dagboek • november
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
We hebben eindelijk de nieuwe koelkast! Wat is ie groot en schoon en wit en wat kan er veel in en wat kunnen we veel invriezen! Ter ere van de vriezer kopen we ijs, wel twee bakken die we na gebruik gewoon in de vriesla kunnen leggen, Waha! Nooit meer elke twee weken met de vleeshamer ijsbikken. Nu kan ik ook een voorraad kolfmelk gaan opbouwen, zodat er altijd melk is voor Kathrijn als ik wegben.
Omdat het Halloweenvakantie is, is er geen toddler group vanochtend. Hendrikje wil er duidelijk uit, dus gaan we eindelijk naar het Leisure center om daar de binnenspeeltuin uit te proberen: Gulliver's Island. Onderweg naar boven zie ik een paar toddler group moeders in de auto voorbijkomen. Zouden die ook gaan? Als we bij de ruimte zijn aangekomen, zit Hendrikje al helemaal woest om zich heen te draaien om uit de wagen te komen. Dat vindt ze leuk! Eerst jas uit, schoenen uit en rennen en springen maar. In de voormalige squashruimtes is een drie etages hoog speelrek neergezet, overal zitten matten onder, tegen of om en dubbel net langs alle kanten. Er lopen schuimrubber trappen omhoog, glijbanen naar beneden er zitten stormbanen ingebouwd, ballenbakken, skippyballen etc. etc. Ik vind het eerst best eng, maar er valt weinig engs uit te halen en alles is zacht. Als ik met Sorcha van de pipersclub zit te praten, hoor ik opeens 'mama UIT!'. Zit tante betje al helemaal op de derde etage! Al pratend: eerste de trap af, dan door de buis, goed zo, nu naar de glijbaan krijg ik haar weer beneden. Ze is de 'grote-kinderen'-kant ingegaan, bij de stoelen is nog een under-5 kant, waar het allemaal zo'n vaart niet loopt. Daar gaat ze dan maar spelen: trapje op, tussen rollen door. Althans, hoe moet dat mama? Dus ik ook schoenen uit en tussen de netten door Hendrikje tussen die rollen doorgeduwd. Hoe ik ook probeerde alleen te zeggen wat ze moest doen, dat laatste stukje lukte maar niet. Ik moest dus steeds nadat ze van de glijbaan in de ballenbak belandde weer opnieuw door de netten heen om haar te helpen.
Na een uur hollen en vliegen moeten we eruit, en dat was ook niet te vroeg: Hendrikje is moe en heeft honger. Als feestelijke afsluiting eten we friet bij het café. Eerst een mandarijn en wat water om de tijd te doden tot het eten komt en dan patat met kip voor haar en patat met witte bonen in tomatensaus voor mij. Natuurlijk wil zij de bonen, dus krijg ik de kip. Ze zit heel zoet te eten met lepel en vork en roept bij tijd en wijle: lekker! Ze is zo lief, ik geniet er ook van, van dit uitje. Kathrijn snurkt vrolijk door in de kar, dus daar hoef ik mij niet over te ontfermen. Daarna doen we thuis allerdrie een dutje, vermoeiend hoor, zo'n speelparadijs ;-).
Donderdag 3 november - TM
Vanochtend verzucht Paul dat hij het zo leuk vindt dat Berend Hendrikje haar steun en toeverlaat is geworden. Hij gaat bijna overal mee naar toe, krijgt bv, kopjes thee en pap en moet ook schone luiers aan. Daarom is hij vanochtend tijdens een officiele ceremonie tot Ridder Berend van Steun tot Toeverlaat geslagen. Zittend op de Tripptrapp is hij door Paul in de ridderstand verheven met dat oude zwaardje dat we nog steeds hebben van papa/opa. Hendrikje vond het maar raar, maar wij hadden de grootste lol!
Paul is 's middags bij het Charlemont geweest voor zijn interview. De diverse familieleden die daar al eens gelogeerd hadden, waren bekend bij beide dochters van de Forster familie die het interview deden. Ze waren onder de indruk en één van de vrouwen wilde hem geloof ik meteen al aannemen, maar de tweede was wat gereserveerder. Paul heeft er in ieder geval een goede indruk achter gelaten én gekregen. Daar zou hij wel willen werken. Maar eerst het theater afwachten, daar heeft hij maandag een gesprek. Dinsdag kan hij dan een beslissing nemen.
Vrijdag 4 november - TM
Een weekend alleen met de meiden: Paul gaat naar Tiggr en Net in Eindhoven die zaterdag een trouwfeest geven. Ze zijn dinsdag in relatieve stilte getrouwd (de kinderen en twee getuigen waren erbij), maar ze geven wel een feest! Paul was vastberaden daar bij te zijn, dus heeft een bliksemticket naar Eindhoven Airport gekocht vanaf Dublin: vrijdagnamiddag heen, zondagavond terug. Ik blijf gezapig achter met de meiden, dat gaat niet lukken met z'n vieren en bovendien gaat dat financieel nu even niet. Als hij net weg naar het busstation, komt er een brief binnen van het gerechtshof. Hij heeft na zijn eerste uitstel nog eens een vrijstelling aangevraagd voor de juryoproep die hij had gekregen. Met het festival én de zoektocht naar een nieuwe baan is heen-en-weer- reizen naar Newry en de benodigde vrije dagen niet een goede binnenkomer bij een potentiële baas. En hoera, hoera, voorlopig hoeft hij niet meer!
Zaterdag 5 november - TM
Een dag vol goede voornemens: alle wassen wegwerken, afwas doen, huis aan kant. Ja. Ben ik halverwege de afwas, wil ik wat warm water pakken om de flessen af te spoelen, sta ik opeens met de knop in mijn hand. Water gutst uit de opening waar de knop hoort te zitten, het onderste deel van de kraanknop is ondertussen tussen de afwas in de bak met water verdwenen en ik krijg dus de zenuwen. Eerst die knop proberen terug te draaien: lukt niet. Waar is dat andere onderdeel? Stop eruit, afwas er uit: hebbes! Pan over het water om de fontein wat te remmen: al het water via het aanrecht alsnog op de grond. Onderste deel in bovenste deel draaien, gaat niet. Aaaarrrrrrggh, vloek en zucht. Hendrikje vindt het prachtig leuk, lekker spetteren. Ze krijgt in niet mis te verstane bewoordingen te horen dat ze dat niet mag en ik probeer Paul zijn mobiel. Hij heeft onlangs iets aan de kraan gedaan, dus zal wel weten hoe het moet. Staat uit. Alle nummers die ik heb van Tiggr en Net: niet in gebruik. Loodgieter: toestel uit. Nog eens die kraan proberen maar dan zonder onderste deel: dat werkt wel, nu komt het water met een noodvaart uit de kraan. Even respijt. Loodgieter antwoordt niet, maar opeens belt zijn vrouw terug: heb je gebeld? Ze zal proberen hem te bereiken en zegt dat de tank binnenkort wel leeg zal zijn. Dat hoop ik dan maar. Ik probeer nog eens de twee delen in elkaar te krijgen en snij langzaam aan allemaal sneeën in mijn vingers. Ik ben inmiddels helemaal hyper en kwaad: waarom wil dat ding nou niet. Ik zie hoe het moet, maar krijg het niet vast (en had Paul die klus niet af kunnen maken?). Uiteindelijk besluit ik te wachten op een lege tank. Ik dweil het ergste water al op en doe dan de deur dicht. Bij het eerste gesputter uit de kraan probeer ik het nog eens en per ongeluk zitten de delen opeens vast. Welke alpha zou nou verzinnen dat je de andere kant op moet draaien.... Hèhè, na een dikke 45 minuten voluit stromend water is het eindelijk rustig in de keuken. Ik draai de hele boel goed aan en kom er niet meer aan, dan maar geen schone vaat. Snel de loodgieter weer gebeld dat hij niet hoeft te komen.
Zondag 6 november - TM
Van Easyjet kreeg ik gisteren een mailtje: de vluchten vanaf Belfast gaan drie dagen in de aanbieding. Vliegen vanaf december tot eind maart. Denkdenkdenk, wat zouden we kunnen gaan doen. Ja leuk: samen met zus en nicht verjaardag vieren in maart! Ik pleeg wat telefoontjes met Ragnhild en Paul en we besluiten halverwege maart een week op vakantie te gaan. Echt op vakantie: huisje huren en lekker banjeren met z'n vieren en dan een dag verjaardag vieren bij zus thuis in Zuidlaren. We zoeken iets bij Zuidlaren, daar is genoeg te doen en dicht bij mijn familie. Ik boek 's avonds meteen. Zin in!
Op de Mall kom ik Eamonn, de loodgieter tegen met hond en zoons. Hij vraagt lachend of het allemaal gelukt is gisteren. Later is zijn vrouw er ook bij en kunnen we gelukkig allemaal lachen om het voorval. Hun twee jongens zijn aan het fietsen op driewielers en Hendrikje staat helemaal te glimmen. Wat gebeurt er: jongste biedt haar aan de fiets te lenen. Eamonn zet haar op het zadel, vouwt haar handen om het stuur (waardoor ze bijna horizontaal ligt), houdt haar bij d'r broek vast en duwen maar. Ze schatert het uit!
Maandag 7 november - TM
Weer naar Gulliver's Island, maar nu met z'n vieren. Hendrikje weet het al voor we er zijn: ballen! Paul heeft zijn camera mee. Hendrikje wil met Paul in de tent, dus hij waagt het erop. Het is niet druk en ik zie hem door allerlei gangen kruipen. Ik zit met Kathrijn in de toddlerhoek, waar ze dobbelstenen en ballen probeert te pakken. Later moet ik er ook aan geloven: mee het geval in. Vooral de gang die dichtzit met doek doet het goed: 'mama, spoken!'. Naar beneden gaat niet altijd even soepel bij mij en ik heb een zere kont van het over de touwen naar beneden glijden. Hendrikje vindt het hylarisch. Ik laat haar later weer alleen om Kathrijn te voeden en wat zie ik uit mijn ooghoek: na één keer nog helpen bij de rollen, gaat ze er nu zelf doorheen. Klimklim, roetsroets, glijglij, holhol etcetc. Afmatten! Na een uurtje gaan we weer eten: frietjes en een panini, lekker.
's Middags heeft Paul een gesprek bij het theater. Die baan bevalt hem ook wel, maar er is iemand anders die voorrang zou krijgen. Die werkt al lang bij het theater, maar gaat misschien op wereldreis. Dat weet de baas pas morgenochtend, dan moet Paul terugbellen.
Dinsdag 8 november - TM
Jammer, het theater gaat voor Paul niet door. HIj gaat nu bij het Charlemont langs om te zeggen dat hij nog steeds geïnteresseerd is in de baan. Wij gaan ondertussen toddleren! Met jas nog aan en sjaal nog om staat Hendrikje op de trampoline. Ze loopt lekker te spelen, ook met de andere kinderen. Dat gaat steeds beter. Opeens staat Paul in de zaal: hij heeft de baan bij het Charlemont!! Volgende week dinsdag een dagje inwerken, vrijdag en zaterdag tijdens de festivalclub werken, tegenover het podium met alle pipers! Hè, hele opluchting dat hij alweer een baan heeft. Bovendien boter bij de vis wat betreft salaris: alle gewerkte uren worden uitbetaald i.p.v. vaste uren en meteen aan het einde van de week, contant. Op zoek naar een Brabantia huishoudgeldkistje dus ;-).
Op weg naar huis komen we Joe Kennedy tegen, de Canadese pipesbouwer die in Armagh komt wonen met zijn gezin. Hij is net een week hier en loopt nog een beetje met zijn ziel onder zijn arm. We nodigen hem uit vanavond bij ons te komen eten, gezellig. Hendrikje vindt hem erg leuk, dus dat moet ook goed gaan. Ik ga 's middags nog naar de bieb, waar eindelijk de snijmat is aangekomen. Ik begin met het snijden van een stuk of tien dozen en plak ze aan het eind van de middag in elkaar. Dat gaat perfect! Sommige dozen zijn niet helemaal netjes, die maak ik misschien nog over. Er zit namelijk heel dik klitteband bij, waardoor de afmetingen niet overal kloppen en de sluiting scheef staat. Maar goed, dat weet ik nu voor de rest, hopelijk gaat het daarmee dan wel goed.
Paulus doet de boodschappen voor vanavond: verse pasta met een gevulde tomatensaus van kip, spek, tomaten, courgette, paprika en veel knoflook. Joe staat keurig op tijd op de stoep en we eten en drinken en kletsen totdat hij weggaat om kwart voor tien aan één stuk door. Leuke vent. Hendrikje vindt hem ook leuk en commandeert er vrolijk op los: man sittuh stoel!
Woensdag 9 november - TM
De zoveelste rijles vandaag en Brian past op. Iedereen is vol en verschoond, dus ik voorzie niet al te veel problemen. Alhoewel, Brian is wel wat schutterig, zo in zijn eentje. Afijn, zodra ik in de auto zit, kan ik mij daar niet druk om maken. Leuke route vandaag, allemaal stukjes Armagh die ik nog nooit gezien heb. Op driekwart van de rute krijg ik kramp in mijn enkel... Snel geparkeerd aan de kant van de weg en even rekken en strekken. Waarschijnlijk komt het doordat ik nu sokken in mijn sandalen aanheb en de bloeddoorstroom geblokkeerd wordt. Als we voor de deur parkeren en de les doorspreken zie ik opeens Brian voor het raam verschijnen met Kathrijn op z'n arm: 'waar blijft ze nou?'. Ik geloof dat ik maar naar binnen ga ;-). Hendrikje ligt op de bank en roept 'Bian Ktijn nee'. Ze had even gedoezeld op de bank. Toen Kathrijn begon te huilen en Brian haar oppakte, vond Hendrikje dat niet zo leuk. Met een banaan was ze wel wat te paaien, maar Brian was blij dat ik er weer was!
Donderdag 10 november - TM
Huishouddagje. Ik fabriek een echte Cora Kempermanluier voor Kathrijn, maar kom er net niet toe om het klittenband erop te naaien. Hendrikje zit ondertussen met haar pas verworven papier, stickers en andere plakprullaria aan het experimenteren is. Groot succes is het peuterschaartje: KNIPPUH!. 's Avonds dagboek schrijven, Northern Exposure kijken en nog een laatste verzoek voor het festival inwilligen.
Vrijdag 11 november - TM
Als Paul met oudste naar Joe Jingles is, doe ik mijn best om het dagboek bij te werken en dat lukt wonderbaarlijk goed. In de vliegende tocht wordt een nieuwe voorraad kolen door het huis gesjouwd: bij iedere zak (5 in totaal) is er wel minstens 1 deur die dichtklapt. Gelukkig kan de goede man met één hand vijftig kilo kolen in bedwang houden en met de andere de deur openmaken. Ik houd de voordeur open en de rest gaat na zak twee op de deurstoppers.
Na de middagdut van Hendrikje nemen we een grote stap: de speen wordt eigenhandig door Hendrikje in de vuilniszak gepropt. Ik heb haar verteld dat ze nu een grote meid is en dus geen speen meer nodig heeft. Ze heeft al eeuwen dezelfde omdat ze geen andere wil en deze is niet meer schoon te krijgen. 's Ochtends wrijft ze heel erg over haar tong onder het trekken van een vieze grimas als ze de speen uitdoet. Weg dat ding dus. Het feit dat ze hem zelf heeft weggegooid is handig bij het 'henke speeeeen' geroep, dat blijkt. 's Avonds bereid ik haar voor op het speenloze slapen: sabbel maar op je vinger. Als de fles op is en ik haar in bed leg, vraagt ze 'henke speen'. Nee lieverd, weet je nog waar die is? 'zak'. Ja, die heb je nu niet meer nodig, sabbel maar op je vinger. Sabbelsabbel. Rest van het slapengaanritueel afgedraaid, licht uit, twee keer in een half uurtje: 'mama uit' gehoord en toen was het stil. En bleef het stil!!!
Zaterdag 12 november - TM
Hendrikje heeft het op haar heupen: vandaag gaan wij níet naar papa en mama luisteren. Met als gevolg dat ze klierig is, wegloopt, niet wil slapen en de hele boel bij elkaar krijst 's middags. Ze ligt dan ook om kwart voor zeven al in bed, zonder speen. Weer heel even wat gejammer, maar na tien minuten helemaal stil. Na het festival gaan we aan de zindelijkheidstraining werken!
Ragnhild heeft voor ons een vakantiepark bij Zuidlaren geïnspecteerd en goedbevonden! We gaan in maart dus een week in villapark Akenveen zitten, heb er helemaal zin: kin derboerderij, hertenkamp en speelwei erbij. Fiets en bakfiets lenen we van zus, net als alle huishoudelijke rommel, bed enzo. Paul ziet het al helemaal zitten, met die twee meiden in de bak over de hei crossen ;-)
Zondag 13 november - TM
Hendrikje heeft inderdaad helemaal doorgeslapen zonder speen! En ons Kathrijntje is een buikslaper... Al een paar nachten ligt ze onrustig te zijn en te huilen en dan draait ze op haar buik en is ze rustig. In weerwil van de wiegedood legde ik haar dan op haar rug, maar dan bleef ze niet liggen. Dan maar op d'r buik. Voordeel daarvan is dat ze in ons bed niet op haar buik mag, want het matras is te zacht, dus na elke voeding leg ik haar op haar zij terug. Dan rolt ze vanzelf op haar buik en maft door. Ze wil alsnog wel vier voedingen in een nacht, maar daar ben ik nu zo aan gewend, dat geeft niks. Het is het daarna wakker liggen en huilen van haar in haar eigen bedje wat mij wakker hield. Hopelijk gaat het nu wat beter.
Paul was laat terug en om hem wat extra tijd beneden te geven, neem ik Hendrikje mee voor de zondagochtendkindervideosessie in onze kamer. Eerst Nijntje, dan de Fabeltjeskrant: 'uil'. Heeft madam zonder dat ik merkte (lag te voeden)op de band zitten sabbelen. Blijft de video steken en loopt de band eraf.... Grom. Stekkers eruit en heel voorzichtig de band eruit gepulkt. Opgewonden en er weer ingestopt. Stuk: eerst loopt de band weer eraf en dan gaat de band er niet meer recht in. Voorlopig geen video dus.
Vandaag is Paul zijn laatste dag bij het City Hotel, vreemd hoor. Hij heeft er erge zin in, maar kan ook niet wachten tot de dag voorbij is. Hij gaat lekker rustig aan doen. Als extraatje ga ik met de meisjes bij het hotel lunchen, kan hij tussendoor komen knuffelen. Hendrikje is lief, roept regelmatig 'papa!', waarop van achter de bar of vanaf een andere tafel: 'Hendrikje!' wordt teruggeroepen. We eten goed en Paul krijgt allemaal complimenten over zijn (kleine) meiden. Voor hij weggaat 's avonds wordt hij apart geroepen naar Spires Bar waar hij wordt toegejuicht door zijn collega's en kadootjes in ontvangst mag nemen. Een fles whiskey, twee flessen Chouffe en een gegraveerde tinnen heupfles: 'To Paul From your friends at the City Hotel' en een volgeschreven kaart. Ik was er niet bij, maar zelfs door zijn eigen relaas kreeg ik tranen in mijn ogen. Zelf was hij ook erg aangenaam ontroerd door alle complimenten en 'spijtbetuigingen' die hij had gekregen naar aanleiding van zijn vertrek.
's Avonds eten we chinees met ijs toe. Paul maakt zich daarna gereed voor zijn leaving do in de kroeg. Samen met Jug, een kok die ook weggaat gaat hij z'n afscheid vieren. Er komen een heleboel collegae die allemaal goed hun best doen om Paul van drank voorzien te houden. Gelukkig houdt hij zich in (ik ga morgenvroeg werken), maar is alsnog wel aangeschoten en pas om drie uur thuis. Dik verdiend Paulus, stom hotel!
Ik heb voor donderdag- en vrijdagavond een oppas! Zelfs met doorzakpermissie! Niet dat ik het erg laat zal maken, maar het is lekker te weten dat ik ook naar de festival club kan zonder om een bepaalde tijd thuis te hoeven zijn. Paul bood aan om zaterdagochtend op te passen, zodat ik naar de zangworkshops kan. *klapzoen!*
Maandag 14 november - TM
Vroeg op en eindelijk ben ik op tijd weg! Sta ik om tien voor negen bij de bieb, is er niemand... Na een tijd te hebben gewacht, ga ik maar weer naar huis, het is berekoud. Als ik op de kerkklok kijk, blijkt het pas tien over te zijn. Mmmm, toch nog maar even terug. Komt Kieran net aan. Kan ik dus alsnog aan de slag. Gelukkig maar, want deze week komt het niet van 'nog even naar de bieb'. Het gaat lekker, goed doorgewerkt en mooie dozen gemaakt. Trouwens, die nieuwe bibliothecaris, daar houd ik mijn hart bij vast. Vorige week toen ik bezig was met de dozen en Joe mij voorstelde, maakte hij de opmerkingen: 'wat ben je aan het doen, beetje aan het doe-het-zelfen? Wat voor karton is dat? Jaja.' Daar verwacht ik niet veel goeds van, wat betreft de hele behoudskant van de bibliotheek. Als iemand bibliothecaris is in een bieb waar zoveel oude en kostbare boeken bewaard worden, verwacht je toch minimale behoudskennis...
Paul gaat 's avonds naar het openingsconcert van het William Kennedy Piping Festival: the Chieftains spelen in het City Hotel! Ik ga niet mee: heb geen oppas en kan sowieso niet echt warm meer lopen voor de Chieftains. Het was leuk geweest om te gaan, ze zijn toch legendarisch, maar ik heb er niet wakker van gelegen. Als Paul terugkomt doet hij net alsof het een slecht concert was.Ik reageer meteen met iets in de geest van 'nou, dat is mooi!'. Maar dan blijkt dat het superconcert is geweest met ook nog dans en gastmuzikanten :-( Nou ja, ik kan later deze week nog genoeg inhalen.
Dinsdag 15 november - TM
De toddler group is een chaos: iedereen is laat, niemand bouwt op, de thee is laat etc. Kinderen vliegen elkaar in de haren, pfff. Daarna ga ik nog naar de breast feeding support group, waar Kim wanhopig op zoek is naar een oplossing om af te bouwen. Hendrikje en Kaitlyn hollen hand in hand door de ruimte en brengen iedereen aan het lachen met hun gegiebel. Ze heeft een rare eetdag, ze eet niet veel, vraagt wel om van alles, maar eet het dan niet op. Ook wil ze 's middags niet slapen. Dan maar bij het Charlemont hotel langs waar Paul zijn eerste werkdag heeft. Het is heel rustig, gaap, en ik hoop dat Paul niet de verkeerde keus heeft gemaakt. We wachten af.
We gaan allemaal vroeg naar bed. Hendrikje ook, met een boterham en wat versiering, want ze heeft zelfs geen zin in lasagne!
Woensdag 16 november - TM
Ik heb vandaag een vroege rijles, waarbij ik weer heerlijk in de fout ga! De route is overigens vandaag erg leuk: we rijden door wijken waar ik nog niet eerder ben geweest. Zo zie je nog eens wat van de stad! Als we met z'n vieren boodschappen gaan doen, verdelen we de taken. Als je dat doet, moet je natuurlijk wel goede afspraken maken! Niet je vrouw met de winkelwagen weg laten lopen, zelf nog kaas halen en vervolgens zonder kinderwagen naar het brood lopen. 'Waar is Kathrijn?' Euh, die had jij toch?', 'Nee, ik had de winkelwagen toch?' Kathrijn staat dus nog moederziel alleen bij de deli. Eén van de Sainsburydames lacht zich een hoedje als Paul al snelwandelend voorbij komt om Kathrijn op te halen. Arm kind!
Hendrikje is ongedurig: slaapt niet 's middags en wil melk. Met een fles melk laat ik haar dan uiteindelijk achter. We proberen eindelijk de antenne die op zolder ligt goed te installeren: Paul draait en ik kijk naar het beeld. Het mag niet baten; het beeld blijft sneeuwerig. Paulus maakt ondertussn ook de videorecorder, hoera! Tijdens het koken ga ik nog met de meiden naar buiten, want ik word helemaal iebel van het gedrein en gezeur. Het is steenkoud. Ik ben blij dat ik iedereen in wintergoed heb gestoken. Op het rondje Mall komen we tientallen mensen tegen. Het is erg druk met koudneuzige en warmlijvige mensen met fietsende kinders. Hendrikje ziet nu eindelijk de maan in het echt. 's Avonds is hij vaak achter de wolken of aan de verkeerde kant van het huis. We zingen meteen alle maanliedjes die we kennen. Via de Trompetter (groot beeld in het midden van de Mall) onder het zingen van 'Jan Klaassen was trompetter...' keren we weer terug naar huis. Daar eten we heerlijke aspergesoep. Paul gat naar het pipebandconcert en Hendrikje gaat gelukkig netjes naar bed, ze geeft geen piep meer. Kathrijn heeft avondhonger, dus niet veel gedaan als we alleen zijn. Lekker vroeg naar bed.
Donderdag 17 november - TM
Vandaag de eerste echte festivaldag voor mij: met de meiden naar de lunchsessie en vanavond naar het concert! In the Stage Bar van het theater spelen vanmiddag Olle Gällmo, een Zweedse piper, de Bulgaarse Petko Stefanov (hoop ik) en Arché, een Italiaanse band. Petko heeft nogal wat moeite gehad om zijn tickets en visas te regelen, dus ik hoop dat hij er nu uiteindelijk toch is gekomen. Heb geen flauw idee hoe hij eruit ziet, dus het zal een verrassing blijven tot hij al dan niet gaat spelen.
Hendrikje is erg moe, dus die doet een dut vóór we weggaan. Dan dik aangekleed naar het theater. Als we binnenkomen, is Olle al aan het spelen en pikken we snel wat plaatsen in bij Brian aan tafel. Ik parkeer de wagen om de hoek en neem Kathrijn op schoot. Hendrikje hangt naast Brian op de bank, ze is nog steeds moe en heeft een rode toet. Misschien moet ze wel ziek worden... Als we eten besteld hebben, belandt ook Hendrikje bij mij op schoot en zo zitten we de boel te bekijken. Kathrijn vindt het allemaal erg leuk: zit te stuiteren en maakt de muzikanten daardoor aan het glimlachen. Hendrikje weet het niet zo goed, hangt tegen mij aan totdat haar boterham met kaas komt. Na Olle speelt Tejedor, een band uit Asturias van twee broers en een zus samen met Paul Meehan. Mensenkinderen, da's nog eens mooi! Vooral de pipes en het zingen van de zus (en haar tambourijnspelen) vind ik erg mooi. Mijn eerste gedachte was: wat kan je nu allemaal met een tambourijn. Nou, heel veel! Ik heb met verbazing staan kijken hoe die bespeeld werd. Het was voor het eerst dat ik een tambourijn (met vel) anders bespeeld zag worden dan rammelrammel-klap. Het werd alle kanten op geschud en gedraaid en betrommeld met allemaal verschillende geluiden als gevolg. Dan is Petko aan de beurt. Ik kijk alvast rond en denk hem gezien te hebben. Nou, mooi niet! Heel iemand anders! Als hij gespeeld heeft, schiet ik hem aan in mijn beste, ahum, Frans. O, oui, oui! Ik krijg een handkus en meteen een spraakwaterval Frans over mij heen. Jammergenoeg kan ik maar zo weinig zeggen. Via email ging het allemaal door de vertaler heen, dat was makkelijk. De meisjes worden geaaid en ik krijg nog een exemplaar van zijn cd kado. Lieve man.
We ontdekken dat we niet meer de enige Nederlanders hier zijn! Bij het theater werken twee broers die in Glaslough, net over de grens bij Monaghan wonen. Eén van hen serveerde ons en in zijn reactie hoorden wij toch wel heel erg iets bekends. Met hem nog even gekletst. Er is ook een Nederlander op de fiets naar het festival gekomen, Joris.
Als de sessie is afgelopen raken we aan de praat met Olle en zijn vrouw. Aardige mensen die wel moeten lachen om het feit dat we de tweede al zijn die hen in hun eigen taal kunnen toespreken: Brian McCabe blijkt in Stockholm te zijn gaan wonen bij zijn vriendin en spreekt inmiddels ook Zweeds.
Om zeven uur komt Joanne om op te passen. Hendrikje ligt dan net in bed, maar die blijkt daar helemaal geen zin in te hebben. Als we terugkomen blijkt ze weer uit bed te zijn gehaald en tot een uur of negen te hebben gespeeld... We hebben de mobiel op trilstand staan, dus als er iets is, kan er diskreet aan ons jasje getrokken worden. We lopen hand in hand, zonder kinderen naar het theater. Dat is raar! Het is zeker een jaar geleden (vorig festival) dat we samen uit zijn geweest....Het concert vanavond is in het Studio Theater, de kleine zaal van de Market Place. Als eerste Sruth na Maoile, de zanggroep van de Pipers Club. Vier meiden van een jaar of 17, die in die paar jaar dat we ze hebben horen zingen opeens grote sprongen vooruit hebben gemaakt. Ze zingen erg mooi, zuiver en sterk. Daarna spelen Tiarnan en Gerry O'Connor wat sets samen. Mooi hoor altijd, viool en pipes. Na de pauze is er echter de uitsmijter: Na Tri Seudan. Zeven highlandpipers die niet de bekende militaire tunes spelen, maar tunes van voor die tijd. "Hamish Moore has established a premilitary pipe band playing tunes from the old highland repertoir and in a style using the rhythms of the old Scotch Reels and Steps. The music is compulsive and powerful and is an insight into how piping may have sounded before it became subsumed by competitions and the military." Allan MacDonald speelt er smallpipes bij en zingt. Kippenvel, kippenvel, kippenvel. Wat is dat toch prachtig! Zodra die eerste noten gespeeld werden, zelfs daarvoor nog, zodra die drones aangingen, voelde ik mijn hele lijf reageren! Het lijkt wel of al je porieën er van opengaan. Het mooiste en ontroerendste was een stuk 'Lament for the Children', een lied gezongen door MacDonald met smallpipes, op een gegeven moment de andere mannen als achtergrondkoor tijdens het refrein en als laatste ook nog eens al die pipes erbij. Ik heb heel erg mijn best moeten doen om niet aan de meisjes te denken en in huilen uit te barsten. Het is geschreven door iemand die een aantal kinderen verloor door de 'smallpocks'.
Op de terugweg controleert Paul de mobiel: o-oh, hij staat uit! En ja, twee voicemailberichten van Joanne: 'Kathrijn houdt niet op met huilen, wat nu' en 'het is alweer goed'. Ze had niet genoeg melk en heeft uiteindelijk met een flesje water en heel veel lichaamswarmte de gemoederen kunnen sussen. Paul vetrekt weer naar de sessie in het City Hotel en laat mij achter met Joanne. Die blijft zo plakken dat ik haar op een gegeven letterlijk moet zeggen dat ik haar eruit gooi. Die heeft mijn wallen niet opgemerkt! Morgen komt ze weer, meteen uit het hotel.
Vrijdag 18 November - TM
Vandaag voor het eerst dit trimester weer eens alleen met Hendrikje naar Portadown om Joe Jingles te knuffelen. Hendrikje loopt tegenwoordig elke keer als we naar buiten gaan: "busse, Portadown, Jingles, ja?" Ze was dus erg blij dat het vandaag eindelijk weer zo ver was! Paul helpt Joe Kennedy, die Canadese pipesbouwer, vanochtend met het uitpakken van zijn container. Kathrijn gaat dan met Paul mee, die wordt warm ingepakt en (hopen we) in slaap gewiegd. Joe Jingles is leuk, maar wel erg vermoeiend. Ik ben blij dat Paul het zo leuk vindt, dat hij elke keer wil. Ik vind het wel erg veel gedoe voor 45 minuten muziekles. We redden net de bus terug na een flinke sprint en kijken op de terugweg of we een container kunnen ontdekken, niks. Thuis staat gewoon de kar in de gang en Paul is thuis met Kathrijn. Hij kon het huis niet vinden. Gelukkig belt Joe om twaalf uur om te zeggen dat de container vertraging heeft opgelopen, dus we kunnen eerste naar de sessie.
Dit keer zitten we wat verder van de muziek vandaan en dat is maar goed ook: Highland pipes dit keer. Kathrijn slaapt en Hendrikje neemt Donal van Martin en Sorcha Meehan op sleeptouw. Als we eten bestellen, laten we de boterham met kaas voor wat hij is. Friet en misschien een bakje kerstomaatjes voor Hendrikje? Geen probleem! Ze zit lekker te kanen en eet af en toe een hapje krokante kip met mij mee. We krijgen trouwens de lunch van het festival. De serveerster meldde dat er lunchtbonnen waren en of wij die ook hadden. Euh neee. Nou, ze zou ze wel even gaan vragen bij Brian! Lekker drie keer voor niks lunchen!
's Avonds het eerste world pipes concert met James O'Grady (uileann pipes), Rory Campbell (o.a. highland pipes), Olle Gällmo (zweedse säckpipa), Arché (italaanse band met zampogna) en At first light ( ierse band met uilleann pipes). De eerste piper heeft problemen met zijn set die niet doet wat hij wil en zijn optreden maakt geen indruk. We zijn een beetje verbaasd, je verwacht altijd dat iedereen die uitgenodigd is fantastisch zal spelen. Op zondag blijkt dat dit optreden géén goede weergave is van zijn kunnen. Paul is dan helemaal lyrisch over het optreden van dezelfde piper met zijn broer op concertina. Je kunt dus dikke pech hebben... Olle speelt en zing t erg mooi, veel mooier dan gisteren bij de sessie. Hij zit goed in zijn vel. Rory Campbell maakte niet veel indruk, want daar kan ik mij niks van herinneren ;-). De twee bands daarentegen waren geweldig! Arché was er twee jaar geleden ook met z'n drieën, nu hadden ze twee extra bandleden meegenomen. Eén op trommel en zang, een wat excentrieke dame en een man op tambourijn. Die ook honderd-en-één geluiden uit de tambourijn weet te halen. Zo zie je het nooit, zo twee keer in een paar dagen. Arché speelt weer erg mooie muziek uit voornamelijk zuid-Italië. Erg aanstekelijk en vrolijk.
Hoogtepunt van de avond is At First Light. Twee pipers, John McSherry en Francis McIllduff (die overigens voornamelijk bodhran en fluit speelde), een gitarist en een fiddler. Stevige traditionele muziek met een bijzonder duet op de pipes. Jammergenoeg was Paul toen al weg: hij moest festivalclub draaien in het Charlemont. Zondag herkansing bij het uilleann pipes concert. Daarna ben ik nog naar huis gegaan om de meisjes (inclusief babysitter) te inspecteren en ben toen, jaja, weer uitgegaan, naar de festival club. Geen concerten, geen sessie, maar iets er tussenin. Met een glas cider (de eerste in anderhalf jaar minstens) bij Ann en Dara gezeten, gekletst en geluisterd. Ik wilde eigenlijk maar een uurtje blijven, maar ja, toen zag ik dat Na Tri Seudan om 12 uur zou spelen... Die heb ik nog afgewacht en mijn uithoudingsvermogen werd beloond. Dat prachtige stuk met het koor werd weer gespeeld en dit keer heb ik mijn tranen wel laten lopen. Daarna kusje geveegd bij de bar (waar Paul dus achter stond, voor het geval jullie rare ideeëen krijgen) en naar huis gegaan. Morgen weer vroeg op voor de zangworkshop. Met moeite dweil ik Joanne de deur uit en het is half twee voordat ik in bed lig. Maar, ze kan morgen ook oppassen 's avonds! Ze heeft last van haar longen geloof ik en kan niet lang werken, dus komt ze lekker hier bij de meisjes.
Zaterdag 19 november - TM
Gaaaaaap en auw: te kort geslapen en hoofdpijn van cider en pipes. Toch naar de zangklas, een lekkere wandeling naar St. Patrick's Grammar. Daar ben ik nooit eerder binnen geweest, maar wel vaak langsgelopen: het is de katholieke jongensschool naast de O'Fiaichbieb. Mooi gebouw uit de jaren '30 denk ik met een flinke moderne aanbouw.Ik kies voor de zangklas met Brian Mullen. Ik twijfelde nog of ik de Zweedse muziekles van Olle zou doen, maar hij gaat waarschijnlijk alleen muziek doen. Brian zingt erg mooi en ik kan mij goed vinden in zijn manier van zingen. Er zijn niet al te veel mensen, beter gezegd dames, want er zijn zelden jongens of mannen bij de zangklassen. Anne-Marie, de vrouw van Olle, komt ook. Ik heb haar tijdens het concert gisteren nog gezegd dat dat leuk zou zijn. Ze zingt zelf ook in een koor en heeft natuurlijk weinig te doen als manlief les geeft. We schrikken allebei als Brian begint met twee Ierse liedjes, die ook nog eens moeilijk zijn. Pffff, dan is twee-en-een-half jaar best lang geleden (toen spraken we voor het laatst Iers met Síle). Gelukkig doet hij ook nog twee Engelstalige liedjes, waarvan ik er één ken in een andere versie. Tijdens de theepauze praat ik met Anne-Marie over muziek, het leven hier, geloof etc (ja echt, en dat in 15 minuten!).
Na de les krijg ik van Feargal een lift naar het theater. Feargal en Niall gaan naar huis voor de lunch en ik hoop mijn meisjes en man in het theater te treffen. Boven bij de expositieruimte zie ik onze kar met 2 meisjes staan, terwijl Paul binnen zit. Ik neem ze vast mee en bestel vast wat te eten. Naast ons komen de mensen Tejedor zitten die met een grote lach op hun gezichten naar Hendrikje kijken. Als ik wacht op het eten, komen Feargal en Niall weer binnen: er was niemand thuis dus, tja, dan eten ze ook maar wat hier met muziek op de achtergrond. Van boven horen we de reconstructies van prehistorische hoorns bespeeld worden. Hendrikje vindt het zelfs op deze afstand 'nee'.
De rest van de dag zit ik vol twijfels: er zijn vandaag drie concerten waar ik wel heen wil, maar heb maar oppas voor één. Ga ik wel naar die anderen, of naar eentje? Dan moet ik de meiden meenemen en kan dat wel, willen ze dat wel, wil ik dat wel? Uiteindelijk hak ik de knoop door: ik ga alleen vanavond en neem dan Kathrijn mee. Dan kan ik haar eventueel voeden en hoef ik niet zo op de wip te zitten. De festival club laat ik dan voor wat het is.
Het avondconcert is ook weer fantastisch: Simon McKerrell (highland pipes), Mickey Dunne (uilleann pipes traveler style), Tejedor uit Asturias, Petko Stefanov uit Bulgarije en als uitsmijter Marzoug uit Algerije. Kathrijn is bij de eerste piper nog wakker, maar zakt heel langzaam in slaap. De solo pipers zijn erg goed, vooral Mickey Dunne kan zich prima weren tegen al het volle geweld van de andere doedelzakken met zijn traveler style. Tejedor speelt en zingt en verdient de aankoop van hun 2 cd's in de pauze! Als Marzoug op het podium komt zijn de verwachtingen hooggespannen: exotisch, een feest, een spektakel, zo zijn ze aangekondigd. Maar wat ik nou moest verwachten... Acht donkere mannen in spierwitte gewaden, 1 met een doedelzak, de chekwa, drie met tablas, vier met grote ijzeren castagnettes. Twee zingen er ook nog en ze maken met zijn allen een feestelijke herrie: er wordt bij gedanst en gesjanst. Het publiek gaat uit zijn dak en vooral de wat oudere dames weten van gekkigheid niet of ze moeten klappen, swingen of joelen. Kathrijn blijft in diepe slaap... De toneelmeester waarschuwt mij trouwens voor het optreden dat ze voor de finale de zaal ingaan, dus misschien dat ik dan dekking moet zoeken ;-). Als ze inderdaad in de coulissen verdwijnen, stel ik mij op achter in de zaal, naast een glunderde Brian. De boeking van Marzoug, van de reis en van de visas hebben zoveel voeten in de aarde gehad dat het een opluchting is dat het niet allemaal voor niks is geweest. Kathrijn blijft gewoon slapen, terwijl ik de trommels tot in mijn buik voel, gekke meid. Zodra het concert echt is afgelopen wordt ze wakker en kijkt verbaasd om zich heen: waar is al die achtergrondruis nou die mij zo lekker in slaap hield?
Vanavond ga ik wel meteen naar huis, ben moe en vind het wel weer genoeg. Paul werkt weer bij de festival club (na eerst gebeld te hebben naar het hotel dat het concert uitliep, mocht ie wat later komen? Dat mocht.). Ik haal op de terugweg bij de chinees een portie friet. Een grote friet, want ik heb shoarmahonger (je weet wel, na een avondje uit broodje shoarma of falafel eten), niet wetende dat je van die chinees een portie friet krijgt waar je met zijn vieren twee dagen van kunt eten! Thuis beetje pindasaus opgewarmd, mmmmmm.
Zondag 20 november - TM
Laatste dag alweer van het festival! Hendrikje is erg moe en doet een ochtenddutje. Dat is voor het eerst in lange tijd. We gaan daardoor vrij laat naar de lunchsessie in het City Hotel. Hendrikje is uitgelaten en doet wat ze sinds een tijdje steeds doet: niet luisteren. Grrr. Ze holt overal heen en tussendoor en ik er maar achteraan, terwijl Paul probeert aan zijn verplichtingen te voldoen als festivalfotograaf. Hij haalt ook de lunch, die abominabel is. Erg weinig, erg zout en de pasta is gedeeltelijk uitgedroogd. Gelukkig hebben we voor Hendrikje bananen en mandarijnen meegenomen. De muziek is niet echt denderend, de sfeer is er ook niet echt naar. We zien Ann-Marie nog met kinderen waar Hendrikje lol mee heeft en Olle en Anne-Marie komen bij ons zitten kletsen . Als Kathrijn begint te mopperen en Hendrikje helemaal uit de band springt, neem ik ze mee naar huis, terwijl Paulus nog blijft plakken voor wat muziek en foto's. Anticlimax voor mij: het festival was erg leuk en dan zo'n suffe middag als laatste evenement voor mij. Vanavond blijf ik lekker thuis!
Paul komt enthousiast terug van het uilleann pipes concert die avond. Zoals gezegd speelt James O'Grady met zijn broer en dat was voor Paul het hoogtepunt van het festival! Feargal French speelt ook en kon zijn zenuwen (waarvan hij het bestaan tijdens de lunchsessie bekende) goed de baas. Sinead Lennon, een meid van een jaar of 18 en lang lid van de pipers club mocht ook op en had al drie dagen niet gegeten van de zenuwen...
Maandag 21 november - TM
Paul heeft vandaag dagdienst en de rest van de week ook, dus ik kan niet werken deze week. Ik besluit dan maar wat spullen op te halen en thuis dozen te gaan maken. Met de grote kar én meiden naar de bieb gelopen, waar Joe zegt: we kunnen het toch ook brengen? Da's waar. Ik pak alles wat ik nodig heb in en in de lunchpauze brengt Joe het hele pakket thuis. Ik hoop dat ik flink wat kan doen, want ik wil het wel afhebben voor het nieuwe jaar. Haha, uiteindelijk slaag ik erin over de hele week wel twee dozen te maken. Ik kan mij niet lang genoeg concentreren om goed door te kunnen werken. Overdag wil Hendrikje ook knippen en plakken en 's avonds wil Kathrijn er bij zijn. Volgende week moet ik alles maar weer meenemen naar de bieb.
Dinsdag 22 november - TM
Bij de toddler group is er weer iemand jarig, dus we hebben weer het Poohbeerkleed op tafel. Hendrikje eet steeds minder, of beheersd, het is maar hoe je het bekijkt. Paar stukjes toast, kaas, wat fruit en twee of drie koekjes en dan gaat ze weer spelen. Vorig jaar bleef ze net zo lang eten tot de tafel was afgeruimd. Restje werden verwerkt. Daar is ze nu vanaf. Ze eet sowieso niet zo veel meer. Pap en brood weten we er altijd wel in te krijgen, maar het avondeten is steeds een 'probleem'. We compenseren dat met meer fruit (wat ze erg graag lust), dus hopelijk komt ze niks tekort.
Vandaag zet ik trouwens een stap in de 'Hendrikje-is-geen-dreumes-meer-maar-peuter-richting: bij de Argos koop ik een 3-in-1-pot: opstapje, po en losse wc-ring die op de grote wc past. Deze week wil ik beginnen met een structurele potty training. Bij de bieb haal ik een boekje waar wat handige tips instaan en dan kunnen we aan de slag! De eerste fase is het laten wennen aan de po en het er met de blote billen opzitten (in plaats van aangekleed, zoals ze nu meestal doet). Afhankelijk van hoe dat gaat, beginnen we daarna aan de echte potty training: geen luier meer aan, onderbroek aan en pot mee naar de kamer. Maar zover is het nog niet. Geheel in het kader van deze actie moest ik onderweg naar Argos al naar de wc en dat werd alleen maar erger. Mooi dat je daar nergens naar de wc kunt, moest ik weer terughollen naar het benzinestation, waar openbare toiletten moesten zijn. Blijkt dat dus ook gewoon een staff toilet te zijn, maar gelukkig mocht ik daar gebruik van maken. Kinderen op de rem in de winkel en snel maar. Pffff. Toen weer terug naar Argos en de pot gekocht. Hendrikje heeft het koud en is moe en huilt flink in de kar. Dat doet ze bijna nooit en als we bijna thuis zijn zie ik het waarom: ze is hondsmoe en in slaap gevallen in de kar. Thuis snel eruit gehaald en meteen in bed gelegd.
Bij het boodschappen doen komen we Paul Meehan tegen die mij vertelt dat de Algerijnen al twee dagen worden vastgehouden in Dublin Airport omdat ze niet de juiste visas zouden hebben... Ze zijn toch ook heengekomen zou je zeggen. Er zijn al diverse acties ondernomen om ze op het vliegtuig te krijgen: Sin Feinn-afvaardiging is verhaal gaan halen, TV3 heeft een cameraploeg gestuurd etc. Brian en Eithne zitten al in Italië om bij te komen van het festival, maar ik denk dat als ze dit horen er nog wel wat boze internationale telefoontjes gepleegd gaan worden.
Woensdag 23 november - TM
Ik heb een korte rijles vandaag: Paul moet om 11 uur werken en Jarlath zit vast in het verkeer. Drie kwartier rijden dus. Niet zoveel problemen gelukkig en lekker vroeg klaar!
Paul werkt vandaag tot vier uur en ik haal hem op. We zijn netjes op tijd, maar hij heeft beginnersvertraging: er moet nog een kassa ingeleverd worden etc. Hendrikje zit eerst nog in de kar en de kinderen van Judith lopen om haar heen te kiekeboehen. Ze ligt helemaal in een deuk en Christopher en Rachel willen bijna niet naar huis als hun moeder klaar is met haar shift. Hendrikje loopt daarna nog los en zwaait naar iedereen die langskomt. Ook verdwijnt ze bijna de keuken in als ik zeg dat ze de gang wel in mag omdat ik denk dat er om de hoek een dichte deur zit ;-). Gelukkig houden alle andere aanwezigen haar ook goed in de gaten. Als Paul klaar is, laat hij mij Turner's zien, de bar naast het hotel. Ik was er nog nooit binnen geweest en ben onder de indruk. Mooie oude pub, beetje zoals in Nederland een grand café eruit zou zien, maar dan met laag plafond. Veel hout, glazen lampenkappen. En erg rustig. Er komen voornamelijk mensen uit de bovenlaag van Armagh eten tussen de middag, maar verder is het een rustige bar. Paul hoopt daar verandering in te gaan brengen, samen met James, een ex-ex-collega van het City Hotel.
Donderdag 24 november - TM
Paul staat vandaag voor het eerst in de Turner's bar en vraagt of we komen lunchen. Van een uitgebreide kaart kies ik een burger en een kaassandwich voor Hendrikje. Mevrouw wil lopen en loopt steeds weg. Luisteren ho maar. Gelukkig lokt de sandwich (en de ketchup) haar terug naar de tafel. Kathrijn is ondertussen aan het piepen en ik moet naar de wc. Aaargh. Lekker ontspannen eten is anders, maar erg lekker is het! Zelfgemaakte dikke burger met sla en dikke frieten. De sandwich blijft grotendeels liggen. Bij gebrek aan een doggy bag pak ik de boterham en de tacochips die erbij horen in in twee servetten. Kan ze thuis verder eten. Meteen door boodschappen doen. Hendrikje laat ik in de kar zitten, ik word erg moe van haar uitstapjes in de supermarkt en boos. Het is niet leuk steeds zo boos te worden, ik word er chagerijnig van.
Vrijdag 25 november - TM
Als Paul met Hendrikje naar Joe JIngles is, ga ik met Kathrijn naar Little People Big Noise in het theater. Het is hetzelfde principe als Joe Jingles: actief liedjes zingen en muzikale activiteiten doen voor jonge kinderen. Er is een groot verschil dat hier ook geknutseld wordt aan een muziekinstrument. Ik wilde graag een les meemaken om te zien of dit iets is voor Hendrikje het volgende trimester, dan hoeven we (lees: Paul) niet elke vrijdag met de bus naar Portadown. Ik mag gratis meedoen en vind de liedjes erg leuk, maar de opzet is erg los vast. Ik denk dat de Joe Jinglesopzet beter is voor Hendrikje, meer discipline. Desalniettemin was het een geslaagde ochtend en Kathrijn heeft het ook wel naar haar zin gehad.
Het Armagh City Hotel is 's middags en morgen het toneel voor een conference van the Northern Ireland Museum Council. De conferentie gaat over projecten m.b.t. het bewaren van locaal erfgoed en het betrekken van de plaatselijke bevolking bij dergelijke projecten. Ik wist tot gisteren helemaal niet of ik kon gaan i.v.m Paul zijn diensten. Gelukkig heeft hij een late dienst vandaag. Morgen ook, maar dan er is ook de Georgian Day met allerlei activiteiten in de stad. Misschien blijft het dus bij vandaag. Ik ben ruim op tijd om mij in te schrijven, allerlei brochures te verzamelen, een kop thee te drinken én een goed plekje te vinden. Er zijn drie lezingen over interessante locale projecten waarbij powerpoint presentaties worden gegeven. Het doet mij beseffen dat wij, als Nederlanders in Ierland, een verantwoordelijkheid hebben onze kinderen de cultuur van zowel Nederland als Noord-Ierland bij te brengen. Door de lezingen besef ik ook dat dit niet alleen betrekking heeft op Sinterklaas, oranjemarsen en vergelijkbare zaken, maar ook op het leven van opa's en oma's, op onze levens toen we klein waren. Professioneel heb ik er niet zoveel aan ;-), maar het was interessant genoeg!
Zaterdag 26 november - TM
Paul ligt nog op apegapen als ik met de meisjes naar het hotel ga om te zeggen dat ik niet kom vandaag. We houden een familiedag: het is vandaag Georgian Day. Er zijn verklede mensen op straat die aan theater doen, liedjes zingen, er kunnen kerstinkopen gedaan worden bij allerlei stalletjes en vanavond komt er een kerstman op de Mall, kan je in een koets de Mall rond en spelen er Old Boys Bands (blaaskappellen) kerstliedjes. Als afsluiting wordt er vuurwerk afgestoken. Via het Charlemont banen we ons een weg over de markt. Pfff, dan is zo'n dubbele kar niet echt handig. Zeker niet als er niks bijzonders te koop is, allemaal van die goedbedoelde kerstrotzooi, die je na twee dagen op zolder opbergt. Bij de Oost-europese winkel gezocht naar kolbazsworstjes voor de Hongaarse bonensoep, maar helaas hebben ze die niet. Wel een zakje dillechips op de kop getikt. Zout! Je merkt nu goed na anderhalf jaar zoutloos koken hoeveel zout er in al het eten gedaan wordt. Tot onze grote schaamte hebben we al geïnformeerd naar de prijs van een kerstboom... Vorig jaar helemaal kleurendoof gezocht op het laatst, en een dure boom moeten kopen. Nu gaan we voor een goedkopere boom in pot en ook niet zo vreselijk groot. Die kan dan tot midwinter buiten staan en daarna tuigen we hem op. Bij Sainsbury's staat buiten een ouderwetse draaimolen, zonder motor! Hendrikje vindt het erg spannend, maar maakt geen aanstalten om erin te gaan noch aanstalten om door te lopen. We geven de goeie man een pond, zetten Hendrikje in een karretje en zien wel. De baas geeft een flinke zwieper aan de molen (waar ze helemaal alleen in zit) en Hendrikje draait wel 20 rondjes! Leuk hoor, zo'n ouderwetse molen.
Voor het eten bedenk ik mij dat het leuk is om met een lantaarn de Mall op te gaan straks. Snel met Hendrikje haar knutselpakket een lantaarn gemaakt. Hoe ging dat ook weer? De laatste keer dat ik dat gedaan heb was geloof ik op de lagere school! Hij ziet er uit alsof ie snel in elkaar is gezet, hihi, en zal de avond waarschijnlijk niet overleven, maar het gaat om het idee.
Na het eten ga ik met Hendrikje en Kathrijn naar de Mall: het is al erg druk en er zijn drie blaaskappelen die in het licht van de lantaarns hun liedjes blazen. De sfeer is goed en de paarden op dreef: er moet regelmatig ingehouden worden omdat ze te snel ervandoor willen. Al voor we de Mall oversteken is de lantaarn uit en voor we helemaal rond zijn is de lantaarn stuk :-(. Leuk geprobeerd. We maken een klein rondje waarbij ik Hendrikje een paar keer moet toeschreeuwen dat ze ze bij mij moet blijven. Eerst holt ze met andere mensen mee die in het donker en dwars door de vuurwerkopstelling naar de andere kant van de Mall willen. Het is een enorme blubberzooi, dus ik ga er niet met de wagen in, maar Hendrikje trekt zich nergens wat van aan. Als ze ontdekt dat ik niet meekom, holt ze weer terug, een beetje in paniek omdat ze mij niet goed kan zien. Als ik bij een lamp in de grond ga staan, loopt ze in een rechte lijn op mij af, zich van geen kwaad bewust. Daarna loopt ze de trap op naar de straat en maakt aanstalten weg te hollen. Weer mijn stembanden doen gelden, pfffff. Daarna langs de trompetter en bij het grote hek gaat ze in de kar. Er zijn zoveel mensen dat ik haar geheid kwijt raak. Kathrijntje heeft het dan eigenlijk al gehad. We wachten nog op de kerstman, maar die doet er zo lang over om door de kindermassa heen te komen dat we maar naar huis gaan, onder de belofte dat ze dan van mij iets lekkers krijgt. Bovendien worden er wat proefpijlen afgestoken en dat vindt Hendrikje helemaal niks! Thuis meteen in bed en als het vuurwerk begint blijkt ze in diepe slaap want geen enkele knal kan haar wakkerkrijgen. Het is mooi vuurwerk en lekker dichtbij: ik kan vanuit de voorkamer alles zien. Ik sta een paar minuten op straat, maar dat was mij een herrie! Toch maar binnen kijken.
Paul heeft een rustige zaterdagavond: kleine sessie in de bar en weinig eters. Komt mooi uit, omdat zijn collega ziek is en hij er alleen voorstaat. Het bevalt hem nog steeds prima!
Zondag 27 november - TM
Ik weet niet meer wat er vandaag is gebeurd, dus een kleine updat over Hendrikje. Ze ontwikkelt een geweldige fantasie: in een berg grote quatro-legoblokken kan je zwemmen, de poppenwagen en twee kinderstoeltjes achter elkaar vormen een trein, er wordt druk gekokkereld met het servies, borstgevoed, gekleurd en gelezen. Ze is officieel tweetalig: 'Hendrikje, alsjeblieft', H.: thank you'. ;-) Ze zingt heel veel zelf en wil alleen maar 'kindje ziek aan'. Nou komen die cd's ons soms goed de neus uit en dan zetten we iets swingends op, vindt ze ook leuk. Ze is ook duidelijk twee: ik ben 2 en ik zeg nee! Soms is dat erg grappig, soms is het erg irritant. Gelukkig is ze thuis vaak wel voor rede vatbaar, alleen buitenshuis gaat het soms niet. We zullen er de deskundigen er maar eens op na slaan.
Maandag 28 november - TM
Met de buggy vol karton, snijmat en snijlat naar de bieb. Er lijkt weer niemand te zijn: de voordeur is dicht en de lichten uit. Als ik weer terug wil lopen, komt Kieran, de nieuwe bibliothecaris het pad op en moppert onder zijn stem dat 'de voordeur pas om half tien open gaat, want de bieb gaat pas om half tien open. Je moet door de zijingang.' Ik geloof niet dat hij mij aardig vindt. Nou, da's dan wederzijds. ;-). Joe blijkt er wel te zijn, maar die was bezig met allerlei stoelen. Ik werk heerlijk door en plak en knip al zingend weer een doos of 15 in elkaar. Kieran geeft in de koffiepauze weer geen sjoege en maakt af en toe kreungeluiden tijdens het gesprek dat Joe en ik voeren. Komt mij bekend voor, die geluiden maak ik zelf ook wel als ik een gesprek hoor dat mij eigenlijk niet aanstaat, maar waar ik verder niet aan deelneem. Oeps. Ach ja, Joe die kletst wel met mij, dus ik maak mij niet druk.
Voor ik wegga, bel ik naar huis om te vragen of Paul thuis kan zijn, want ik ben m'n tas met sleutels vergeten vanochtend. Aangezien er niet wordt opgenomen loop ik via Sainsbury's terug, waar Paul inderdaad net voor een heel weeshuis aan lunch-eten staat af te rekenen. Als ik vraag wat we vanavond eten, zegt hij: daar doen we vanmiddag wel boodschappen voor. Grrr, ik heb er op het moment al een hekel aan om boodschappen te doen en dan ook nog twee keer. Hij was gemakshalve ook vergeten dat hij de hort op is vanmiddag. Thuis heb ik onze nieuwe vriezer opengetrokken en uit drie verschillende lades pasta, kip en pastasaus gepakt. Zo! Ik ben niet in mijn humeur en dat blijft de komende dagen zo. Ik kan niet in het nieuwe ritme komen van Paul zijn werk, ik kan niet goed overweg met Hendrikje haar ongehoorzaamheid af en toe, vind het moeilijk om de dingen die moeten in te passen zonder hyper te worden. 's Ochtends is het vaak tien uur/half elf voordat de dames (inclusief ikzelf) allemaal verschoond, aangekleed zijn en gegeten hebben. Dat is mij te laat. Ik moet er iets aan gaan doen.
Dinsdag 29 november - TM
Rustige toddler group vandaag. Hendrikje is er al vanaf gisteravond helemaal klaar voor en helpt goed mee met stoelen klaarzetten en tafels slepen. Op een gegeven moment loopt ze zelf naar de wc's en gaat op het verschoonkussen liggen. Voor de zekerheid controleer ik de luier: nokkievol! Hé, gaat ze de goede kant op met die zindelijkheidstraining?! Als ik de luier afdoe, wil ze ook nog eens op het potje zitten, maar ja, dat is nu te laat meisje!
Na de toddler group naar de breastfeeding support group. Het is erg rustig: maar drie moeders en twee midwives. Hendrikje kijkt naar de ene midwife en zegt: vrouwe koekie! Ja, dat is degene die altijd de thee gaat maken en de koekjes meebrengt. Snoepkont! Ze krijgt een kopje melk en kliedert lekker over de grond. Alle verwarmingen staan aan en ik sta doodsangsten uit dat ze uitglijdt en haar hoofd brandt. Gelukkig gebeurt er niks en is ze het grootste gedeelte van de tijd met Berend aan het kiekeboehen bij de andere babies. Aan het einde wordt Kathrijn wakker en kan ik haar laten wegen: 7.760 gram! Keurig op haar curve en dat allemaal met MIJN melk! Daar ben ik zo trots op dat ik dit icoontje mooi in het dagboek zet! Misschien iets tè, maar dat is dan pech! Ik geef lekker borstvoeding, eumuk! En ik ga ook nog lekker daar mee doohoor!
Woensdag 30 november - TM
Weer rijles. Ik ben nog steeds stikchagerijnig en bovendien zenuwachtig voor de les. Mijn gedachten zijn er helemaal niet bij en ik maak meteen allemaal fouten en kan mij niet meer herinneren hoe het allemaal moet. Achter Ardmore vraagt Jarlath mij aan de kant te parkeren. Ik denk 'oh-o, nou zullen we het krijgen' en begin prompt te janken. Aaargh. Gelukkig was er helemaal niks ernstigs aan de hand, hij wilde keren op de weg oefenen! Ik heb eerst even uitgesnotterd en kon mij toen goed concentreren, omdat Jarlath mij eerst de theorie moest uitleggen zonder een centimeter te rijden. Daarna ging het rijden eigenlijk wel heel goed. Aan het einde ook achteruit inparkeren geoefend. Komt er één of andere troel aanrijden die mijn plekje inneemt terwijl ik bezig ben! Jarlath zegt: doorrijden! Ik zeg: d'r is iemand komen staan hoor! Ja, dan moet ze maar weg, doorrijden! Gelukkig reed ze inderdaad weer naar achteren en weg. Brutaal mens heeft de halve wereld, nietwaar?!
Nog één nachtje slapen, dan is Kathrijn alweer een half jaar... Wat gaat de tijd snel! Morgen is ook de vergadering van de board van de Robinson Library waar mijn eventuele nieuwe baan wordt besproken. Ik hoop morgen ook meteen te horen of er al iets besloten is.