dagboek • maart
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Ik ben al om half 7 op, kan toch niet meer slapen. Heerlijk gedouched. Paul wordt langzaamaan ook wakker en na wat gefluister met elkaar, zien we Hendrikje ook voorzichtig wakker worden om vervolgens omhoog te schieten: papa! mama! Om half acht zijn we al beneden om te ontbijten. Er is een mooie ontbijtruimte met uitgebreid ontbijtbuffet met verschillende soorten yoghurt, gebakken ei, spek, broodjes, kazen, worsten, fruitsalade, sap enz. Hendrikje begint met fruityoghurt en eet daarna twee boterhammen met nutella. We dralen niet te veel, we moeten op tijd weer terug: we moeten nog betalen en naar het station lopen. Paul is ongekend zenuwachtig, die vertrouwt mijn voorbereidingen sinds gisteren niet meer ;-). De betaling moet helaas contant geschieden, maar wel maar 49 euro voor de kamer, met z'n drieën!
We lopen dan toch maar naar het hoofdstation en halen onderweg geld voor de metrokaartjes en wat te eten op het vliegveld. Op het station ga ik in de rij staan om aan het loket een kaartje te kopen. De kaartjesautomaat is hier zo uitgebreid en ingewikkeld, daar waag ik mij niet aan. Ik hoor dan ook dat de lijn 1 naar het vliegveld niet rijdt vanwege een storing, lijn 8 wel, maar met vertraging. Met de kaartjes zo snel mogelijk naar het perron, want wie weet hoe lang het duurt voor er een metro komt. We zijn verbaast als er na tien minuten al een metro 8 aankomt. Later blijkt uit een gesprek in de metro, dat de metro die we nu hebben 35 minuten vertraging had. We hebben dus enorme mazzel gehad. De metro is redelijk rustig en Hendrikje valt in slaap.
Op het vliegveld worden we gecontroleerd door een vervelend strenge douane. Veel bevelen en weinig behulpzaamheid. Paul moet zijn schoenen weer eens uittrekken (kisten) en de cameratas helemaal uitpakken. Ik moet met Hendrikje op de arm de buggy inklappen en door de scanner heen en dan alles met anderhalve hand naar de stoeltjes slepen. Paul moppert flink. Daarna hebben we nog net tijd om alledrie naar de wc te gaan en wat broodjes en drinken te halen. Als Paul nog weg is om Hendrikje haar luier te verschonen, wordt hij opgeroepen bij de gate. Ik schrik, denk, wat is er nu weer?! Blijkt dat we specifiek worden opgeroepen om voor iedereen te boarden. Maar ja, zonder kind gaat dat niet. Als Paul terugkomt, mogen we alsnog even voordringen. Hendrikje is redelijk rustig, ze slaapt niet, maar speelt met de buren. We zijn ruim op tijd in Dublin en hebben een bus een uur later. Ik blijf vooral lekker zitten, terwijl Paul met Hendrikje op stap gaat. Ze flirt weer uitbundig met allerlei jongens van een jaar of 20, dat kan wat worden later ;-). Eithne blijkt onverwacht naar Londen te zijn afgereisd met Brian, dus we proberen Werner nog te strikken voor een lift vanuit Newry, en hoera, dat is geen probleem! De busrit gaat hartstikke goed: Hendrikje speelt en valt uiteindelijk zonder morren in een diepe slaap. We zijn om vijf uur thuis. Meteen uitgepakt en een uitermate uitgelaten Hendrikje de ruimte gegeven, die stuitert door het huis en slaakt voortdurend enthousiaste kreten bij het zien van huis, speelgoed enz. Ze is weer erg wakker, dus we stoppen haar in een warm bad.
Met mijn verjaardag in het achterhoofd (ja, dat was vandaag, helemaal niet jarig gevoeld en ook niet gevierd natuurlijk) heeft Paul boodschappen gedaan: taart met ijs toe en Chinees. Eerst Hendrikje gevoerd en gebadderd en toen op ons gemak nog geen derde van de chinees opgegeten: deze chinees geeft vertrouwde Reigersbosporties (waar je zeker twee keer van kan eten). Daarna nog email gelezen en ná Paul naar bed gegaan, die was ook erg moe. Lekker hoor, weer in ons eigen bedje. Mijn bekken doet nog steeds zeer, dus ik moet morgen maar zien of ik ga werken.
Woensdag 2 maart - TM
Ik besluit toch te gaan werken, maar mij met de taxi naar het werk te laten brengen, dat scheelt al een hele klim. Probeer in de bieb zoveel mogelijk bureauwerk te doen. Opstaan doet erg zeer, bukken ook. Ik hou het toch vol en om vier uur ga ik ook weer met de taxi terug. Restjes chinees en ijs met Hendrikje opgegeten. Als moppie op bed ligt begin ik met een steekwoordenlijst voor het dagboek, want we lopen schandalig achter. Alweer!
Donderdag 3 maart - TM
Vandaag heeft geen indruk gemaakt geloof ik, ik zou niet meer weten wat we gedaan hebben. Iemand nog ideeën?
Vrijdag 4 maart - TM
's Ochtends kijkt Hendrikje met grote ogen naar de box: Paul heeft uit het hotel wat overblijfselen van een feest meegenomen. Er hangen een stuk of acht blauwe balonnen aan de box (die ik dus nog helemaal had gezien toen ik beneden kwam). Ze is gek op balonnen, dus dat was een schot in de roos. Daarna naar Jo Jingles, Hendrikje slooft zich weer uit in de cirkel i.p.v. netjes in de groep. Ze doet nu wel steeds erg netjes mee met het ophalen en wegbrengen van de speeltjes/muziekinstrumenten. Ben trots! Tegen het einde van de les komt de moeder van Ellie (we weten alle kindernamen, maar moedernamen?) binnen. Ze was de laatste keer dat ik haar zag een week over tijd, nu liep ze te glimmen met een piepkleine Thomas in de draagzak. Was Hendrikje ook zo klein? En zal Truus ook zo klein zijn? Wat een wereld van verschil. De bus terug is op tijd, waardoor we nog net Paul gedag kunnen zeggen die gaat werken om twaalf uur. Daarna bestaat de rest van de dag voornamelijk uit slapen, lezen en spelen.
Als Paul terugkomt, kan ik nog snel naar de Trian lopen voor het concert. Er is vanavond een concertinaspeler en Mick Quinn, een zanger en verhalenverteller én schoonvader van Tom Mulligan bij wie Paul in Dublin in de pub heeft gewerkt indertijd. Ik kletst wat met hem en neem geloof ik wat van de zenuwen weg (of hij vergeet ze in ieder geval), want hij is nerveus voor het optreden. Hij is 83 en nog altijd fief en erg goed met zijn woorden. Het is altijd een plezier om naar hem te luisteren, of hij nu een verhaal verteld of een sessie aan elkaar kletst. De concertinaspeler is wat verlegen, maar heeft ook een goede dosis humor, dus wat hij zegt, wordt gewaardeerd. Hij speelt erg mooi, speelt zelfs een stuk geïnspireerd op klassieke muziek, erg mooi. Ik kom Ann Marie nog tegen met een aantal van haar kinderen en klets wat af. Na het concert zien ze mij de Trian uitwaggellen en krijg een lift aangeboden. Normaal sla ik die af: het is maar zo'n klein stukje. Maar dit keer accepteer ik het graag. Het instappen gaat met de nodige lachsalvo's gepaard: kont eerst, benen eerst, handen mee of handen binnen? Ze nodigt ons alvast uit voor haar 40e verjaardag: er wordt ter ere van haar verjaardag een ceili georganiseerd in het Charlemont hotel begin april, net voor ik naar Nederland ga. Leuk!
Zaterdag 5 maart - TM
's Ochtends vraag ik aan Paul of hij gezien heeft of de cheque voor mijn rijbewijs af is afgeschreven: nog geen uur later ligt de pas in de bus! Ik kan dus met mijn rijlessen beginnen, spannend! Ik heb vandaag heel veel geslapen, ik ben uitzonderlijk moe en handerig, kom nergens toen. Eet 's avonds pizza....
Zondag 6 maart - TM
Mijn dochter en ik gaan vroeg wandelen op de Mall, daarna hebben we nog wat in de tuin gespeeld. Dat is eigenlijk voor het eerst, het tuin leent zich er nu natuurlijk ook niet voor, het plaatsje wel. Daarna druk aan het schrijven geslagen in het dagboek geschreven: februari is af!! De dag gaat rustig voorbij: geen nieuws uit Zuidlaren, waar mijn grote zus vandaag uitgerekend is van haar derde kind. Femke en Jona waren ook laat, dus we rekenenden er eigenlijk ook niet op dat nummer 3 eerder zou zijn!
Maandag 7 maart - TM
We gaan vandaag weer met z'n drieën naar de verloskundige. Er is weer een oudgediende die ons goed herkent en van alles vraagt over het call centre enzo, maar wij hebben wat moeite haar te plaatsen.... Alles wordt opgemeten en afgekneld (electronische bloeddrukmeter die van geen dikke armen weet: auw! Bloeddruk prima, urine goed, hartslag Truus rond de 130 en waarschijnlijk ligt de baby met het hoofd naar beneden. Maar ja, dat laatste kan nog veranderen. De verloskundige vraagt of ik 10 tot 12 keer per dag bewegingen voel. Pfff, als ik niet zo zeker was, dan zou je daar toch zenuwachtig van worden. 'De baby heeft vandaag nog maar 9 keer geschopt'. Nee hoor, Truus trapt flink en veel, vooral 's avonds en 's nachts.
Paul loopt mij helemaal naar de bieb: ze gaan nog even naar de speelgoedwinkel ('om te kijken', hahahahaha) en de Lidl. Ik sla aan het meten van de oude boeken om de bestelling van de boekdozen voor ik weg ga de deur uit te krijgen. Dat lukt helaas niet: ik moet iets eerder weg, omdat Paul zijn vergadering heeft vandaag. Althans dat was de bedoeling. Als ik net buiten sta, roept Neill mij terug: Paul is aan de telefoon. De vergadering is verschoven, dus ik kan nog blijven. Ik maak de bestelling af en besluit met mijn duffe hoofd het nog maar niet door te geven. Woensdag eerst nog eens controleren.
Dinsdag 8 maart - TM
We gaan weer naar de toddler group. Het wordt steeds gezeliger: ik word steeds actiever in de gesprekken betrokken en Hendrikje maakt wat meer contact met de andere kinderen. Ze gaat zelfs bij een paar jongentjes zitten die met Lego bezig zijn. Maar dan, ze heeft natuurlijk nog niet zo goed het principe van delen kunnen oefenen, en als één van de oudere jongens haar begint te plagen en haar mooie rode balon afpakt, wordt ze woest. Ze wordt helemaal rood en probeert van hem weg te lopen, maar hij vindt het wel grappig, dus gaat steeds vervelender doen. Ik kijk het nog even aan, ze moet toch ook weten dat niet iedereen altijd maar naar haar zal lachen. Als hij begint te duwen en Hendrikje staat te wankelen, grijp ik in. Tegelijkertijd wordt de jongen door z'n moeder op het matje geroepen. Hopelijk wordt dit geen zich herhalende toestand, is wel zielig zo'n klein meisje dat zich aan d'r balon vastklampt tegen een grotere jongen.
's Middags is het zover: ik ga voor het eerst in jaren naar de kapper. Ik heb verjaardagsgeld van mijn ouders gekregen en het leek mij een goed plan om dat eens aan mijzelf te besteden. Het haar m oet kort, op mijn manier, dus ik was wel wat zenuwachtig. in Nederland was het altijd al zo moeilijk om duidelijk te maken wat ik wilde, laat staan hier. Ik ben naar een kapsalon en kapper gegaan die Ann mij had aangeraden, dus ik hoopte dat dat wel goed zou gaan.
Pffff, in plaats van een ontspannende sessie zat ik mij op te vreten. Alle kapsters hadden van dat gesneden piekhaar, waarvan ik zou denken, gut, zou je die dooie punten er niet eens uit laten knippen? Niet mooi dus, maar absoluut de mode hier. Eerste vereiste van een geslaagde kapbeurt is dus duidelijk maken dat ik die 'look' niet wil. Mmm, dat was maar vreemd. Afijn, met veel pijn en moeite begint ze te snijden en te knippen. Ik zie al een model verschijnen, waarvan ik hoop dat het fase één is. Halflang met van alles in mijn gezicht: ik wil niks in mijn gezicht: al dat gekriebel en bovendien staat het mij niet. Ik zie het dan al heel somber in en moet mij op positievere gedachten brengen, anders ga ik nog zitten janken ook. Ik mopper in mijzelf, zo kan ik thuis er alsnog de tondeuse overheen halen. Met veel overredingskracht weet ik de kapster een tondeuse te laten pakken met een opzetstuk: 'opgeschoren??? Als een jongen????' Ja, als een jongen (?). Na een uur en drie kwartier is zij chagerijnig, ik chagerijnig en ik durf dus niet te zeggen dat ik het nog wel korter wil. Alhoewel ik er wel een grapje over maak, ik vind dat een kapper naar de wens van de klant moet luisteren en niet de huidige mode maar willekeurig op ieder hoofd loslaten. 'Nog korter, zoals tien jaar geleden? Ja, maar dat was toen mode'. Nou nee hoor, toen moest ik ook alle zeilen bijzetten om het opgeschoren te krijgen. 'Je wilt er toch vrouwelijk uitzien?' Euh, ik ben zwanger, kan het vrouwelijker? Afijn, ik heb nu dus weer een kort koppie en Paul vindt het erg goed staan en de rest van de familie ook. Hendrikje schrok eerst even, die wist niet zeker of ik het wel was: ze zat op Paul zijn arm en liet zich helemaal tegen hem aan vallen met een verlegen blik in de ogen. pas toen ik wat tegen haar zei, kwam ze weer omhoog en had weer praatjes.
Woensdag 9 maart - TM
Vandaag is een saaie, lange dag in de bieb. Ik doe de bestelling en wat losse dingetjes, kan mij maar niet aan het werk krijgen. Gaap.
Donderdag 10 maart - TM
Woehoe, Paul weet op welk plot in Navan Court ons mogelijke nieuwe huis komt te staan: aan het einde van de doodlopende straat én met de grootste tuin! Hopelijk weten we aan het einde van de volgende week hoeveel de huur wordt (en dus of we het überhaupt kunnen huren).
Ik heb ook nog eens gebeld met het ziekenhuis over mijn dossier: dat blijkt gisteren op de bus te zijn gegaan, dus het moet hier op tijd zijn voor de afspraak van volgende week.
PE - Ja hallo. Even een woordje van mij nog ertussendoor. Sjongejonge, wat ben ik druk geweest. En moe daardoor. Een te goede indruk willen maken als supervisor, teveel hooi op m'n vork genomen, te hard en laat doorgewerkt en daardoor uitgeput. Voeg daaraan toe vreselijk slecht slapen door een verkoudheid met kriebelhoest en zere keel en je kunt begrijpen dat je me de laatste tijd op hebt kunnen vegen. Maar... het gaat weer beter. Begonnen met het wat rustiger aan te doen op het werk en de neergaande spiraal is een opgaande geworden.
Even bijbabbelen vanaf vorige maand. Duitsland was fantastisch, maar dat hebben jullie van Thirs al gehoord. Ik zal proberen de dingen die op mij de meeste indruk hebben gemaakt nog even toe te lichten, om te beginnen met De Kaas van Kurt. Kurt blijkt iets hoogs te zijn bij de Molkerei en hij had een experimenteel kaasje in huis dat, door de experimentele aard, niet in serie maar volledig ambachtelijk bereid was. Ze zijn op zoek naar een kaas die een combinatie is van een wit- EN een oranjeschimmel. Nou, met dit kaasje was in ieder geval niets mis. Waar ook niets mee mis is is het bier! Voornamelijk Wolferstetter Export Hefe Weizen en Augustiner gingen er erg prima in :-)
De volgende dag heerlijk gezwommen in Vilshofen (behalve dan dat m'n linker oor de rest van de dag weer dicht zat. Dat herinnert me er altijd weer aan waarom ik niet zo vaak ga zwemmen, misschien eens op zoek gaan naar zwem-oordopjes). Tijdens de wandeling van het zwembad naar het Indiase restaurant zie ik overal boven de deuren "20 C+M+B 05" staan. Het blijkt iets katholieks te zijn:
Also, on the Feast of the Epiphany, it is traditional to bless our homes. The ritual calls for marking, with chalk, over the inside of the main door of the home with the initials of the Magi and the code of the current year connected with crosses: 20 + CMB + 05. Another explanation of the initials CMB is that they are the first letters of the blessing: "Christus Mansionem Benedicat ... "May Christ bless the house."
Sources: Catholic Customs & Traditions; Sourcebook for Sundays and Seasons.
In het restaurant zit ik te genieten, het is heerlijk om eindelijk deel uit te maken van een groot gezelschap (negen volwassenen) met NEGEN van die k%^$£tkinderen die de hele tijd de bediening in de weg lopen :-) Normaal ben ik namelijk ZELF de bediening... Wat ik alleen niet snapte was dat ze geen kinderstoelen hadden. Of een verschoontafel. En da's me wel meer opgevallen daar in Duitsland. Je hebt een beeld van Duitse efficiency enzo, dat er goed nagedacht wordt bij alles wat ze doen, maar dat viel toch flink tegen. Met name waar het ging om kinderen en de minder mobielen onder ons: we hebben flink wat trappen op en af lopen sjouwen met die buggy. En het was heeeeeeerlijk koud, de nieuwe Melka-jas (halve prijs in de voorjaarsopruiming) en m'n oude legerpet en -wanten hebben prima dienst gedaan. Die wanten zijn trouwens perfect om mee te schieten. Het leger bedoelt kogels, ik bedoel plaatjes.
En dan, 's avonds naar het Starkbierfest. Dat was fantastisch. Bij binnenkomst (rond een uur of half elf) zagen we Kurt en zijn ouders meteen zitten en daar zijn we lekker bij aangeschoven. En alles was heerlijk 'fout': van de Schlager-band 'Die Könige" (inclusief matjes en hangsnorren) tot de bediening met getoupeerd haar, legging en strak t-shirt met daarop 'Luxury Girl' in glittertjes. Ik schat de dame in kwestie eind vijftig :-) De sfeer was heerlijk, lekker ongecompliceerd het naar je zin hebben. Het was een heel vreemd gevoel: ik zat middenin wat je in Nederland tijdens het zappen op de Duitse zenders tegenkwam en heel erg snel oversloeg :-) Het bier was best: Weltenburger Asam Bock en het voer ook: zout reuzekrakelingen en zure zult... Het Starkbier wordt speciaal gebrouwen voor tijdens de vastenperiode en dat vond ik nogal raar, thuis (in Ierland) doet iedereen het tijden Lent juist erg rustig aan met drinken. Maar... het steekt hier anders inelkaar: dit bier hadden de monniken nodig om de vastenperiode zonder voedsel door te komen. Sja, zo kun je het ook bekijken.
Wat me erg verbaasde was de stemming die er hing. Gemengd publiek, van twintig tot tachtig en nog ouder en iedereen zat al vanaf zeven uur te drinken. Maar men zat om elf uur nog steeds vriendelijk aan van die lange tafels met elkaar te babbelen, te drinken en te eten, mee te zingen met de band, mee te hupsen en het gewoon naar de zin te hebben. Da's dus na vier uur Starkbier drinken. In Ierland had het tafereel er toch iets anders uitgezien... Ongelooflijk. En de mensen die naar huis gingen hè, die LIEPEN gewoon naar buiten. Sjongejongejonge. In een rechte lijn ook nog...
In München (overigens, die BMW-fabriek is echt HEEL erg groot, nog groter denk ik dan het DSM-complex in Limburg) onze ogen uitgekeken. In de Augustiner Bräu met stomme verbazing naar de bediening zitten kijken, het had inderdaad een stuk vriendelijker gemogen, maar het is wel erg efficiënt. Diverse gespierde dames in Dirndl-jurkjes (vind ik toch een stuk leuker staan dan een spijkerbroek) liepen daar met maaltijden voor complete gezinnen op een enorm dienblad op de schouder. En, zoals de foto uit het Rusel-restaurant al liet zien, alle tafels zien er pico-bello uit. Da's iets wat er bij het Armagh City Hotel nog niet echt in wil: de Feng Shui van de catering. Als alle stoelen schots en scheef staan, de asbakken en peper- en zoutvaatjes enzo maar op een tafel gekwakt zijn, geeft een restaurant niet echt een goede eerste indruk, al was het alleen maar onderbewust.
Die speelgoedwinkel tegenover de Frauenkirche (geloof ik) was helemaal fantastisch. Allemaal opwindspeelgoed, muziekdoosjes, blikken speelgoed en nog veel meer. Prachtig. Alleen ook wel allemaal heel duur. We hebben het bij een bromtol van Karl Rohrseitz uit Zirndorf en een muziekdoosje van Lorenz Bolz gelaten. 's Avonds in de Augustiner Keller gegeten en vooral: gedronken! Begonnen met een Maß (1 liter) Augustiner Bräu Edelstoff en daarna een 'kleintje' (halve liter) Maximator. Jummiejummiejummie :-)
Wat ons weer terug in Ierland brengt. Inderdaad, maandag met Hendrikje Thirs naar d'r werk gelopen en nog even naar de speelgoedwinkel gegaan om te 'kijken'. Dat kijken mondde uit in iets heel leuks kopen: heel erg in de aanbieding (van 30 voor 13 pond) een Lego Explore Music Builder Composer aangeschaft. Officieel vanaf twee jaar, maar Hendrikje vindt 't helemaal geweldig. Alleen, nu blijkt dat dat ding en het hele idee al een paar jaar oud is en d'r zijn zoveel leuke extra's, die alleen nergens meer te koop zijn. Dus, namens mijzelf en Tiggr, die er ook een heeft (voor de kinderen, hoor!): mocht je die extra's nou eens ergens in de ramsj tegenkomen: KOPEN!!!
Vandaag (jaja, we zijn er weer) op het werk enorm gelachen... Wat wil het geval? Het geval wil: we hebben voor de carvery altijd een menu en daar worden de vreselijkse spelfouten op gemaakt. Dat de spellingschecker van Microsoft Word (gruwel) niet altijd soelaas biedt bleek wel uit de 'stuffed aborigines' die op het menu stonden. Men bedoelde 'stuffed aubergines'...
't Was een hele vreemde shift vandaag: van twaalf tot vijf! Onder het motto 'vraag niet hoe het kan maar profiteer ervan' inderdaad klokke vijf naar huis gegaan en me daar klaargemaakt voor het mannen-onder-elkaar feestje bij Werner, die wordt vandaag één-en-veertig. Het was erg gezellig, François en Allan waren er ook. Wel leuk hoor, zo'n internationale verjaardag: een Duitser, een Ier, een Fransoos en een Nederlander. Het was erg lekker weer en ik ben dan ook naar huis gelopen! Een ruim half uur, heerlijk. Hartstikke donker en je komt vanaf de heuvels net buiten Armagh dus je ziet tot aan de horizon lichtjes. En voor verontruste ouders: auto's zie en hoor je ruim vantevoren aankomen en het grootste gedeelte heeft gewoon een voetpad :-)
Vrijdag 11 maart - TM
Voor 't laatst dit trimester naar Jo Jingles. Hendrikje is alweer moe voordat we op de bus springen, maar we doen ons best. Ze doet voor de helft goed mee en loopt de rest van de tijd uit de pas ;-). Gelukkig kan ze nu beter meedoen in de kring, omdat ze een handje wil geven. Dan sleur ik haar gewoon mee, gek lopend, dan vindt ze het erg leuk. Op een goed moment liep ze zelfs tussen mij en Wendy (de juf) in en dat was helemaal om je te bescheuren (vond zij). Alle kinderen kregen een chocoladekonijntje als afscheid, mjammjam. Snel terug naar de bus, gehaald!
Zaterdag 12 maart - TM
's Avonds gaan Hendrikje en ik naar het verjaardagsfeestje van Werner. We worden opgehaald door Alan, die er donderdagavond ook was (toen Paul bij Werner was). Hij had geloof ik niet door dat er bij het verkassen met een kind een extra paar handen nodig was, want hij bleef doodleuk in de auto zitten. Toen heb ik maar even gezwaaid en gevraagd of hij een zitje had. Toen hij zag dat de buggy ook meeging, kwam er eindelijk beweging in de goede man! Bij Werner kwamen even na ons nog een stel met een jongenstweeling van een jaar of vier, zij Spaans, hij Iers en de jongens duidelijk tweetalig. Leuke mensen. Lekker gegeten en achter Hendrikje aangewaggeld, want die ging op avontuur. Tot een uur of half tien ging het goed, toen merkte ik dat Hendrikje wat recalcitrant werd: tijd om naar huis te gaan. Maar ja, we moesten ook nog toetje eten en we konden met de anderen meerijden, dus het werd kwart over tien toen ik een luid wenende Hendrikje in de draagzak liet zakken. Thuis meteen in pyama en in bed. Onrustige nacht voor haar.
Zondag 13 maart - PE
Voor het eerst in tijden echt uitgeslapen: Hendrikje werd pas om kwart over tien wakker. We stoken een flink vuur: het is weer kouder geworden. Bovendien hebben we de electrische verwarmingen uitgezet, omdat die zo'n klamme, muffe warmte afgeven EN een enorme bom duiten kosten. We hadden al eerder bij het tankstation een zak hout gehaald (voor de gezellig, dat knappert zo fijn) en vandaag denk ik, kom, we gooien er ook nog een zak turf bij, benieuwd hoe dat fikt. Dat blijkt niet te fikken, dat smeult heel beschaafd!
Ma Mulder belde en zei dat ze het zo jammer vond dat we nauwelijks leuke portretfoto's van Hendrikje online hebben staan. Nou, niet te flauw natuurlijk: meteen een hele rits gemaakt. En aangezien we toch bezig waren heb ik er meteen een paar van Thirs en Truus gemaakt!
Ik hoefde pas om zes uur te werken (en alweer een vijf-uurs dienst, tot elf uur...) en nog met Hendrikje naar Sainsbury's geweest. Die gaat zo ontzettend hard tegenwoordig. Bij de voordeur blijft ze netjes staan wachten als je zegt 'even wachten' en loopt lief naast je over de stoep. Als het moeilijk wordt (een drempel ofzo) geeft ze je een handje. Bij de videotheek even het beren-uithangbord bewonderen en naTUURlijk even naar Garfield zwaaien en dan... de trap! Ze is de hele trap helemaal zelf opgeklommen!!! Joepie!!! In Sainsbury's bleek ze erachtergekomen te zijn hoe de kleppen van de 'Pick & Mix' snoephoek werken en stond met een grote blauwe snoepdolfijn in d'r handen toen ik de hoek om kwam om te kijken wat ze aan het doen was. Tot nu toe trommelde ze alleen maar op die kleppen...
En wat doet ze nog meer tegenwoordig? Ummm, kusjes geven. Of net doen alsof en net voordat je d'r een zoen wil geven hard lachend weglopen. Ze heeft d'r tong naar iemand uitgestoken. Ze helpt met van alles en nog wat, dingen aangeven, opruimen enzo. Speelgoed heeft ze ineens door. Ze kan de voordeur op slot doen. Ze komt met d'r eigen schoentjes aanlopen als je zelf je schoenen aan het aandoen bent. En nog veel meer.
Maandag 14 maart - PE
)
Poepoe, een vruchtbaar dagje! 's Ochtends gaat de telefoon en hee, het is Néillidh. Hij belt om te vertellen dat ze hun vierde kind gezond en wel op de wereld hebben gezet: het is een dochter geworden en ze noemen d'r Éabha (Eva). Met moeder en kind gaat alles goed en iedereen is blij. Ik heb de telefoon net opgehangen of hij gaat weer en dit keer is het.... Ragnhild! Ze klinkt heel opgeruimd en wakker en ik denk, da's om iets anders, maar nee hoor: vanochtend om 8.37 uur is geboren Evelijn Meine, een mooie meid van 3760 gram. Dus eeeh, we hebben d'r een nichtje bij! Leukleukleuk. Thirs ligt nog boven in bed, voelde zich niet echt lekker en is niet gaan werken en die kan dus ook meteen het nieuws direct van d'r zus te horen krijgen. Mooi hoor. Gefeliciteerd! Enne... als ik die hand zo zie, ga maar vast sparen voor een piano!
)
Vandaag is er vlak voor ons huis de toplaag van het asfalt weggeschraapt. En interessant dat Hendrikje dat vond! Ze heeft tijdenlang bij het raam naar buiten staan kijken. En... vandaag heeft ze voor het eerst op d'r po gezeten. Daar hield 't dan ook mee op: ze was helemaal aangekleed en heeft helemaal niets gedaan, maar... de eerste stap is gezet. Ook erg handig: met de ervaring van gisteren in gedachten hebben we d'r ook thuis de trap op laten klimmen, vindt ze geweldig en het scheelt ons (en met name Thirs) een hoop gesjouw.
Historische dag vandaag! Ik heb m'n eerste succesvolle Ebay-aankoop gedaan!!! Weet je nog van die extra's voor de Lego Music Maker? Eén set ervan was via Ebay te koop met zo'n Buy-It-Now dingetje erbij voor tien pond, dus binnenkort hebben we zes nieuwe geluidjes! Nu nog de slag om die andere uitbreidingsset zien te winnen...
TM - We hebben weer een nichie!!!! Ik lag voor apegape op bed, toen ik opeens Paul hoorde praten. Ik dacht eerst dat hij het tegen mij had, maar toen hoorde ik : net ook al een baby die Eva heet. Ik veer zo goed en zo kwaad als het gaat op in bed en mag het grote nieuws van Ragnhild zelf vernemen: vanochtend om half negen is geboren Evelijn Meine. Een fijn poppetje die d'r moeder erg heeft laten schreeuwen (maar dat vertellen we haar nooit). Rag is nog hartstikke hyperdepyper van de adrenaline en kletst honderduit. Papa en mama waren er ook, die waren om vier uur 's ochtends uit bed gebeld! Die hebben de kinderen opgevangen toen die wakker werden om een uur of zes. Geen van hen is bij de geboorte geweest, allen de verloskundige en Kees (en kraamverzorgster?). Maar ze hadden natuurlijk wel de absolute primeur: tien minuten na de geboorte konden opa en oma al aan Evelijn snuffelen.
Dinsdag 15 maart - PE
Vandaag zijn we met z'n drieën naar de toddler group geweest. Leuk hoor, al die kinderen en moeders, het lijkt wel een kippenhok. Ik was er weer als enige man, maar dit keer met Een Doel: foto's maken. Alles ging goed tot aan 'het verhaal'. Je gaat dan met z'n allen om de tafel zitten en er wordt een bijbels verhaal verteld, dit keer heel toepasselijk het Paasverhaal. Thirs zei op een gegeven moment 'kijk niet zo boos'... Ik wist weer waarom ik het bij dat ene bezoekje een half jaar geleden gelaten heb, vreselijk, ik heb me op zitten vreten. Ik begrijp nog steeds niet hoe zulke indoctrinatie wereldwijd geaccepteerd wordt.
Hendrikje had 't er enorm naar d'r zin, dat wel, maar waar leg je de grens? Wanneer denk je dat ze die onzin die over d'r uitgestort wordt begint te begrijpen? Moet ik nog maar eens goed over nadenken... Maar dus... vandaag heeft ze voor het eerst op de trampoline gestaan en gesprongen en met het grote speelgoed gespeeld en van de glijbaan af en nog veeeeeel meer. Aan tafel heeft ze heel braaf op een stoeltje gezeten, totdat de limonade en koekjes binnen werden gedragen, toen begon ze te stuiteren. Maar... toen Thirs zei dat ze netjes moest wachten, bleef ze heel braaf zitten tot ze d'r flesje en de koek aangereikt kreeg. Ik was heel trots. Als Hendrikje er zin in heeft kan ze heel goed luisteren.
Thirs ging na de toddler group naar de tietenclub, zo is door ons de Breastfeeding Support Group gedoopt. Ze heeft weer d'r zinnen op borstvoeden gezet en heeft al veel meer kennis opgedaan dan bij Hendrikje. Alternatieve grepen voor uit de kluiten gewassen dames, bijvoorbeeld, zodat het arme kind niet onder massa's borst bedolven wordt en wel melk maar geen lucht meer krijgt...
Ik ga van de toddler group met Hendrikje naar May's om mijn kopjes op te halen, weet je nog wel, die Illy espressokopjes? Ze zijn er eindelijk. Wat blijkt: Illy had eerst cappucino-kopjes opgestuurd. Philip (zo heet de bedrijfsleider van May's) is toen meteen in de telefoon geklommen en gezegd dat ze de verkeerde kopjes hadden gestuurd en of Illy misschien espressokopjes wilde leveren. Dus Illy levert espressokopjes. Zonder schoteltje. Dus nog een keer bellen en eindelijk... de schoteltjes waren er gisteren. Alleen... als ik thuis een espressokopje op het schoteltje zet klopt er iets niet: het zijn schoteltjes voor de cappucinokopjes. AAAAAAAAARGGGGGHHHHHHHHH... Afijn, schoteltjes teruggebracht en ik zie wel wat er nu weer geleverd gaat worden...
Verder viool geoefend, met z'n drieën boodschappen gedaan (en naar de bieb). Voor Hendrikje een nieuwe ballon gekocht. De Valentijnsdag-helium ballon begint het gevecht met de zwaartekracht te verliezen, maar, dat mag dan ook wel, na een maand. Dus vandaag, nieuwe ballon en ze vindt 'm weer prachtig. 's Avonds vioolles (oefenen voor het concert aanstaande zondag) en daarna door naar de vergadering met de Armagh Theatre Group over de website. Ik kan nu eindelijk aan de slag en... volgende week wordt er een cheque in de bus gedaan! Mooi zo, boter bij de vis. Enne... bij thuiskomst bleek dat ik de veiling van de tweede uitbreidingsset voor het Lego-ding gewonnen heb! Joepie!
TM - Nou nou Paul, gewoon knop om en niet op letten, op dat religieuze! Ik laat Hendrikje de bewegingen meedoen, maar zing niet mee. De kinderen luisteren trouwens vaak niet naar het verhaal, dus daar hoor je ook niet veel van. Maar goed, Hendrikje speelde vandaag dus voor het eerst actief mee: pakte zelf allerlei speelgoed en vermaakte zich prima. Hoogtepunt was natuurlijk de trampoline, die na enige uitleg (ze stond eerst wat schaapachtig te lachen zonder te springen) flink werd besprongen. En natuurlijk trots dat ze netjes weer ging zitten, toen ik haar zei dat ze moest wachten op d'r koek en drinken i.p.v. zich er bovenop te storten!
Enne, die tietenclub is een uitvinding van Paul hoor! Ik houd het bij borstvoedingsclub, tssss.
Woensdag 16 maart - TM
Vandaag op het werk geen bestelling en geen Crónán. De helft van de bestelling is niet op voorraad, dus dat wordt wachten. Crónán blijkt deze week vrijdag voor het laatst te zijn... De kans is dus groot dat ik hem niet meer zie. Ik hoop dat hij voor mij heeft opgeschreven wat zijn laatste ideeën waren voor mijn contract. Ik zou zelf liever wachten met werken tot de bestelling binnen is. Ik heb nog maar 30 uur en ik denk niet dat ik in minder uren 109 boeken in dozen weet te krijgen (die ik dus ook nog zelf moet maken). Afijn, we zullen zien. D ehelft van de dag in mijn hemd gelopen: de verwarming stond hoog én de zon scheen vol naar binnen, pffff. In de winter is het veel te koud in de bieb en nu te warm.
Donderdag 17 maart - TM
St. Patrick's Day! 's Ochtends is het rustig: ik ben ongewoon chagerijnig. Hendrikje is klierig en ik ben mij al een paar dagen aan het drukmaken over het bezoek aan de gynaecoloog vrijdag. Ik ben bang dat ik geen bevredigend antwoord zal krijgen op mijn vragen over de bevalling van Hendrikje en de komende bevalling van Truus. Het is niet gezellig beneden en als Paul wakker wordt, mag hij meteen Hendrikje vermaken! Ik ga desondanks mee naar de St. Patrick's optocht over de Mall van allemaal schoolkinderen en naar het concert op de Mall. Het is erg druk en gezellig. Hendrikje loopt een stuk naar de overkant van de Mall en gaat hevig te keer als we haar in kar zetten en langs de andere kant naar de kop van de Mall willen lopen: 'IK WIL NOG NIET NAAR HUIS!!!!!!' (daar kwam het althans op neer). Braaf als wij zijn dus aan dezelfde (drukke) kant naar het concert gelopen. Hendrikje loopt trots met haar St. Patrick vlaggetje door de menigte. We komen onder andere Angela van AnswerCall tegen, die ons indertijd heeft getraind. Ze geeft ons allebei een dikke knuffel. We konden dan ook erg goed met haar opschieten. Ze is momenteel met ziekteverlof aansluitend op haar zwangerschapsverlof en hoopt dat het bedrijf er op vooruit gaat, nu er een nieuw management is. Er is bijna niemand meer van de oude garde over, alleen Rosemary en Angela dus.
Paul maakt nog wat foto's en dan trekken we ons maar weer terug uit het feestgedruis. De muziek gaat nog door tot een uur of zes, gelukkig bij de rechtbank en niet aan onze kant, want het is flink hard!
Paul brengt 's ochtends trouwens nog wat minder nieuws over 'ons' nieuwe huis. Het blijkt dat de verhuurders het zwart willen verhuren. We mogen dus nergens aangeven dat wij op dat adres wonen.... De huur is inderdaad ook hoger dan in eerste instantie werd gezegd. Ik kon het mij ook niet voorstellen dat dat huis voor minder dan 400 pond verhuurd zou worden. Het is dus 425 per maand, maar dan waarschijnlijk gemeubileerd. Paul heeft meteen duidelijk gemaakt dat zwart huren er voor ons niet inzit, als we al zouden willen, dan kunnen we geen huursubsidie aanvragen en dat is met 425 pond toch wel nodig! We houden er nu dus maar rekening mee dat we nog een tijd op Mallview Terrace zullen wonen. Als dat zo zou zijn willen we proberen beneden de woonkamer ook wat op te knappen: lichter schilderen en eindelijk die nieuwe vloerbedekking.
Vrijdag 18 maart - TM
We moeten op tijd op: om 10.35 hebben we weer een controle bij de gyn en verloskundige in het ziekenhuis. Ik ben best zenuwachtig en besef mij dat er buiten het gevreesde gesprek natuurlijk veel belangrijker dingen zijn: ligt Truus op schema, zit alles er nog steeds op en aan? Eerst wordt er bij de verloskundige bloed afgenomen. Ze heeft de naald er een beetje raar inzitten, het doet zeer en ze bukt ook nog eens om iets te pakken terwijl ze dat ding vasthoudt... Ik blijf na het afnemen dus mooi even liggen op de tafel. Ik heb naderhand inderdaad een gigantische blauwe plek, mmm. Daarna moeten we lang wachten. Paul is vreselijk moe van al zijn diensten en valt op de gang in slaap. Als zijn boek op de grond plettert schrikt hij met afgezakte bril en het spreekwoordelijke druppeltje spuug in zijn mondhoek wakker, de ziel. Mijn eigen gynaecoloog is er niet vandaag, maar de vervangende gynaecoloog is meer dan bereid de komende bevalling te bespreken. Hij geeft een goede uitleg en het plan is nu als volgt. Als de bevalling zich voor 40 weken zelf aankondigt, zal een VBAC-poging gedaan worden (Vaginal Birth After Caesarean). Wanneer de VBAC niet voorspoedig genoeg verloopt zal snel worden ingegrepen met een keizersnede. Ik hoef dus niet nog eens 36 uur! Als ik over de datum heenga, zal er hoe dan ook een keizersnee uitgevoerd worden. Ik vind het vreselijk spannend dat ik nu toch misschien normaal kan bevallen. Hopelijk gaat het in beide gevallen goed.
)
Daarna wordt er een echo gemaakt: alle onderdelen worden weer bekeken. Paul heeft dit keer z'n camera weer mee en, hoera, hij mag alles filmen. We hebben dus een mooi filmpje met een hoofdje, benen, een armpje, buik en het snoetje van Truus. Het is nog wel erg groot, dus Paul moet er nog wat aan sleutelen voordat het online kan! We zijn pas laat terug, om half één. We gaan allemaal slapen.
's Avonds worden we in ons avondritueel gestoord door flink gebonk op de voordeur. Aangezien ik dan nog met Hendrikje aan de avondfles zit, laat ik het voor wat het is. Als ik Hendrikje later in bed leg, wordt er weer hard gebonkt. Nu maar snel naar beneden, wat niet gewaardeerd wordt door mijn dochter, die hartverscheurend begint te huilen. Buiten staan een oudere man en een oudere vrouw, die onze buurvrouw blijkt te zijn. Er is kort daarvoor een hond aangereden op de Mall en die zat nu onder het raam van het tandheelkundig lab zielig te zijn. Ze vroegen zich af of het onze hond was. Nee dus. En ik probeer uit te vinden wie men hier moet bellen om een aangereden zwerfhond te laten onderzoeken. De buurvrouw komt niet verder dan: als je belt, dan moet jij betalen! Ik kan toch moeilijk dat beest laten zitten. Het heeft bloederige schaafwonden op zijn kop en lijkt verder ongeschonden. Het is wel vreselijk apatisch en laat zich zonder piepen, blaffen of happen door mij uit de hal trekken. Zielig, dat wel, maar ik wil toch liever geen zwerfhond in huis, terwijl boven Hendrikje nog steeds de longen uit haat lijf gilt. Uiteindelijk krijg ik de tussendoor dicht en daar blijft hondlief stil zitten. Ik bel bij gebrek aan goede adviezen en een dierenambulance of de USPCA maar de plaatselijk dierenarts op het noodnummer. Hij begrijpt dat we de rekening niet willen/kunnen betalen. Als we de hond naar de kliniek kunnen brengen, zullen ze de hond onderzoeken en dan zelf de USPCA (dierenbescherming) bellen. Dan gaat hij naar het hondenasiel bij de Palace Stables. Gelukkig heeft de buurvrouw een auto en laat de hond zich wederom gedwee in de auto tillen. Pfff, dat was een enerverend uurtje.
Zaterdag 19 maart- TM
Het is vandaag de eerste echte prachtig lentedag: het is zelfs warm! Hendrikje en ik gaan vroeg op stap. We doen boodschappen, wandelen op de Mall en zitten daarna in de tuin. Na het eten gaan we nog eens wandelen: er zijn twee pakjes voor Paul op het postkantoor af te halen. Het blijkt zijn nieuwe pen te zijn en een doosje lego voor de muziekmachine die hij pas heeft gekocht. Ook hebben we post van de Nederlandse belasting :-( Of we die tegemoetkoming (heeft dat zo)van 2003 maar voor 3/4 willen terugbetalen. En, o ja, voor eind mei, alstublieft. Paul krijgt later ook zo'n brief. We zijn boos: er is sinds oonze opgave niks veranderd in de gegevens die we hebben opgegeven, dus waar dat verschil ligt. Bovendien staan er in de specificatie precies hetzelfde als in de specificatie die bij de tegemoetkoming werd gestuurd. Grrr.
Hendrikje gaat na de wandeling slapen en Paul en ik zitten zonder jas in de tuin van de zon te genieten. We lezen allebei en beseffen dat we het hier toch wel goed hebben, op de Mall. Als de kleine weer wakker is, ga ik nog een keer de Mall op in de namiddagzon. Beker sap en rijstwafel gaat mee en we kijken naar alle voetballende volwassennen en kinderen. We hebben zelf ook een bal mee, maar Hendrikje vindt andermans ballen toch leuker!
Zondag 20 maart - TM
's Middags wordt het Annual Concert van de Armagh Pipers Club gehouden. Paul gaat foto's maken én met de fiddle class mee het podium op. Ik ben met Hendrikje net iets te laat: ze lag nog tot over 3 uur (begin van het concert) in haar bedje te knorren. We krijgen een plek waar de kinderwagen geparkeerd kan worden. Hendrikje gedraagt zich netjes, wipt mee in de wagen op de muziek en klapt af en toe. Na een tijdje begint ze te draaien en kom ik met de rijstwafels! Lekker rustig, geen kind aan. Als ze toch uit de kar wil, hou ik haar goed in de gaten. Ze loopt allerlei mensen af :'Hi-i!' en holt heen en weer. Als ze Paul ziet achter de camera aan de andere kant van de zaal, roept ze: papa en zwaait heel hard. Lekker ding! Later holt ze ook nog eens hard van mij naar hem en weer terug. Grote hilariteit onder de mensen die haar goed kunnen zien. Tijdens Paul zijn optreden zit ze stijf en met uitgestrekte nek te kijken, en dan begint ze me toch een partij te headbangen. Ze dacht zeker: hé, dat ken ik!! We zitten niet het hele concert uit, ze wordt te ongedurig, dus we wachten in de bar op Paul. Hendrikje vindt een leeftijdgenootje die haar erg leuk vindt en dus constant op de hielen zit. Dit is ze niet gewend en ze struikelt een paar keer van schrik. Eén keer belandt de jongen zelfs bovenop haar en dat was niet leuk, boehoe! Gelukkig maken ze het snel weer goed (dikke knuffel van hem naar haar).
Maandag 21 maart- TM
Paul kan maar niet de goede schoteltjes bij zijn espressokopjes krijgen. Het blijkt dat de schtoel twee geleden is gestandaardiseerd voor zowel de espresso- als de capuccinokopjes. Dat staat dus voor geen meter en heeft alles weer naar de winkel teruggebracht. De baas daar had hem al verteld dat hij zijn geld terug kon krijgen, omdat het niet kon kloppen. Aldus geschiedde.
Ik werk met tegenzin en harde buiken. Later ook nog eens hoofdpijn, pfff. Ik doe nog een stukje archief wat eigenlijk niet moest (hoorde ik van Crónán, terwijl joe had gezegd dat het wel moest) en besluit na de lunch mooi naar huis te gaan.
We krijgen een paaspakket uit Breda! Een grote doos met chocolade voor iedereen, Nijntjerompertjes voor Truus, Simbapoppetjes en Nijntjevideo voor Hendrikje. De chocola wordt natuurlijk meteen aangebroken, mmmmm. De chocoladepaashaas voor Hendrikje blijft netjes in de doos, maar voor hoelang... Dat arme kind kan dat nooit allemaal alleen op ;-)
Dinsdag 22 maart - TM
Ik bel de dierenarts op om te vragen naar de hond. Hij mankeerde gelukkig niets buiten de schaafwonden en een shock. Ze hadden hem het hele weekend gehouden en laten spelen. Vanochtend is hij inderdaad naar het asiel gebracht. Hopelijk wordt hij daar opgehaald door iemand die hem een huis kan bieden.
We gaan als het even droog is weer naar buiten, de tuin in. We stappen door het onkruid en de narcissen heen en voetballen wat. Hendrikje beklimt vol enthousiasme het plateau tegen het huis aan. Ik leer haar dan ook zo snel mogelijk hoe ze er ook zelf weer af komt! Het is best een hoge stap en ze moet vooral net proberen er af te stappen. Hopelijk voorkomt dat de ergste valpartijen!
Woensdag 23 maart - TM
)
Paul heeft een verrassing voor mij! Hij heeft alsnog een verjaardagskado geregeld: via marktplaats heeft hij een serie diepe borden, een slakom, een compotebakje, een vleesschaal en een gewoon bord op de kop weten te tikken van 'mijn' Frisservies! Echt gaaf, want die diepe borden zijn niet zo makkelijk meer te vinden. Ze worden naar Annen gestuurd, dan kan ik ze daar vandaan meenemen (of een deel ervan in ieder geval).
Vandaag laatste dag bieb! Ik heb geen zin meer, mijn lijf doet zeer, er valt op het moment niet iets constructiefs te doen totdat de dozenbestelling binnenkomt. Joe heeft maandag een bericht aangenomen: de bestelling komt op z'n vroegst in de eerste week van april. Nou, dan ben ik er dus niet meer! Ik heb dan ook mijn bureau opgeruimd, mijn computerbestanden gecopieerd, alle dozen en andere materialen opgeborgen en twee uurtjes in de zon weer naar huis gelopen, heerlijk!
Thuis beetje luieren, met Hendrikje boekjes lezen en later boodschappen doen. De haard is weer aan, want ondanks de zon is het niet warm buiten. Ik neem mij voor het dagboek af te schrijven, en, lo and behold!, gelukt! Nu de foto's nog, dan ben ik weer bij.
Donderdag 24 maart - TM
Alweer een vroege ochtend: Hendrikje is helemaal in de lentestand. Om half acht worden we al geroepen. Gelukkig ben ik gisteren voor het eerst sinds lange tijd weer om tien uur naar bed gegaan, dat scheelt een heleboel slaap, zeker nu! Het weer is weer prachtig, dus ik ga vroeg op pad om kraamcadeautjes voor Evelijn te kopen. Jammergenoeg is het pakje dat ik een tijd geleden had gezien en erg leuk vond niet meer te koop. Andere kleertjes die ik erg leuk vind zijn idioot duur, dus ik moet nog een keer op pad, naar Newry of Belfast om iets leuks te kopen. Hendrikje ligt na een peer en driftbuien nu lekker te pitten.
PE - Ja hallo, ben ik weer. Hehe, weer een beeeeeetje bijgekomen en even bijkletsen natuurlijk. Vorige week was een uitputtingsslag: ik had vijf late diensten, met daarbij dus St. Patrick's Day op de donderdag en de rest van het weekend ook laat, en druk. Zondag was vreselijk rustig, maar prompt werd door de manager bijna al het personeel naar huis gestuurd, waardoor ik alsnog in m'n eentje tot laat kon lopen opruimen, want daar was het door de drukte de afgelopen dagen ook niet echt van gekomen. Vandaar ook dat ik vrijdag in slaap viel in het warme ziekenhuis.
St. Patrick's Day was overdag erg leuk. Doordat ik met Martin, die 's avonds graag uit wilde, een dienst had geruild, kon ik met Thirs en Hendrikje mee de Mall op en mij in het feestgedruis storten. De band die op een gegeven moment optrad was aardig, maar hield de aandacht voornamelijk vast door de fluitiste...
Donderdagavond (of eerder, vrijdagochtend) vind ik bij thuiskomst een briefje met de mededeling dat de espresso-schoteltjes universeel zijn en dat het inderdaad klopt dat de kopjes niet passen. Nou ja!!! Hoe kan dat nou? Illy, een merk dat zich onderscheidt door design, laat hier naar mijn mening een enorme steek vallen. Ik weet het, er zijn grotere problemen in de wereld dan de maat van een schoteltje, maar.... ik had express de 'logo' kopjes besteld: de blanco kopjes zonder extra beschilderingen omdat dan de vorm zo mooi uitkomt, en juist bij DIE kopjes leveren ze een 'universeel' schoteltje. Bestel je een 'collection' kopje waarbij de hele boel ondergeschilderd is en je door het design de vorm niet meer kunt zien, dan krijg je WEL een echt, lief, klein, mooi espressoschoteltje. Tsss.
Gezien de geschiedenis van deze levering verlaat ik me niet zonder slag of stoot op het oordeel van Philip's leverancier, maar klim in de electronische pen en schrijf naar Illy Amerika en Illy Ierland. En helaas... van een hele behulpzame Amerikaanse Rebecca krijg ik te horen dat het klopt, dat de schotels twee jaar geleden gestandaardiseerd zijn, dat ze me niet aan de schoteltjes kan helpen, maar... ze zal mijn bezwaren doorsturen naar het management. Edoch, Paddy van Illy Ierland denkt dat-ie nog wel wat oude schoteltjes heeft. Alleen, dan moet-ie me ook de kopjes leveren aangezien ik de hele zooi terug heb gegeven aan Philip. Het is inmiddels een principekwestie geworden... Zie hieronder de kopjes en stel je het linkerkopje op het rechterschoteltje voor... BAH!
)
)
Op vrijdag (pas twee diensten gehad maar helemaal gesloopt door slaaptekort) naar het ziekenhuis voor wederom een scan! Daar wil ik toch wel graag bij zijn, Truus kijken. Gelukkig heb ik een boek meegenomen want het is een lange zit. Hendrikje gaat weer op onderzoek uit en vermaakt zich prima, maar ook voor haar is het erg lang en we stoppen d'r na een tijdje maar weer in d'r kar, kan ze even uitrusten. De hele scan staat op video!!! En, jawel, het staan online! Met nog een paar andere filmpjes! 's Avonds weer naar het hotel en ik heb geen fijne week. Te moe. Ik vergeet allemaal dingen en het kan me eigenlijk niets schelen. Het is nu een overlevingsslag tot maandag, kan ik eindelijk een beetje uitrusten.
Zaterdag pakjesdag! Het eerste uitbreidingspakket voor de Music Maker en... mijn pen! Ik was van m'n fooien aan het sparen voor een Montblanc balpen en dacht dat ik nog een heeeeeeel eind te gaan had, maar op Ebay kwam ik een nieuwe pen tegen voor een derde van de prijs! Eerst via e-mail navraag gedaan, serienummer opgevraagd, extra foto's gevraagd en alles klonk prima. Het bleek, de goede man, een hartstochtelijk Tottenham Hotspurs fan en fanatiek Playstation-gebruiker, had van z'n werkgever voor z'n inspanningen afgelopen jaar een mooie balpen gekregen en voor hem was het gewoon een pen. Hij hoopte dat iemand anders het ding wel kon waarderen en besloot 'm via Ebay te verkopen. Klonk allemaal prima en ik heb 'm gekocht, alleen... toen ik 'm de dag na betaling (!) binnen kreeg, was ik na grondige inspectie van de pen een beetje in de war: de pen zag eruit en voelde aan als een volbloed Montblanc, inclusief serienummer waar het hoort het staan enzo, maar er stond 'Pix' bij het logo én aan de binnenkant van de clip, iets wat op m'n vulpen niet staat. Dus... wederom in de electronische pen geklommen en bij een retailer én Montblanc zelf navraag gedaan, want, d'r zijn flink veel namaak Montblancs in omloop. Montblanc zelf vertelde me:
Thank you for your web enquiry. Pix is a registered trade make for Montblanc. It was first registered about 7 years ago and was initially used on our propelling pencils. We have been phasing in the use of Pix on other products since then in am aim to prevent counterfeiting.Dus... helemaal gerustgesteld. En op naar het laatste item van m'n uitrusting dat opgewaardeerd moet worden, nou ja, ik bedoel, dat ik graag zou willen opwaarderen: de aansteker. Ik weet al precies wat het moet worden: een Dupont met dubbele vlam, speciaal uitgerust voor sigaren :-) Dit wordt een groooooote uitdaging, kijken of ik dat echt allemaal bijelkaar gespaard krijg. Als dit me lukt, ga ik serieus van m'n fooien sparen. Misschien wel voor een auto. Of eeh, die Mac Mini is ook wel erg leuk (voor Thirs?)
Na een hele drukke en lange zaterdag in het hotel vroeg weer op: Annual Concert van de club. We moeten er om 1 uur al zijn om te oefenen en een soundcheck te doen en de paniek slaat ons allen om het hart wanneer Caoimhín inzet in een tempo dat ongeveer vier keer zo hoog ligt als wat we tot nu toe in de lessen hebben gedaan. We maken ons bezwaar kenbaar, maar zelfs de vertraagde versies zijn veeeeeel te snel. Dus met z'n allen de kleedkamer in om hard te oefenen en het tempo op te schroeven. Anne Henderson komt later binnen en schiet helemaal in de stress, zo erg zelfs dat ze besluit niet mee te spelen.
Om drie uur ga ik weer terug naar de zaal want... ik moet ook foto's maken! De camera had ik al klaargezet en ingesteld, dus het is alleen een kwestie van aanzetten, richten en schieten. Het is een fantastisch concert! Iedereen doet flink z'n best, alleen... als de pipers aan de beurt zijn voel ik me heel schuldig: d'r zijn maar twee studenten, het zouden er eigenlijk een stuk of zeven moeten zijn... Wij fiddlers zijn als eersten aan de beurt in de tweede helft en het blijkt dat er nog in de pauze is geoefend met Caoimhín en Eithne en dat het tempo weer op dat van de les ligt. Gelukkig! En het gaat allemaal prima! Complimenten gekregen van diversen! Daarna weer snel terug naar de camera en verder foto's gemaakt. Vandaar dat er geen foto's van ons fiddlegroepje bij zitten, maar... er zijn videoopnames gemaakt, dus wie weet staat er over een tijd wel een filmpje online!
De tweede helft ging maar door en om tien over half zes ben ik naar huis gerend om toch nog op tijd te zijn voor m'n VIJFDE avonddienst deze week. Gelukkig was het uitgestorven, maar toch, aan het eind van de avond was ik in m'n eentje, waardoor het alsnog een hoop werk blijft.
Maandagochtend om half tien belt Brian, of ik misschien om half elf in het theater zou kunnen zijn (alsjeblieft, alsjeblieft) om de prijsuitreiking voor scholen die hebben meegedaan aan de Road Race te fotograferen. Thirs is er niet, dus Hendrikje moet mee. Dat vond Eithne helemaal niet erg, ze heeft zelfs haar deel van de toespraak met Hendrikje op de heup gehouden! Hendrikje heeft zich prima vermaakt :-) Bij iedereen op schoot, bij Eithne op de heup en ook nog op tafel terwijl ze allemaal koekjes en limonade toegestopt krijgt. En dat trappenlopen is ook fantastisch!
Als ik thuis kom ligt er een briefje in de bus dat er twee pakjes voor me zijn. Twee?!?!? Ik verwachtte er één: de tweede lego-doos, maar wat kan dat andere pakje nou zijn? Blijkt een PaasPretPakket te zijn van m'n vader en Ineke! Leuk hoor, zo'n verrassing :-) Ik ben he-le-maal op en bel af voor de supervisors-meeting, ik ben duizelig, slap in de benen en had Brian al laten weten dat ik het niet ga redden om naar de pipes-les te komen. De Illy kopjes teruggebracht, geld teruggekregen en van dat geld koop ik twee DVD's die al een tijd op m'n verlanglijstje staan: Shark Tale (aardig) en The Incredibles. Die film is super. Fantastisch. Grandioos. Overigens, de navigatie van die site is de leukste die ik in tijden heb gezien. En ik surf wat af, dus... 's Avonds lekker in bed gekeken en 't is een absolute aanrader. Ook nog extra kolen en hout ingeslagen, het is weer koud.
Dinsdag een heeeeeeeeeeerlijk luierdagje, eindelijk. Foto's gemaakt en ook filmpjes. Komen binnenkort online, we hebben de smaak weer te pakken. Ook het idee om een DVD te maken van het beeldmateriaal van Hendrikje hebben we nog steeds. Leuk om uit te vogelen hoe dat nou moet en ook leuk voor de familie zonder breedbek internettoegang..
En dan zijn we weer bij vandaag aanbeland... Eindelijk 's avonds weer een lekkere avond gewerkt. Gewoon lekker. Da's een tijd geleden dat ik opgewekt weer naar huis liep.
Vrijdag 25 maart - TM
's Ochtends een extra controle door de huisarts die voor mij een gezondheidsverklaring moet schrijven. Die heb ik nodig om volgende week naar Amsterdam te mogen vliegen. Alles goed, behalve de urine. Daar zat weer een beetje proteïne in, dus het buisje is weer naar het lab. De uitslagen van vorige week waren er nog niet, dus ik weet nog niet waar het aan kan liggen. De verklaring krijg ik desondanks. We moesten overigens enorm lang wachten: een uur lang achter Hendrikje aangelopen die dan weer in het speelhuisje bij de treatment room wilde zitten en dan weer bij de kralentafel in de algemene wachtruimte. Op een gegeven moment ben ik zo moe, dat ik haar maar weer in de kar zet en in één van de 'oude mensen'-stoelen ga zitten vlak bij de ingang. Heerlijke stoelen met zijleuningen, hoge rug en een hoofdsteun. Daar heb ik even zitten doezelen tot de dokter dan eindelijk kwam. Na het onderzoek moest ik dus alsnog naar de treatment room om het urinemonster voor nader onderzoek af te leveren en daar was het weer hartstikke druk. Weer wachten met een huilende Hendrikje in de wagen. Ze was erg moe, maar ja, ze moest wel mee, want Paul moest om 12 uur werken en we hadden al wel geanticipeerd dat het uit zou lopen. Toch nog na de dokter boodschappen gedaan, boterham gegeten en toen allebei naar bed. Hendrikje sliep tot half vier!
)
's Middags weer de tuin in en een slak van een wisse dood gered:'kan ik dat eten?'. Nee, Hendrikje, dat kan je niet eten! Ter compensatie een lekkere pasta gemaakt, waar mevrouw de champignons niet van bliefte, die vindt ze dus gewoon niet lekker. De rest ging erin als koek: de laatste gehakt-prei prut werd als koekiemonster met veel bijgeluiden in d'r mond gestopt. Ze heeft zelfs nog een tweede beetje op! Na het eten was ze toch alweer snel moe en begon te klieren. Ik heb haar een paar keer streng toegesproken, waarna ze mij heel onschuldig aankeek en van alles deed behalve wat ik gevraagd had. Schijnheil. Toen heb ik gedreigd met vroeg naar bed gaan en het dreigement ook uitgevoerd nadat ze mij met een boek tegen mij hoofd had gemept. Liep ze vol enthousiasme naar de badkamer om d'r pyama aan te trekken en vervolgens naar de deur: we gaan toch naar bed. Om vijf over zeven was het stil boven....
PE - Ongelooflijk, alweer een dag echt lekker gewerkt. Da's twee dagen achterelkaar! Nounou :-) En het was te merken aan m'n fooien. Betere uitstraling, betere bediening, betere fooien: een kleine dertig pond! Goeoeoeoeoeoeoed :-)
Zaterdag 26 maart - TM
Vroeg naar bed, maar steeds hazeslaapjes. Ik moet voortdurend naar de wc :-( . Hendrikje is om half acht alweer wakker, erg wakker. We eten samen en stoken een vuurtje, want het is koud vandaag. Om negen uur zijn we klaar met het huishouden en gaan we alvast boodschappen doen. Het is nog erg rustig in de supermarkt gelukkig. Alles is binnen, we kunnen maandag en dinsdag gewoon boodschappen doen, dus ik hoef niet voor vier dagen te halen. Het is nu kwart voor elf en Hendrikje ligt alweer een kwartier op bed. Ze is weer terug in haar oude ritme van twee dutjes op een dag: 's ochtends en 's middags i.p.v. de lange middagdut die ze de laatste anderhalve maand deed.
PE - M'n bijgewerkte dagboek bijgewerkt. En foto's gemaakt van Thirs die met Hendrikje op de bank ligt te lezen. Zo lief :-) En... je gelooft het niet: alWEER lekker gewerkt. 't Was vanavond grrrrrrote avond: een piping concert met ongeveer elfhonderd bezoekers. Wijkt af van de normale evenementen in hoeveelheid én karakter: je krijgt de mensen in golven te verwerken: voor het concert, in de pauze en na het concert. Gelukkig was het Highland Pipes (heb af en toe lekker even in de zaal staan luisteren en daarbij, het geluid van die pipe bands gaat zonder problemen dwars door alle muren heen dus zelfs achter de bar kon ik meegenieten) en die worden over het algemeen geassocieerd met protestanten en over 't algemeen drinken die wat minder dan (of eerder, niet zo veel als) katholieken. En inderdaad, het was een lekkere avond, flink doorwerken maar nooit paniek. Heb van m'n eerste twee pond fooi nog een raffle-ticket gekocht, maar helaas, niks gewonnen. De mensen waren over het algemeen erg vriendelijk, lekkere sfeer. Er werd zelfs nog geïnformeerd door een dame of ik getrouwd was :-) D'r reactie op het antwoord was een teleurgesteld "The best always are"...
Gebleven tot sluiting van de bar om half twee en de kassa afgesloten en daarna meteen naar huis, want...
Zondag 27 maart - PE
... ik heb de vroege dienst: om negen uur weer op én vannacht is de klok een uur vooruitgegaan dus een extra kort nachtje. We hebben vandaag paaszondag en da's zo ongeveer de drukste carvery-zondag in het jaar. Dus alles voorbereid met enorme drukte in gedachten. Alleen, waar blijft m'n personeel? Een kwart komt niet opdagen (bij nadere inspectie blijkt degene die het floorplan gemaakt had d'r met het hoofd niet bij geweest te zijn, personeel dat ziek en op vakantie was stond vrolijk ingeroosterd) en een kwart komt een half uur te laat en gisteravond is nou niet alles in een 'ready to go' staat achtergelaten dus ik loop me helemaal het leplazerus te rennen, want: in de Bunker hebben we de Antiques Fair, Fisher Bar 1 moet open om de bezoekers van de Fair te kunnen bedienen, Spires en Lower Callan Bar moeten klaargemaakt worden om de extra drukte op te kunnen vangen en in Callan Bar moet zo ongeveer alles nog gebeuren. En hoeveel man hebben we daarvoor? Juist, moi... Maar! Ho! Lo and behold: om elf uur komt Erin binnen, die werkt vandaag van 11 tot 2 in plaats van 12 tot 3, stond ook niet aangegeven, maar komt wel mooi uit, ze wordt meteen aan het werk gezet. Al het personeel dat binnenkomt wordt meteen aan taken gezet, geen getreuzel of gebabbel en de zweep gaat er ongeveer een uur lang overheen. Vanochtend ben ik even niet De Vriendelijke Supervisor.
){kind=icon}
Maar... waar blijven de klanten? OK, tijdens het in orde brengen van Callan Bar word ik steeds onderbroken door residents die drankjes willen, maar verder, het lijkt verdorie wel rustiger dan een normale zondag! Het duurt tot een uur of twee voordat bij mij het adrenaline-niveau zakt, het blijft rustig! Eerst dachten we dat iedereen vanwege de zomertijd een uurtje later zou komen, maar nee, ze blijven weg. Iedereen zal wel een lang weekend in Donegal zitten ofzo. Om drie uur, wanneer de carvery sluit ben ik blij en ga ik lekker met pauze.
Na de pauze is met m'n adrenaline alle energie weggezakt en in de laatste tweeënhalf uur doe ik de sterke drank (halve flessen overgieten en de daardoor ontstane lege plekken opvullen met nieuwe flessen), twee kassa's (lekker in de deli-keuken zitten rekenen met een kopje kofje erbij) en loop ik wat rond, te supervisoren.
's Avonds doe ik he-le-maal NIETS, lekker vroeg naar bed, film gekeken en boek gelezen.
O ja, helemaal vergeten! Ik heb m'n nieuwe badge. De ECHTE, helemaal glimmend enzo :-)
Maandag 28 maart - PE
Paasmaandag. Ik ben wonder boven wonder vroeg (negen uur) op en besluit op te staan en... ontbijtboodschappen te doen! Croissantjes, eitjes, Deense broodjes en lekker beleg. Thirs heeft bij thuiskomst al sinaasappeltjes geperst en we gaan lekker, met een kaars op tafel, met z'n drieën ontbijten. Gezellig hoor. Hendrikje heeft ook nog chocolade gekregen en maakte er zo'n knoeiboel van, dat ze d'r handjes moest wassen. Aan de wasbak! Eind van de ochtend kreeg ik een terugslag en ben tegelijkertijd met m'n dochter gaan pitten. Volgens Thirs heb ik heel erg liggen slapen, op de bank.
Als we allemaal weer wakker zijn gaan we wandelen. Op de Mall. We komen langs het museum en het is open en er is een quilt-tentoonstelling, dus we gaan even kijken. Het gaat eigenlijk om de 'vertellende quilts', themaquilts (voor elk jaar één, vanaf ergens jaren tachtig) die de belangrijkste gebeurtenissen van een jaar laten zien. De belangrijkste gebeurtenissen blijken allemaal rampen en moordaanslagen en ander leed en droefenis te zijn, dus ik verleg mijn aandacht al snel naar de kunst-quilts en die zijn heel, heel erg mooi.
)
We hebben besloten vanavond Chinees te eten en 'moeten' dus nog even naar Sainsbury's om daar een potje voor Hendrikje te halen (en melk voor ons). Daar rent Hendrikje weer meteen op de Tweenies-mobiel af en op het moment dat ik het apparaat in werking wil stellen door er vijftig pence in te duwen, zeggen twee meisjes achter me dat die andere veeeeeeeeeeeeeel leuker is, EN je krijgt ook nog een foto! Dus ik niet te flauw en hevel Hendrikje over. Ze vindt dit ding (een locomotief) ook erg leuk, totdat.... het ding gaat bewegen. Er wordt eerst wat moeilijk gekeken en daarna vanuit d'r tenen gebruld dat het een lieve lust is. Geen succes. Nou ja, voor Hendrikje. Wij vinden zelf de foto erg aandoenlijk :-) Thirs heeft 'm inmiddels op d'r desktop staan, maakt ons dat nou uitzonderlijk wrede ouders?
Dinsdag 29 maart - PE
Lekker rustig dagje. Kolen en hout gehaald voor de haard want het is weer koud aan het worden. De vorige elektriciteitsrekening was vreselijk hoog, vanwege de kachel, dus we hebben nu de elektrische kachels uitgezet en vertrouwen volledig op de open haard. Gaat prima. We computeren wat en... Hendrikje tekent! Potloden zijn toch nog wat moeilijk, die zijn erg lang en dan kan je niet goed kracht zetten, maar krijtjes gaat een stuk beter. Caoimhín komt nog langs met een DVD van een band die hopelijk naar het Piping Festival komt en mensen, mensen, dat wordt me een feest! Ik mag nog niks verklappen, maar, eeeh, ze komen in ieder geval NIET uit Europa! De DVD is in eigen beheer uitgegeven en mag vrijelijk gecopieerd worden, dus ik zoek uit hoe ik een DVD kan copiëren en dat blijkt zomaar te kunnen! Sjongejonge, de techniek staat voor niets tegenwoordig.
Verder druk bezig met websites, het converteren van de CD-collectie naar mp3/m4a formaat en het organiseren van de tags enzo. Lekker aanklooidagje, toch wel productief.
Woensdag 30 maart - TM
Op kraamkadootjesjacht! Ik ga in mijn eentje naar het Rushmere Shopping Centre bij Craigavon. Ik ga in de eerste plaats om kadootjes te kopen voor Evelijn, maar ik wil ook graag weten of het winkelcentrum de moeite waard is voor andere boodschappen. Het ligt een ruim half uur met de bus van Armagh, dichterbij dan Newry of Belfast én er is een H&M! Vooral voor kinderkleertjes heb ik mijn hoop dus op dit winkelcentrum gevestigd. Het centrum is erg rustig, dus ik hoef niet te schoppen tegen in de wge lopende schenen en vind allemaal leuke dingen en weet mij te beheersen bij H&M. Als mijn moeder hier is, wil ik nog met haar een keer gaan voor spullen voor Hendrikje en Truus. Als ik iemand vraag naar de tijd om de bus in de gaten te houden, blijkt dat ik nog vijf minuten heb. Zo snel als ik kan waggel ik naar de uitgang, waar ik de bus net aan zie komen rijden. Het is niet druk, dus ik moet nog een sprintje trekken ook. Pffff, met harde buik onderuitgezakt weer naar huis. In Armagh ook nog wat boodschappen gedaan en toen voor pampus op de bank gezeten. Hendrikje was erg blij met haar nieuwe boek: HUG, over een klein aapje dat iedereen ziet knuffelen, maar zijn eigen moeder kwijt is. Natuurlijk een eind-goed-al-goed boek en erg lief. Voor wel 1,50 gekocht bij de witte boekenhandel.
Donderdag 31 maart - PE
Vandaag het gevreesde concert van Christy Moore in het hotel. Gevreesd omdat we niet weten wat we moeten verwachten, het kan vreselijk rustig worden, maar ook vreselijk druk. Ik ben een uur te vroeg in het hotel, ik wist niet zeker meer hoe laat ik nou moest werken: om vijf uur of om zes uur en heb het zekere voor het onzekere genomen: vijf uur. Bleek inderdaad zes uur te zijn, maar kan ik tenminste lekker alles op m'n gemakje voorbereiden.
We verwachten 850 man, deuren gaan om zeven uur open. En wat blijkt: iedereen stroomt meteen de zaal in om de beste plekjes in beslag te nemen. Van meneer Moore mag er niet in de zaal gedronken worden, dus het blijft rustig bij de bar. Om kwart voor acht moeten we de bar sluiten, wederom, orders van Christy. Er is geen pauze en het concert duurt tweeënhalf uur en ik heb een probleem dat ik nog niet eerder gehad heb: wat doe je tweeënhalf uur lang met teveel personeel terwijl er niets te doen is? Er zijn dus wijnglazen gepoetst en koelkastdeuren gewassen en garderobekaartjes op hangertjes geprikt en d'r is flink wat afgeouwehoerd. Lekker rustig.
Nou, ja, en, toen, was het concert afgelopen. Iedereen stond klaar in de startblokken voor een vloedgolf van 850 dorstige concertgangers, maar.... niets. Heeeeeeeeel even een kleine stormloop, maar daarna... niets. Achteraf ook wel te verklaren: gemiddelde leeftijd zal rond de veertig gelegen hebben, het is een donderdagavond, mensen moeten gewoon weer werken morgen en het zijn voor een groot gedeelte mensen die niet uit Armagh komen en nog een flinke afstand moeten reizen. Al met al, heel rustig avondje. Lekker hoor.