dagboek • februari
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Het is weer zover! Een nieuwe maand! En wederom: we hebben net weer een flink stuk januari bijgewerkt, dus wil je ECHT op de hoogte blijven, ga daar eerst dan even kijken.
Vandaag heel erg hard geoefend op de fiddle voor zaterdag. Het gaat steeds beter en de kinsteun bevalt prima. De linkerhand wordt minder belast wat het spel zeker ten goede komt. Ik dacht dat we alle tunes die we moeten spelen al gehad hadden, maar nee, er komen er NOG twee bij... Ik zie wel zaterdag wat ik wel en niet mee kan spelen. Ik neem in ieder geval m'n camera mee, kan ik af en toe m'n snor drukken als het te moeilijk wordt of te snel gaat :-)
TM - Dit jaar zullen we eindelijk bij het gezamenlijke verjaardagsfeest van Pa en Ineke zijn! Al jaren zijn we dan in Drumshanbo, of zwanger of of. Dit keer zeiden we, nou als Truus er netjes op tijd, zijn we alweer drie maanden verder, dat moet toch lukken! Die vluchten zijn nu geboekt: 10 augustus heen en 17 augustus terug. Een weekje vakantie in Brabant!
Woensdag 2 februari - PE
Eindelijk... Brian is langsgeweest om een begin aan met de website te maken. Ik weet nu wat-ie wil, ongeveer: meer autobiografische informatie, duidelijker navigatie en een bijgewerkte versie van tentoonstellingen enzo. Lijkt me leuk. Binnenkort naar hem om materiaal op te halen en dan kunnen we gaan inventariseren en designen enzo.
Nog steeds geen brief van het hotel... Begin me toch een beetje zorgen te maken. Was Barry misschien wat voorbarig met het me vertellen van de nieuwe baan? Maar nee, Melanie (de personeelsmiep) belde om te vragen of ik vandaag voor het werken even langs kon komen om een en ander door te nemen. Ze wilde me de brief liever persoonlijk overhandigen en had 'm toch maar niet op de bus gedaan. Zeg dat dan wat eerder, mens!
TM - Onze plannen om romantisch met z'n tweeën naar Edinburgh te gaan zijn omgezet in een lang weekend met z'n drieën naar München! Of eigenlijk Platling, een stadje een uur en een kwartier rijden van München, waar onze Sally een jaar werkt aan haar promotie. Ze zou het erg leuk vinden als we daadwerkelijk langs zouden komen, dus we hebben bij Aer Lingus gekeken, geteld en geboekt: er was een aanbieding voor 9 euro enkele reis... We gaan 24 februari heen, blijven dan drie dagen in Platling, dan een dag naar München zelf om de stad te bekijken en dan op de 1e weer terug met de middagvlucht. Heb er erge zin in, als er maar niet zoveel sneeuw ligt als nu, dan komen er misschien niet eens weg!
Donderdag 3 februari - TM
's Middags naar de bieb om mijn verdere 'carrière' daar te bespreken. Ik heb besloten om toch maar te blijven, ook al verdien ik niet wat ik zou moeten verdienen. Ik weet zeker dat ik voor die twee maanden tot mijn zwangerschapsverlof niets anders kan vinden, dus alle beetjes zijn meegenomen. Eigenlijk zou Paul thuis zijn, maar hij heeft zijn shift op verzoek gewisseld, dus Hendrikje moest mee. Die vermaakte zichy prima in de grote echoënde ruimtes van de bieb. Een vaste onderzoeker die altijd heel serieus is, moest er gelukkig erg om lachen, om dat kleine giebelende, waggelende meisje. Ik heb met Cróna´n een aantal projectjes besproken die allemaal binnen een dag of 2 gedaan moeten kunnen worden. In totaal zou ik dan nog tien dagen kunnen werken. Hier zou ik dan een 'lump sum' voor krijgen, waarvan ik zelf mijn uren moet bijhouden: voordelig voor hen en mij. Ik heb er wel zin in om die extra dingen te gaan doen.
Met sloffende schoenen weer naar huis: ik slaap al ruim een week heel erg slecht: slecht in slaap komen, vaak wakker worden, lang wakker liggen midden in de nacht. Soms zit ik van een half uur tot twee uur beneden te lezen of te computeren omdat ik zo klaarwakker ben, dat ik helemaal gefrustreerd raak als ik in bed blijf liggen. Het is zelfs zo erg, dat als ik al wakker ben en Hendrikje begint te huilen, ik denk: ha, ik heb weer wat te doen! Pffff, middagdutjes lukken ook niet meer. Nu ben ik ook nog eens verkouden geworden met een droge hoest, oorpijn door de gesloten neus, dus dat helpt ook niet echt het lekker slapen. Ik probeer er maar zoveel mogelijk in mee te gaan, dat werkt tot nu toe het beste.
Vrijdag 4 februari - TM
Met die kleine donderstraal weer naar muziekles. Ze lapt nu echt alle routine aan haar laars en gaat in het midden van de kring staan dansen terwijl iedereen netjes in een kring loopt en zingt. Gelukkig vindt iedereen het wel grappig, maar het is moeilijk om haar te laten luisteren als ze echt bij me moet zitten, of iets teruggeven. Dingen pakken, dat gaat nu wel: 'leuk, in de bak graaien!' Ben vreselijk moe en heb pijn als is thuiskom. Paul wil fiddle oefenen, maar ik vraag of hij even kan wachten. Zet hij alleen de sourdine erop, omdat hij dacht dat het voor Hendrikje was en niet voor mij, alleen dat wist ik niet, grmbdl! Ik doe dus kwaad de tussendeur dicht en toen werd hij ook boos. O-o. Hendrikje was ook niet te genieten, dus ik heb mij op een gegeven moment maar op debank neergelegd en geprobeerd te slapen. Paul weet Hendrikje zover te krijgen dat ze toch wat eet en legt haar daarna weer op bed. Als ze na een uur of twee weer wakker is, vraagt hij bedeesd of hij nou weer fiddle mag oefenen. Ja hoor, sorry. Het is weer goed.
Met Hendrikje warm gegeten: zweedse gehaktballetjes, doperwtjes, tomaat, parika en sla. Ze eet goed met haar handjes en begint spelletjes te doen met de erwtjes. Eén erwtje, twee erwtjes, drie erwtjes op een rij. Kijk eens mama , wat leuk! (= "hééé!"). Zo lief. En ze probeert dan ook nog eens mee te tellen: 1,2 ,3. Na het eten ben ik in dubio: ga ik nog met haar naar Trad @ the Trian, of blijf ik thuis. Er komt een heel goede zangeres en een nog betere fiddler en ik wil het eigenlijk niet missen. Na de fles besluit ik het er op te wagen. Als Hendrikje te druk is, gaan we gewoon weer naar huis. Bij de eerste fiddletunes zit ze enthousiast mee te wippen en probeert te zien waar het geluid vandaan komt. Jammergenoeg wordt ze al snel onrustig en rij ik haar al voor het eerste liedje de zaal uit. Eithne heeft het met mij te doen en neemt Hendrikje in de hal op de arm, zodat ik toch wat liedjes kan horen. Hendrikje weet op een gegeven moment te ontsnappen en komt al 'baba' roepend (dat ben ik) met een stapel folders naar mij toegesneld. Tijd om naar huis te gaan. Brian wil daar eigenlijk ook niks van weten: hij zal Hendrikje wel in de wagen rondrijden, maar dat wil ik weer niet. Hij geniet ook zo van de concerten en Hendrikje is toch moe, dus we gaan naar huis. Morgen hoop ik wel dat ik bij de grote fiddlesessie kan zijn. De zangles sla ik denk ik over, omdat ik niemand wil aansteken met mijn hoest.
PE - Nou, wat een enorm lange en vreselijk drukke avond beloofde te worden, viel reuze mee: we hadden vanavond een receptie voor bijna 700 man. Pas tijdens de voorbereidingen hoor ik dat 't een herdenkingsavond is: het is alweer een jaar geleden dat een jonge voetballer van club Tyrone aan een hartstilstand is overleden. Niet echt een gelegenheid om je helemaal klem te zuipen en dat merken we dan ook: het mineraalwater vloeit rijkelijk, de rest een stuk minder. Mijn taak is al voorbereiding op het aanstaand supervisorschap: heel Fisher 1 en floorstaff (bijelkaar een man of twintig) staan onder mijn bezielende leiding :-)
Zaterdag 5 februari -TM
Hoera hoera, van twaalf tot half zes goed doorgeslapen! Zou die lavendelolie op mijn kussen dan toch werken? Paul is pas heel laat thuisgekomen en is nog aan het douchen als ik naar beneden ga om wat te drinken. Hij is moe, maar moet wel op tijd op om nog zijn fiddletunes te oefenen. Om kwart voor twaalf, als Hendrikje haar ochtenddut gaat doen, staat Paul op en slaat aan het fiddlen. Hij heeft de afgelopen week heel hard geoefend, dus eigenlijk hoeft het niet, maar voor zijn eigen gemoedsrust doet hij het toch. Hendrikje is om één uur wakker, dus we kunnen tegelijk naar de Palace Stables, waar de sessie plaatsvindt. Gelukkig maar, want ik zie mij niet de kinderwagen die heuvel opduwen, dat mag Paul doen! Het is een volle bak, met heel veel fiddlers en een beetje publiek. Hendrikje gedraagt zich voorbeeldig, wiegt mee met de muziek, brabbelt en lacht naar bekende en onbekende gezichten. Als ze begint te piepen, laat ik haar loslopen. Ook dat gaat goed: ze biedt afwisselend Berend en een rijstewafel aan aan wie maar naar haar kijkt, speelt kiekeboe met twee meiden die voor ons zitten en bekijkt twee ketende, vervelende meisjes van een jaar of vier alsof ze wil zeggen: waarom maken jullie zoveel herrie??
De sessie is erg leuk, vooral de tunes die er goed inzitten klinken heerlijk. Beetje Spelmanslag-gevoel. Ik film ondertussen wat muzikanten en krijg daar prompt een tintelende arm van, dus Paul mag de rest doen. Na anderhalf uur sessie en wat solo's is het over en kan iedereen opgelucht ademhalen: veel studenten zijn toch wat angstig dat ze zullen falen onder het toeziend oog van Eithne.
Hendrikje wordt na afloop alom geprezen omdat ze zo lief en rustig was! Trots!
PE - Vandaag de Grote Dag: de sessie! Ondanks dat het een latertje was gisteren toch vroeg op en nog even geoefend, daarna met z'n allen naar de sessie. Cathal Hayden laat het allemaal maar een beetje over zich heenkomen, hij vindt het allemaal wel aardig, geloof ik. Belangrijkste is dat iedereen er zelf enorme lol in heeft en de meeste tunes gaan fantastisch. En uit het blote hoofd! Ook dat nog! Was erg leuk.
Vanavond een kleine receptie: 200 man. Het blijkt na controle zelfs te zijn teruggebracht tot 150 man. Maar... kleine adder onder het gras: het zijn voetbalsupporters. En dat hebben we geweten. Die zevenhonderd man van gisteren hadden voor zesduizend pond gedronken, deze honderdvijftig zuipen voor een kleine vierduizend pond weg... Wederom heb ik de leiding en ik moet zeggen, het ging gesmeerd. Om drie uur was de bar schoon, alle glazen gewassen en klaar voor de volgende dag. En dat komt zelden voor, iedereen was erg ingenomen met zichzelf, er hing een 'dat hebben we mooi gedaan' sfeertje. Ik weet niet of het toeval was of dat ik dat altijd voorelkaar ga krijgen, de toekomst zal het leren.
Zondag 6 februari - TM
Aaaah, wat is ze lief! Als Paul naar zijn werk gaat en mij een kus geeft, kijkt Hendrikje op van haar boekje en haar d'r snoetje omhoog met getuite lippen, alsof ze wilde zeggen 'ik ook, ik ook'. Smelt! Ze is ook helemaal los op de vormenbal en ze stopt warempel twee keer achter elkaar het goede vormpje in de bal (het zijn er een stuk of 16, dus da's best knap).
De schoorsteen is nog steeds niet geveegd en ik ben die lauwe warmte in de woonmakers en de kou in keuken en badkamer zat. Ik stook een voorzichtig vuurtje, mmmm, lekker warm. Die warmte is zo anders, veel behagelijker! 's Middags ga ik met Hendrikje naar het Charlemont Arms Hotel om een kamer voor mijn ouders te boeken. Nog een ruime week, dan zijn ze er weer! Hèhè, eindelijk, het bezoek is nu twee keer mislukt door mama haar gezondheid en daar op volgende operatie. Nu voelt ze zich stukken beter en we gaan vooral rustig aan doen. Gelukkig was er nog een kamer vrij, de rest zat helemaal vol. Het hotel is in het cetrum, dus ze hoeven niet zo veel te lopen. Op zaterdagavond gaan mama en ik (als er nog kaarten zijn) naar La Bohème in het theater en misschien op zaterdag naar een landhuis hier in de buurt waar de sneeuwklokjes in bloei staan.
Hendrikje slaapt na de wandeling lang door, ze heeft vanochtend alleen een uur liggen brabbelen in bed. Ik kruip op de bank met 2 woontijdschriften, alvast ideeën opdoen 'voor later', duimduimduim. Ze wordt pas wakker als Paul thuiskomt van zijn werk. Hij eet niet mee: vanavond is er het verlate kerstdiner van het hotel met disco en daarna het personeelsuitje naar een nachtclub in Monaghan. Als hij na het eten nog even stoeit met Hendrikje, zegt z'n broek 'krak', dus die moet hij eerst voor hij wegkan. Hij is hartstikke moe, maar heeft al beloofd dat hij mee zou gaan naar de nachtclub, dus hij zal morgen wel gebroken zijn. Ik vermaak mij de rest van de avond (tot half twaalf) met chatten, het is het vaste avondje voor de oktobermoeders, maar het is erg rustig. Vanaf half tien ben ik alleen met Mirella en kletsen we een gat in de nacht, over families, baby's en babynamen, erg gezellig. Als mijn oogjes wel heel branderig aanvoelen en zij dat kan beamen, breien we er een eind aan.
PE - Drukdrukdruk, carvery is weer een gekkenhuis en ik ben afgepeigerd. Ik grap al dat het vanavond (het personeelsuitje) een goedkoop avondje wordt: ik ben doodop. En niets was minder waar... Om zes uur, na m'n laatste shift als 'Charge Hand', naar huis, douchen, omkleden en weer terug naar het hotel. Ik heb me voorgenomen me niet erg in te houden, lekker een avondje doorzakken. En dat heb ik gedaan, zoals dat alleen maar in Ierland kan.
De avond begint heel onschuldig: eerst met z'n allen aan het verlate kerstdiner, dat hadden we nog steeds tegoed, maar door recepties enzo hebben we er nu pas tijd voor. Op iedere tafel staan twee flessen wijn en we krijgen ook nog drie consumptiebonnen de man. De wijn smaakt best, het eten ook en ik maak na de wijn m'n eerste fout: ik ga aan de cider. Normaal houd ik me op een avond uit bijna religieus aan een strak menu: niets anders dan Guinness en Powers. Maar vanavond niet, en dat heb ik geweten. Wel heel verstandig geef ik de twee andere consumpties weg aan Paul Early. Van Paul had ik vanavond twee peuken gebietst... Voorzover ik me kan herinneren de enige sigaretten die ik vanavond heb gerookt. De eerste smaakte eigenlijk helemaal niet lekker en heb ik halverwege uitgemaakt.
Karaoke Kate keet er lustig op los met d'r disco en er worden nog prijzen uitgereikt onder bijpassende deuntjes ('Koppel van het jaar'-prijs, de 'Should I stay or should I go' prijs voor een manager die al ruim een jaar lang zegt dat-ie ermee ophoudt, de 'Ze is er wel maar je ziet 'r niet'-prijs en nog meer). Ik vermaak me prima op de dansvloer, tot grote verbazing van de meeste collegae.
Na de disco, rond een uur of half elf, gaat een deel van de club (waaronder ikzelf) met de bus naar een nachtclub in Monaghan. Er was eerst een bus gehuurd waar je niet op mocht roken en drinken en na fel protest van de deelnemers is er een andere bus gehuurd. De stemming zit er al goed in, we zijn een luidruchtig zooitje. Ik denk dat het ergste wat je je als hotel/bar/nachtclub aan bezoekers kunt indenken een personeelsfeestje van een hotel/bar/nachtclub is :-) De geruchten gingen dat de drankjes in Monaghan niet te betalen waren, dus iedereen heeft wat te drinken voor onderweg meegenomen, ik ook: een halve fles Bushmills. En die is in Monaghan op. Oeps. Hoe kan dat nou?
Het geheel blijkt een hotel/pub/nachtclub te zijn en de nachtclub is nog niet open, dus we drinken eerst nog wat in de pub. En hier houdt het geordende chronologische geheugen op. Ik weet nog dat ik, omdat ik al aan de cider was, doorgegaan ben met de cider, maar dat was geen goed idee. Tussendoor ook nog een drankje aangeboden gekregen. Ik heb veel tijd op de dansvloer doorgebracht (achteraf gehoord eigenlijk non-stop, en nog complimentjes gekregen ook), heb een tijd beneden in de koele toiletten gezeten, een hoop bereknuffels gegeven en verder... geen idee. Ik weet nog steeds niet hoe ik op tijd in de bus terug geklommen ben. En in die bus ging het allemaal bijna goed, tot vlak voor het einde. De bus was al gestopt, ik ben aan het uitstappen (nog wel in de bus), maar iedereen heeft wat moeite om de bus uit te komen, ik hou het niet meer en kots zo over de broek van de persoon voor me heen. Sja. Eenmaal thuis blijk ik zoveel herrie gemaakt te hebben dat Thirs wakker geworden is en ze denkt eerst dat ik gevochten heb, zo kwaad was ik, maar dan op mezelf. Gelukkig kan ze erom lachen, zo vaak komt dit nou ook weer niet voor (eens per decennium). Vol oprechte verbazing haal ik een pakje Marlboro Light, dat ik nog nooit eerder gezien heb, uit m'n borstzak. D'r zit een mij even onbekende aansteker in. Gedouched en op de bank beneden in een coma weggezakt.
Maandag 7 februari - TM
Paul komt om half vier binnengestrompeld en vind ik later over de badkuip gebogen met de douche aan: hij is over zijn nek gegaan in de bus toen hij bijna uit de bus was na het avondje stappen over zijn (en andermans) kleren heen. Op dat moment beweert hij niet zoveel gedronken te hebben en dat het een @£%$%^bus was, veel meer kreeg ik er niet uit. Ik vond hem desondanks wankel op de benen en niet zo lekker ruiken. Hij tovert vol verbazing een pakje sigaretten uit z'n borstzak (is al een hele tijd geleden gestopt) en vraagt van alles terwijl ik hem dat net allemaal verteld heb. Alle kleren in de wasmachine gestopt en Paul boos achtergelaten, hij baalde vreselijk dat hij zich zo 'misdragen' had.
Naar de verloskundige voor een check up van eigen en Truus' lijf en leden. Bloeddruk goed, urine bevatte verdachte sporen van proteïne, dus die ging naar het lab. Bij Hendrikje heb ik dat ook wel eens gehad als ik een monster nam vóór het ontbijt, dus hopelijk is er niks aan de hand. Daarna werd Truus bevoeld, voelde inderdaad als 24/25 weken, dus een ietsjes ouder dan verwacht. Het hartje was eerst niet te vinden: Truus speelde verstoppertje. Steeds als we een vlaag van het rikketik hoorden, verdween het evensnel. Uiteindelijk kon de vk het hartje toch een tiental seconden op een plek houden en goedkeuren. Voor de zwangerschapsvergoeding is de datum op 26 mei gezet, om zowel naar onder als naar boven wat speling te hebben. Ze vertelde ook dat er hier geen geplande keizersnedes vóór 39 weken plaatsvinden, dus het wordt hoe dan ook de tweede helft van mei. Bij thuiskomst het ziekenhuis nog gebeld om te vragen hoe het met mijn aanvraag van een kopie van mijn zwangerschaps- en bevallingsdossier zat. Er werd mij verteld dat de aanvraag doorgestuurd was naar Craigavon, omdat het dossier met 20 weken ook weer daarheen gaat, voor het geval er een plotselinge opname zou plaatsvinden. Maar goed, het zit in de molen. Hopelijk krijg ik de kopie voor 18 maart als ik weer naar de gynaecoloog ga. Ik heb later op de dag wat last van harde buiken, waarschijnlijk van de druk die de vk uit heeft geoefend met de doppler.
Paul blijkt een giga-kater te hebben en zegt nu sinds Australië 16 jaar geleden niet meer zo dronken geweest te zijn. Van vannacht herinnert hij zich weinig. Met een paracetamol weer terug in bed.
's Middags wcbrilvasthouders (?) gekocht, omdat één daarvan is afgebroken. Het is erg naar poepen en plassen, als je steeds met bril en al van de pot glijdt! We hoefden gelukkig geen nieuwe wc-bril te kopen, daar was niks mis mee. Bij onze ijzerwaren/bouwmarkt hadden ze zelfs verschillende uitvoeringen. Meteen daarna door naar het Social Security Agency om de aanvraagformulieren voor de zwangerschapsvergoeding op te halen en naar het theater om kaartjes voor La Bohème te kopen. Het liep hard met de kaartjes, dus ik heb geen superplekken kunnen krijgen, maar wel in het midden en aan een gangpad. Ben benieuwd, met moeders naar de opera! Het is buiten dan al veel kouder geworden en Hendrikje vindt het al snel niet leuk meer. Dikke tranen, die ook thuis in bed niet ophouden. Nu zit ze in haar pyama in de box zoet te spelen.
PE - Kreun... Om half vier op voor de eerste supervisorsvergadering. Gedouched en wel strompel ik naar het hotel, waar de vergadering niet door blijkt te gaan. En zoiets kan alleen in dit land gebeuren: ik word begroet met veelbetekende glimlachen, er wordt me gevraagd of ik me al wat beter voel en er wordt wat gegrapt. Niets van de verwachte berispingen of boze blikken, iedereen vindt het wel vermakelijk: als ik het niet was geweest, was het wel iemand anders geweest. Ik krijg te horen dat ik een chef heb geraakt en wel een niet echt geliefde, dus wat dat betreft heb ik het nog goed getroffen. Terug naar huis en gelezen, en gelezen, en gelezen.
Het blijkt gisteren trouwens inderdaad een ERG goedkoop avondje geweest te zijn: ik heb in totaal twintig euro uitgegeven, waarvan 10 euro toegang voor de disco.
Dinsdag 8 februari - TM
Voor het eerst in een half jaar weer met Hendrikje naar de toddlergroup! Ik weet niet eens zeker of het wel is vandaag omdat er krokusvakantie is. Maar gelukkig, onderweg kom ik twee moeders met kinderen al tegen. EEen van de jongens blijkt jarig te zijn en er wordt voor een heel weeshuis aan cake, worstjes en boterhammen meegeleest. Hendrikje wordt met veel ge-oh en ge-ah begroet: wat is ze groot geworden (en ik ook ;-) ). Hendrikje weet niet goed wat ze met al het speelgoed aanmoet. Pas als er balonnen worden opgeblazen komt ze los, da's bekend terrein! Ik klets met Avril en houd de kleine in de gaten, die zich niet bewust lijkt van andere kinderen die rakelings langs haar heenrijden in van die loopauto's. Ze is al erg moe, helemaal rode toet en ze komt op een gegeven moment maar met een boek op schoot zitten. We zitten meteen goed voor het verhaaltje en de lekkernijen! Ze eet van alles mee en als de andere kinderen weer gaan spelen, zie ik haar langs de tafel lopen en restjes cake in haar mond stoppen. als ze mij ziet, zegt ze 'mjammjammjam'. Ja, dat zal best. Voordat we opbreken, neem ik haar mee naar huis voor een halve boterham en een flinke middagdut. Paul zit inmiddels op de bank en leest en kreunt af en toe ;-). Hij is nog steeds niet helemaal de oude.
PE - Inderdaad, kreun... Nog steeds niet echt lekker. Veel gelezen. Enne... vandaag m'n kurkentrekker ontvangen. Thirs zei een tijd geleden of het niet leuker was iets blijvenders van m'n fooien te kopen dan whiskey en bier, dus ik ben aan het sparen geslagen. Aangezien de horeca toch gevaarlijk op iets als een blijvertje en misschien zelfs een car-ri-è-re (aaaaaaaaargh) begint te lijken (met websites en fotografie beunen we vrolijk door, hoor) heb ik besloten m'n barman-uitrusting te vernieuwen. Na de sigarenknipper was het de beurt aan de kurkentrekker, en die kwam dus vandaag binnen, besteld bij Gilles van Fontenille Pataud. Deze firma is gevestigd in het dorp waar de kurkentrekker gemaakt wordt, dus ik dacht, dat kan niet mis. Het is de Château Laguiole Grand Cru, jaja. Prachtig ding, handgemaakt, handvat van olijvenhout, de schroef is teflon-gecoat en het ding is ontworpen door meneer Vialis, meester-sommelier. Zoiets koop je maar eens in je leven en het is een leuke herinnering aan het hotel.
)
)
Woensdag 9 februari - TM
Niet veel bijzonders gedaan: boodschappen gedaan, beetje gewandeld, geïnternet en op namenjacht geweest.
PE - M'n eerste dag als supervisor! Gelukkig begon ik me in de loop van de dag steeds beter te voelen... Op het werk hoorde ik dat dat een normaal verschijnsel is na dit soort uitjes, een kater van drie dagen. Wederom grapjes over en weer en iedereen die aan iedereen vragen loopt te stellen om de gebeurtenissen van de bewuste avond te reconstrueren en natuurlijk om na te gaan of er niet al te beschamende dingen zijn gedaan. De roddelmachine loopt op volle kracht en het schijnt dat mijn schandelijke gedrag één van de minder schokkende gebeurtenissen is geweest :-) Ik heb voor de chef een cadeautje meegenomen en ik was niet de enige die met een cadeautje aan kwam zetten. Overigens, ik weet nog steeds niet waar die nachtclub nou precies was... toch eens navragen. Het is een vreemd gevoel, ik heb me vreselijk misdragen, maar het voelt ook als een soort ontgroening, het lijkt wel alsof iedereen ineens een stuk jovialer is.
M'n grijze overhemd is er nog niet (de supervisors dragen een grijs overhemd, de bar staff een rood overhemd) en ook m'n naamplaatje is nog niet klaar. Snif. Ben ik supervisor, kan niemand 't aan me zien :-(
Donderdag 10 februari - TM
Ik krijg een mailtje van Crónán: ik kan 10 dagen (70 uur) komen werken tegen 5 pond per uur. Ik krijg dan het volledige bedrag in één keer gestort en moet zelf mijn uren bijhouden. Ik stem ermee in en ik hoor aan de telefoon dat Crónán er erg blij mee is. Nou, toch weer iemand blijgemaakt. Ik kan maandag beginnen: er staan drie klussen te wachten voor die 10 dagen. Alle 18e eeuwse boeken moeten gesorteerd worden en gemeten zodat we boekdozen kunnen bestellen, een belangrijke subsidieaanvraag die ik al heb voorbereid moet afgerond worden en het rampenplam moet verder uitgewerkt worden. Alleen de eerste klus is echt leuk, maar ja, van die andere twee kan ik nog genoeg leren.
Donderdavond naar de eerste vergadering voor het komende piping festival. Laura past weer op, ze heeft vandaag haar rijbewijs gehaald en is in uitgelaten stemming (voor zoveer je dat kan merken bij haar, is nogal bedeesd meisje ;-) ). Brian had gezegd dat de vergadering niet langer dan een uur zou duren, dus ik maak er zelf maar anderhalf uur van en beloof dat ik hoe dan ook om half elf terugkom. Scheelt mij ook weer slaap! Om half elf zijn we inderdaad nog lang niet klaar, maar ik knijp er mooi tussenuit. Desondanks slaap ik pas om een uur of half één, ben nog zo wakker van het gediscussieer. Ik hoor Paul nog thuiskomen, maar omdat Hendrikje dan net heeft gehuild (ik moest zo nodig kijken of ze de speen nog in haar mond had en daar werd ze wakker van), dat ik maar doodstil ben blijven liggen. Even later slaakt Hendrikje nog een hele harde kreet en lijkt dan prompt in slaap te vallen. De rest van de nacht is het stil. Ze slaapt alweer een nachten gewoon door en dat merk ik ook aan mijn eigen nachtrust.
PE - Overdag naar Brian om een paar foto's van nieuwe schilderijen te maken, z'n gewone fotograaf kon niet en 1 van de schilderijen wordt vandaag ingelijst en de andere vertrekt binnenkort. De foto's zijn, al zeg ik het zelf, bijzonder goed gelukt, m'n eerste foto's in RAW formaat. Alle informatie wordt opgeslagen en als je de foto op de computer opent, moet je 'm als het ware digitaal ontwikkelen, waarbij je vanalles kunt finetunen. Op de terugweg bij May's om de hoek espressokopjes (tussendoortje van de fooienpot) besteld, van Illy. Daar ben ik al jaaaaaaaaaren verliefd op, met name op het schoteltje. En nu ik die percolator heb (die ik overigens dagelijks gebruik), zijn espressokopjes natuurlijk wel zo leuk. Nou drink ik nu steeds Lavazza, binnenkort toch maar overstappen op Illy.
's Avonds vreselijk drukke grillbar, maar... zeventien pond fooi! Komt mooi uit, want het volgende item op de fooienverlanglijst is een balpen. Montblanc. En daarna weet ik ook al: een sigarenaansteker, alleen nog niet welke. Dat is leuk, sparen! En daarna... kweenie. Dan is waarschijnlijk m'n whiskey en bier wel weer op.
Vrijdag 11 februari - TM
)
Het borduursel dat mama voor Hendrikje haar geboorte heeft geborduurd is eindelijk ingelijst. Na een heleboel vertraging met het bereiken van de lijstenmaker en daarna in diens werktempo, kunnen we vanmiddag eindelijk het geheel ophalen. Er zit een dunne blauwe rand en een cremekleurig passe partout om het borduursel (aap-noot-mies) heen en een mooie lichtgrenen lijst. Hij heeft er enorme moeite mee gehad om het geheel recht te spannen, het bleek niet overal even recht te zijn. Daardoor is het oorspronkelijk plan om een rand van een centimeter vrij te laten rond het borduurwerk niet doorgegaan: de rand was zo onregelmatig dat het niet mooi was. Nu zit de gekleurde rand direct op de rand van het borduurwerk. Toen hij mij dat gisteren vertelde, was ik niet zo blij, ik had liever zelf het eerste resultaat ook gezien, omdat ik het eigenlijk zonde vind het werk zo in te lijsten. Maar ja, het ziet er best goed uit. Er zitten nog steeds wat oneffenheden in de spanning, maar daar valt niets aan te doen. Hij komt het vanmiddag brengen als hij bij Brian een schilderij moet inlijsten. Ik hoop dat mama het ook mooi vindt!
PE - Van twaalf tot negen dienst. Vrrrrrrrrrrrrrrrrrrreselijk rustig. Nog steeds geen grijs overhemd, maar... wel een nood-badge. De echte is besteld, maar ik heb in ieder geval nu een tijdelijk Dymoding. Overigens zag ik in de spiegel in de lift dat 'bar supervisor' achterstevoren erg leuk klinkt: 'rosivrepusrab'.
Zaterdag 12 februari - TM
Paul is zowaar vroeg op! We lummelen lekker wat aan. In de namiddag doe ik tegen beter weten in Hendrikje in bed: als ze zo laat nog gaat slapen is ze vaak helemaal chagerijnig en huilt onbedaarlijk. Terwijl ze slaapt, maak ik een lekker visstoofpotje voor Hendrikje en mij. Als ze wakker wordt, ja hoor, ontroostbaar, zelfs na wat melk. Wonder boven wonder laat ze zich wel wat visprut voeren en ze vindt het erg lekker: helemaal uit zichzelf zegt ze mjammjammjam!
Zondag 13 februari - TM
Hendrikje is vroeg wakker en huilt mij om acht uur hartverscheurend uit een sluimerslaap. Wat blijkt: het hele vispotje is er uitgekomen! Zo te zien nog maar net en gelukkig vrij 'droog', dus het is makkelijk op te ruimen. Paul moet even aantreden om Hendrikje om te kleden, terwijl ik het bed verschoon en alles daarna in de was stop. Daarna kan hij nog even doorpitten. Om te voorkomen dat er nog meer uit komt zetten en omdat ze nog steeds aan het huilen, maak ik een grote fles melk. Ze drinkt die lui tegen mij aanleunend bijna helemaal leeg. Later die ochtend blijft ook de rijstwafel erin. Om half twaalf gaat het kaarsje uit en slaapt ze een dikke twee uur. Ondertussen gaat bij mij ook de open haard een eigen leven leiden en staat de kamer vol met rook. Alle ramen gaan open en de achterdeur. Zonde van al die warmte, maar ja, het is niet anders.
Voor de lunch gaan we naar het hotel: lekkere vegetarische pasta en een appelpunt toe! We zitten eens heel ergens anders en hebben goed zicht op de nieuwe bar supervisor ;-). Staat hem goed hoor: dat grijs en die authoriteit (positief bedoeld!). Snel boodschappen gedaan en thuis op de bank liggen doezelen. Een oliebrandertje met tijmolie moet de ergste rooklucht verbergen en dat lukt redelijk. Hendrikje is moe en valt op een gegeven moment over een kussen dat ze net zelf van de bank heeft gesleurd: tand door d'r lip. Tijd voor een dutje (denk ik), maar daar denk zij anders over. Na een half uur babbelen in bed begint ze te piepen. Ze ontvangt mij met een grote grijns en een volle poepbroek. Nou ja, dan maar zien vol te houden tot ze naar bed gaat.
Maandag 14 februari - TM
Vandaag weer werken. Gek hoe snel je er weer aan gewend raakt níet om half acht op te hoeven. Ik moet de bieb openen vandaag: Crónán heeft de hele dag een vergadering buioten de deur en Joe heeft vakantie. Ik kan wel naar de verloskundige voor mijn bekken: ik moet gewoon een papier ophangen met 'bieb gelsoten tussen zus en zo'. Zo gezegd, zo gedaan. Zo maak je nog eens wat kilometers. Ik moet voorzichtig lopen, heuvels beklimmen is voor het bekken niet zo fijn. Bij de huisartspraktijk is het hartstikke druk, maar ik ben gelukkig de enige voor de verloskundige. Als Heather binnenkomt, heeft ze een stagiaire in haar kielzog. Ze luistert naar mijn verhaal en besluit overleg te plegen met de huisarts over een verwijzing naar de fysiotherapie. Aangezien ik de enige ben vandaag (dit wekelijks spreekuur is net nieuw i.p.v. het tweewekelijks spreekuur), gaat de stagiaire alsnog aan de slag met de bloeddruk, het gewicht én ik mag op de bank voel een voel- en luistersessie! Alles weer goed. Ook de urinetest van vorige week blijkt goed te zijn. Mijn eigen huisarts is er niet vanochtend, die moet ik vanmiddag bellen over de verdere procedure. Het blijkt wel dat hier een band bij bekkenklachten niet gebruikelijk is. De huisarts die Heather sprak, keek wat moeilijk en vroeg zich af waarom het nodig was??
Afijn, weer terug naar de bieb en een aantal informatieaanvragen behandeld. Na de lunch eindelijk begonnen aan mijn eigenlijke klus: het sorteren van alle 18e eeuwse boeken uit de bieb. Deze krijgen allemaal een extra berging in de vorm van een doos. Ze moeten dus geteld en gemeten worden voor de bestelling van de dozen. Ondertussen zijn er drie mensen in de zaal bezig voorbereidingen te treffen voor de book launch vanavond. Tijdens de thee komen er verhalen los over de meitrouwerij van afgelopen jaar: één van de dames blijkt daar ook bij geweest te zijn en mij daarvan te herkennen. Goede herinneringen opgehaald.
Langzaam naar huis gelopen: dat wandelen van vanochtend en het staan en door de knieën gaan in de bieb is een beetje teveel geweest. Paul is net terug van zijn eerste supervisorvergadering en heeft Eithne afgelost die op Hendrikje heeft gepast. Eithne had het borduursel meegebracht dat de lijstenmaker bij hen had achtergelaten. Nu ik het nog een keer zie, vind ik het eigenlijk niet mooi.... Er zitten veel kronkels in en de rand vind ik toch te dicht op het borduursel. Mmm, toch nog maar eens contact met de goede man opnemen.
Dinsdag 15 februari - TM
In Belfast wordt vandaag bij de Northern Ireland Museums Council een cursus project management gegeven. Via de bieb ben ik daar voor opgegeven, dus het kost mij alleen een buskaartje. Jammergenoeg is de bus die op tijd in Belfast aankomt er eentje die een ontzettende omweg maakt: anderhalf uur! Je bent sneller van Belfast in Amsterdam! Gelukkig mag ik Paul zijn iPod lenen en heb ik de hele weg lekkere soul opstaan. In Belfast besluit ik te gaan lopen: het zou zo'n 20 minuten lopen moeten zijn en dat red ik wel. Ik ben mooi op tijd op een mooie locatie aan een park waaromheen allemaal monumentale panden staan. De cursus is erg leuk, gegeven door een vrouw die over drie weken is uitgerekend!!! We hebben meteen wat om over te kletsen. De cursus geeft mij een goede opfrisser van wat ik al op de Reinwardt aangestipt heb gekregen. Tussen de bedrijven door moet ik veel plassen: Truus heeft uitgerekend vandaag uitgekozen om mijn blaas als trampoline te gebruiken! Gelukkig zijn er regelmatige pauzes om de rug te strekken en te plassen, maar ik moet er wel drie keer extra uit om te plassen. De lunch is ook in het gebouw met sandwiches, chips (zo hoort dat hè, op z'n iers) en een kop thee. Om stipt vier uur is de cursus afgelopen, waardoor ik ruim op tijd op het busstation terug ben en op de snelbus naar Armagh kan stappen.
Om zes uur ben ik weer thuis, waar ik enthousiast door mijn dochter wordt begroet, die vanochtend nog lekker lag te pitten toen ik thuiskwam. Om die tijd in te halen gaan we samen in bad (verloskundige had een bad ook als tip gegeven voor de rug). Hendrikje zit al in bad als ik er bij kom. Als ik mij langzaam laat zakken, kijkt ze eerst met grote ogen en begint dan hartelijk te lachen: leuk, mama ook in bad!
Woensdag 16 februari - TM
Vroeg naar de huisarts om de verwijsbrief voor de fysio op te halen. Ik wil eigenlijk ter plekke de fysio bellen om te vargen wanneer ik terecht kan, maar alle openbare telefoons bij de praktijken zijn stuk, dus eerst maar naar huis. Paul is net op, dus als ik bel en meteen naar het ziekenhuis kan komen (waar de fysio is gevestigd), laat ik Hendirkje achter en loop heel rustig omhoog. Bij de fysio kan ik meteen door voor het aanmeten van de band. De aanwezige banden zijn te klein, maar morgenochtend kan ik terugkomen om andera banden uit te proberen die de fysio vanavond op weg naar huis in Dungannon zal ophalen.
Thuis een hotel geboekt voor onze overnachting in München: het Kurpfalz Hotel. Daar blijven we maar één nachtje voordat we op dinsdag naar huis gaan. Dan hebben we de maandag om de oude binnenstad van München te verkennen (voor zover mogelijk: het schijnt er nog steeds te vriezen en te sneeuwen!). We gaan in Plattling met Sally in ieder geval een middag naar een groot zwembad mét pierenbadje, dus eindelijk op gelijke hoogte met Hendrikje badderen i.p.v. haar steeds vast te moeten houden. Misschien gaan we ook naar Tsjechië.
's Middags gaan we met z'n drieën winkelen: badpak voor mij en luierzwembroekje voor Hendrikje. Bij de meest onwaarschijnlijke winkel slaag ik voor 12 pond! Een zwart met wit badpak, dat het minst erg stond. De andere modellen waren van het type mevrouw-in-de-tachtig-met-voorgevormde-puntbh-erin. We hebben erg gelachen!
Donderdag 17 februari - TM
Vandaag hebben we in afwachting van het bezoek van mijn paps en mams het huis weer eens grondig opgeruimd en schoongemaakt, altijd handig, bezoek ;-). Ik doe nog wat boodschappen voordat papa en mama om drie uur aankomen. Als ik terugkom, is de schoonsteenveger net gearriveerd. Papa en mama zouden wel wachten tot die weg was, maar ja, er was meer aan de hand met de schoorsteen dan we dachten, dus we hebben een soort stoelendans uitgevoerd. Als de schoorsteenveger op het dak zat, zaten we achter, anders voor, of half om half. De schoorsteenpot bleek gebroken en in stukken te zijn. Die moest eerst provisorisch gemaakt worden met isolatieband, zodat de rook weer goed wegkon. Daarna is daadwerkelijk de schoorsteen geveegd, om half zes was de goede man klaar.... Allerlei kadootjes uitgepakt: Nederlands lekkers, iets voor Truus, iets voor Hendrikje.
We zouden eigenlijk bij Paul in hotel gaan eten, maar hij belt op om te zeggen dat het druk is en dat er een begrafenisgezelschap zit te drinken van drugsgebruikers en -dealers. Niet echt gezellig dus. We besluiten dan maar naar het theater te gaan, kan je ook lekker eten en het is niet al te duur. Hendrikje kan flink rondstappen en zwaait naar de weinige mensen die aanwezig zijn. Met aangeklede burgers en groente en sla vullen we Hendrikjes en onze buiken. Toetje krijgen we niet op, dus we zijn snel weer thuis. Snel Hendrikje gebadderd en in bed gestopt, daarna nog tot een uur of tien zitten kletsen.
Vrijdag 18 februari - TM
We gaan met zijn allen naar Jo Jingles in Portadown! We spreken af op het station, waar Hendrikje mijn ouders met een grote grijns ontvangt en lekker bij mama op schoot gaat zitten. Ook in de bus vindt Hendrikje een plekje bij mama op schoot. Makkelijk hoor! De les was zowel erg leuk als erg vermoeiend. Omdat Hendrikje zich nu goed thuisvoelt, loopt ze vaak weg van de groep om de rest van de zaal te inspecteren (of gewoon om verstoppertje te spelen ;-)). Jammergenoeg waren de batterijen op van de camera en zaten er geen reservebatterijen in het tasje. We hebben dus alleen een foto van het stickeruitdelen. Na de les doen we rustig aan en drinken thee en eten taart in Café Paul Rankin, toiletteren engaan dan weer naar de bushalte terug. We zijn allemaal al moe, Hendrikje niet het minste. Op de terugweg zit ze zoet bij papa op schoot, geen kik gegeven! Nou, dat is normaal op de terugweg wel anders! Hij mag nog eens komen op de vrijdag ;-).
Thuis boterhammen gegeten en iedereen (behalve pa) duikt daarna in bed. 's Middags spreken we af om Paul een bezoekje te brengen: hij had gehoopt dat we zouden komen lunchen, maar ja, dat las ik pas toen we weer wakker waren geworden. In het hotel thee en koffie met wat lekkers genuttigd. Paul heeft er erg druk, maar probeert ondertussen ook nog lekkere toetjes voor ons te maken. We blijven niet lang, we gaan meteen door naar de sperziebonen, aardappelen en zweedse gehaktballen. Weer kletsen tot laat.
Zaterdag 19 februari - TM
Papa en mama willen erg graag ons mogelijke nieuwe huis zien, of in ieder geval de wijk waarin het zal liggen. We wandelen met z'n allen naar Navan Court. Paul ziet de wijk ook voor het eerst en ziet zichzelf hier ook wel wonen. Het stuk waar 'ons' huis in zou moeten liggen is nog afgesloten i.v.m. de bouw, dus we kunnen alleen maar gissen welk huis het wordt. Daarna lopen we langs de Callan River terug naar huis. We slapen weer wat, kletsen en ik doe dan wat boodschappen met papa. Als avondeten halen we chinees bij nieuwe chinees een paar deuren verder. De zaak is overgenomen en dat is duidelijk een verbetering: erg goed eten!
Mama en ik laten na het eten vaders achter met een slapende Hendrikje: op naar de opera! La Bohème wordt opgevoerd in het theater, in het engels. Er is jammergenoeg geen boventiteling, dus we moeten ons best doen om te verstaan wat ze zingen. Gelukkig hebben we een programma gekocht, zodat we de precieze vertelling kunnen voorlezen. Het is ondanks het engels erg mooi en ik moet natuurlijk weer janken aan het einde als de heldin sterft aan tbc :-(. Voordat de opera begon hebben we een pauzedrankje besteld: als het pauze is hoeven we alleen maar naar een tafeltje te lopen waar onze drankjes al klaar staan! Erg handig.
Zondag 20 februari - TM
Vandaag doen we rustig aan. We kletsen en lopen een rondje Mall met Hendrikje, maar ze al snel moe, dus ze wordt in de kar verder vervoerd. Daarna hebben we de rest van de dag allemaaal wat aangerommeld: gelezen, online genealogische gegevens opgezocht. Voor de lunch warmen we de chinees van gisteren op en smeren we voor onszelf een paar boterhammen. 's Avonds gewone prak. Ik ben even verdrietig als ik Hendrikje naar bed breng: dat was het voorlopig weer wat opa en oma betreft. Ze heeft het erg naar haar zin gehad met ze. Steeds als ze voor het raam verschenen, kwam die grote grijns op haar snoet. Ze heeft veel met ze gespeeld en bij ze gezeten. Als Paul naar zijn werk is, halen papa, mama en ik herinneren op aan vroeger, erg gezellig.
Maandag 21 februari - TM
Op de bieb verder gegaan met het uitzoeken van de oude boeken. Op een gegeven moment was ik (en mijn bekken) het wel zat, dus ben ik alvast met de volgende fase begonnen: het opmeten. Met die maten moet ik een bestelling samen kunnen stellen van 'phase boxes': voorgerilde omslagen, waarvan twee op maat gesneden een doos vormen om een boek in op te bergen. Daarna uitrekenen welke maat phase box erbij hoort. Pfff, omrekenen van inches naar centimeters en dan nog de verhoudingen goed houden. Ik moet voordat de uiteindelijke bestelling de deur uitgaat alles nog eens narekenen.
Dinsdag 22 februari - TM
's Ochtends weer met Hendrikje naar de toddler group. Ze vermaakt zich goed, vooral als het tijd is voor de snacks ;-). Eerst toast met kaas, daarna cake en andere lekkernijen. Ze is als laatste nog aan tafel en eet de restjes op die de andere kinderen achter hebben gelaten, vreetzak.
Woensdag 23 februari - TM
Ik bereid een kort stuk voor als handleiding voor de bieb bij het behandelen van boeken van voor 1850. Crónán laat dan nog een bommetje vallen: hij heeft een nieuwe baan en zal nog hoogstens een maand bij de bieb werken!!!! Ik sla bijna stijl achterover. Ik heb het idee dat als Crónán er niet meer werkt, de bieb voorlopig de deuren wel kan sluiten. Er moet dus voor zijn vertrek nog van alles geregeistreerd worden, van zijn hoofd naar papier en/of computer, zodat een opvolger niet volledig in het duister tast over de collecties. Hij heeft zelf het idee dat zijn vertrek aanleiding moet zijn om meerdere vaste krachten aan te nemen: een hoofdbibliothecaris, een bibliotheekassistent en een archivaris. Hij ziet mij één van die banen wel vervullen...
Thuis moet ik die banen uit mijn hoofd zetten: er moet gepakt worden: morgen gaan we naar Sally, Maxl en Leah-Ann in Plattling, Beieren. Sally heeft nog gebeld: het is op het moment -12C, dus we moeten lange Unterhosen meenemen! Die hebben we niet, dus we kopen er allebei eentje bij de mannenspeciaalzaak van Paul. Vrouwen hebben zeker geen 'Long Johns' nodig. Ik kon ze tenminste nergens vinden. Met wat schuiven en meten weet Paul alles weer netjes ingepakt te krijgen. Hendrikje heeft de meeste troep mee: verschoningen, wat speelgoed, luiers etc. etc. Veel gaat in de rugzak mee die ook de cabine ingaat, om van alle gemakken voorzien te zien, mocht ze gaat krijsen.
Donderdag 24 februari - TM
Om 10 uur staan Eithne en Maire voor de deur: Maire moet ook in Newry zijn, dus we proppen ons naast de kinderstoel op de achterbank. Gelukkig is het maar een half uur. Om elf uur vertrekt de bus voor een anderhalf durende rit naar het vloegveld. We zitten met een druk Hendirkje, die veel huilt. Tot groot ongenoegen van een meneer achter ons, die op een gegeven moment zijn oren dichthoudt. Als we op Dublin aankomen, besluiten we meteen in te checken. We hebben een extra ticket voor Hendrikje nodig, omdat die met de boeking niet electronisch is bevestigd. Hoeven we verder niks voor te betalen, het maakt het allen makkelijker als we in München inchecken voor de terugreis. Bij de gate laten we haar rondlopen, geven wat eten en drinken en spelen verstoppertje. We kunnen gelukkig weer als eerste naar binnen. Ondanks dat het een drukke vlucht is, hebben we ons eigen rijtje: twee stoelen met een lege stoel ertussen. Hendrikje is niet blij, moe en krijst op een gegeven moment zo hevig, dat ik ook zit te janken. Je voelt je zo machte- en moedeloos als je weet dat ze moe, maar haar niet in slaap kunt krijgen. Uiteindelijk neem ik haar horizontaal in de armen (zwaar) en ze valt in slaap als een slaappop. Zodra ze plat ligt, gaan de ogen dicht. Normaal slaapt ze altijd met haar beentjes aan weerszijden van één been en haar lijfje rechtop tegen ons aan. Nu dus niet meer, weer wat anders.
In München zien we al een dik pak sneeuw als we naar de terminal taxiën, verder is alle sneeuw weg op het vliegveld. Ook onderweg zien we niet veel: het is natuurlijk allang donker, niet bij stilgestaan. Het weerzien met Sally is hartelijken met wat tranen van mijn kant, ben zo moe. In Plattling ligt ook veel sneeuw. Het huis waar ze wonen is erg leuk met grote kamers. Wij slapen op Sally haar kamer, daar staat een 2-persoonsbed en een reisbedje voor Hendrikje. Het duurt lang voordat Hendrikje is slaap is, ze is nog vreselijk roerig en natuurlijk nog vol van indrukken van de reis. Uiteindelijk is het stil en genieten we van een heerlijke stevige linzensoep met brood en boter, mmmmm. Toch ook niet te laat naar bed.
Vrijdag 25 februari - TM
Bij het ontbijt de kinderen en de Estse au pair Pirgitta ontmoet, leuke meid. De kinderen moeten vanochtend gewoon naar school, dus we gaan alleen met Sally naar het Bayerischen Wald, sneeuwwandelen. We hijzen Hendrikje in haar sneeuwpak en onszelf in de lange onderbroek. Ze geniet zichtbaar van de sneeuw, zowel in de straat als bij het bos.Totdat z eop de parkeerplaats uitglijdt en een natte kont haalt. We wandelen over 2,5 meter sneeuw, tot ik auw zeg en Hendrikje Broeha! Maar weer terug, Paul loopt met een ontroostbare Hendrikje in de sling. Bij een Wirtshaus vlakbij dat uitkijkt over een skipiste, blijkt de sneeuw door het pak van Hendrikje heen gelekt te zijn: pak nat, kleren nat, romper nat en alles koud natuurlijk. Gelukkig heb ik een verschoning bij mij en wrijf haar lekker warm en droog. Met wat Kuchen bij de kaffe en een fles sap is ze weer snel boven Jan. Ze stapt flink rond, het is erg rustig in het restaurant. Bij de buren zit een klein jongetje van een jaar of 1, die aandachtig wordt bekeken. Als ze op een gegeven moment op hem afstapt, onder het toewerpen van een grote lach, slaat het buurjongetje aan het janken en Hendrikje schrikt daar zo van dat ze met een prutlip ook begint te huilen, de schat. Daarna maar naar huis, we zijn moe.
's Middags slapen Hendrikje en ik, Paul wandelt met Maxl en Sally heeft een interview. 's Avonds eten we bij de broer van Werner, Kurt en zijn vrouw Susanne en kinderen. Ze wonen in een vreselijk groot appartement naast de kaasfabriek waar Kurt werkt. Toen Sally dit aan ons vertelde, kunnen jullie zich wel voorstellen dat er bij één van ons de oogjes begonnen te glinsteren! Lieve en erg aardige mensen. We kletsen, snoepen en luisteren naar de kinderen, die de Beatles op windkracht elf draaien en daarbij een playbackshow weggeven. Hendrikje danst vrolijk mee, snoept olijven en chippies. We eten makkelijk: er worden pizza's e.d. besteld, die aan een enorme picknicktafel met negen plaatsen in de woonkamer worden verorberd. Hendrikje heeft al een potje op, dus die dartelt wat rond, ze is al wel moe. Als ze op gegeven moment omkiepert achter een poef begint ze te huilen. Ik denk in eerste instantie: tijd voor bed, maar als ik haar vanachter de poef vis, zit haar halve gezicht onder het bloed. Ze is met haar hoofd op een scherpe punt van smeedijzeren scharnier gevallen. Iedereen kijkt verschrikt op als ik hartgrondig 'o SHIT' zeg en naar de keuken vlieg. Susanne blijkt verpleegster en weet dus wat te doen. Het gezicht schoonmaken, zodat we kunnen zien waar de wond zit en een cold pack op de wond. Er zit een flink rond wondje op haar hoofd, net in haar haar, ter grootte van een flinke speldeknop. Ik blij tijdens dit alles wonderbaarlijk koel, totdat Hendrikje redelijk bedaard is en een inderhaast klaargemaakt fles melk drinkt. Dan opeens draait mijn maag om en word ik licht in mijn hoofd. Ik moet even onderuit zakken en ik krijg wat Bach Rescue druppels. Hendrikje pakken we lekker warm in inde buggy en wordt zo in slaap gewiegd. Terwijl ik wieg, worden er aan tafel allerlei enge verhalen verteld, dus die ontloop ik gelukkig. Daarna eet ik de rest van mijn pizza op, opgepiept in de magnetron. Als toetje komt er experimentele kaas op tafel, waar Kurt en Paul zich tegoed aan doen en de dames storten zich op Rafaelloballen. Om half elf gaat het kaarsje uit en rijden we terug naar huis met een hechtpleister, zodat we eventueel het wondje nog wat kunnen sluiten. Hendrikje is er echter niet van gediend, van nog meer gefrunnik, dus we laten het maar zo. Allemaal moe naar bed, het duurt erg lang voordat ze slaapt, ik blijf een hele tijd met haar op schoot liggen, totdat ik haar hoor snurken, dan kan ze eindelijk in bed gelegd worden.
Zaterdag 26 februari -TM
Vandaag gaan we met z'n allen naar een overdekt zwembad in Vilshofen met Christine en Carlos en hun kinderen Alma en Victor. Christine en Carlos hebben een bedrijf waar in ze orgels en piano's bouwen en restaureren. We gaan met de trein, 20 minuutjes rijden. Het zwembad is erg mooi en warm. Er is een pierebadje waar ik meteen met Hendrikje instap. Dat is niet leuk, vindt Hendrikje. Ze klampt zich aan mij vast alsof ze zonder zwemvest in een diep fjord wordt gegooid. En maar huilen. Het duurt wel drie kwartier voordat ze mij een beetje los wil laten. Ondertussen voel ik mij lnagzaam niet lekker worden: dat warme water is natuurlijk prima voor die kleintje, maar ik ga bijna van mijn graatje. Ik ruil met ruil en laat mij in het grote koele bad zakken, heerlijk. Ik spartel wat heen en weer, maar ik merk dat ik toch al erg moe ben, dus hou het daarbij. Terug in het pierebadje heb ik vleugeltjes voor Hendrikje bij mij, zodat ze enigszins blijft dobberen als ze omvalt en ik niet snel genoeg overeind kan komen. Voorzichtig speelt ze wat, maar mama is toch wel het veiligste plekje. Na een dik uur gaan we uit het water en strijken neer bij luie strandstoelen in een verwarmde serre, vanwaar we schaatsende mensen kunnen bekijken op de ijsbaan buiten.
Daarna lopen we langs de rivier naar het Indiase restaurant waar we gaan eten vanavond met nog andere stellen van eten. Maxl duwt de buggy dus dat scheelt weer. Het eten is erg lekker, maar ik kan er niet zo van genieten. Ik ben al erg moe, Hendrikje ook. Omdat er geen kinderstoel is in het restaurant, moet ze in de buggy, wat ze helemaal niet leuk vindt. Loslopen is laterook geen optie, want er zijn allemaal trappetjes en na gisteravond heb ik niet zo'n zin in nog meer bulten en bloed. Bovendien zijn er dan nog meer gasten en die zitten niet echt te wachten op loslopende kinderen lijkt mij. De meeste anderen vinden dat het best kan, maar ik blijf dus achter Hendrikje aan gaan. Het luier verschonen moet ook improvisorisch, want er is geen verschoontafel. Paul zit een keer op de grond in de wasruimte bij het herentoilet en ik een keer in de hal (waar het licht het niet doet) omdat de dames niet zoveel ruimte op de grond hebben. Ben heel erg moe en chagerijnig, zeker als we op het laatst nog op een hol en een vlieg in een auto naar het station moeten racen.
Thuisgekomen maak ik meteen een fles voor Hendrikje, die valt al tijdens het drinken in slaap. Na een glas sinaasappelsap en een krant ga ik om 10 uur zelf ook naar bed. Paul gaat dan met Sally naar een Starkbierfest, waar Kurt en zijn ouders ook zijn. Het is er blijkbaar gezellig, ze blijven tot uur of 1, maar daar heb ik niets van gemerkt. Ik heb heel erg goed geslapen, Hendrikje ook.
Zondag 27 februari - TM
Uitrustdag vandaag: we blijven in Plattling en wandelen in de late ochtend naar de rivier de Isar die hier langs komt. Het is mooi weer, maar er staat een straffe wind. Hendrikje zit dik ingepakt in de buggy en valt al snel in slaap. Maxl duwt weer, zover dat lukt in de sneeuw. In eerste instantie zouden we na de wandleing naar een Wirtshaus gaan voor lunch, maar daar zijn we iets te laat mee, dus besluiten we thuis Kaffe und Kuchen te eten en dan vanavond met z'n zessen in het Wirtshaus te gaan eten. Als we thuiskomen na de wandeling, ruikt het huis heerlijk naar gebak: Pirgitta heeft een cake en koekjes gebakken. Omdat het een echte Duitse Kaffe und Kuchen moet worden, haalt Sally bij de markt nog meer taart. Omi komt ook en we eten ons bijna (niet helemaal, er moet vanavond nog meer bij!) klem. Daarna zitten we, kletsen, dansen, vouwen de was op en maken muziek. Hendrikje speelt op de xylofoon en geniet daar zichtbaar van.
Rond een uur of zes gaan we met de auto naar het Wirtshaus. Hendrikje is erg vrolijk en speels. We zitten in een Stube, wel zo rustig en, Hoera, ze hebben een kinderstoel! Ze krijgt haar eigen bordje eten: Spätzle met saus, een soort pasta, maar dat is wat zout en ze eet dan ook maar mee met ons (ik Cordon blue, Paul speenvarken van het spit). Na het drukke weekend was het erg ontspannen en gezellig, de waard was erg aardig, joviaal maar niet té. Om negen uur zijn we weer thuis, maar we gaan vrij laat slapen. Paul en Sally bekijken alle video en computer die zij heeft aangeschaft voor haar opnames. Ik zit erbij en kijk ernaar, terwijl Paul allerlei dingen uitpakt, waarvan Sally geen idee heeft waar het voor dient. Dat vind ik erg vreemd, maar dan blijkt dat ze op basis van de lijst die ze had opgegeven, het advies gekregen had een standaardpakket te kopen. Dit zou haar 600 pond schelen, vandaar. Paul en Sally blijven klaarblijkelijk nog op tot half 2, terwijl ik om 11 uur naar bed ga. Mijn bekken heeft het vandaag zwaar te verduren gehad en met het hele weekend in de benen, ben ik blij dat ik kan gaan liggen.
Maandag 28 februari - TM
We staan vroeg op en ontbijten met verse broodjes die Sally op de terugrit vanaf school heeft gehaald. Ze heeft meteen voor een lunchpakket meegenomen, mmmm. Maxl is thuis, hij is 'ziek'. Als Hendrikje klaar is met eten speelt hij nog enthousiast met H, dus het zal wel schoolziek zijn met een snotneus als excuus! Paul pakt allles in, terwijl Sally hem steeds kaapt om nog snel iets op de computer uit te leggen. We hebben precies op tijd alles klaar. Sally brengt ons met de auto naar het station. De trein blijkt zowaar een kleine vertraging te hebben van wel 5 minuten! De reis naar München duurt anderhalf uur en we zitten erg comfortabel in het fietsen/kinderwagencompartiment. Dit is niet zoals in Nederland een achterafhok zonder verwarming, maar een wagon met ruime gestoffeerde klapstoelen aan weerszijden. De buugy kan gewoon uitgeklapt blijven en Hendrikje doezelt langzaam in slaap. Het is prachtig zonnig weer en we zien er naar uit in München rond te stappen.
In München blijkt mijn zwangerschapsbrein erger dan gedacht. Ik weet dat het hotel vanuit het station helemaal aan het einde van de straat is, rechtsaf. Maar ja, aan het ogenschijnlijke eind van de straat zijn we het hotel nog steeds niet tegengekomen. Ik graaf diep in de tas om het adres op te zoeken: nummer 12... Helemaal de andere kant op dus. De kaart die ik heb gezien klopt dus van geen kanten. We sjokken de straat weer helemaal terug uit en komen bij nummer 12: geen hotel... Paul gaat dan maar het wel aanwezige hotel op nummer 10 binnen om te vragen waar het hotel nu is. Op nummer 121.... Het huilen staat mij nader bij dan het lachen, maar we lopen toch maar, een taxi nemen is weer zo'n gedoe met instappen en Hendrikje. En ja hoor, na de drukke weg over te zijn gestoken aan het einde (waar dus eerst weer rechtsomkeerd hadden gemaakt) blijkt de straat door te lopen. Ik ben vreselijk kwaad op mijzelf: als ik mijn informatie nou vertrouwd had, en niet aan mijzelf was gaan twijfelen waren er nu allang geweest. Maar ja, klagen helpt niks. Gelukkig is Paul er redelijk laconiek onder.
Anderhalf uur later dan gepland komen we dus in het hotel aan. Mooi hotel mét lift. Redelijk ruime kamer, wel hartstikke warm met verwarming aan én de zon vol naar binnen. Er staat een goed kampeerbedje voor Hendrikje en een ruim tweepersoonsbed voor onszelf. Mijn bekken doet inmiddels erg zeer en we zijn alletwee erg moe. We hebben eigenlijk geen zin om de stad in te gaan. Een half uurtje op bed blijven liggen lijkt ons ook geen goed idee, want dan komen we nooit de stad in!enmaal in hotel geen zin meer in wandeling eigenlijk, maar vooruit. Hendrikje sloopt ondertussen de boel: laat van alles pletteren en valt om de haverklap. We lachen eens wanhopig en pakken ons dan bij kop en kont: op naar de stad! Hendrikje loopt een groot deel van de eerste etappe los en vindt het weer geweldig. Bij de drukke weg gaat ze in de buggy. In de stad gaat ze in de winkelstraat weer los en heeft veel bekijks. Ze flirt dan ook met iedereen en ziet er kek uit in haar rode pak. Bij de Augustiner Bräu gaan we binnen voor Kaffe met Kuchen. Mooie tent, maar wat een bediening. Ongelovelijk chagerijnig. Gelukkig zijn de mensen naast ons aan het tafeltje erg aardig en spelen vrolijk mee met Hendrikje die Berend uitleent aan iedereen. Na de koek en zopie wandelen we weer een stukje verder. Bij een grote kerk gaat Hendrikje weer los. Ze stapt enthousiast door de sneeuw en kijkt vol verbazing naar de torens van de kerk, waarbij ze bijna achterover kukelt.
Paul vindt tijdens het foto's maken een speelgoedwinkel aan hetzelfde pleintje met ouderwets speelgoed. We weten van gekkigheid niet wat we moeten uitzoeken, dus ik ga maar zitten en laat Paul de honours waarnemen. Uiteindelijk staan we met een blikken bromtol en blikken muziekdoosje weer buiten. Het is dan al vijf uur: aangezien ik ook gaar ben maken we een kleine omweg via Residenz, een groot complex gebouwen met theaters en musea. Hendrikje is inmiddels ook zo moe, dat ze ontroostbaar lijkt. Ze valt uiteindelijk na lang huilen weer in horizomtale toestand in mijn armen in slaap. Paul neemt haar over. We besluiten met de metro richting het restaurant te gaan waar we vanavond gaan eten: Augustiner Keller. In het metrostation koop ik bij een supergrote drogist nog wat melk voor Hendrikje en wat reserve luiers. Ik ben het helemaal zat en ben zelfs in tranen. Ik beloof mijzelf een gewone grote cola met twee paracetamol in het restaurant en een taxi naar het hotel, zo!
Vanaf het station is het nog een minuut of tien lopen naar het restaurant. Hendrikje is boos en verdrietig, wat gelukkig overgaat als ze op de grond gezet wordt. Bij een aardige buurman wil ze het Kipperboekje brengen en van het enthousiasme struikelt ze en met haar kin op de bank: tand door d'r lip en weer janken. Pfff. Ik besluit haar maar even mee te nemen voor een schone luier: beetje afleiding maakt haar wel weer rustig. Als we terugkomen is er inmiddels een kinderstoel geplaatst en is ze vrolijk en steelt allerlei harten. We eten wederom lekker: gevuld varkensvlees met aardappel-/komkommersalade, de beloofde cola en 2 paracetamol, Paul eet een bord vol met allerlei vlezen. Hendrikje eet met ons mee en heeft een eigen bordje met frietjes (heeft een aardig buikje gekregen afgelopen dagen!). Als toetje eten we kaiserschmarrn, een soort pannekoekomelet met rozijnen en poedersuiker. Tijdens vakanties in Oostenrijk aten Ragnhild en ik dat altijd i.p.v.gebak, mmmmmm. Meestal zat er toen appelmoes met drank bij, nu cranberrysaus. Lekker hoor. We gaan met de taxi terug naar het hotel, zo gebeurt. Daar maak ik een goeie fles melk, en Hendrikje parkeer ik daarna in haar bed met een boekje. Ik lig ook al languit en Paul leest nog wat. Hendrikje valt zonder te huilen op een gegeven moment vanzelf in slaap, zelfs met licht aan. Wij (de grote mensen)slapen slecht: het is nog veel te warm in de kamer, maar buiten te koud om het raam open te doen. Jammer, want het was een heerlijk bed. Hendrikje slaapt gelukkig goed en wordt geen enkel wakker van gekraak van het bed of het doortrekken van de wc.
PS: Maart staat ook al online, ik weet alleen nog steeds niet hoe ik de maanden in het menu moet aanpassen!