dagboek • juli
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Sjongejonge, het is vandaag 21 juli en ik ga maar eens even heel snel (en kort) het dagboek doen, want anders komt het er helemaal niet meer van. We hebben al diverse verontruste telefoontjes en emails gekregen, of we het nog wel doen. Ja hoor, alles goed, alleen heel druk en als het even wat rustiger is hebben we geen puf meer om achter de computer te gaan zitten. We hebben wel af en toe foto's gemaakt en online gezet, maar de bijbehorende verhaaltjes zijn toch ook wel leuk. Dus daar gaan we...
Kathrijn is alweer een maand. Ze groeit als kool en iedereen is heel tevreden. Het is alleen nog steeds af en toe wennen dat we d'r nu twee hebben: soms ben je zo geconcentreerd met de een bezig, dat je je pas na een tijdje beseft: "o ja, we hebben d'r nog één!"
Maandag 4 juli - PE
Van't weekend hard doorgewerkt aan de flyer en, hij is af! Caoimhín is nog even langsgeweest om een paar wijzigingen door te (laten) voeren, maar iedereen is erg in z'n nopjes. En ik natuurlijk erg trots: m'n eerste 'echte' drukwerk. Morgen gaat 't naar de drukker voor een oplage van vijfduizend.
Met Thirs en de kinderen geshopt en bij Woolworths een enorme lading DVDs gekocht (van m'n fooienpot). Ze zijn daar heel erg in de aanbieding en d'r zitten films bij die ik al een hele tijd wil hebben. Onder andere "The Story of the Weeping Camel", "Witness" en "The Battle of Britain" (en nog zeven andere).
En 's avonds ga ik eindelijk doen wat ik eigenlijk al decennia wilde doen, maar nooit durfde: bloed geven. In Breda toen ik op de middelbare school zat fietste ik dagelijks langs een bloedbank en toen ik eindelijk genoeg moed had verzameld om daar binnen te stappen, werd me met een hele lieve glimlach verteld dat ik daar echt nog te jong voor was. En daarna is het er nooit van gekomen.
Maar... toen we laatst bij de bieb waren zag ik dat er op vier juli (overigens Femke d'r verjaardag: gefeliciteerd!!!) in Crozier Hall, aan de andere kant van de Mall, een donordag was. D'r komt dan een mobiele donoreenheid en de hal wordt dan omgetoverd tot een bloedbank. Het voelt echt als een 'de bloedbank komt naar je TOE deze zomer' dus die kans wil ik niet voorbij laten gaan. Eerst allerlei formulieren in moeten vullen over m'n gezondheid en algemeen welzijn en daarna voor de allereerste keer echt bloed gegeven. Het gaat wel nog gecontroleerd worden, maar na een paar dagen krijg ik m'n donorboekje in de bus met een begeleidende brief dat het bloed met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid al gebruikt is. En da's een heel raar gevoel, wel een heel erg goed gevoel hoor, maar toch...
Dinsdag 5 juli - PE
Ik had Caoimhín gisteren beloofd dat ik de cd 'first thing in the morning' naar de drukker zou brengen, dus: vroeg op. Als ik helemaal gepikt en gedreven ben wordt er aangeklopt: Brian staat voor de deur om de cd naar de drukker te brengen. Nou, prima, graag, prachtig, hoef ik niet. Verder vandaag heel druk huishouden gedaan, ik had nog wel gezegd tegen Thirs, ik doe het vandaag lekker rustig aan, maar dat soort dagen mondt meestal uit in een dag hard werken :-)
Ik was toch niet helemaal tevreden met de pasfoto's van de vorige keer en we doen nog een serie. D'r zitten een paar hele goeie bij en ook nog een heeeeeele mooie van Thirs met Kathrijn.
Woensdag 6 juli - PE
Eithne staat vroeg voor de deur: ze heeft aangeboden me naar Belfast en weer terug te rijden. Nou, daar zeg ik geen nee tegen. We dachten in eerste instantie dat Kathrijn mee moest (was met Hendrikje nog wel zo), maar dat blijkt niet meer nodig te zijn en da's wel zo makkelijk. Maar, hé, Brian zit ook in de auto, dat wordt waarschijnlijk een heel programma in Belfast. En ja hoor...
We gaan eerst naar het consulaat waar ik door dezelfde dame als bij Hendrikje geholpen wordt. Sjongejonge. Ons verzoek de namen van de ouders in Kathrijn d'r paspoort te zetten blijkt niet ingewilligd te kunnen worden: ze belt London en London belt ons na een paar dagen terug. Helaas, kenniet. Het was alleen maar om te voorkomen dat Thirs weer problemen krijgt als ze alleen met een een kind (of de kinderen) op stap gaat en bij de douane moet bewijzen dat het echt haar dochters zijn. Dus toch maar die kopie van het geboortebewijs blijven meenemen.
Na het consulaat door naar de Emer Gallery waar Brian nog iets moet doen. We krijgen een lekker bakje koffie en wachten op Michael, de baas, die maar niet op komt dagen. Geeft me mooi de tijd de schilderijen te bekijken. Wanneer ik de bijbehorende catalogus bekijken zakt m'n mond open van verbazing. D'r hangt een schilderijtje tussen waar ik gewoon voorbij was gelopen, het is een klein ding, een landschapje, Donegal. Niet onaardig, maar eerder ansichtkaartmateriaal dan museummateriaal. Blijkt het kreng bijna vijftigduizend pond te moeten opbrengen! Het is van Paul Henry en dat blijkt een heleboel verschil te maken...
Als Michael na een uur wachten nog niet is komen opdagen gaan we door naar de John Hewitt voor de lunch. Cillian en Katie komen ook. Ze zijn net terug van vakantie in Italië, Katie gaat vanavond door naar d'r ouders in Amerika en Cillian gaat verder toeren met Lunasa: eerst Galicië en daarna Finland. De lunch is weer fantastisch, Eithne en ik gaan allebei voor de haring. Jawel! Haring op het menu in Ierland, het is niet te geloven. Erg lekker.
Na de lunch door naar Brian z'n expositie in de Arches Gallery. Da's m'n eerste bezoek aan Oost Belfast enne... erg indrukwekkend. De Arches Gallery ligt namelijk aan het randje van hardcore UVF-territorium, waar we eerst doorheen moeten. Ook Katie is hier nog nooit eerder geweest en zij zit ook met ogen als schoteltjes om zich heen te kijken. Muurschilderingen, spandoeken en vlaggen hangen als was aan Mediterranese lijnen over de straten. Dit is openlijke propaganda voor terrorisme. Ongelooflijk. En dan vraagt men zich af waarom de IRA niet zonder morren alle wapens inlevert. De brandstapels voor de twaalfde zijn volop in aanbouw en nog niet eens klaar: sommige worden meer dan tien meter hoog. Vreugdevuren noemen ze dat dan.
Maar goed, pal naast dit protestantse loyalistische bolwerk heeft Brian dus een expositie en Brian schildert voornamelijk traditionele muzikanten, hurlers, road bowlers enzo. Allemaal heel erg Iers Iers. Het is ongelooflijk dat er geen ramen ingegooid zijn of erger. Brian had niet naar het adres van de galerie gekeken toen hij instemde met de tentoonstelling daar... De expositie is van recent werk en het leuke is dat ik een groot gedeelte van de schilderijen geboren heb zien worden, in verschillende stadia in een hoek heb zien staan. Van een enorm schilderij heb ik van de onderliggende schets nog in opdracht foto's gemaakt en van één van die foto's heeft Brian afdrukken laten maken die gesigneerd verkocht worden :-)
Op de terugweg naar Armagh kan ik m'n ogen niet openhouden en breng het grootste gedeelte van de reis slapend door. We zijn ruim op tijd weer terug: ik moet vanavond ook nog werken :-(
Donderdag 7 juli - PE
Thirs moet vandaag naar de tandarts en ik pas op m'n dochters :-) De afspraak was op een wat onhandig tijdstip, ik moet om twaalf uur werken en het spant erom of Thirs op tijd weer terug is. We spreken af dat ik anders beide dochters even meeneem naar het hotel, het is toch vreselijk rustig deze week. Maar.. Thirs is ruim op tijd terug. Toch gaan we met z'n vieren naar het hotel om Kathrijn en Hendrikje te showen.
Anne-Marie en Joanne komen vanachter de receptie aangerend zodra ze ons binnen zien komen. Er wordt luid geoooohhhhd en geaaaaaahhhd. Ook door Skye en Marie. Thirs blijft voor de carvery en probeert ondertussen Kathrijn te borstvoeden maar dat lukt niet helemaal. Dus toch maar een flesje poedermelk gemaakt, het eerste in tijden!
Voor de lunch zetten we de tv's maar uit: ik kan me niet voorstellen dat men tijdens de lunch continu berichtgeving van de aanslagen in Londen wil zien. Ik heb nog geprobeerd 'iets neutraals' op te zetten, maar alle zenders hebben hun programma's aangepast. Dan maar gewoon helemaal uit. 's Middags, als het helemaal uitgestorven is, gaan de tv's weer aan en komt er een wat meer geordende berichtgeving op gang. Het is vreselijk, maar niet onverwacht. En het is ongelooflijk dat er 'maar' 52 doden zijn gevallen, tijdens vier bomaanslagen in de spits in het openbaar vervoer in Londen.
Het is zo rustig dat ik wanneer de avondploeg komt naar huis kan. Lekker! Even snel omkleden en nog met z'n allen de Mall op.
Vrijdag 8 juli - PE
Had ik nou woensdag m'n kamera maar meegenomen: Brian wil graag nog foto's van z'n expositie en vandaag is de laatste dag. Dus... heeeeeel vroeg op en een vroege bus naar Belfast. De reis gaat bijzonder voorspoedig en we zijn in een ruim uur in Belfast. Vandaar in een taxi naar de gallerie. De foto's gaan goed, ik had ook het statief meegenomen en ik neem de foto's in RAW-formaat, kunnen we er thuis nog aan sleutelen.
Op een gegeven moment zie ik Brian met een doodnormaal mes op een schilderij aflopen en hij begint daar ter plekke een beetje te plamuren. Wat blijkt nou: Brian gebruikt handgemaakte verf op oliebasis zonder toevoegingen en die verf droogt heel langzaam. En zeker met de hoeveelheden verf die Brian op z'n schilderijen smeert duurt het soms maaaaaaaaaanden voordat zo'n schilderij echt droog is. En dat is hier het geval: op één van z'n schilderijen is een klodder verf uitgezakt en was al flink op weg naar de onderrand van de lijst. Wat Brian aan het doen was was 'on the spot damage control'. Wanneer het schilderij weer terugkomt van de expositie maakt-ie het in z'n atelier weer helemaal zoals het de bedoeling was.
De eigenaresse van de Arches Gallery rijdt ons naar de Emer Gallery, wederom dwars door het UVF gebied heen. Ze wijst nonchalant de plek aan waar een paar dagen eerder een UVF/LVF-liquidatie is uitgevoerd. Brrrrr. Oost Belfast is niet echt een plek om gezellig heen te gaan. Maar wel fascinerend. De brandstapels zijn nog hoger dan eergisteren. Ik zou daar niet graag naast wonen wanneer daar de fik in gaat.
Michael was er dit keer wel en hij geeft ons een lift (in z'n Citroën C8, een erg indrukwekkende auto) naar de John Hewitt waar we weer gaan lunchen. De lunch is erg gezellig, Brian zit op z'n praatstoel en laat verbazingwekkend veel over zichzelf los dit keer. We zitten lekker nog wat te babbelen wanneer een blik op de klok ons leert dat we toch echt even voort moeten maken willen we de bus terug nog halen. Desondanks krijg ik een tour met commentaar en we gaan zelfs nog even door een Grand Café heen om naar de originele Stalinistische beelden te kijken. Indrukwekkend.
In Armagh gaan we nog even langs de drukker en jawel: de flyers zijn af! Da's mooi, want Trimprint gaat nu twee weken dicht, zoals zoveel winkels in Armagh. Het is hier de omgekeerde wereld: in andere landen is juli een van de drukste maanden met toeristen, hier is het de rustigste. Niet alleen blijven de toeristen weg maar ook de meeste autochtonen gaan op vakantie. En dat allemaal vanwege de oranjemarsen.
Zaterdag 9 juli - TM
Thirs heeft vandaag weer eens Van Morrison opstaan. Van The Man is d'r grote held, ze heeft bijna alles van 'm op LP en CD. De CD staat aan en Thirs is in de keuken bezig wanneer ze een nummer op de CD hoort dat ze niet herkent. Terwijl ze ze toch al jaaaaaaaaaaaren trouwe fan is. Wanneer ze goed luistert, moet ze tot diep in haar nek blozen: het blijkt Kathrijn te zijn die ligt te huilen...
Ook Hendrikje blijkt Van Morrison aanstekelijk te vinden: wanneer Van Morrison z'n trademark-schreeuw uit, antwoordt Hendrikje met de grauw die ze geeft wanneer we vragen "en wat zegt de leeuw"?
Dit is overigens een mooie plek om het even over Hendrikje te hebben. Ze gaat enorm snel met alles. Nieuwe favoriet is het kabouter-geluksboek dat we van m'n zus en d'r vriend hebben gekregen bij de geboorte van Hendrikje. Ze heeft het tot vorige week genegeerd, maar nu moeten we er steeds uit voorlezen en naar de plaatjes kijken. Ze begrijpt enorm veel van wat we zeggen en we moeten erg gaan oppassen met WAT we zeggen want ze begint alles te herhalen. D'r woordenschat wordt met de dag uitgebreider en een hele moeilijke is 'vogel'. Jawel, de 'g' begint ook te komen. "Die waai" is nu ook al echt "Diep Waaid" geworden en douchen vindt ze ook prachtig.
Ze weet inmiddels ook hoe je ritsen open moet krijgen en da's helemaal niet handig aangezien ze 's nachts in een slaapzak (met rits) slaapt. Het was me al een paar ochtenden achterelkaar overkomen dat ik Hendrikje zonder slaapzak aantrof, maar ik dacht eigenlijk dat ze die na het wakker worden uit had gedaan. Wat blijkt nou, dat ding gaat 's avonds al uit. Het arme kind heeft al nachten lang zonder iets anders dan d'r pyjama aan geslapen. Gelukkig is het niet zo koud 's nachts. We zijn nu dus bezig om d'r aan een dekentje te laten wennen.
En tenslotte, ooooooooveral in huis komen we stickertjes tegen uit het leerboek van Nijntje dat we pas van Tiggr en Net hebben gekregen. Het zijn van die stickertjes zonder plak die je op de bladzijden kunt plakken, op de ramen van je auto (als je een auto hebt), maar het blijkt dat ze ook fantastisch blijven zitten op de deurposten, de koelkast, de scanner, de badkuip en nog veeeeeeeeel meer :-)
Zondag 10 juli - TM
Het is superwarm weer, dus het opblaasbadje gaat vandaag voor het eerst naar buiten. Hendrikje krijgt haar maandag bij Woolies gekochte badpak-bikini aan en heeft, als er nog maar en halve centimeter water instaat, al de grootste lol. Helaas is de bodem erg glad dus ze is ook al tig keer onderuit gegaan voordat er een goed laagje water inzit. Oplossing: grote badhanddoek op de bodem. We vermaken ons prima! Hendrikje vindt haar badpak erg mooi, na een pauze om boodschappen te doen wil Paul haar zo het water inzetten, maar daar komt niets van in. Dat badpak moet aan! Als Paul na zijn nachtdienst ook buiten komt, ontstaat er een flink watergevecht, waarvan Hendrikje niet helemaal zeker weet of het wel leuk is. Papa en mama liggen in ieder geval in een deuk, dus het zal wel goed zijn.
Tussen het badderen door merken we dat Hendrikje doorheeft wat poepen en plassen is. Ik had gezegd dat ze het maar moest zeggen als ze moest, dan konden we de po proberen. Op een gegeven moment stond ze een beetje huilerig naast ons in de keuken en we begrepen niet wat er was, totdat er opeens een klein plasje rond haar voeten kwam te staan! Grote meid (ook al kwam het plasje dan niet in de po terecht)!
Maandag 11 juli - PE
Het is heerlijk weer, een prachtige dag en we zijn lekker aan het rotzooien in de tuin en in het huis. Na de lunch vraag ik onnozel aan Thirs wanneer Irene weer langskomt enne... dat blijkt ongeveer 'nu' te zijn. Ok. Gelukkig is ze wat laat waardoor we huis nog een beetje aan kant kunnen maken en het wordt een bliksembezoek. Ze moet veel bezoekjes afleggen vandaag en alles lijkt en blijkt hier goed te gaan, dus ze is na een paar minuten weer weg.
Ik liep al een tijdje met het idee en vandaag oppert Thirs het: zullen we eens gaan barbecuen? Dat lijkt me nou een goed idee! Er moeten nog meer zware boodschappen gedaan worden, dus ik ga een paar keer op en neer. Gelukkig is Thirs wanneer ik thuiskom al aan de assemblage van de barbecue begonnen, maar blijkt de bak er verkeerd op gezet te hebben, waardoor we eigenlijk van voren af aan kunnen beginnen. Het wordt al met al flink laat wanneer het ding eindelijk inelkaargezet is, de gebruiksaanwijzing gelezen is en de kolen eindelijk grijs zijn.
Hendrikje heeft inmiddels een potje voer gekregen en ligt op bed, wanneer ik aan het bakken sla. Het is de allereerste keer dat ik barbecue en begin nu te beseffen waarom men het wel barbeknoeien noemt. Ik denk dat ik teveel kolen heb gebruikt en niet lang genoeg heb gewacht met het vlees erop gooien. Het gaat allemaal wel heel erg snel: van de zelfgemaakte kabeljauwspiezen blijft het grootste gedeelte van de kabeljauw aan het rooster plakken en de kippepoten zijn van buiten zwart en van binnen rauw. De kippepoten in aluminiumfolie gewikkeld en weer terug op het vuur gelegd om gaar te laten sudderen. De worstjes krijgen eenzelfde behandeling en alleen de Chinese varkenslapjes gaan goed, maar da's dan ook speciaal voor de BBQ dun gesneden vlees dat al gaar is als je er overheen ademt. Dat valt niet mee, zo'n eerste keer. Vreselijke zenuwebedoening.
's Avonds rond een uur elf kijk ik nog eens naar het vuurtje en NU is het perfect om mee te barbecuen. Ik heb inmiddels online wat onderzoek gedaan en het blijkt dat ik vandaag gegrilled heb en helemaal niet gebarbecued. Grillen is snel boven heet direct vuur, bbq is langzaam boven indirect vuur. Da's een goeie voor de volgende keer...
Dinsdag 12 juli - PE
Vandaag is het de eerste keer in drie jaar dat we thuis blijven op twaalf juli. Vandaag is de dag van de oranjemarsen en van diverse kanten hadden we gehoord dat het het verstandigste is je dan uit de voeten te maken. Alleen, dit jaar, zonder vervoer, met twee kinderen, wordt een weekendje weg een hele klus, dus hebben we besloten thuis te blijven. We hebben al beelden voor ons geestesoog van honderden bands en hele meutes dronken feestvierders en oranjemannen. Maar... niets van dat al.
's Ochtends heel vroeg is er aan de overkant een bescheiden marsje van lokale bands die waarschijnlijk toch nog even van zich willen laten horen voordat ze de bus in gaan naar Portadown. Daarna laat in de middag nog een weinig lawaai, maar verder, helemaal niets. De stad is uitgestorven. Het is heerlijk weer en we gaan lekker de Mall op, lekker sudderen en voetballen en lezen. We hebben de Mall praktisch voor ons alleen. Helemaal niemand verder. We hebben zelfs foto's van ons huis ZONDER AUTO's ervoor! Sjongejonge. Heerlijk dagje hoor, we blijven volgend jaar ook gewoon lekker thuis!
Zondag 17 juli - PE
Het is wederom prrrrrachtig weer. Warm, maar niet te. Swier komt vandaag langs en hij heeft er een mooi dagje voor uitgekozen om vanaf Drumshanbo op de motor naar hier te komen. Traditiegetrouw ben ik boodschappen doen als Swier aankomt (als er bezoek komt ben ik meestal OF boodschappen doen OF ik sta onder de douche...) en 't is heel leuk 'm weer te zien. We babbelen lekker bij, we krijgen een echt rauwmelks Texels kaasje van 'm (LEKKER!!!) en hij heeft ook nog een pakje voor Kathrijn van Nessa meegenomen: roze kleertjes met strikjes :-)
)
We zitten aan onze zoveelste bak koffie wanneer er wordt aangeklopt: Brian, Maíre en Muireann staan voor de deur. Muireann wilde Kathrijn zien, maar het draait erop uit dat ze samen met Hendrikje in de tuin gaat spelen. Brian brengt z'n boek "A work of art" als bronmateriaal voor de site en een pakje gerookte Lough Neagh paling! Zijn broer Niall is bevriend met de eigenaar van de rokerij en krijgt regelmatig wat paling toegestopt, maar gruwelt zelf van paling. Brian had ons een hele tijd geleden al eens zo'n pakje beloofd, maar toen hij zich het herinnerde bleek alle paling op mysterieuze wijze uit de koelkast verdwenen te zijn. Maar nu, dan toch, jummie. Tijdje geleden overigens ook nog een print van die foto waar ik het over had (die drie pipers hiernaast, de broertjes MacDonald) gekregen. Gesigneerd en wel :-)
Brian en Swier raken samen aan de praat, Maíre, Muireann en Hendrikje spelen er lustig op los, alleen, opeens gaat iedereen ervandoor. Brian moet aan het eten beginnen en Swier wil toch wel redelijk bijtijds weer in Drumshanbo zijn. Nou, mooi is dat...
We gaan het vandaag weer een keer proberen, barbecuen, maar dan nu met de extra opgedane kennis. Ik steek al vroeg de kolen aan en het duurt een hele tijd voordat het vuurtje naar m'n zin is. Als alle kolen bij elkaar liggen houden ze elkaar mooi warm, maar als je, wat ik wil, ze langs de rand van de bbq legt gaan ze snel uit. Wat uiteindelijk goed blijkt te werken is het vuur splitsen: een bergje kolen aan beide kanten met een strip niks in het midden. En dat werkt! Erg goed zelfs. Zo goed zelfs dat m'n experiment lukt: een hele kip helemaal sappig gaar braden, met een goudbruin korstje. Op de bbq! Gaaaffff.
Wat iets minder gaaf was was trouwens dat Hendrikje vandaag gewond is geraakt. Geen paniek, niks ernstigs hoor. Maar... Hendrikje liep op een fluit te blazen. We horen een tijdje niks en ineens horen we 'pok'. Stil. En daarna een enorme brul. Wat blijkt, ze is met de fluit in d'r mond ergens tegenaan gelopen en heeft het mondstuk tegen d'r gehemelte gekregen. Het bloedde zelfs... De fluitjes (nou ja ,fluitjes: Michael Burke Brass Pro whistles) liggen nu dus ergens anders... We hebben d'r nog zo gezegd, niet LOPEN met als je iets in je mond hebt, maar ja, wie niet horen wil, moet maar voelen...
Maandag 18 juli - TM
Kathrijn moet vandaag voor controle van haar heup naar het ziekenhuis in Craigavon. Bij haar geboorte bleek ze een klik in haar heup te hebben en dat moest na 6 weken gecontroleerd worden. In de draagzak eerst naar Portadown om daar nieuwe zoogbeha's te kopen. Ik durf nu eindelijk te zeggen dat ik borstvoed en daar een investering in te doen. Ik weet niet zeker of mijn maat te krijgen is, maar bij Mothercare hebben ze vrij veel en kunnen ze in ieder geval maten meten. De winkelmevrouw gaat mee de pasruimte in met een centimeter en een bh alvast op de gok. Kathrijn gaat lekker bij haar op schoot en ik meet zelf op: een andere combinatie was niet handig (Kathrijn in de draagzak en meten, Katrhijn op de grond...). De meegebrachte bh blijkt precies de goede maat te zijn, zit heerlijk, voel het niet eens zitten. Ik koop meteen 2 pakken van 2. Als ik ze niet meer gebruik, kunnen de meiden ze nog als speeltent gebruiken ;-).
In het ziekenhuis ben ik een half uur te vroeg, mooi om Kathrijn te voeden. Er is bij de kinderkliniek een aparte moeder- en babykamer waar ik afgezonderd en in alle rust kan voeden. Jammergenoeg hangt er geen klok en ga ik op de gok weer terug naar de wachtkamer. Kathrijn was nog niet helemaal klaar, maar ik dorst niet langer te blijven, straks missen we onze beurt. We worden op het afgesproken tijdstip opgeroepen. Eerst wordt Kathrijn gewogen en gemeten: 4.95 kilo/10lbs14oz en 55,5 cm lang. Ze lacht vriendelijk naar de zuster die later in de wachtkamer ook nog een keer komt smoezelen met haar. Daarna worden we bij de dokter geroepen. Een jonge aardige dokter, die ook weer vriendelijk toegelachen en bekoerd wordt (maar ja, als ik door hem gecontroleerd zou worden, had ik ook wel gekoerd, erg knappe man!). Hij vindt geen klikken meer, maar we krijgen wel een uitnodiging voor een standaard x-ray als Kathrijn een half jaar is. Na het onderzoek voed ik nog een keer en ben dan precies op tijd voor de bus. In Portadown moet ik kiezen: hollen voor de bus naar Armagh, of een uur wachten. Ik besluit Kathrijn met draagdoek en al in de houdgreep te nemen en hol zo goed en zo kwaad als het kan de straat af. De uitstaphalte van de lokale bussen en de haltes van de regionale bussen, liggen een stuk uit elkaar, vandaar. Er stond al een bus te wachten, alleen wist ik niet of dat wel de goede was. Ik had ook voor Jan Doedel kunnen hollen! Maar nee, het was mijn bus met een relaxte chauffeur die gelukkig wat minuten extra had genomen voor het vertrek.
PE - Thirs en Kathrijn zijn de hort op, wat mij en Hendrikje overlaat. Sja, wat zullen we eens doen. Weet je wat! We gaan een lange wandeling maken, eerst naar de bieb want... IK HEB M'N BOEK UIT!!! Ik lees niet zo snel en heb dit boek al drie keer verlengd geloof ik, maar ik heb het dan eindelijk uit, fantastisch boek, absolute aanrader: "The Quiet Game" van Greg Iles. Ik ben nu in het vierde boek op rij van 'm bezig: "24 Hours". Hiervoor "The Footprints of God" en "Sleep no more" gelezen. Alles erg goed. Maar hierna even geen bieb-boeken meer want dan ga ik in de nieuwe Harry Potter beginnen :-)
Na de bieb door naar de Lidl, Argos en Toymaster. Naar de Lidl voor een doos negerzoenen voor Thirs, en naar de Argos en Toymaster voor een rekje voor Kathrijn om onder te liggen, met belletjes enzo eraan. Maar, het is of een gammel plastieken geval, of het is een hele stellage die ook kan afwassen en stofzuigen. Dus daar wachten we maar mee tot we in Nederland zijn, we willen een mooie houten. En bij de Toymaster doe ik wat ik Hendrikje beloofd had: ze mag uit de kar! Helemaal geweldig. Ooooooooooooohhhh! Er wordt druk gewezen naar vanalles, op trampolines gesprongen dat het een lieve lust is, maar vooral, met ballen gespeeld. Ik had me voorgenomen dat ik wat ze het leukste vond (binnen de perken van m'n portemonnaie) voor d'r zou kopen. We zijn denk ik iets van drie kwartier bij de Toymaster binnen geweest en waar ze zeker een half uur mee heeft lopen spelen was.... een bal. Zo'n heel lief maatje, ongeveer vijftien centimeter doorsnee, met opdruk van Brother Bear. Kostte twee pond. Prima!
Dinsdag 19 juli - TM
Vandaag met zijn vieren naar het Rushmere Centre, een groot overdekt winkelcentrum. Buggy mee voor Hendrikje en Kathrijn bij mij in de Maya Wrap. In de bus merken we weer hoe snel Hendrikje groeit en ontwikkelt: er wordt druk gekletst, gewezen en gelachen. Ze zegt voor het eerst paard! Bij Rushmere laten we ons in eerste instantie door Hendrikje leiden, maar kiezen later toch onze eigen route. We willen in ieder geval naar H&M om een zomerjas voor Hendrikje te kopen. Ik heb al maanden visioenen van haar in een knalrode jas. Die moeten ze bij H&M toch wel hebben. Ook grote meisjesondergoed willen we vast kopen voor de zindelijkheidstraining. Dat laatste gaat makkelijker als er niet steeds een flap van een romper naar beneden wappert tegen poepbillen (hebben we gemerkt ;-) ). Niet op het lijstje maar wel aangeschaft zijn een book met originele Poohverhalen en tekeningen, een boek met oude klassiekers als Babar en Thomas the Tank Engine, de twee laatste cd's van Van Morisson, een broek en jurk én haarelastiekjes voor Hendrikje. We lunchen in een lunchroom, Paul, ik, Hendrikje én Kathrijn. Paul wilde vanochtend persé de formula inpakken, terwijl ik vastbesloten was te gaan borstvoeden, waar dat dan ook was. In de lunchroom hebben we een achteraf tafel uitgezocht en ik heb met behulp van de draagdoek mijn jongste dochter de borst gegeven!! Kathrijn lag op tafel voor mij op een matje, terwijl de draagdoek aan de voedkant over mijn schouder en Kathrijn heengedrapeerd was. Zo werden mijn borst en hand aan het zicht onttrokken. Met dank aan de dames van het borstvoedingsforum voor alle tips!
Ik heb trouwens hele leuke reacties gekregen op de draagdoek. Eerst werd ik al staande gehouden door iemand die de doek opzij deed om naar Kathrijn te kijken. Uiterst irritant, dat wel, maar wel een leuke opmerking over de doek. Daarna werd ik bij Dunnes staande gehouden door een moeder met 5 maanden oude zoon die graag wilde weten waar ik hem gekocht had. Daar raakte ik mee aan de praat en terwijl we de boel blokkeerde draalde er een andere mevrouw om ons heen die mij opeens ook aansprak. Helemaal geweldig vond ze het om te zien dat ik een draagzak gebruikte! Ze was zelf borstvoedingsconsulente en ze raadde de draagdoek aan voor het voeden onderweg. Zo hebben we met z'n drieën even staan genieten van het draagmoederschap, euh, draagdoekmoederschap. Later zag ik nog een moeder die behoorlijk open en bloot haar kindje de borst gaf en in eerste instantie langs mij heen keek en toen snel terugkeek met een hele grote grijns: ook goedgekeurd!
Om tien voor drie met twee moeie meiden weer naar huis. Hendrikje slaapt nog een paar uur. We eten restjes en brood, lekker makkelijk. 's Avonds voer ik eindelijk de laatste records in voor het vrijwilligersproject genealogie. Ik heb het boek al bijna een jaar in huis en schaamde mij diep, dat ik het maar niet afkreeg. Maar nu dus af!
Woensdag 20 juli - TM
's Ochtends met beschuit en muisjes naar IGL om het genealogiebestand om te zetten. Beide meiden zijn mee: Paul heeft dagdienst. Tot mijn lichte ergernis waren alle aanwezigen van het slag 'wat de boer niet kent, dat vreet hij niet' en zat ik voor jan doedel beschuit te smeren. Gelukkig was Hendrikje in de buurt ;-). Na enig gestoei met de windowsmachines onverrichter zake weer naar huis: een en ander bleek niet te kloppen in mijn bestand, dus het moet opnieuw, zucht.
's Middags nog even de Mall op om te voetballen, maar helaas. Zodra de grasmaaimachine van de cricketclub wordt aangezet, is Hendrikje in paniek. We moeten eerst de hele Mall over voor ze de bal een bedeesd schopje durft te geven.
Donderdag 21 juli - TM
Paul tikt zich het rambam op het dagboek, ik voed Kathrijn en zing en lees met Hendrikje. 's Middags verdwijn ik met Kathrijn naar boven, omdat ik graag wil slapen en zij graag wil voeden. Dan maar op bed: 2 vliegen in 1 klap. We slapen heerlijk. 's Avonds laat naar bed: ik wil profiteren van het feit dat Kathrijn in de draagzak lekker slaapt en werk aan mijn eiegen kwartierstaat. Om half twaalf naar bed.
Vrijdag 22 juli - TM
Woeste nacht. Ik val pas na half een in slaap en Kathrijn komt alweer om twee uur. En om vier uur. En om zes uur. En om zeven uur. En om half negen. Om zeven uur begint ook Hendrikje vreselijk te huilen, maar gelukkig neemt Paul haar mee naar beneden. De laatste voeding maar weer liggend gegeven. Ik ben helemaal gaar. Na het ontbijt begint Hendrikje alweer snel in te zakken en slaapt dan van kwart over tien tot kwart over één!
Zaterdag 23 juli - TM
Wat hebben we vandaag gedaan,, ik ben helemaal blanco, weet het niet meer precies... Ik geloof met draagzak en buggy op stap en boodschappen gedaan. Dat is wel zwaar en alleen voor korte stukjes aan te raden. Als ik Kathrijn in de draagzak heb, kan ik beter de enkele i'coo meenemen. 's Avonds dvd gekeken met Kathrijn op tafel tijdens het voeden en vrij laat naar bed, half twaalf. Als ik weer wakker word van Kathrijn haar gepiep is het.... half vijf!!! Weehee! Da's nog eens slapen!
PE - Drukste nacht bunker ooit... 682 man... ruim vijfduizend pond deurgeld en ruim zevenduizend pond aan drank omgezet. In twee uur. Gebroken.
Zondag 24 juli - TM
Lekker geslapen dus en laat op. Het is heerlijk weer: zonnig maar nog fris. 's Ochtends met de dames een flink eind gewandeld, langs de Mall en het observatorium. Dat ging net. Ik had een paar uur na thuiskomst wel een beetje spierpijn: met de i'coo de heuvel oplopen is wel zwaar. Tijdens het wandelen werd het steeds warmer en is het perfect zomerweer: de wind geeft net dat beetje verkoeling. Op de terugweg eten we een ijsje. Hendrikje eet voor het eerst een ijsje op een hoorntje en dat gaat wonderbaarlijk goed, geen verloren bol ijs of lekkend hoorntje. Wel een hoop vlekken natuurlijk ;-)
Kathrijn gaat erg goed: ze lacht veel en kletst steeds meer, ook als ze alleen in de box ligt. Het slapen gebeurt nog onder begeleiding. 's Nachts houd ik na een voeding haar handje vast, omdat ze dan vreselijk aan het zwaaien is met alle ledematen en zichzelf uit de slaap uit (en ons dus ook). Als ik haar handje vasthoud, dan blijft ze rustig liggen en met behulp van een speen valt ze redelijk snel in slaap. Ik val meestal ook in slaap, dus dat maakt voor mij niet uit. De borstvoeding gaat ook goed, het aanleggen niet altijd, maar ze drinkt erg goed. We gaan nu zelfs soms al voor 2 borsten bij 1 voeding, vooral 's avonds en 's nachts is dat prettig, omdat ze dan wat langer slaapt.
Maandag 25 juli - TM
Zo hé, tien over half zes pas de eerste nachtvoeding! Zou ze dan toch al gaan doorslapen? Uitgebreid boodschappen gedaan voor een eigengemaakte tagliatelle bolognese. Na Paul zijn pauze met zijn vieren naar het hotel teruggelopen en een kopje thee gedronken. Sommige collega's hebben Kathrijn nog niet gezien, dus we hebben weer bekijks!. Hendrikje kreeg een flesje sap met een rietje. Wat kan je allemaal met een rietje doen? Nou, blazen, scheppen, spetteren. Drinken? Nee hoor, hoe dan. Uiteindelijk het sap in een glas overgegoten en met veel kunst en vliegwerk de vlekken beperkt tot een vijfde van haar t-shirt.
Dinsdag 26 juli - TM
Het is lekker weer: ik trek de stoute handschoenen aan en begin met het uittrekken van bloeiend onkruid in de tuin. Brian maakte pas een opmerking over zaadschietend onkruid en dat het dan volgend jaar nog erger is. Daar had ik nog helemaal niet aan gedacht, dus de distels en ander mooi bloeiend maar onaangenaam spul ligt nu op de composthoop. Later ga ik met Hendrikje naar de Mall en die is mij daar toch een partij recalcitrant! Daar heeft ze de laatste tijd wel meer last van: gillen en schreeuwen en huilen als ze haar zin niet krijgt. Er was een gezin aan het voetballen en daar deed ze vrolijk aan mee, erg gezellig. Maar ja, we moesten op een gegeven moment naar huis voor het avondeten: Hendrikje was met geen stok richting huis te bewegen (of in de kar te stoppen), dus op een gegeven moment ben ik maar met haar onder de arm naar huis gelopen...
Woensdag 27 juli - TM
Na die enerverende namiddag gisteren en rotte nachtvoedingen, heb ik helemaal geen zin om beide dames mee te nemen de stad in. Ik wil gewoon lekker doorlopen voor een keertje. Ik ga met Kathrijn in de draagzak naar de bieb: Hendrikje mag thuis blijven. Die snapt alleen niet dat ik ook wel eens alleen naar buiten kan gaan en zit al klaar in de kar. Als ik terugkom, is de voordeur op slot: Paul had zo'n medelijden met een 'buit, buit, buit'-roepend Hendrikje, dat hij maar met haar is gaan voetballen op de Mall. Tijdens het koken 's avonds zit Kathrijn in het wippertje voor de koelkast en Hendrikje speelt eromheen. Kathrijn vindt het erg leuk en lacht zo lief als haar zus door haar beeld schiet. Het is voor mij ook leuk, want ze hoeft niet zo te blèren. Ze vindt het helemaal niet leuk om alleen in de box te liggen, niks an, dus huilt ze dan net zo lang tot ik haar meeneem. Slimme tante.
Donderdag 28 juli - TM
Vandaag moet Kathrijn naar het consultatiebureau voor haar 8-weken-controle en haar eerste injecties. Irene is tevreden over lengte, gewicht en hoofdomvang: 56 cm, 5100 gram en 40 cm. Bij de huisarts worden hoofd, heupen, buik etc gecontroleerd en dat is ook allemaal prima. Ze reageert kort en hevig op de prikken en lacht alweer naar mij als ik haar aankleed. Een extra recept voor kinderparacetamol moet ervoor zorgen dat ze ook thuis vrolijk blijft. Gelukkig heeft ze niet erg veel last van de prikken, ze is eerder erg sloom en lacherig. Ze lijkt wel onder invloed...
Voor het eten brouw ik een viscoddle, mmmmm. 's Avonds komt Joan (van de boot) op verlate kraamvisitie. We kletsen een uur of twee, terwijl ik Kathrijn probeer te kalmeren, die nu toch wat van slag lijkt. Ze ligt continu aan de borst tot half tien. Gelukkig heeft Joan haar zes kinderen ook borstvoeding gegeven, dus ik hoef mij niet zo in te houden met goochelen. Kathrijn slaapt daarna tot half 2. Ze clustert al een tijdje: de hele avond drinken en dan een uur of vier/vijf slapen. Het gaat nu best goed, zolang ik mij instel op een avond alleen maar lezen en voeden of film kijken en voeden, want meer komt er niet van.
In het nieuws: de IRA legt de wapens neer!!! Het is een raar idee, dat men hier eindelijk tot een oplossing lijkt te komen, terwijl grote delen van de westerse wereld nu pas aan den lijve ondervindt wat terrorisme is. Je vraagt je af of de recente aanslagen iets met het besluit van de IRA te maken heeft gehad (ik tenminste wel). Hopelijk kan meneer Paisley nu ook eens zijn best doen om tot integratie te komen i.p.v. altijd te mopperen. 'Zijn' kant kent ook verregaande criminele activiteiten, maar daar hoor je vrij weinig over.
Vrijdag 29 juli - TM
Paul heeft geluk vandaag, maar niet heus, hihi: Hendrikje ruikt naar poep en bij inspectie blijkt ze tot haar enkels onder de stront te zitten. Alles moet uit en mevrouw wordt onder de douche gezet. Ze vindt het prachtig, zomaar midden op de dag onder de douche en keten met papa.
Ik krijg een pakje van Paul met de post: BBC-productie van Jane Eyre met Timothy Dalton en Zelah Clarke. Deze heb ik heeeel lang geleden in Nieuw-Vennep nog gezien toen het werd uitgezonden bij de KRO. Prachtig vond ik het en ik wilde het altijd nog eens zien. 's Avonds kruip ik op de bank met cola, chocola, mijn jongste dochter, het voedkussen en geniet vier uur lang! Gek genoeg herinner ik mij veel meer dan er te zien is. Waarschijnlijk heb ik delen van het boek zelf verfilmd! Timothy Dalton (één van de James Bond-en) is erg goed als knorrige Mr. Rochester (en prettig om naar te kijken natuurlijk ;-).
)
PE - jajajaja, wat zag ik daar nou bij Sainsbury's?!?!? SKOL!!! Het blijkt om een heel ander bier te gaan dan 'ons' Skol, maar toch. In Breda hadden we twee luchten als het een beetje meezat: de lucht van de Skol brouwerij, later Oranjeboom en nu helemaal niet meer, geloof ik, en van de suikerfabriek. Ook al was het uilezeik, het was toch Bredaas Bier. Dit blijkt van Carlsberg te zijn. Ook eerder dorstlesser dan iets om van te genieten.
Ik heb trouwens helemaal niet verteld van mijn bezoek aan de off-license bij Sainsbury's toen we in het Rushmere Centre waren: daar hadden ze Liefmans Kriek, Westmalle Dubbel én Hoegaarden Grand Cru. Plus nog een paar andere ales die ze bij 'onze' Sainsbury's niet hebben, dus ik heb me aardig het leplazerus lopen sjouwen aan al die flessen.
Enne.... tijdje geleden bij Amazon een eerste reeks Films-die-ik-altijd-nog-wilde-hebben besteld en die zijn binnengekomen. EINDELIJK heb ik de Seven Samurai, en de Red Sun, enne... de Sound of Music en West Side Story en Iron Monkey enzo. Allemaal van de fooienpot hoor... Alleen nu nog de tijd vinden om ze allemaal te kijken. Wat overigens een erg moeilijke film blijkt te zijn om aan te komen is "The Yakuza" met Robert Mitchum. Net als "Tampopo". Ook zo'n prachtfilm, alleen allebei verzamelaarsobjecten. Negentig pond voor een film, ja, daaaaaag.
Zaterdag 30 juli - TM
Paul is vandaag naar Markethill. Daar worden Lambeg-drumwedstrijden gehouden. Ik had ook wel meegewild, maar zag het niet zitten om met de meiden onder de arm te lopen. Bovendien maken die dingen een noodherrie, dus grote kans op krijsende kinders. Ik blijf lekker thuis en rommel wat aan. De wedstrijd zou alleen 's middags zijn, maar er blijkt 's avonds een tweede wedstrijd te zijn op straat met zo'n 50 drummers. Paul belt gniffelend op en zegt zeker te blijven! Hij moet steeds een stukje verder lopen met de mobiel als er weer iemand begint te trommelen. Jammergenoeg voor hem regent het 's avonds en dan verdwijnen al die trommel meteen als sneeuw voor de zon. Om negen uur is hij moe maar voldaan en bepakt met 250 foto's en 20 minuten film weer thuis. Ik kijk met Kathrijn op schoot '8 Mile' met Eminem, film over rap-battles. Best goede film.
PE - Nou, eindelijk komt het ervan. Twee jaar geleden kwam ik er in augustus achter dat er in Markethill op de laatste zaterdag van juli de grootste Lambeg Drumming Competition van Noord-Ierland is. Vorig jaar was ik te laat met het aanvragen van een vrije zaterdag, maar dit jaar is alles in kannen en kruiken. Althans, de man die ik gisteren belde voor nadere inlichtingen klonk niet echt uitnodigend. Er is verder online heel erg weinig over vinden en bij de VVV weten ze er helemaal niets van. Gelukkig kon ik de man ontfutselen dat de wedstrijd om twee uur begint, op de parkeerplaats achter de Hillside Tavern.
En het was fantastisch. Met de taxi naar Markethill (lang leve het openbaar vervoer hiero: drie bussen op de zaterdag) en daar wat rondgestruind. Er was nog niet echt veel speciaals te bekennen. Eerst bij de supermarkt een mooie nieuwe tandenborstel (met Winnie de Poeh) aangeschaft: ik had vanochtend bij het ontbijt in al m'n enthousiasme d'r nieuwste aanwinst gesloopt. Ze keek heel beteuterd, ging me dwars door m'n ziel, 't arme kind.
Zo langzaamaan begint de parkeerplaats vol te stromen met auto's met aanhangers of anders busjes of stationwagens: het zijn enorme trommels, die Lambeg drums. Zo rond een uur of drie begint ook de organisator, Richard Sperritt (geloof ik, ik had hem gisteren aan de lijn en in het echt valt-ie enorm mee) er genoeg van te krijgen en buldert de tavern leeg: spelen! Ik weet niet wat ik moet verwachten en het is alsof ik naar een cricketwedstrijd kijk: ik begrijp er weinig van. Maar het blijkt hierop neer te komen: iedere drummer en trommel passeren drie keer langs de jury. De trommels worden eerst gespannen en 'geleveld': de spanning moet zo gelijk mogelijk verdeeld worden om 'm te kunnen laten zingen met boventonen. Daarna spelen ze een beetje warm en dan wordt er al spelend, terwijl de vorige deelnemer al spelend terugloopt, naar de jury gelopen. En ergens achteraf staan anderen ook in te spelen, waardoor het net lijkt alsof er een duizend man sterke Harley Davidson club rondjes aan het rijden is. Enorm lawaai: één trommel kan meer dan 120 decibel aan herrie maken en is op kilometers afstand te horen.
Het blijkt ook dat de jury niet zozeer de speler als wel de trommel beoordeelt. Het geluid van de trommel weegt zwaarder dan het ritmegevoel van de drummer, maar daarentegen heb je een goede speler nodig om een trommel goed te laten klinken. In de pauze maak ik een praatje met deez' en gene en kom erachter dat deze competitie al meer dan honderdvijftig jaar op deze dag gehouden wordt. Er wordt niet bewust geprobeerd deze dag geheim te houden, maar men loopt er ook niet mee te koop. Belangstelling wordt gewaardeerd, maar niet aangemoedigd. Ik kom er ook achter dat er vandaag TWEE wedstrijden zijn, van twee verschillende organisaties. Om zes uur begint een nog veel grotere wedstrijd, buiten op straat. Ik ben benieuwd.
De tweede helft van deze wedstrijd wordt verstoord door de regen. Het is wel grappig om al die grote stoere mannen met hun trommels meteen naar binnen te zien rennen (met trommels) bij het minste spatje regen. Het blijkt dat de trommels helemaal niet tegen de regen kunnen. Ik dacht dat de vellen slap zouden gaan hangen, maar het gaat eerder om het uitzetten van het hout waardoor de vellen gaan scheuren.
Na deze wedstrijd blijft het erg dreigend met regen. De Grote Wedstrijd is lekker goed op gang wanneer het echt gaat regenen. Wanneer er na een uur (met fish en chips en twee pints Bass) nog geen echte verbetering in het weer lijkt te komen, bel ik een taxi en ben rond een uur of negen thuis. Het was fantastisch, m'n oren tuiten nog steeds. Het was ook wel wat onwennig, zo'n dagje tussen de hardcore 'andere kant': overal Engelse vlaggen en LOL-nummers en tatoeages met de rode hand van Ulster enzo. Maar als je door al dat uiterlijk vertoon heenkijkt zijn het ook gewoon muzikanten die een dagje lol hebben.
Zondag 31 juli - TM
Hendrikje en ik zingen tegenwoordig samen, jawel. En wel als volgt: Ik: In Holland staat een.... H.: huish, ik: In Holland staat een.... H.: huish, ik: In Holland staat een.... H.: huish, jaja, van je singela, singela hopsasa, ik: In Holland staat een.... H.: huish, ik: In Holland staat een.... H.: HUISH! In dat huis daar woont volgens haar dan een 'heej', die een 'wouw' kiest, en die op haar beurt een 'nind' kiest, en dat kind kiest een 'HOND'! Jaja, ze kan nu ook hond zeggen, i.p.v. alleen woef.