreselijk rustig, zo rustig zelfs dat ik de tweede dag een boek meenam, maar bijvoorbeeld de festivalclub was druk. Nou ja, druk. Naar City Hotel maatstaven was het erg rustig, maar naar Charlemont Arms maatstaven was het vreselijk druk. Je bent minder gestressed en hebt meer energie over wanneer je thuiskomt. Ik heb maar één dag vrij in de week, maar werk de andere dagen hele acceptabele shifts. Een hele verstandige beslissing :-) De sessie in Turner's kan heel rustig maar ook heel druk zijn, we hadden er pas een met Cillian, Caoimhin, Paul en Martin Meehan, Sorcha, Aidan Prunty en nog meer. Supersessie. De bistro (downstairs @ turners) kan heel erg druk zijn, maar ook erg rustig. Gelukkig is het op vaste dagen druk en heb je er extra personeel bij. De gemiddelde leeftijd van zowel de klanten als het personeel ligt een stuk hoger dan bij het City Hotel. De bars manager (zelf stamgast) werkt er inmiddels vierendertig jaar... Het is er vreselijk ontspannen werken, na je shift ga je aan de andere kant zitten en onderneem je een poging de tijdens je shift aangeboden pints weg te werken. Dat lukt je niet in een avond, dus het is er eigenlijk gewoon gratis drinken. Nogal een verschil met het City Hotel, waar je na een zateravond je helemaal de blubber werken bij de gratie gods een drankje mocht kopen. Mag inmiddels ook al niet meer, heb ik gehoord.
Dus eeeh, ja, hele goede beslissing geweest. Wel wat riskant, maar het heeft allemaal goed uitgepakt. Althans, voorlopig. Ook de Jury Service is opgelost. Oorspronkelijk had ik tussen dit alles door (Piping Festival, nieuwe baan, bezoekje Nederland) vier tot zes weken in Newry Jury Service moeten doen. Ik had eerst uitstel gekregen tot na het bezoek aan Nederland en het piping festival, maar na een tweede verzoek vanwege de nieuwe baan is deze hele termijn voor mij komen te vervallen en moet ik waarschijnlijk volgend jaar ergens komen opdraven. Hopelijk in Armagh: als ik bij het Charlemont aan de achterkant naar buiten kijk kan ik het gerechtsgebouw op zo'n honderd meter afstand zien liggen. Veel mensen die daar werken komen ook 's middags in het Charlemont lunchen. Dus om dan helemaal naar Newry te moeten...
De laatste twee weken bij het City Hotel werden nog ingekort door het bezoek aan Nederland, of eerder: Eindhoven. Tiggr en Net vierden hun trouwen. De echte trouwdag was 1 november, het feest op 5 november. Dus ik ben in m'n eentje met Ryan Air van Dublin naar Eindhoven gevlogen om het feest mee te maken. Da's een hele rare ervaring, in je eentje op reis. Je bent dan ineens pappa-af. Het is tegelijkertijd heel erg leuk, maar ook heel erg alleen. Om het allemaal wat draagbaarder te maken had ik m'n iPod helemaal volgetankt met lekkere muziek en een nieuwe koptelefoon aangeschaft, een inklapbare 'gewone', niet twee van die dingen die je in je oren moet vrotten. Met de bus via Monaghan naar Dublin, uiterst voorspoedig en in Dublin blijk ik veel te vroeg te zijn: ik mag nog geeneens inchecken. Wat rondgehobbeld enzo en na het inchecken de gezelligste bagagecontrole ooit gehad: je moet hier AL het metaal in een bak doen, dus ook je riem moet af EN je schoenen moeten uit voordat je door de metaaldetector gaat. Al die mensen die eerst op kousevoeten door de machine gaan en dan aan 'gene zijde' weer hun broek staan op te hijsen en hun schoenen aandoen, dat heeft iets huiselijks, gezelligs. Bijzonder vermakelijk. Dit is de eerste keer dat ik met RyanAir vlieg (geloof ik) en 't is allemaal prima hoor, maar wel erg zakelijk en kortaf. Dan is het bij EasyJet allemaal wat gemoedelijker. Op Eindhoven word ik door Tiggr opgehaald. Bizar! Het weerzien was weer hartelijk, ook met Net en de kinderen. Medea kwam nog speciaal naar beneden om me even gedag te zeggen, die was net op weg naar bed. Naar Het Grote Bed, want zij slaapt twee nachten bij Tiggr en Net in bed en ik mag in haar bed slapen! Dankjewel Medea! Een heerlijk bed. Op zaterdag na de zwemles (Abel en Miró kwalificeren zich voor het afzwemmen voor hun A-diploma!) boodschappen gedaan en op de markt een pondje overjarige nagelkaas ingeslagen, gaan we meesmokkelen naar Ierland, samen met de fles Weduwe Joustra. Natuurlijk ook nog even een harinkje gehapt :-) Na alle laatste boodschappen voor het feest gedaan te hebben gaan we weer op huis aan waar een vriendin van Net, Ingeborg, druk bezig is met het avondeten: Indische rijsttafel! Jummie! Ik kan me niet inhouden en bied een helpende hand (nog even op de fiets heen en weer naar de toko). Rond vieren beginnen de feestgangers binnen te stromen en we hebben in totaal iets van 25 volwassenen en iets van tien kinderen. Een drukte van jawelste. Maar wel erg gezellig. Op zondag gaan we na het ontbijt de stad in, op zoek naar een lamp. Bij de Bijenkorf eten en drinken we wat en daarna lopen wij en fietsen de kinderen weer terug. Prachtige dag, droog en zonnig. En na het eten is het weer tijd voor mij om terug naar Ierland te gaan. Echt een stormbezoek :-) Alles gaat weer van een leien dakje (is trouwens een ECHT vliegveld hoor, dat vliegveld Eindhoven) en voor ik weet zit weer in Dublin. Ik had me er al bij neergelegd dat ik de nacht zou moeten doorbrengen in Dublin omdat ik de laatste bus naar het noorden ruimschoots gemist heb. Althans, dat dacht ik.... als ik nog een keer check bij 'onze' halte of er ECHT geen bus meer gaat, vertelt iemand me dat die blauwe bus daar naar Belfast gaat! Prachtig! Blijkt het een bus te zijn die helemaal niets met Ulsterbus of Bus Eireann te maken heeft, maar een soort particulier initiatief te zijn. Een extra dienst dus, met eigen, latere tijden. En het blijkt dat ik in Newry uit kan stappen. Vandaar de taxi naar Armagh en ik kan alsnog vanavond gewoon bij Thirs in de armen vallen! Joepie! En dat voor dertig pond, oftwel 45 euro. Dat had ik minimaal uitgegeven in Dublin aan een overnachting, plus nog wat drankjes in de Cobblestone. Nee, dan liever dit, is goed zo...
Op een van de dagen dat ik met de dochters alleen thuis ben loopt Hendrikje tegen een stoel op. En wat hoor ik daar hartgrondig uit d'r mond komen? BOEM-AU-FUCK. Het laatste met een wat lange u á la Brigitte Kaandorp. Hm. Toch maar wat op onze woorden gaan letten.
En EINDELIJK is het dan zo ver... de laatste werkdag bij het hotel. Ik heb een dagdienst (joepie!) en besluit het lekker rustig aan te doen. We hebben beneden de Paranormale Beurs en ik neem daar af en toe een kijkje. 't Is een van beide kanten wat beurs: dingen die me wel aanspreken maar ook de groots mogelijke nonsens. Het ruikt in ieder geval allemaal wel erg lekker naar wierook. Even voor zessen word ik naar Spires geroepen. Ik denk 'wat nou weer', maar ik word met applaus onthaald en krijg cadeautjes en knuffels. Snif. De whiskey en het bier zijn erg lekker, maar wat me voornamelijk ontroert is de heupflacon met inscriptie. Nogmaals snif. 's Avonds hebben we in Gildernews de leaving do en het is erg gezellig. Ik word de hele avond vrijgehouden en drink ondanks m'n goede voornemens toch wat meer dan de bedoeling was. Wanneer we als laatsten de tent uitgedweild worden (ze weten dat we zelf ook barpersoneel zijn en daarmee dus de ergste klanten die je als bar kunt hebben) begint één van m'n collega's ineens te huilen wanneer ze afscheid van me neemt. Nou ja! Ze vlucht weg naar het toilet maar als ze terugkomt begint ze weer. Dat, plus alle opmerkingen en complimentjes en knuffels enzo zorgt ervoor dat ik met hele koude voeten thuis kom: de hele weg naast m'n schoenen gelopen :-)
En dan de oorzaak van alle commotie: het twaalfde William Kennedy Piping Festival. Het was weer super. De eerste avond met de Chieftains begon al lekker. Met name de Pilatski broertjes uit Canada zetten de zaal op z'n kop. De ene broer speelt viool, maar danst ook. De andere broer danst alleen, maar hoe. Hun stijl is te omschrijven als Gene Kelly die met Riverdance meedoet. Een hele extravagante sean nos dansstijl. Super. De Chieftains speelden weer super, ok, het zijn de Chieftains en over hun muziek zal niemand het ooit eens worden, maar het was wel een avondje vermaak van de bovenste plank. Twee van de drie lunchconcerten waren eerder gezellig dan virtuoos, maar dat ene virtuoze lunchconcert was dan ook wel erg virtuoos, met onder andere Tejedor. Wat kunnen die lui spelen. En wat kan die meid zingen! Hoogtepunten voor mij waren Tejedor, Breabach (met de prachtige Patsy Reid op fiddle), Marzoug en James en Ciarán O'Grady. En natuurlijk ook Mickey Dunne en het concert van Tiarnan en Gerry O'Connor. Allan MacDonald hing aan de bar de echte Schot uit... wilde niet een heel flesje cola kopen voor bij z'n Bacardi, of we 'm niet een plonsje uit een grote fles konden geven en nog meer van soort dingen, bij iedere bestelling. Maar, het werken bij de festival club was wel voor herhaling vatbaar hoor. Recht tegenover het podium, ongeveer drie meter afstand. Super. Op de vrijdag tussen de sessies en concerten door Joe Kennedy nog geholpen met het lossen van z'n container. Eerst nog ruim een uur staan duimendraaien: ze hadden de container wel gestuurd, maar vergeten het sleuteltje van het hangslot waarmee de container op slot zat aan de chauffeur te geven. Uiteindelijk bracht een koevoet uitkomst. Enne... advies: denk twee keer na voordat je je hulp toezegt aan een pipesbouwer die ook nog antieke motorfietsen (Triumph) blijkt te verzamelen. Niet alleen een compressor, aggregaat, lintzaag, gereedschapskist, draaibank en nog meer van dat fijne gereedschap, maar ook frames, wielen, motorblokken, tanks, uitlaten en nog veel meer... We waren met z'n drieën en wonder boven wonder ruim op tijd klaar. D'r waren weer flink wat vreemde snoeshanen bij dit jaar, dit keer onder zowel publiek als muzikanten. Simon O'Dwyer bespeelt replica's van prehistorische hoorns, maar is helemaal bezeten van geluid in het algemeen en wat je er allemaal mee kunt doen. Hij is raar, maar wel erg goed. De hoorns bespeelt-ie virtuoos, sommige hoorns op de vermeend authentieke manier maar ook als een didgeridoo en als-t-ie dronken is begint-ie ineens boventoon te zingen. Maar wel erg goed! We hebben het ook nog over de midwinterhoorn gehad, was-t-ie erg geinteresseerd in. En Olle Gällmo merkte geamuseerd tijdens de festival club op dat dit de eerste keer is dat een barman hem vraagt "En Spelmans Jordafärd" van Dan Andersson op muziek voor pipes en zang te zetten :-)
Sinterklaas heeft ons prima bedeeld dit jaar. We hebben er zelf toch stiekum ook maar aan meegedaan. Hendrikje heeft een spaarkoe en twee boekjes gekregen, vergezeld van speculaasjes en echte chocolademelk met slagroom. Dat ziet er trouwens zo ontzettend lief uit, die twee Postman Pat (voor jullie: Pieter Post) laarsjes voor de open haard. Van m'n vader en Ineke een prachtig pakket vol met lekkers en leuks voor de kinderen, waaronder het Sinterklaasboek, precies wat we nodig hadden om Hendrikje uit te leggen wat en wie Sinterklaas nou precies is. Van Saskia hebben we inderdaad het Brabantia geldkistje gekregen om mijn contante inkomen overzichtelijk in onder te brengen. Het kistje kwam in een doos met nog meer lekkers en leuks van mijn moeder. Binnenkort toch maar eens bellen naar Markethill na de administratie nog eens extra gecontroleerd te hebben: het geld voor de koelkast is nu na anderhalve maand nog STEEDS niet van de Visa afgeschreven. Toch maar even controleren. En als klap op de vuurpijl: ik maakte laatst online geld over voor het vakantiehuisje in maart en moest even in mijn ogen wrijven toen ik ons saldo zag. Dat was ineens verdubbeld! Hoofdprijs in de loterij? Belastingteruggave? Nee hoor, een buitengewoon gulle moeder! Met als bijschrift 'zomaar'. Nou, dankjewel hoor! Hoeven we ons ook geen zorgen meer te maken over het terugbetalen van de belasting en... we konden nu ook meteen een tweede Tripp Trapp en babyfoon voor Kathrijn bestellen, stonden al een tijd op de lijst. Ze begint nu te zitten en kan dan straks mooi naast Hendrikje aan tafel zitten.
Waarmee we bijna weer bij vandaag (dinsdag zes december) zijn aanbeland. De plaatjes zal ik er binnenkort in hangen. Van't weekend is Sally nog langsgeweest met d'r laptop en een setje schroevendraaiers. Ik was van de week langsgeweest om het geheugen van d'r laptop uit te breiden en houtjes te hakken, maar was m'n setje schroevendraaiers vergeten. Werner heeft wel hamers en mokers en kettingzagen en bijlen enzo, maar geen kruiskopschroevendraaiertje. Dus naar huis, schroevendraaier halen en weer terug, om erachter te komen dat Woolworths kwaliteit niet echt kwaliteit is: de schroefjes gaven geen sjoege en al m'n schroevendraaiertjes naar de knoppen. Vandaar dat Sally langskwam met laptop en een setje goede schroevendraaiers, dat ik mocht houden na het verrichten van de werkzaamheden. Nam uiteindelijk nog geen vijf minuten in beslag...
Gisterochtend nog naar Lorcan geweest om zijn werk voor de nieuwe tentoonstelling te fotograferen voordat het achter glas gaat en gistermiddag is Brian eindelijk aan zijn knie geopereerd. Het gaat goed met 'm, we hopen allemaal heel erg dat-ie vrijdag al goed genoeg is hersteld om naar de opening van Lorcan's tentoonstelling en het concert van Niall, Caoimhín en Cillian te komen.
Hehe, we zijn d'r. Het City Hotel is bijna uit m'n lijf, ik ben al een week of drie snipverkouden maar het begint nu eindelijk op te klaren en hopelijk, als die verkoudheid over is, is ook de vermoeidheid en de stress van dat hotel eruit. Waardoor ik weer meer energie heb voor andere dingen: websites, dagboek, muziek, Thirs en de kinderen (in willekeurige volgorde...) Dus hopelijk krijgen we van nu af aan weer wat meer foto's en filmpjes enzo.... Truste.
Dinsdag 6 december - TM
Wekker gezet om acht uur, om half negen wakker geworden van Hendrikje die haar bed uit wil. Oeps. Met vereende krachten iedereen op tijd klaar gekregen en om klokslag tien over tien (haha) bij de toddler group binnen. Susan is bezig de zaal te versieren met kerstversiering en er staat een kerstboompje met heerlijke kitsch. Ik heb vandaag tea duty met Kim en ben vastbesloten er niet zo'n puinhoop van te maken als de vorige keer, toen we veel te laat waren begonnen met klaarmaken. Als Kim binnenkomt met het hartige deel van de 'tea' heb ik al mijn koekjes en fruit al klaargelegd, limonade gemaakt, thee en koffie klaargezet. Met wat boter op toast en pannenkoeken en kaas en ham is de boel al snel klaar en kunnen we terug om van de meiden te genieten. Er wordt vandaag ook geknutseld: iedereen mag een papieren engel volsmeren met lijm en bestrooien met gekleurde glitters. Fijn :-{. Alle engelen komen op een groot vel aan de muur te hangen. Hendrikje is eigenlijk alleen maar geïnteresseerd in de doppen van de potjes glitter. Sinds een paar dagen kan mevrouw doppen opendraaien (vergeten te vertellen: gisteren heeft ze een fles water opengemaakt en leeggegoten in de voorkamer. Gelukkig zat er maar een klein beetje in, maar ze kreeg desalniettemin op haar kop!), dus dat was veel leuker dan een beetje glitters strooien. Na het knutselen holt ze opeens naar de wc's en gaat op haar rug op het aankleedkussen liggen. Nou vooruit dan maar. Ja hoor, verse plasbroek! We komen er wel ;-)!
Er zijn maar zeven kinderen vandaag dus we hebben veel te veel eten. De moeders doen gelukkig goed hun best met de speculaas, dat was een goede zet! Ook de marshmallows verdwijnen verdacht snel in de richting van volwassen monden. De restjes nemen we mee naar huis. Tijdens de afwas raken Kim en ik aan de praat over Kaytlin haar verjaardag. Kim vertelt dat Kaytlin zo veel cadeaus had gekregen dat ze zondag pas waren begonnen met uitpakken. Meer dan de helft is opgeborgen, als ze de huidige selectie beu is, komt de volgende selectie tevoorschijn. Vandaag is ze echt jarig en krijgt ze nog een keer taart, maar dan is het echt afgelopen. Na de toddler group lopen we met z'n vieren naar buiten en eindigen hand-in-hand: ik met Hendrikje, Kim met Kaytlin en Hendrikje met Kaytlin. Zo lief. Als er veel kinderen zijn, spelen ze voor zich, maar zodra ze met minder dan vier zijn, trekken Hendrikje en Kaytlin erg naar elkaar toe. Achter elkaar aan hollen, hand-in-hand lopen, tegenover elkaar staan en hard gillen, kusjes geven. Aaaaaahhhhh.....
's Middags 3 uur knippen en plakken in de bieb. Zit er iemand in de studiezaal. Potverdorie, kan ik niet zingen! Gaat lang zo snel niet vandaag en mijn rechterhand doet zeer van het snijden en schrijven. Tegen vijven ruim ik alles op en wil op de computers wat titels verifiëren. Daar wordt aan de deur geklopt. Welke gek komt er nou nog om vijf uur... oh, het is Paul! Gezellig, hij komt mij ophalen met de meiden. Gelukkig niet met een krijsende Kathrijn (dacht dat hij daarom langskwam). Samen boodschappen gedaan: lekkere sla met hamburger en friet en druiven toe. Na het eten beide dames in pyama gehesen en Kathrijn gevoed en Hendrikje haar melk gegeven. Eerst Kathrijn naar boven, zodat ik die, als ik Hendrikje naar boven breng eventueel kan troosten. Dat blijkt niet overbodig. Via de babyfoon komt sip gehuil de woonkamer in en Hendrikje maakt zich zorgen. De babyfoon wordt van zeer dichtbij bekeken en ze zegt steeds maar 'Kijntje huilen boehoe'. Nadat ik tien keer gezegd heb dat ik zo naar Kathrijn toe ga om haar te troosten, komt ze eindelijk mee. Ze geeft Paul een kus, holt weer terug naar de woonkamer..... en geeft de babyfoon ook een kus. Nog een keer aaaaahhhhhh...... Als haar hoofd het kussen raakt, is ze in slaap en Kathrijn vertrekt met een speen en een goede 'back rub' ook naar dromenland. Het is dan half negen. WOEHIE! Wat een rust!
Woensdag 7 december - PE
Vandaag voor het eerst een bord laten valen. Oh oh... We hadden een groep van 14 van 't observatorium op de lunch, en de enige plek waar je veertien man kwijt kan is in een hoek linksachterin. Net te weinig ruimte voor de drie borden met gebakken vis: ik blijf met m'n elleboog achter de hoek van de muur haken. Gewoon domme pech. Wonder boven wonder weet ik twee van de drie borden recht te houden en de derde klem ik tussen lichaam en arm. M'n hele broek onder de coleslaw, maar... gelukkig heb ik een echte horeca broek met Teflon fabric-protector en veeg alles er zo met een servetje van af. Het colbertje van de meneer die in de vuurlinie zat is er minder jofel aan toe, maar de man slaat heel nuchter het aanbod om het colbertje op onze kosten te laten schoonmaken af. Welnee, ik veeg het wel even af, zegt-ie, no worries... Nou goed dan. Gelukkig zagen een paar mensen wat er mis ging en er werd al druk uitgelegd dat het domme pech was toen ik met de rest van de borden aankwam. Eigenlijk heel soepeltjes opgelost alles, niemand die het me kwalijk nam. 31 Man vandaag in de bistro, in m'n eentje. En afgezien van dat ene bord ging alles van een leien dakje :-) Zelfs de drie thee en vijf koffie stonden in een paar minuten op tafel...
TM De hele dag thuis: het is petweer en er ligt nog van alles te wachten op een schoonmaakbeurt. Als Paul thuis komt, doen we met z'n allen boodschappen. We koken half-om-half, de tweede helft probeer ik mijn kolfvoorraad voor vrijdag aan te vullen. Rustige avond en woelige nacht met een hongerige Kathrijn.
Donderdag 8 december - TM
Als Paul naar zijn werk is, maken we een lange Mallwandeling en via Russell Street naar de bieb en Sainsbury's. Hendrikje luistert goed tot Sainsbury's, dus daar gaat ze meteen de kar in. Zo laveren we tussen koerende dames door die óf d'r blonde krullen óf Hendrikje zelf mee naar huis willen nemen. Wijs als ze is roept ze steeds heel hard nee en verkoopt flink wat meppen (meeste gelukkig mis). Behalve de gewone boodschappen zoek ik voor Hendrikje naar wat makkelijke broeken voor tijdens de zindelijkheidstraining. Ze moet ze per slot van rekening zelf aan en uit kunnen trekken. Op de terugweg langs de bakker voor een pannenkoek voor mevrouw. Thuis eet ze nog een boterham met kaas, terwijl ik de boterham combineer met een sessie kolven. Kathrijn ligt dan nog heerlijk te slapen in de kar.
Na het eten heb ik opeens een briljante ingeving: ik maak een tent voor Hendrikje. Groot oud schilderlaken over haar tafeltje heen en over de twee stoeltjes. Nou, dat was een goed idee! Met een grote grijns kruipt ze heen-en-weer, heen-en-weer. Serviesje gaat mee de tent in, stapel boekje, dekentje en mevrouw is ruim anderhalf uur onder de pannen. Ik heb ook nog een poging gedaan in de tent te kruipen, maar verder dan mijn hoofd kwam ik niet ;-). Om het 'dak' wat te verhogen heb ik de speelkubus bovenop de tafel gezet. Samen met Kathrijn (die inmiddels was wakker geworden) heb ik naast de tent gelegen, appel gevoerd, boekjes voorgelezen etc. etc. Ik werd teruggevoerd naar de Warande, waar Rag en ik allebei een groot bureau aan de muur hadden en waar we ook huisjes van maakten. Mijn fantasie sloeg helemaal op hol en ik vind het geweldig dat Hendrikje het ook zo leuk vindt! Misschien ga ik nog een kleine balie maken: kan ze bibliotheekje of winkeltje of postkantoortje spelen.
PE - Wederom heerlijk gewerkt, erg rustig, maar... druk voorbereid voor de avond: bestek poetsen, glazen poetsen, tafels klaar zetten, mise-en-place doen. Wijnorder ontvangen, getekend en opgeborgen. Pompiedom-piedom-piedom, even fijn... bezig zijn! Ik vind 't heerlijk, zo in m'n eentje de bistro doen...
Morgen vrij! 's Ochtends naar Jo Jingles, 's middags lekker rustig aan en 's avonds uit! Ik begin me ook weer wat beter te voelen en m'n smaak begint ook terug te komen, hopen dat dat doorzet. Zou wel leuk zijn om bij Uluru de gerechten te kunnen proeven :-)
En... voor het eerst in tijden weer een site opgeleverd. Binnen de deadline! Jawel! 't Is een hele simpele hoor, maar Lorcan wilde graag een simpele site voor als z'n tentoonstelling hier in Armagh geopend wordt en da's morgen. Ik had 'm beloofd de site uiterlijk vandaag af te hebben en jawel, vanaf 8.42pm is de eerste versie af en online! Het eerste commentaar van Lorcan is positief, maar d'r zal vast nog wel wat aan moeten veranderen.
Ooooooooverigens, Brian is afgelopen maandag eindelijk aan z'n knie geopereerd en het laatste nieuws is dat-ie er zeer waarschijnlijk morgen wel bij kan zijn. Dat zou toch wel leuk zijn, de avond in het theater staat in het kader van vier van z'n kinderen... Ik vraag me af hoe Máire zich hierbij moet voelen. Maar goed, die zit nu in Japan na een briljante afronding van d'r studie.
Vrijdag 9 december - TM
Paul en Hendrikje zijn voorde laatste keer dit seizoen naar Jo Jingels. De kans bestaat dat het volgend seizoen niet doorgaat i.v.m. tekort aan docenten. Daarom (en omdat het leuk is) koopt Paul deze les een cd met 47 liedjes die gebruikt worden bij de lessen. Groot succes: sleeping bunnies staat er op, the wheels of the bus etc. Hendrikje is er weg van!
Ik heb om 1 uur rijles en dat gaat goed! Ik ben ontspannen en kan veel al op eigen initiatief doen. Natuurlijk gaat er ook wel wat fout dit keer, maar over het algemeen mag ik niet klagen. Jarlath wil mij nog een paar lessen 'consolideren' op dit niveau en dan een stapje verder gaan. Of een stapje terug, het is maar hoe je het bekijkt. In ieder geval verwachtte hij dat ik mij dan weer zenuwachtig zou gaan maken, haha!
's Avonds gaan Paul en ik uit: ons langverwachte uit eten en het concert van de Vallely broers. Jo-Anne komt weer oppassen. Er staan 2 potjes melk in de koelkast, maar ik geef op de valreep een voeding. Beter te veel dan te weinig. De mobiel staat op scherp, de portemonnee gevuld en Hendirkje zit achter haar eten als we weggaan. In een innige omarming (dat is lang geleden) lopen we naar Uluru, het Australische restaurant aan de Market Place. Flinke klim. Ik blijf zelfs een halve minuut buiten staan om op adem te komen ;-). Paul Early, oud-collega-bar-supervisor van het City Hotel, heeft dienst en smokkelt onze bestellingen tussen een groep van ±12 middelbare vrouwen (met bijbehorend volume). Het is een leuke tent en we eten errug lekker. Voor mij paddestoelenrisotto vooraf, varkensmedaillons met appelsaus en mosterdaardappelpuree als hoofdgerecht en ijs toe en Paul had vooraf gevulde reuzechampignons met mozzarella, kangeroesteak met zoete aardappelfriet als hoofdgrecht en sticky toffee pudding toe. Het geheel overgoten met BYOB cider en La Chouffe (Bring your own booze: ze hebben nog geen drankvergunning). De cider is erg lekker, maar ik krijg de fles bij lange na niet op (gelukkig maar,want de volgende ochtend heb ik alsnog barstende koppijn). We kletsen de hele maaltijd door over van alles en nog wat, ginnegappen en genieten eindelijk weer eens van elkaars onverstoorde gezelschap! Heerlijk! Leuk hoor, kinderen, maar zo'n avond zonder 'waar?', 'nee!', 'hier!', 'afblijven!', 'opeten!' is wel verdiend. Tijdens het festival zijn we ook samen weggeweest, maar liep Paul voornamelijk foto's te maken en had ik nog niks aan hem ;-).
Om tien voor acht rekenen we af (nadat ik naar de wc ben geweest en buiten de wcdeur vier comfortabele stoelen op een rij zag staan, voor de wachters, erg attent) en snelwandelen naar de overkant: het concert begint om 8 uur. We pikken nog het staartje mee van de opening van Lorcan zijn tentoonstelling. Erg indrukwekkend, sober. Het is geen kunst die ik in mijn huis zou willen hebben hangen op een paar na. We worden Brian nog niet gewaar, zou hij er nou wel zijn? In de zaal zien we Eithne en Brian boven op de galerij stoeien met krukken en een voetsteun. Hij is er! Beide ouders glimmen nu al en het concert is nog niet eens begonnen! Niall, Cillian en Caoimhín spelen samen met Brian Morrisey (bodhran, percussie en banjo), Manus Lunny (bouzouki en gitaar), Trevor Hutchinson (double bass) en Karan Casey (zang). Het concert is super: Caoimhín speelt maar één nummer op de fiddle en verhuist dan naar de vleugel, waar hij de rest van de avond op speelt. Niall speelt zich de blaren op zijn vingers op de concertina. Wie na hem gespeeld te zien hebben nog durft te beweren dat de concertina iets voor watjes is.... Cillian speelt vanzelfsprekend op de pipes maar ook op de low D whistle. Ze spelen erg goed, soms wat voorzichtig als ze duidelijk een bepaald nummer niet vaak samen hebben gespeeld. Karan maakt indruk, niet alleen met haar stem. Als ze het podium oploopt, is het eerste wat ik denk: hé, is ze in verwachting? Paul blijkt hetzelfde gedacht te hebben. Er schuilt iets buikerigs onder haar shirt en daarboven zit een kleine boezem waarvan ik dacht dat ze die niet had. Later draagt ze een nummer op aan Muirreann, die zich in het publiek te goed deed aan een gezinszak chips, met de hint 'de jongste Vallely tot nu toe'. Bevestigen kunnen we het nog niet, maar we denken dat Brian en Eithne weer opa en oma worden!
Aan het einde van het concert begeven we ons onder tientallen bekenden, maar raken met niemand langdurig aan de praat. Van een sessie is geen sprake en we hebben eigenlijk geen zin om te wachten tot die al dan niet begint. We gaan naar een warm huis terug en liggen op een beschaafde tijd in bed. We worden oud....
Zaterdag 10 december - TM
Zoals gezegd barstende koppijn na een te warme nacht met veel dromen. Vandaag maar weinig uitgevoerd. We slapen allemaal 's middags, jong én oud. De boodschappen pas om vijf uur gedaan. 's Avonds gaat Kathrijn om een uur of half negen naar bed. Eerst is het heerlijk stil, maar na een uur heeft ze het wel weer gezien en wil ze niet meer. Uiteindelijk neem ik haar maar weer mee naar beneden, het is koud boven. Een paar afleveringen van Northern Exposure gekeken en laat naar bed. Kathrijn is dan gelukkig goed moe.
Zondag 11 december - TM
Wandelen op de Mall, brood halen, kolven en slapen, dat was het zo ongeveer wel! O ja, tijdens mijn middagdut word ik wakker door gebons op de voordeur, maar tegen de tijd dat ik de deur open heb, is de vogel gevlogen. Er ligt een Royal Mail briefje in de bus: pakje! Op zondag? Ik bel het postkantoor om te vragen of dat klopt. Blijkt dat ze een achterstand aan het inhalen zijn met bezorgen. Morgen kunnen we het pakje ophalen. Kerstpakje? Tripptrapp? Spannend.
Maandag 12 december - TM
Heerlijk warrig aan het werk: versnij een paar dooshelften. Kan ze gelukkig voor een andere doos gebruiken. De dozen die wel lukken zien er goed uit. Kieran is er niet niet, hij is kerstinkopen doen. Vorige week heeft hij mijn telefoontje aangenomen. Zou hij gedacht hebben: als zij maandagochtend komt, blijft ik mooi weg?! Paul komt mij weer ophalen, gezellig. We hoeven geen boodschappen te doen. Hij is net bij de Lidl geweest en heeft de stijle klim vanaf de Moy Road in de benen zitten. Hij kijkt niet blij, hihi. Onderweg halen we het pakket op bij het postkantoor, afzender Annen! Kerstcadeautjes!
Dagboek bijwerken en de administratie doen: van acht maanden afschriften e.d. sorteren en wegsteken.... In de namiddag zet ik Hendrikje achter de Teletubbies-dvd (slecht hè)en kan op mijn gemak koken. Kim belt op: Kaytlin heeft in het ziekenhuis aan het infuus gelegen omdat ze zo hevig aan het overgeven en de diarree was :-(. Arm meisje. Nu weet Kim dus niet of ze donderdagavond naar het kerstdiner kan komen. Steven, haar man, ligt inmiddels ook ziek op bed en zelf voelde ze zich ook niet honderd procent.
Dinsdag 13 december - TM
Hele rustige toddler group: zes kindjes. Er wordt weer geplakt en geglitterd, dit keer kerstkaarten. Hendrikje vindt de trampoline leuker, dus ik maak het af. Geen breastfeeding support group voor mij vandaag. Ik moet vanmiddag met Kathrijn naar de röntgen afdeling hier in Tower Hill en aangezien Paul werkt, moet Hendrikje ook mee. Ik kies maar eieren voor m ijn geld en houd de middag tussen de toddler group en het ziekenhuis rustig. Hendrikje is tegen die tijd inderdaad moe en het 'NEE' is niet van de lucht. Gelukkig laat ze zich overhalen in de kar te gaan zitten omdat we een hele hoge heuvel opmoeten en dat is 'oefoefswaar'. In het ziekenhuis wil ze er uit. Dat mag, onder voorwaarde dat ze in de gang blijft. Ja! Binnen twee seconden was ze uit het zicht verdwenen.... Onder de arm teruggebracht en weer in de kar gezet met een boek. Na eerst flink gillen, bedaart ze als ik een liedje ga zingen. Ja, want dan moet ze meedoen en vergeet ze dat ze boos is. De foto zelf (voor het bekken/klikkende heup van bij de geboorte) stelt niks voor. Met loodschort voor Kathrijn gestrekt houden en weer aankleden. Hendirkje wordt buiten de deur bezig gehouden met een nederlands boek vol dieren en dierlijke producten. De dames brachten het er niet slecht af: Hendrikje bevestigde steeds min of meer hun uitspraak. Toen naar huis en een middagdut gedaan. Paul krijgt het bij thuiskomst op zijn heupen en vliegt als een wervelwind door het huis: zelfs de kookwekker wordt opgepoetst!
Woensdag 14 december - TM
Weer werken, maar wat korter. Joe is er niet en Kieran begint veel later. Daardoor raakt mijn thuisschema ook danig in de war en ben ik pas om half tien in de bieb. Wonder boven wonder ga ik als een speer en maak 18 dozen! Om twaalf uur staat Jarlath voor de deur voor mijn rijles. Meteen een enge gewaardwording: zonder gasgeven van de heuvel af rijden! Vandaag veel achteruitrijden geoefend en wat moeilijke dingen die ik fout deed herhaald. Heuvel oprijden met obstakels enzo. Pff. Wel veel gelachen, dus het was wel een leuke les.
Om drie uur komt Werner langs: Paul gaat helpen om hun Jøtul W&S kachel in de stallen te tillen. Het schijnt nogal looïg te zijn, zo'n Jøtul. Paul was het vergeten, lag te soezen op het schapenvachtje met Kathrijn. Ik wist ook van niks en wilde al op stap gaan om een kerstboom te kopen. Mooi niet dus!
Paul is daarom rond een uur of vijf nog op zoek gegaan naar een kerstboom: alweer op! Snotverjotje! Morgen nog maar eens rondbellen naar kwekerijen. Zullen we toch niet weer voor 22 pond een boom moeten kopen. 'Ja, u bent wel een beetje laat'. Het is nog 10 dagen tot kerst! Nou ja. Paul heeft wel bij een slager konijnen kunnen ritselen. Althans. Als de slager er op uit gaat één dezer dagen en er voor ons een paar schiet ;-). Kunnen we eindelijk met midwinter konijn in mosterd-pruimensaus eten.
Paul heeft deze week Dalzells maar eens gebeld, de leverancier van onze nieuwe koelkast. Het aankoopbedrag was namelijk nog steeds niet afgeschreven. 'Heeft u een naam op de bon? Nee. Wat is het nummer dan? Staat er niet op. En de datum? Euh....' Nu is het gelukkig eindelijk betaald. Zal je altijd zien dat het moment waarop zij ontdekken dat er nog betaald moet worden, een moment is wat ons ons erg slecht uitkomt. De TrippTrapp en de nieuwe babyfoon zijn er nog steeds niet. Er zaten wat haken en ogen aan de bestelling. Toegezegd was 20 pond verzendkosten. Bleek dat opeens per item te zijn. Ja dahag, zei Paul toen. Haal de monitor er dan maar af. Krijgt hij een mailtje terug dat de hele bubs wordt opgestuurd voor het al afgeschreven bedrag (zonder verzendkosten dus). We wachten af, we hebben nog geen orderbevestiging gezien.
PE - Vandaag opgetrommeld door Sally en Werner om ze te helpen bij het vervoeren van een houtkachel. Ze hadden 's ochtends gebeld en ik was het helemaal vergeten: als ik na de lunch op het schapenvachtje, voor de haard en naast mijn jongste dochter (dát zijn me een hoop voorzetsels in 1 zin) wat bomen lig om te zagen, word ik wreed in mijn rust verstoord door Werner die op het raam bonst. We halen eerst Maxl en Leah-Anne op en Maxl wijst me op het prachtige nieuwe grind dat sinds gisteren de oprit van hun huis siert.
Sally d'r Powerbook doet nog steeds niet helemaal wat zij wil, ondanks de 2 gieg geheugen die we er pas geleden in hebben gestopt. Nou ligt het naar mijn idee niet aan hard-en of de software, maar aan Sally zelf. Maar ja, hoe vertel je dat zonder d'r diep te kwetsen? Ik zal binnenkort maar weer eens naar het ding kijken. Vandaag niet, want... we moeten de houtkachel uit de trailer in de kennel zien te krijgen. Door alle verhalen over hoe zwaar het ding was vreesde ik met grote vrezen, maar wat schetst mijn verbazing wanneer het doek van de aanhangwagen weggetrokken wordt? Ik sta oog in oog met een oude bekende: een echte, heusige Jøtul! Die heb ik erg veel gezien tijdens de wandelvakanties in Zweden (en Noorwegen) en ze deden me altijd denken aan een soort verbaasd Paaseiland-gezicht met een ring door z'n neus. En gelukkig, het ding is best te tillen.
Tijdens m'n speurtocht naar een kerstboom ook weer even bij de tassenwinkel langs en jawel: vandaag waren eindelijk de Opinels binnen! Ik was al een paar keer langs geweest en ze verwachtten al een hele tijd een levering. Ik had bij het hotel al een paar dat ik dacht, had ik nou maar een scherp mes bij me. Dus een Opinel aangeschaft, 't is een rode geworden en zelfs van roestvrijstaal. Ik had liever koolstaal gehad, maar goed.
Donderdag 15 december - TM
Alsnog Armagh rond met de kar voor een kerstboom. Joehoe, het valt mee. Waarschijnlijk heb ik Paul verkeerd begrepen. Ik wilde graag een boom in een pot: blijft langer goed en is vaker te gebruiken. Die waren dus op, maar de 'gewone' bomen waren er nog wel. 20 pond, maar ja, moet je maar sneller zijn ;-). Bij dezelfde tent als vorig jaar een kleinere boom voor 20 pond gekocht en bij de tuinwinkel een normale boomstandaard gekocht. Die werkt met schroeven in plaats van zo'n pin die fijn afbreekt als je de boom eraf wilt halen. Flinke emmer eromheen die verzwaard kan worden en/of gevuld met water. Om 1 uur volledig bekerstboomd!
De meiden liggen nu lekker te pitten. Kathrijn slaapt nu één keer per dag boven een paar uur en gisteravond heb ik haar vóór Hendrikje op bed gelegd. Dat was wat vroeg en ze had ook nog flinke honger, maar rond een uur of half negen was het eindelijk weldadig stil. Hendrikje slaapt 's middags steeds korter, een uurtje vaak. Maar ze ligt dan wel 's avonds meestal om half acht in bed. Het voeden van Kathrijn gaat goed op de ongemakkelijke houding 's nachts na. Ik heb nu weer veel last van mijn RSI-armen, waarbij ik zelfs pijn begin te krijgen. Doe braaf de oefeningen die ik van de vorige keer heb onthouden, maar die helpen niet goed. Waarschijnlijk ga ik naar de huisarts voor een nieuwe verwijzing naar de fysiotherapeut. Ik kan ook de nachttvoedingen opgeven, MAAR DAT DOE IK DUS MOOI NIET! Dat is mijn eer te na ;-) en bovendien moet ik dan flesjes gaan staan maken midden in de nacht, dan kom ik helemaal nooit meer in slaap.
Vanavond ga ik met de moeders van de toddler group uit eten bij het theater. Pas om acht uur, dus ik zal mij moeten beperken tot boterham om een uur of zes om niet volledig van mijn graatje te gaan én om niet te vol te zijn voor mijn maaltijd. Er was gehint dat we 'dressed up' mochten komen. Dressed up als in feestelijk netjes, niet verkleed! Volgende week bij de toddler group mogen de kinderen wel verkleed. Heb ik met mijn domme hoofd gevraagd: moeten de kinderen verkleed komen? Nou verwacht iedereen dat Hendrikje in één of ander prachtig pak komt :-(.
PE - Vandaag de eerste 'drukke' lunch in de bistro: volledig volgeboekt. Een groep van 35 man en een groep van 8. Die achteraf bijelkaar blijken te horen. Tot overmaat van ramp gaat er 1 van de 35 bij de 8 zitten en worden er over en weer drankjes besteld voor de ander, dus niet echt een handige club. Maar alles gaat geweldig! Super! James (de ex-collega van het City hotel) was er ook om me een handje te helpen en het was een genoegen om weer met 'm samen te werken. De koks hadden alles super voorbereid (gelukkig was er vantevoren besteld) en alles liep van een leien dakje. Dit was in het City Hotel wel anders gegaan... overigens zijn alle berichten die me de laatste dagen bereiken over het City Hotel zonder uitzondering negatief. Mensen die er voor het eerst zijn geweest, en ook voor het laatst. En in het roddelcircuit heb ik al diverse keren gehoord dat het management vanuit Belfast aan een herevaluatie wordt onderworpen. De Mooneys zijn niet onder de indruk van het huidige management, zeker niet nadat ze vorige week gesprekken hebben gehad met het personeel...
Laat ze maar lekker aanrotzooien daar in het andere hotel, in het Charlemont zien we steeds vaker gasten die het daar ook wel gezien hebben. Goed voor onze business dus. Tijdens de lunch vandaag heb ik trouwens mijn mooiste Cafe Au Lait gemaakt. Hij was helemaal perfect: drie banden koffie (ik maak ze in een glas, kun je het mooi zien) en zulk mooi schuim dat ik er zelfs een echte kop op kon scheppen. Het is dan ook wel de beste espresso-machine waar ik tot nu toe mee gewerkt heb: een Astoria.
Hendrikje heeft vandaag weer een plasje in d'r po gedaan. Dat hebben we enthousiast toegejubeld (iets TE enthousiast: Hendrikje begon meteen te bokken) en we hebben met z'n allen het plasje vrolijk gedag gezwaaid toen we het doortrokken. Thirs is vastbesloten Hendrikje morgen d'r eerste dag echte potty-training te geven. Spannend.
Van Nikon krijg ik een nieuwe batterij voor m'n camera: de oude had ik opgestuurd na een oproep van Nikon zelf. Uit veiligheidsoverwegingen werden diverse batches die te heet werden bij het opladen ingenomen en één van m'n batterijen was de klos. Maar allemaal heel netjes geregeld hoor: online aangemeld voor het inruilprogramma en ik kreeg prompt een aan Nikon geadresseerde envelop toegestuurd. Hoefde zelf helemaal niets aan porto te betalen. En een paar dagen later kreeg ik een EN-EL3e terug, een nieuwere en verbeterde versie van de batterij die ik had opgestuurd. Super! Dankjewel, Nikon.
Bij het Charlemont en bij Turners dus ook schenken we trots Illy koffie. Voor de trouwe lezers met een goed geheugen: ja inderdaad, we hebben bij het hotel, aangezien er al een flink aantal jaren Illy geschonken wordt, nog WEL espressokopjes met bijbehorende passende kleine schoteltjes. Over een tijdje maar eens vragen of ik een kopje met schotel over mag nemen. Maar... de koffiebonen waren op en we kregen vandaag een nieuwe zending koffie binnen, en die blikken blijken gewoon weggegooid te moeten worden. Dus ik heb een leeg blik mee naar huis mogen nemen, kijken of we daar een mini-steel-drum uit kunnen maken :-) Of een arty-farty lampekap :-)
En tenslotte... ik doe voor de verandering eens mee aan een rage: als ik aan het eind van de dag in Turners, wanneer ik alles al gedaan heb en niets anders meer kan verzinnen, zo'n beetje uit m'n neus sta te peuteren, dan sla ik de krant (een krant) op en ga een Sudoku doen. Ik weet niet of het in Nederland grote rage is, maar hier wel. Erg leuk.
Oja, 's avonds toen Hendrikje op bed lag en Thirs weg was samen met Kathrijn op het vachtje liggen rollebollen en een mooie fotosessie gehouden. Tot mijn grote schaamte kwam ik erachter dat de laatste foto's van Kathrijn in d'r eentje uit oktober zijn.
Vrijdag 16 december - TM
Vandaag is P-day! Potty training dag, of misschien toch poep- en plasdag? We zullen het 's avonds weten. Met de tafel in de voorkamer aan de kant voor veel speelruimte, de kookwekker bij de hand, de pot in de voorkamer en genoeg speelgoed beperk ik Hendrikje haar actieradius. Hiermee hoop ik ongelukken op de vloerbedekking in de woonkamer te voorkomen. Ik geef toe, de vloerbedekking is niet al te jolig, maar het kan natuurlijk altijd erger! De potty training dag bestaat uit het om de 15 minuten op de pot laten zitten van mevrouw, zo'n 5 á 10 minuten. En dan maar zien of ze haar plas of poep op de pot wil doen. Voor de middagslaap (die wel met luier mag) zijn er al drie broeken verschoond: twee natte en één, tja hoe zal ik het noemen, ze kwam met kleren en al bij mij onder de douche ;-). Precies tussen twee zitsessies in moest en zou de ochtendpap eruit. Bah. De middagdut heeft ze vervroegd gedaan, want we waren allebei zo gaar als een konijn. Zelf op de bank gelegen met Kathrijn die braaf na een slok ook de ogen dicht deed. Na de dut weer met de wekker aan de gang. Ik wil vandaag afmaken, maar het ziet er niet goed uit. Volgens de 'deskundige' Gina Ford die kinderen in een week actief zindelijk krijgt (na een goede voorbereiding) heeft het geen zin om door te gaan als er geen enkele keer op het potje geplast of gepoept wordt én het kind jonger is dan 28 maanden. Dan kan je het beter een paar weken later nog eens proberen. Waarschijnlijk moeten we dat doen. Hendrikje heeft geen enkele keer 'gescoord'. Ze gaat steeds heel netjes op de pot zitten en vindt het niet erg, maar er gebeurt niks. Dan maar weer verder met de voorbereidende fase: het op de pot zitten bij verschoningen. Hopelijk zien we dan vanzelf een ontwikkeling.
's Avonds kijken Paulus en ik Zatoichi, een Japanse film met veel (duidelijk) computerbloed, maar ook met humor en mooie vechtscenes. We hebben wat kaas en zalm van de oranjestickerschappen gescoord en hebben een rustig avondje.
PE - Het was vandaag HEEL erg druk in de bistro. Grote groepen, veel mensen, maar... ook veel tips! Dat was gisteren wel anders: helemaal niets. Van de ongeveer tien pond fooi koop ik op weg naar huis nog m'n nieuwe favoriete drankje: ginger ale en... brandy. Jawel. Ben ik nou echt ingeburgerd? Brandy en ginger. Erg lekker, maar ook vrij gevaarlijk: het drinkt erg gemakkelijk weg. Aangezien het voor een mix is koop ik geen dure brandy, maar een 'in de uitverkoop fles': Three Barrels, gemaakt door de zeer respectabele stoker Raynal.
Zaterdag 17 december - TM
We vallen van ons geloof....de kerstboom wordt vandaag opgetuigd. Hij is er nou toch, kunnen we beter die boom zo lang mogelijk in huis hebben. Paul zorgt voor het smaller maken van de stam, zodat die in de houder past. Hij hakt zich helemaal het rambam, de achterplaats ligt vol met houtspaanders. Bovendien moeten er een stuk of vijf takken af, anders kan de boom niet diep genoeg in de houder. Moet ik nog kerststukjes maken ook ;-)! In de houder kan verzwaring geladen worden zodat hij niet omkieperd, doet Paul die er in vóór hij de boom naar binnen brengt. Het is ook nog zo vroeg.... Afijn, het was de bedoeling dat ik de boom zou voorbereiden met lichtjes en al dat breekbare houten spul en dat Hendrikje na haar middagdut zou helpen de sterren er in te hangen. Maar zodra de boom staat, wil ik eigenlijk wel meteen beginnen. De lichtjes doe ik er zelf in, maar daarna worden onder bezielende leiding van Hendrikje de sterren én de doos houten frummels van vorig jaar én de doos nieuwe frummels inde boom gehangen. Ze is wonder boven wonder erg voorzichtig en geeft de houten dingen aan mij. Die krijgt ze niet goed in de boom. Bij elke ding wordt uitgebreid verteld wat het is: SNEEUW-POP - MUTS, KERS_MAAN! Ik ben zo blij dat ik haar nog niet in bed heb gedaan, het gegil en de glimmende oogjes zijn heel wat waard. Helemaal emotioneel wordt het als Paul op speciaal verzoek Straussmuziek opzoekt online. Op de Warande had ik een Straussbandje wat ik altijd aanzette als we de kerstboom gingen optuigen. Nu wordt de traditie dus voortgezet en ik sta op een gegeven moment zelfs met tranen in mijn ogen. Word ik dan toch nog zo burgerlijk met kerst?
In de namiddag (als Hendrikje eindelijk wel in bed ligt) ga ik met Kathrijn in de draagzak de stad in: de konijnen zijn er! Bij de slager moeten als het goed is twee verse konijnen voor ons hangen voor de midwinterpruimen-mosterd-konijn stoofschotel. Ik spiek stiekum in de tas om te verifiëren of ze wel gevild enzo zijn, stel je voor... Maar nee, ze zien er goed uit en ik betaal maar 10 pond (15 euro) voor twee konijnen. Nu nog iemand uitnodigen om ze mee op te eten.
PE - Alweer druk! Ja zeg, dat hadden we niet afgesproken! We hebben een receptie in de balzaal, maar iedereen gaat er eigenlijk alleen maar even zitten om te eten, om daarna weer terug te komen naar Turner's bar om weer verder te drinken en te roken. Ongeveer 150 man. Rond een uur of tien stroomt de tent leeg en is het tijd voor de sessie. We hebben eindelijk de tijd om op adem te komen en te beginnen met op te ruimen. De sessie begint en het wordt een uitmuntende sessie. D'r zitten wat 'vreemde' muzikanten bij, oftewel muzikanten die niet bij het meubilair horen, en dat nieuwe bloed doet 't erg goed. Hopelijk komen ze terug.
Op een gegeven moment zet ik zes nablijvers van de receptie buiten: ze beginnen door de sessie heen te zingen, met bierviltjes naar mensen (en mij) te gooien, beledigingen te roepen en er een zooitje van te maken. Wanneer ze weer een rondje bestellen weiger ik ze te bedienen, waarop ze pas echt beginnen te schelden. Gelukkig was naar de deur wijzen en "out" zeggen genoeg om ze naar buiten te krijgen. We hebben namelijk geen bouncers.
Over bouncers gesproken: laatste roddel over het City Hotel: ze worden aangeklaagd door een groepje jongelui en vanavond wordt de Bunker (de nachtclub) door de jeugd geboycot. Vorige week zijn er een paar jongens wat hardhandig door de bouncers buitengezet. Zo hardhandig dat één een gebroken kaak heeft opgelopen. Ik ben zo blij dat ik daar niet meer werk :-)
Aan het eind van de avond, wanneer bijna iedereen weg is en een paar van de laatste muzikanten met hun vrienden vertrekken, komt een oudere dame (heeft de hele avond hot port zitten drinken) op me af en geeft me een hand. Ze komt me bedanken voor de fantastische avond, ze heeft genoten. Hè, dan voel je je toch wat meer dan een 'barman' :-) Ze vond het erg huiselijk allemaal. En 'to top it all off': wanneer ik de deur openhoud voor de laatste muzikant, de gitarist, zegt-ie in het naar buiten stappen: "I like your photos". Blijkt het de lichtman van het theater te zijn, die in de diverse brochures mijn naam bij de foto's heeft zien staan. Leuk hoor :-)
Zondag 18 december - TM
Hendrikje is vandaag niet uit te staan, vooral 's morgens en 's middags. Tsjongetsjonge, behang en een pot plaksel, ik wist het wel! Gelukkig is ze later op de dag heel lief en speelt ze heel lief met Kathrijn. Ze heeft inmiddels ontdekt hoe ze in de box kan klimmen. Echt veilig is Kathrijn daar dus ook niet meer. Gelukkig maakt Hendrikje er nog geen gewoonte van.
Ons Kathrijn zit af en toe op d'r knietjes. Als ze op haar buik ligt en zich opdrukt met haar armen, komen heel voorzichtig de knieën en de billen van de grond. Beetje met de billen schudden en dan weer liggen. Met wat goede wil kruipt die voordat ze kan zitten!
Ik ben de lengte van mijn haar weer zat. 's Avonds helpt Paul mijn haar trimmen. Niet alleen houdt mijn arm het niet lang vol, maar zo'n extra stel ogen scheelt ook veel nodeloos schrapen waar niks te schrapen valt en steeds dezelfde stukjes overslaan. Ik ben weer superkort!
Maandag 19 december - TM
Vandaag in de bieb heel veel gedaan. Ik kan de volgende keer meer dan 30 dozen betitelen. Anders dan de vorige keer ga ik in het magazijn zitten, dat scheelt een hoop heen en weer geloop. Wel een warme trui meenemen! Joe vraagt als ik wegga of ik morgen meega naar de kerstlunch van de bieb in Turners. Paul komt mij weer ophalen met de meiden en weet dat hij morgen moet werken in Turners, dus ik moet een oppas zien te vinden. Joanne kan niet opassen, dus ga ik niet mee. Vind ik niet zo erg, de bibliotheekdirectie kennende haal ik de gemiddelde leeftijd met 30 jaar naar beneden en zou ik de enige vrouw zijn.
's Avonds maakt ik vast de eiersalade voor het kerstfeest van de toddler group morgen. Is weer erg goed gelukt al zeg ik het zelf ;-) Ik besluit de sandwiches nog niet te maken, anders krijg je van die soggy plakken karton. Morgenochtend bijtijds opstaan dan maar. Ik weet niet of het de bedoeling is dat we meteen om tien uur gaan eten aan de lopende band of pas rond elf uur. Ik wil wel om tien uur daar zijn, anders staat het zo lullig. Ook probeer ik een verkleedpak voor Hendrikje te maken, een konijn wat ook een hond kan zijn of een beer. Hmmm, het lijkt niet echt en ik weet ook niet of het past.
Dinsdag 20 december - TM
Paul helpt met de meiden, terwijl ik de boterhammen maak voor het feest. Vier witte en vier bruine met eiersalade en hetzelfde met kip-mayonaise. Die in vieren gedeeld et voila: twee grote borden met feestsandwiches, ook te behappen voor kleine mensjes. Als de meiden ingepakt zijn besef ik dat het wel erg ambitieus ben. Een buggy met Kathrijn, een hand met Hendrikje, een tas met verschoonspullen en dan, tja. Paul is later de borden met brood komen brengen ;-). Het is druk bij de group. Veel kinderen die al lang niet geweest zijn, hollen door de zaal. Sommigen zijn op sjiek, anderen in hun gewone kloffie. Hendrikje is de enige die een verkleedpak bij zich heeft. Ik probeer haar zo goed en kwaad als het gaat in het pak te hijsen, maar het past...net...wel, maar niet van harte. Ze vindt het ook helemaal niet leuk, dus na een foto gaat het pak de kar weer in. Na het spelen worden er weer kerstknutsels gemaakt met glitter en daarna wordt er gegeten, gegeten en gegeten. Chips, sandwiches, toastjes met kaas, chips, chocola, koekjes, snoepjes. Het is supergezellig, maar wel wat enerverend, alle restjes opeten die Hendrikje mij in de handen drukt... We zijn pas om half één thuis.
Als ik 's avonds op bed Kathrijn voed, komt Paul snel naar boven geslopen. Net via de mail te horen gekregen dat Tiggr en Net er een zoon bijhebben: Odin Constant.
Woensdag 21 december -TM
Vroege rijles weer vandaag. Veel gepraat en voor het eerst dingen herhaald zoals achteruit inparkeren. Ik stond stijf van de adrenaline toen ik thuiskwam. Ter ere van midwinter doe ik mijn best om, als de meisjes hun middagdut doen, één van de konijnen klaar te maken. Huh. Het beest is nog heel en past niet in de pan, dus die moet eerst aan stukken. Met het hakmes van Paul het beest in vijfen gedeeld, waarbij de splinters, spetters en konijnekeutels in de rondte vlogen. Na veel gepulk is alles schoon en droog en kan de pan. Tegen die tijd heb ik absoluut geen trek meer in dat beest.... Ik weet niet eens of de stoofpot gelukt is, ik kan mij er niet toe zetten om te proeven.
Ik eet met Hendrikje opgewarmde pasta en ga Paul maar ophalen van zijn werk. Hij mag zeggen of hij het wil proberen of dat we vanavond iets anders eten en het konijn tot morgen bewaren. Paul gaat voor de chinees: ik haal en hij haalt ondertussen het vlees van de botten. Het smaakt toch niet zo slecht als ik vreesde: morgen konijnenprut dus. Voor Hendrikje naar bed gaat, holt Paul opeens naar boven. Er moet nog midwintergeblazen worden! Terwijl ik in de keuken de vaat spoel, klinkt er boven mijn hoofd de midwinterhoorn. Toch een beetje midwinter...
Donderdag 22 december - TM
Nog een keer werken deze week: op alle dozen die nu af zijn de bijbehorende titels schrijven. Precies om één uur ben ik klaar.
Hendrikje is ziek. Nou ja, Hendrikje geeft over. Ze lijkt zich niet ziek te voelen, maar geeft zo'n vijf keer over vandaag. Eerst de pap als Paul alleen is in twee keer, dan in bed als ze klaar is met haat middagslaap en 's avonds als ze de Teletubbies staat te kijken. Ze verblikt of verbloost niet, gewoon 'bbbbblllluugh' tot twee keer toe. Natuurlijk moet ze er dan met haar handen en voeten in, dus ik heb haar met vieze kleren en al in de badkuip gezet, zodat ik alles kon opruimten, dweilen etc. Zij dus krijsend in het bad, ik kokhalzend dweilen: de vloer, de kast, de speaker, de kolftas. Ja, toen moest ik toch wel gauw een sprintje trekken en hing ikzelf ook boven de pot. Snel afgemaakt en daarna Hendrikje uitgekleed en gedouched. Geen melk meer gegeven, maar een fles water. Gelukkig had ze erge dorst en heeft ze goed gedronken. De babymonitor heb ik toen maar weer op haar kamer gezet: kon ik horen of ze nog eens overgaf. Zover is het niet gekomen.
Vrijdag 23 december - TM
Hendrikje is droog overgekomen! Ze lijkt beter: ze eet pap, drink wat water en houdt alles binnen. Ik laat haat met gerust hart achter bij Paul, terwijl ik met Kathrijn in de draagzak met de bus naar Rushmere ga. Er moeten nog kerstcadeaus komen voor de familie Walmsley-Pledl. Ik gooi mij eerst op de boeken. Witte boekenwinkel heeft erg leuke dingen en daarna loop ik bij Eason binnen. Sta ik daar te zoeken naar crea beaspullen voor Leah-Ann, hoor ik opeens achter mij 'blahblahblah Thirza blahblah'. Staat Sally met Maxl en Leah-Ann in het andere pad. Ik roep: niet te hard praten hoor, anders weet ik al wat ik krijg;-). We moeten allemaal erg lachen over dit toeval. De kinderen blijven precies bij de goede boekensectie staan en na wat ronddraaien vraag ik ze maar rechtstreeks welke boeken ze leuk vinden en welke ze zouden willen hebben. Voor allebei dus een boek kunnen kopen dat ze nog niet kennen maar wel graag zouden willen lezen. Via de cd-zaak weer snel naar de bushalte, precies op tijd! In bus gevoed, dat was even goochelen, maar met behulp van mijn jas lukte het! Gek hoor en zo makkelijk.
Als Paul en Hendrikje liggen te slapen ga ik met Kathrijn en de kar boodschappen doen voor vier dagen. Het is idioot druk, maar ik heb geen haast en weet precies wat ik moet hebben. Het gros van de mensen lijkt zonder boodschappenbrieven en op goed geluk hun kerstinkopen te doen... Ik ben op de asperges na helemaal klaar. Men zegt dat die er morgen weer zijn, maar ik neem het zekere voor het onzekere en haal bij Emersons asperges (minder mooi, maar wel aanwezig). Later ga ik nog eens met allebei de meiden wandelen. We komen Moira tegen die een paar weken thuis is uit Japan. De hele familie Vallely is nu dus in Armagh voor een echte 'familiy christmas'.
Kathrijn schaterlacht voor het eerst langdurig: ze ligt op haar buik in de box en verliest haar speen. Hendrikje pakt hem op en duwt hem terug onder het slaken van de kreet 'hop'. Dat is toch grappig! Kathrijn lijkt nu de speen express uit te spugen om hem weer door Hendrikje teruggestopt te krijgen. En maar lachen, heerlijk!
Zaterdag 24 december - TM
Eergisteren Hendrikje, nu Kathrijn en ik. In de loop van de avond voel ik mij al wat raar worden en als ik in bed lig denk ik steeds dat ik moet overgeven en/of naar de wc moet. Als ik rond een uur of half één inderdaad naar de wc moet, houd ik voor de zekerheid de po van Hendrikje voor mijn neus. Gelukkig maar. Ik verhuis daarna Kathrijn, die ook kleine melkbeetjes overgeeft, met mij mee naar beneden. Warm, dichtbij wc en emmer. De hele nacht blijf ik in de weer. Kathrijn wordt zelf niet wakker van het overgeven, dus die stop ik een lange handdoek onder het hoofd die steeds een stukje opschuift. Zo kom ik uiteindelijk nog aan een beetje slaap toe.Als Paul beneden komt, blijkt ook hij de dans niet te zijn ontsprngen. Ook al voelde hij zich goed toen hij thuiskwam van het hotel, heeft hij toch een emmer mee naar b oven genomen. Hij voelt zich ook allerbelabbertst, maar gaat toch werken. Ik doe snel wat extra boodschappen als wc-papier en luiers. Ik bel Sally op om haar voor te bereiden dat we morgen misschien niet voltalig zullen zijn. De rest van de dag leef ik op rijstwafels en water.
Eithne komt 's middags langs met kerstcadeaus voor de meisjes. De zakken verdwijnen meteen in de gangkast zodat ze onder de boom kunnen vanavond. Paul heeft speciaal vrij gekregen om kerstavond te kunnen vieren, dus we dachten dat dan ook maar met de kerstcadeautjes moesten doen. Ik leg alles onder de boom, zet een foute kerstcd op en steek kaarsjes aan. Als Paul volledig kapot thuiskomt sloffen en de woonkamer zo ziet, schiet hij prompt in tranen, zo moe is hij. Tijdens het magere maal van erwten en pasta voor de onrustige magen pakken we de cadeaus uit. Hendrikje is niet te stuiten en wil ook onze pakjes uitpakken, maar daar steken wij een stokje voor! Ze mag wel met van alles spelen en blijft wat langer op. Daarna is het toch voor iedereen bedtijd. Paul valt al om half negen in slaap op de bank, ik ga om negen uur naar boven voor de laatste voeding en lees dan nog tot kwart voor tien. Dan gaat ook bij mij het lichtje uit.
Zondag 25 december - TM
Heerlijk geslapen! Diep, lang en makkelijk gevoed. Ik word met een knorrende maag wakker, tijd voor wat voorzichtige pap. Paul heeft ook goed geslapen, dus we gaan vanmiddag met z'n vieren naar Werner en Sally. Paul slaat aan het koken, terwijl ik de meiden in bad stop. Bij Kathrijn was het broodnodig ;-) en bij Hendrikje is het eerste-kerstdag-tactiek. Om elf uur in bad, fles warme melk er achter aan en dan hopelijk een vroege dut! Dan houdt ze het vanmiddag en vanavond langer vol (dat is het plan). Het idee was om ze allebei tegelijk te badderen, maar toen ik eindelijk Hendrikje in bad had en naar de voorkamer terugliep, was Kathrijn in slaap gevallen. Ja, dan moet het plan bijgesteld worden, zo wreed ben ik dan ook weer niet. Paul kookt een rode-linzen-brood met tomatensaus voor Sally, die veganistisch eet. Het hele huis ruikt heerlijk naar de watergruwel die hij als eerste op heeft gezet: citroen, kaneel, rozijnen, bessensap, mmmmm. Ik maak na de baddersessie de aspergesalade met gele paprika, jonge spinazie, tofu, bosui en een aparte dressing. Gelukkig belde Sally rond een uur of half één om te zeggen dat het allemaal wat later werd en of we een taxi konden nemen, dan kon ze een glas wijn drinken tijdens het koken. Ze had een gammon (ham) gekocht, maar was vergeten te kijken hoe lang die in de oven moest. Hij was iets groter dan normaal, dus in plaats van 2,5 uur moest die 5 uur in de oven. We konden een boterham thuis dus wel gebruiken maar met alle voorbereidingen schoten die er bij in. Om 2 uur staat de taxi voor de deur en laden alles: kinderen, cadeaus en eten in.
Op Edenveys Road ligt de vloer van de woonkamer bezaaid met cadeaus en inpakpapier: het uitpakken is al in volle gang. Wij krijgen ook meteen onze kerstwensen: 4 placemats, een speelservies en een cd-rek voor Hendrikje haar cd's. Onze cadeaus vallen in goede aarde, Sally en Maxl krijgen allebei een cd, Maxl ook nog een boek, Leah-Ann twee boeken en Werner één van die oude aanstekers die Paul had gekocht op eBay. Die laatste was een schot in de roos. Werner is zo iemand waar geen alcoholloze cadeautjes voor te verzinnen zijn: 'zullen we dan maar een fles wijn doen?'. Nu had Paul dit lumineuze idee, Werner rookt, dus een goede aansteker zal altijd van pas komen. Werner zijn reactie was perfect (hij is normaal wat gereserveerd): wow, that's amazing! Later zei hij dat het zelfs een prachtig cadeau was als het het niet gedaan had. Iedereen tevreden.
We luisteren muziek, 'bewonderen' de kerstboom, euh, kerstflora (middenstuk van een hoekden), stillen de knorrende magen met chocola en drinken. Rond een uur of vijf kwamen eindelijk de warme bruine boterhammen met gerookte zalm, houmous en citroenhoumous als voorgerecht. Natuurlijk moesten we netjes wachten tot iedereen er was. Man, ik ging bijna van mijn graatje. Stiekum alvast gesnoept en de broodjes herschikt op de schaal! Hendrikje lustte de zalm ook, wonder-boven-wonder, en snoept van de pinda's. Tussendoor smikkelt Kathrijn van mijn melk en ligt/zit alles tevreden te bekijken. Hendrikje ontwikkelt een liefde voor Maxl: als een schaduw achtervolgt ze hem en roept wanneer hij uit het zicht is verdwenen: MAAAAXOEL! Hihihi. Hij vindt het niks erg en neemt haar overal mee naar toe. Ze speelt ook met Leah-Ann in de hal met de lego en playmobil. De hoofdmaaltijd eten we in de hal. Traditional christmas diner: spruiten, sperziebonen, gammon, kip uit de oven met 'stuffing' en mijn salade dus. Het vlees is heerlijk en de stuffing voor een keer ook. Ik snap het 'stuffing' fenomeen hier niet zo. In restaurants kan je losse stuffing bij je vlees krijgen, soort paneermeel met kruiden aangemaakt met een beetje boter. Van dat droge zaagsel, brrr. Gelukkig had Sally zelf een stuffing gemaakt (d.w.z. niet uit een pakje) met kastanjes en heel veel boter. Lekker smeuïg en erg lekker. De gammon is ook heerlijk mals, mjammjam. Ik merk jammergenoeg na de eerste portie dat mijn buik nog niet helemaal hersteld is. Van de ene extreme darmbeweging naar de andere (niet dus). Het toetje heeft gelukkig geen haast, dus tegen de tijd dat de planterspudding en de christmas pudding op tafel verschijnen ben ik weer bijgetrokken. De planterspudding bevat banaan en verse ananas, cake en slagroom, allemaal rijkelijk geweekt in rum. Need I say more...
Hendrikje heeft trouwens geen geduld in haar gat. Die gaat na één sperzieboon al op onderzoek uit. Ze snoept af en toe wat andere dingen en holt dan weer terug naar de playmobil. Kathrijn is eindelijk na een voeding in slaap gesukkelt en slaapt even in de pop up bubble. Na de officiële gangen verhuizen we naar de woonkamer en het haardvuur. Daar komen we bij met pepermuntthee en koekjes. De thee is heerlijk na zoveel eten, maar die koekjes zie ik niet meer zitten. Hendrikje probeert ze allemaal uit, maar vindt ze niet lekker. Dan nog maar één chocolaatje. De klok tikt verder en om tien uur vraagt ze nog om een banaan. Fruit is altijd goed en het vult goed, dus mocht ze niet genoeg hebben gegeten, wordt dat weer gecompenseert. Binnen geen tijd is de banaan verslonden. Dan moeten we ons toch opmaken om thuis te komen, want ik ben zo gaar als het midwinterkonijn. Sally brengt ons door een mistig en heel rustig Armagh terug naar huis. Hendrikje, de ziel, die de hele dag en avond zo goed is geweest, stort dan helemaal in. Ze wil van alles, maar toch weer niet en dat alles onder hysterisch gehuil, zo zielig. Ze wil niet eens de fles met melk totdat ik haar in de houdgreep houd boven in het donker op onze kamer en heel langzaam rustiger wordt. Ze neemt dan eindelijk de fles en met rollende ogen zakt ze langzaam weg. Halverwege de fles zegt ze: 'op'. En staat op om naar bed te gaan. Die is helemaal af. Kathrijntje is inmiddels ook toe aan een laatste slok. Ik kleed mij snel en neem juffrouw mee voor een hopelijk rustige nacht.
Maandag 26 december - TM
Vandaag doen we helemaal niks. Dat dacht ik tenminste. Paul loopt al vanaf vroeg met een vastberaden pas door het huis. Hij gaat het traphekje bovenaan de trap eindelijk vastmaken. Je moet toch wat hè op 2e kerstdag?! Ik blijf met de meiden beneden, doe spelletjes, lees en eet en drink wat. Niks bijzonders. Na de boterham gaan we een rondje Mall lopen, waarna Hendrikje het bed ingaat. Als ze wakker wordt is ze heel zielig en we vermoeden behalve een te snel wakkerworden een oververmoeidheid. Ze wil de eerste 15 minuten alleen maar bij mij op schoot zitten. Ze valt af en toe weer in slaap, maar lijkt uiteindelijk alleen maar te willen knuffelen. Kathrijn ligt aan de andere kant te drinken, dus het was Paul die makkelijke spaghetti maakt en we eten laat: Hendrikje was pas om vijf uur wakker. Terwijl ik de afwas doe, zit Paul met Hendrikje en Kathrijn op de grond en ze spelen rustig nog een klein uur. Hendrikje raakt van slag als Paul haar naar bed brengt en niet de dingen doet die ik altijd doe. Broeha! In de tweede ronde die ik doe blijven er nog steeds tranen vloeien en ze protesteert nog wat na, maar valt dan gelukkig in slaap. Paul is dan al werken, hij staat bij een function vanavond van 9 tot finish. Kathrijn houd ik beneden en zak al voedend onderuit bij 2 Northern Exposures. Dan lekker onder zeil.
Na het eten belde Paul trouwens een rondje Breda en kreeg tussen een voorafje en de Boeuf Bourgignon zijn zus aan de lijn die een bommetje liet vallen. We worden Eliasbergoom en -tante in de zomer! Met een luid tikkende biologische klok op de achtergrond werd het verlangen groter en nu is het eindelijk zover. Oh nee, het wordt een Van Osje natuurlijk ;-). Dat wordt boeken voor de zomer, weer babysnuffelen!
Dinsdag 27 december - TM
Geen toddlergroup, geen breastfeeding support group, wat een rust. Bij het ontbijt kolf ik wat melk af en maak er pap van voor Kathrijn: schoon op! 's Middags krijgt ze nu elke dag wel een stukje brood om op te kauwen. Lang niet alles verdwijnt naar binnen, maar het begin is er. De rest van de dag rotzooien we wat aan, doen boodschappen, wandelen en schrijven dagboek. Paul maakt in de namiddag onder begeleidende muziek van Frank Sinatra en Ella Fitzgerald een quiche van alle overgebleven dingen van kerst: tomaat, spinazie, room, crème friache, spek. Lekker! Tijdens het eten zet ik Deep Purple op, ik wil wel eens wat anders dan de cd's van Hendrikje. Wat blijkt: Hendrikje is een volleerd headbanger! Ze maakt precies de juiste bewegingen terwijl ze haar eten opsmikkelt. Het maakt dus allemaal niet zo veel uit: Humpty Dumpty, Frank Sinatra of Deep Purple, ze danst overal op! Ze heeft zelf allerlei bewegingen uitgevonden die zo schattig zijn. Het is een lekker ding!
Woensdag 28 december - TM
Vroeg op: rijles. Het vriest dat het kraakt. De nacht lekker warm doorgebracht onder het winterdekbed én mama haar quilt. Kathrijn in haar slaapzak en een deken. Die slaapzak is hier niet tegen bestand, tegen deze kou. Ze is lekker warm en ligt de hele nacht naast mij. Of misschien is het wel: ze ligt de hele nacht naast mij en is lekker warm. In haar bedje is ze heel erg zielig en aangezien ik goed wil slapen voor morgenochtend laat ik haar na de voedingen maar liggen. Jarlath is wonder boven wonder op tijd. Het is dan ook erg rustig op de weg. Hier ligt het openbare leven vanaf kerst tot de eerste week van januari helemaal of half plat. Veel kleine zelfstandigen sluiten met kerst en gaan pas in januari weer open. Op de weg kan ik dus goed oefenen. Ik heb nog twee grote problemen: op tijd schakelen zodat ik zonder problemen door kan rijden én hard genoeg kan rijden en de procedure bij het naderen van een kruising: mirror, signal, position, brake, gear. Ik gooi ze nog steeds door elkaar of sla stappen over. Met als gevolg dat ik soms veel te hard door een bocht ga, veel te langzaam, de auto af laat slaan o.i.d.. Maar Jarlath zei na de les dat ik de goede kant opga: ik durf meer en harder te rijden dan eerst. Ik heb zelfs op een gegeven moment geroepen dat hij zijn mond moest houden omdat hij zei dat ie in z'n 4 moest, terwijl ik daar al mee bezig was. Daar moest hij wel om lachen. Op een gegeven moment moet ik natuurlijk kunnen rijden zonder dat hij zegt wat ik moet doen. Daar vertrouw ik nog teveel op. Maar, vandaag dus veel geoefend bij kruisingen en in het goed op snelheid komen.
Donderdag 29 december - TM
Ik werk vanochtend een extra shift in de bibiotheek. Er is nog veel te doen en de bieb is volgende week ook op maandag dicht, dus ik probeer zo veel mogelijk te werken. Voor de baan bij de andere bieb wordt een sollicitatieprocedure opgestart, dus als ik de baan krijg, zal ik nooit op 1 januari beginnen. Dat geeft mij ademruimte bij de O'Fiaich. Waarschijnlijk ben ik nog wel een ochtend of 6 bij de bieb te vinden. Volgende week krijg ik trouwens een cheque voor de uren die ik tot nu toe gedraaid heb. Ruim 130 pond, kunnen we de huishoudkas weer spekken! Paul haalt mij op, terwijl het hoost van de regen. Ik had hem helemaal niet meer verwacht, maar 'hij had toch gezegd dat hij zou komen'. Aaaaahh, lief hè?!
Hendrikje heeft treintje gespeeld: haar stoeltjes in het gelid, Berenden braaf achter elkaar, rijden maar!
Vrijdag 30 december - TM
Het kraamcadeau voor Hendrikje dat Brian en Eithne indertijd hebben gegeven, kan eindelijk gebruikt worden! Seizoen én maat zijn goed, dus Kathrijn mag haar pak nu aan. Beetje zoet, maar wel lief!
Vanochtend weer eens een keer naar Gulliver's Island. Heb nog geprobeerd Kim te bereiken om te vargen of zij ook wilde komen met Kaytlin en Chelsey, maar ze was er niet. Alleen op stap door de regen. Hendrikje roept al vanaf de stoplichten 'ballen!'. Ze weet precies waar we heengaan: naar de ballenbak. Bij het leisure centre is het rustig. Desondanks ben ik na 20 minuten helemaal opgefokt door een vader die zijn 1,5 jaar oude dochtertje door de play area duwt en haar toeroept hoe leuk het wel niet is. Ze wil duidelijk bij hem op schoot en hoeft niet zo nodig, maar ze wordt door vaders door allerlei obstakels geduwd en gesjord, totdat ze tussen de glijbaan en de rolbanden zit en niet voor- of achteruit wil. Ik zeg nog lachend: als je die even laat zitten is ze zo van de glijbaan af, maar dat is tegen dovemansoren gezegd. Oma doet ook haar best om het arme kind van de glijbaan te krijgen. Niemand (behalve ik dan) denkt eraan om dat kind gewoon lekker in de hal los te laten en d'r gang te laten gaan. Waarschijnlijk zijn hier zuurverdiende centjes in het geding: heb er voor betaald, dus zal ze spelen ook!
Ik verhuis dan maar naar de babyhoek waar het ook rustig is. Maar dan blijken twee jongens hele boel voor zichzelf op te eisen. Bij wie horen ze? Juist, bij diezelfde vader en oma, die het worst zal wezen of andere kinderen niet meer kunnen spelen. Hendrikje begint vol enthousiasme het trapje te beklimmen en van de glijbaan af te gaan. Ondertussen halen twee jongens alle speelblokken en -beesten uit de babyhoek en bouwen daar de doorgang naar de glijbaan mee vol. Eén van de jongens is iets ouder en commandeert die kleintjes rond, bah. Ik vraag of ze de blokken weg kunnen halen, want niemand kan nu meer bij de glijbaan. Mooi niet hè, grote mond en een meewarige blik van de vader. Het is zo erg dat Hendrikje na 40 minuten al weg wil, terwijl ik haar normaal mee moet lokken. Natuurlijk komen die mensen net de play area uit als we frietjes gaan eten. Als we nog niks gehad hadden, dan was ik nog terug gegaan! Sap gedronken en frietjes gegeten. Hendrikje staat met friet en al voor het raam dat uitkijkt op het zwembad. Dat is toch ook wel interessant. Misschien een volgende keer dan maar proberen. Het is alweer zo'n tijd geleden dat ik met haar ben gaan zwemmen. Ze vond het nooit leuk, misschien nu wel.
Ik ben mopperig op de weg terug, vind het jammer dat we nou niet volop hebben kunnen genieten. Staat er vlak bij huis een grote bus dwars over de stoep geparkeerd, stukje op de weg, over de parkeerstrook, over de stoep. Ik kan er niet langs en heb van mijn chagerijn een deugd gemaakt en de zijspiegels een zet gegeven, allebei, zo! Beetje de voetgangers dwingen vlak bij de stoflichten de weg op te gaan, tsss. Zeker met de kar vind ik dat eng: bij die stoplichten kan je slecht zien of er iets om de bocht op de weg staat of loopt. Maar desondanks rijden veel automobilisten er erg hard, dus ik heb staan wachten tot dat duidelijk het licht op rood sprong. Toen langs de bus gelopen en aan de andere kant ook de spiegel versteld. Mochten jullie nu denken: dat is toch gevaarlijk? Nee hoor, ik leer nu bij mijn rijles dat je elke keer voor je de auto start, je moet controleren of alles goed staat. Als ze dat pas ontdekken als ze in de spiegel kijken, hebben ze pech. Slecht hè?
Kathrijn heeft trouwens al een paar dagen last van constipatie, het arme kind. Ze doet zo overduidelijk haar best, maar het wil er maar niet uit. Eén dag is ze ook uit haar doen geweest, niet huilen of ziek, maar heel stil en moe. Wel leif lachen als je iets tegen haar zei, maar duidelijk anders dan anders. Ze is wat ontlasting betreft duidelijk van de borstvoedingspoep (kortgezegd: dun) af en dat is even wennen. Paul zoekt online naar tips. Naast de gebruikelijke vaseline moet ook moeders meer fruit en groente eten. 's Middags eten we samen een appel. Ik kauw wat voor en voer Kathrijn kleine stukjes. Niet lang daarna ruik ik een wind die wel heel lang blijft hangen. Even spieken: hoera, een drol ;-)! En later nog één en nog één. Wel drie of vier dikke poepluiers achter elkaar. Ze heeft meteen weer praatjes voor tien.
's Avons haal ik samen met Hendrikje ingrediënten voor de oliebollen, zonder kar. Slecht idee. Ze wil van alles en niks. Het laatste stuk naar huis terug moet ik haar onder de arm nemen, omdat ze op de stoep gaat zitten terwijl ze roept: Henkieje lopen'. Ja, doe dat dan ook, oen! Morgen gaat Paul oliebollen bakken, 's morgens het beslag maken en 's middags na Maxl zijn verjaardagspartijtje bakken. Hij maakt 's avonds een paar cd's voor Maxl met nog meer gitaarrock.
Zaterdag 31 december - TM
Oudjaarsdag: oliebollen bakken, naar Maxl zijn verjaardag en .... tja, wat ik vanavond doe, dat zie ik dan wel. We besluiten om toch maar geen beslag te maken. Het ebslag moet een uur rijzen, maar we zijn waarschijnlijk veel langer weg dan een uur. Aangezien we liever geen woonkamer vol beslag vinden als we terugkomen ;-), maken we het wel als we thuiskomen. Met de meiden in de kar gaan we lopen we naar Edenaveys Road. Het eerste stuk valt erg mee: binnen een kwartier zijn we al bij de rand van de stad. Maar ja, dan moeten we het hele p%^&*eind nog naar hun huis lopen. Daar zit een superheuvel tussen én Hendrikje wil eruit!! Pufhijg. Gelukkig horen we al heel vroeg Maxl en Leah-Anne en andere kinderstemmen over de heuvels schallen en kunnen we zeggen dat we er bijna zijn. Het partijtje holt in buitenkleren en kaplaarzen over een modderweiland en zijn uiterst vrolijk. We zijn net op tijd binnen (dat denken we), want de eerste regendruppels beginnen al te vallen. Dan blijkt alles: speurtocht, kampvuur, eten en taart buiten plaats te vinden. Gelukkig overdekt, maar toch. In eerste instantie blijf ik met de meisjes binnen, maar als de speurtocht echt begint, neemt Paul Hendrikje mee naar buiten. Daar knuffelt ze de honden, aait de paarden, holt en glijdt door de modder en komt dan uiteindelijk huilend weer terug, koud en nat. Jonathan, een vriend van Sally die ze kent van de universiteit, zorgt voor de koek en zopie, terwijl Sally en Werner voor de buitenwacht zorgen. Ik hou Hendrikje bij mij met puzzels en spelletjes totdat Kathrijn gevoed is en het eten klaar. Dan gaan we er weer op uit. Hendrikje mag haar zakje met speeltjes en snoep nog opzoeken in de stal. Daarna is er eten onder de overkapping. Er zijn pizzapunten ('driehoek' noemt Hendrikje die;-)), worstjes, saucijzenbroodjes, chips en knoflookbroodjes. De grote mensen gaan aan de glühwein en de kinderen aan het fris. Er wordt goed geschranst, ook door Hendrikje, die eigenlijk alleen maar chocola wil. Ze proeft een beetje Fanta, maar zo iets vies heeft ze nog nooit gedronken! Waarschijnlijk is het het koolzuur wat in de weg zit.
Na de hartige hap is het tijd voor de taart! Sally heeft zoals gewoonlijk zelf de taart gebakken en in elkaar gemetseld met jam en nutella en slagroom, mmmm. Elf kaarsjes staan erop en terwijl de kaarsjes branden, branden we sterretjes en zingen allemaal in onze eigen toonhoogte 'Happy Birthday'. Als het glazuur gebarsten is, mag Maxl de kaarsen uitblazen en krijgt iedereen een flink stuk taart te verstouwen. De kinderen verspreiden zich langzaamaan weer over de weilanden en komen af ent oe terug voor nog een hand van het één of het ander. Na een paar wc-bezoeken en/of luierverschoningen blijven we uiteindelijk binnen om warm te worden bij de Aga. We wassen af, ik voed Kathrijn nog een keer en wachten tot de familie terug is. Gelukkig kan Sally ons thuisbrengen: het heeft de hele middag flink geregend. Ze neemt Paul ook nog mee langs O'Kane's tankstation om kolen te halen. We zijn er helemaal doorheen en we moeten nog twee dagen! Eigenlijk zouden we die berg hout uit de stal meekrijgen in de aanhanger (laatste foto tweede rij) maar dat was vergeten... Gelukkig hebben ze bij O'Kane's een goede voorraad en kunnen we wel weer een week vooruit. Paul stookt een goed vuur en ik warm de soep op. Makkelijk eten na zo'n vermoeiende dag. Paul doet zijn best om niet in slaap te vallen: hij moet van 7 tot finish werken vanavond! Ik denk ook niet dat ik het lang maak, ben ook gaar. Hendrikje ligt netjes op tijd in bed. Kathrijn is onrustig en wil veel drinken, dus ik parkeer mijzelf achter de computer met Northern Exposure en Kathrijn op een kussen voor mij. Om half elf heb ik het wel gezien en neem ik Mien mee naar boven. Er is hier geen vuurwerk om voor op te blijven en Paulus is er niet, dus ik ga lekker pitten! Ik laat nog een berichtje achter op het antwoordapparaat voor Paul: 15 jaar samen alweer! 15 jaar geleden zaten we samen op de stoep van de Amsteldijk na het nieuwjaarsfeest bij Hans en toen 'ging het aan'...