dagboek • oktober
van de emigratie van Thirza en Paul naar Armagh, Noord-Ierland
dagboek
2006
05
04 03 02 01
2005
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2004
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2003
12 11 10 09
08 07 06 05
04 03 02 01
2002
12
links
kathrijn
hendrikje
beeldverslagen
armagh city
waarom armagh
de aanloop
dublin '98
dublin '99
uilleann pipes
Vandaag weer naar de bieb. Ik heb niet zoveel kunnen kolven, dus hopelijk is Kathrijn verzadigd genoeg van de ochtendborst. Ondanks het opstaan om zeven uur lukt het niet om om tien over half negen weg te gaan: er moet steeds nog van alles gebeuren! Ik bel Joe om hem te waarschuwen dat ik wel kom, maar een half uur later. Maakt hem geloof ik allemaal niks uit. Ik ga in de bieb weer druk aan het aftekenen. Het is nog steeds onduidelijk waar het derde deel van de boekenlijst is gebleven: er staan allemaal boeken op de kar die ik niet op mijn lijst heb.
Samen met allerlei foto's die bij oma Mulder hebben gehangen van mijzelf en papa en mama op hun trouwdag ontvang ik een cd waarop de uitvaart van oma staat. 's Avonds luister ik het op mijn gemak met de koptelefoon op. In eerste instantie met Kathrijn op schoot, maar als die als een verzopen katje begint te wriemelen, neemt Paul haar over. Het beluisteren van de cd doet bij mij eindelijk het kwartje vallen: oma is dood. Dat besef, de toespraken van mijn nichten Danielle en Sigrid en van mijn tante Rita en mijn eigen vader en de muziekkeuze maken het een emotioneel gebeuren. Ik voel mij erg verdrietig, misschien nog wel meer voor papa en alle familie die zo hecht met haar was dan voor mijzelf. Ik ben erg blij dat ik de uitvaart heb kunnen horen, ik heb nu ook afscheid kunnen nemen, ook al was ik er zelf niet bij.
Dinsdag 4 oktober - TM
Nou, de uitvaart heeft er meer ingehakt dan ik dacht: ik word wakker met hoofdpijn en onder de douche moet ik weer huilen. Ik ga toch naar de toddler group. Hendrikje vindt het zo ontzettend leuk, dat wil ik haar niet onthouden. Ik ben moe en zit maar een beetje te zitten, terwijl Hendrikje rondhupst en springt. Kim vraagt of Hendrikje nu of volgende week jarig is, want ze heeft een cd met engelse nursery rhymes voor haar! Lief van haar! Als we een liedje gaan zingen en een verhaal horen, spreekt Eileen mij aan. Of alles goed gaat, het lijkt wel ik moet huilen. Ja, dat moet je natuurlijk niet zeggen tegen Thirza Mulder, dan gaan de kranen meteen open. In de keuken getroost en een bak thee gedronken. Hendrikje komt eens kijken wat er aan de hand is, maar als ze ziet dat ik alweer lach (sort of) is ze weer weg, op naar de koek!
Er is vandaag ook borstvoedingsclub, maar dat laat ik schieten: ik ben moe en heb geen zin. Ik voel mij eerst schuldig, maar bedenk mij dat ik er heen ga voor mijzelf en niet voor de anderen. Lekker naar huis. Boterhammen eten.
Woensdag 5 oktober - TM
Rijles. Ik mag weer rijden en snap er steeds meer niks van. Er gaat van alles mis, maar toch ook weer niet echt. We rijden in ieder geval door! Ik moet allerlei kruizingen nemen en goed opletten op wat Jarlath zegt i.p.v. op wat ik denk dat ik moet doen! Onderweg rij ik een eekhoord over: mag niet stoppen van meneer. Ik roep nog heel hard 'ga weg' maar daar is beest niet gevoelig voor, stom beest. Jarlath zal wel gedacht hebben, wie heb ik nou weer onder mijn hoede? Bijna thuis moet twee rotondes nemen, aaargh! Gelukkig red ik het zonder blikschade, ben alleen een beetje nat van het zweet. Ik hoop dat Jarlath een reservestuur heeft....
Donderdag 6 oktober - TM
Onze kleine meid is groot genoeg voor haar derde inentingen. Ik ga alleen, Paul blijft thuis met Hendrikje, dat is wel zo handig. Bij het consultatiebureau zijn we vrijwel meteen aan de beurt. Kathrijn wordt gewogen en is perfect op de curve. Ha! Allemaal op mijn melk! Daarna door naar de zuster die de prikken geeft. Met de inmiddels bekende prikhuil (nog nooit op een ander moment gehoord) maakt ze haar ongenoegen bekend, maar is snel afgeleid door een flinke knuffel. In de draagzak sukkelt ze langzaam in slaap, even bijkomen van de schrik. Thuisgekomen brood eten en kolven: ik ga vanmiddag naar de bieb i.p.v. vanochtend. Het kolven blijkt niet afdoende te zijn. Om half vijf krijgt Joe een krijsende baby aan de telefoon: help! Kathrijn heeft schreeuwende honger en de melk is op! Snel de boel opgeruimd naar huis gesneld. Ik hoop dat die koelkast er snel is.
‘s Avonds vindt de opening plaats van een maskertentoonstelling in het County Museum aan de overkant van de Mall. Via Dara, de inspirator van de tentoonstelling hebben we een uitnodiging gekregen. Om mijn netwerk hopelijk wat te vergroten (als ik durf) ga ik naar het museum terwijl Paul thuisblijft bij de meisjes. In de tentoonstelling lopen allemaal bekende gezichten rond: het blijft een klein wereldje, die culturele sector hier in Armagh! The Armagh Rhymers verzorgen het eerste gedeelte van de opening met een opvoering van een wat serieuzer mummers stuk, maar daarom nier minder onderhoudend. Greer en Catherine, het conservatorenteam van het museum spreken toe en de conservator ethnografie van het Ulster Museum geeft een korte inhoudelijke lezing over het masker. Daarna wordt iedereen losgelaten op de maskers en de wijn. Ik klets met bekenden: Dara en Ann, Ann-Marie en Roisín. Niks netwerken dus ;-) Als ik per ongeluk een glas witte wijn te pakken krijg i.p.v. Schloer en met mijn ziel onder mijn arm loop, besluit ik Paul af te lossen, kan hij ook nog wat van de gezelligheid meepikken. Die blijkt thuisgekomen voor pampus te liggen, dus dat feest gaat niet door!
Vrijdag 7 oktober - TM
Als Paul en Hendrikje naar Joe Jingles zijn, gooi ik mij op het naaien van poetsdoekjes voor de billen van de meiden. Een oude handdoek opgedeeld in kleine lapjes en met de nieuwe naaimachine heel mooi afgewerkt. Wel een snertklus, want de steek kost veel tijd. Ik kan bij wijze van spreken een boek lezen tegelijkertijd. De stof wordt namelijk heel netjes geleid en je hoeft alleen licht bij te sturen. Afijn, een stapel poetsdoeken af en we hoeven nu geen vochtige doekjes meer voor dagelijks gebruik te kopen. Ouderwets met water en babymelk schoonmaken. We moeten er even aan wennen, zeker na poepbroeken, maar het scheelt een hoop afval.
Tegen de middag is er nog geen teken van de Joe Jinglers en ik besluit voor de volgende bus snel boodschappen te gaan doen. Wie vind ik in Sainsbury's, juist. Paul en Hendrikje. Ze zijn Sally tegengekomen en staan gezellig te beppen bij de deli. Hendrikje is helemaal hyper en denkt dat ze kan vliegen. Als we een luide plof horen weten we (en zij) dat ze dat niet kan. Ze is haar evenwicht verloren en met twee tanden door haar bovenlip gegaan, eentje binnen en eentje buiten. Hevige broeha natuurlijk en bij mij wel wat zorgen, want er komt een idiote hoeveelheid bloed uit die zo lekker uitvloeit in haar mond. Ik zie al stukjes losse tong voor mij, maar gelukkig blijkt het alleen haar lip te zijn. Na een sessie Joe Jingles en een busrit is zo'n val teveel van het goede en noch verbandjes, noch aandacht, noch een ritje in de buggy krijgen haar stil. Bij de bakker krijg ik dan het lumineuze idee om een snee brood uit het te kopen broodje te laten halen en dat te geven: stil. Hè, gelukkig.
Aan het einde van de boodschappentocht worden we aangesproken door het delifroken (grrr, krijg geen streepje door de o): Hendrikje haar val moet in het accident book, ook al is het zeer waarschijnlijk haar eigen schuld geweest. We maken al grapjes, dat ze dan eigenlijk al wel haar eigen hoofdstuk in het accident book had mogen hebben!
Zaterdag 8 oktober - TM
Dit weekend is het Slieve Gullion Traditional Singing Festival en ik wil er zo graag heen, ook al is het maar een middagje. Bedelrondes ten spijt: ik vind noch oppas noch lift naar Mullaghbawn. Tegelijkertijd is er door een misverstand in Derrygonnelly ook een festival en daar gaan ook allemaal mensen heen, maar dan voor het weekend of op zaterdag. Ik baal vreselijk. Zijn we naar Ierland gegaan om dichter bij de muziek te zijn en daar makkelijker te komen, ben ik al twee jaar niet naar 'mijn' zangfestivals geweest.... Snel dat rijbewijs halen!
Zondag 9 oktober - TM
Euhm.... het is nu al 28 oktober en ik zou niet meer weten wat er allemaal gebeurd is per dag, dus ik maak er maar verschillende hoofdstukken van: rijles, Hendrikje haar verjaardag, werk, Hendrikje en Kathrijn.
Rijles Thirs
Mensen kinderen, wat is autorijden eng als je het nog nooit zelf gedaan hebt én het sowieso eng vindt... Tot de laatste les was ik (te) veel bezig met het willen onthouden van dingen en het teveel zelf willen proberen. 'Ik moet nu toch weten wat ik moet doen'. Met als gevolg dat ik regelmatig de auto liet afslaan (en dan ik paniek raakte, omdat er rijen auto's achter mij stonden). Eén keer stond ik zelfs afgeslagen half op een doorgaande weg komende vanaf een zijweg met inmiddels toesnellend verkeer van beide kanten terwijl Jarlath een telefoontje aannam. Aaaargh, help, ik weet niet meer wat ik moet doen!!!! Met een fiets gaat het makkelijk: oppakken en wegwezen. Gelukkig is de gemiddelde weggebruiker hier geduldig en laten mij meestal vrolijk aanklungelen totdat ze er veilig langskunnen.
De lesauto een Peugeot 306, een ouwe bak. Tenminste, zo ziet het er uit. Dat wordt ook de auto waarin ik t.z.t. zal afrijden. Dat had ik mij niet beseft: de auto wordt 'gehuurd' door de testexaminator voor de rijtest. Het stuur zit dus rechts en dat is heel normaal hoor ;-). Voor mij is het allemaal nieuw, dus stuur rechts en links rijden, het maakt mij niks uit! Ik besef mij eigenlijk terwijl ik dit schrijf pas dat ik 'aan de andere kant' van de weg rij. Het enige waar ik soms in de war raak is de rotonde: wanneer zet de richtingaanwijzer op links en wanneer op rechts. Maar waarschijnlijk zou ik daar ook in de war raken als ik rechts zou leren autorijden.
Ik heb nu 6 lessen gehad en de laatste les was de eerste waarbij ik redelijk rustig achter het stuur zat. Zelfs bij twee grote fouten (2x van 3 naar 4 geschakeld i.p.v. naar 2) bleef ik redelijk rustig. Tijdens het rijden kon ik zelfs voorzichtig met Jarlath praten, zowel over het rijden als over een enkele koe en een kalf. Jarlath zei na de les dat hij ook had gemerkt dat ik stukken rustiger was dan de vorige lessen. Het was hem duidelijk opgevallen dat ik de eerdere lessen 'extremely nervous' was geweest. Na elke les vraagt hij hoe ik vond dat het gegaan was en wat we dan de volgende week gaan doen. Dit keer kwam de evaluatie op mij over als een goedkeuring van bijna alles wat ik gedaan had tijdens de les: volgende week gaan we beginnen met achteruitrijden en inparkeren.....
Hendrikje wordt 2!
Op 12 oktober is het dan zoveer: onze dreumes wordt een peuter! Dit jaar is zo anders dan het vorige jaar. Hendrikje heeft er natuurlijk meer weet en van ik wil zo graag dat ze haar verjaardagen zal ervaren zoals ik vroeger. Daar denk ik nog steeds met heel veel plezier aan terug. Wat doe je dan met de tweede verjaardag? Zingend wakker maken, kadootjes op bed, slingers natuurlijk en balonnen, taart. De met zorg uitgeknipte slingers die mama en ik vorig jaar hadden gemaakt zijn spoorloos verdwenen, dus ik moet opnieuw aan het knippen. Met geel, oranje en paars crêpe papier maak ik simpele cirkelslingers en Paul maakt zich nuttig met balon en pomp. We versieren allen de woonkamer, dat verhoogt de concentratie versieringen en houdt de voorkamer netjes (ahum). Ook de kleine stoel en de trippptrapp worden versierd, maar Paul heeft een vooruitziende blik en doet Hendrikje na: 'nee, vies' terwijl alles er af gehaald wordt. Hij
We staan om half negen op en ik sluip naar beneden om Paul wakker te maken (hij is nog steeds in 'dat-gedoe-en-gejank-'s nachts-en-ik-kan-dan-toch-niks-doen-als-jij-moet-voeden'-staking en gaan met ons kado naar boven om Hendrikje wakker te zingen. Die staat natuurlijk allang rechtop in bed te roepen dat ze eruit wil. Ons gezang maakt mevrouw helemaal verlegen en ze gaat gauw weer liggen terwijl ze haar hoofd schudt en 'nee' zegt. Heel zachtjes maken we onze serenade af en verhuizen naar het grote bed. Hendrikje krijgt haar pakje en ze roept maar: Beer, beer. Ik denk, nou, da's ook mooi, wil ze nog een beer. Maar, voordat ze de pop helemaal heeft uitgepakt, besef ik mij dat ze het verhaaltje van Nijntje haar verjaardag goed heeft onthouden. De laatste dagen voor haar verjaardag hebben we het verhaaltje op de website elke dag gekeken en daar krijgt Nijntje van opa en oma op haar verjaardag een pakje met een beer. Even denk ik dat ze teleurgesteld zal zijn met de pop, maar gelukkig, de oogjes beginnen te glimmen: 'hé' zegt ze. Niet veel later maken Berend en Pop kennis met elkaar. Goed geschoten!
Als Paul beneden klaarstaat met de camera, kom ik met de jarige de trap af. We hopen op een leuke reactie op de versierde kamer en ja hoor: ze neemt een flinke teug lucht en zegt: bannonne (of iets in die geest). Ze blijft de hele dag omhoog kijken en om de vijf minuten is het alsof ze de balonnen voor het eerst ziet. Ze is echter pas echt gelukkig als er een paar balonnen op de grond liggen: 'banonne shjoppuh'. Lekker voetballen met de balonnen dus. Dan zijn alle andere kadootjes aan de beurt: eerst het boek van Kathrijn over dierengeluiden (met varkens die 'Lalala' zingen ;-) ), dan de muziekset van opa Eliasberg en oma Ineke. Weer een glimgezicht. Ze weet goed wat ze ermee moet en tot onze verbazing is ze goed gedrild bij Joe Jingles. Ze komt netjes bij mij op schoot zitten als ze een instrument vastheeft. Want ja, 'it can go into an eye or up a nose'. We zijn onder de indruk. Daarna is de poppenwagen aan de beurt, oftewel 'kar'. Berend krijgt de eerste ronde en weer zijn we verbaasd over de routine die er bij Hendrikje al inzit. Als Berend zit, duikt ze met haar hand tussen het doek en de zijkant van de kar door. Eén seconde denken we 'huh?': ze zoekt de veiligheidsriempjes! Nee hoor meid, Berend mag zonder!
Na de kadootjes gaan we in serie de badkamer in. We verwachten niet zoveel visite, maar als er iemand komt is het na 11 uur. We hebben gisteren al het nodige in huis gehaald. In ieder geval een lekkere worteltaart en Pual maakt een eerste 'Ierse' cake: cake met een laagje suikerboter en jam bedekt met glazuur. Het ziet er niet uit en het is mierzoet. Gelukkig vindt de visite het erg lekker. Maar volgend jaar maken we 'onze' taarten: mon chou, appel, cognac ofzo. Even na elven staan Kim, Kaitlyn en Chelsey van de toddler group voor de deur met een kaart, een cd en een hele grote doos met een trampoline. Ik grap 'da's een grote cd-doos', ze had namelijk al verteld dat ze een cd met kinderliedjes voor Hendrikje haar verjaardag had. Ze reageert er verder niet op en ik ook niet, dus ik denk: die trampoline is voor henzelf. Leek mij al erg onwaarschijnlijk dat ze die voor Hendrikje gekocht had. Ik pak het van haar over en zet het in hal. Kaitlyn en Hendrikje spelen samen na elkaar eerst argwanend te hebben aangekeken. Vooral het raam aan de voorkant is een favoriete plek: naar de auto’s wijzen en lekker met elkaar brabbelen. Kim is danig onder de indruk van het feit dat Paul een cake heeft gemaakt. Haar man zou niet eens een ei kunnen koken! Na een uurtje of twee gaan ze weer op huis aan en vraag ik aan Kaitlyn of Chelsey de trampoline wel kan dragen (op de heenweg lag die op de kinderwagen). Ik word wat raar aangekeken door Kim: de trampoline is voor Hendrikje!!! Ik ben helemaal verbijsterd, zo’n groot kado en we kennen elkaar helemaal nog niet zo goed. Er zit nog een prijssticker op van 29.99.... Voel mij helemaal opgelaten.
We eten wat aangeklede boterhammen en stoppen Hendrikje snel in bed voordat er nieuwe visite komt. Ze valt meteen in een diepe slaap. Ik laat mij ook verleiden tot een dutje en Paul gaat de trampoline in elkaar zetten. Een derde van de woonkamer is nu in beslag genomen door dat ding. Er moet een handige plek gevonden worden om hem te installeren.
Rond een uur of vier komen Brian en Eithne langs. Hendrikje wordt dan net wakker en wil eruit! Ze krijgt van hen een Fischer Price casettespeler met microfoon waar je je stem mee kunt vervormen. Groot succes (de bandjes dan, de microfoon is eng). De trampoline wordt daarna bestormd en ze springt zich een slag in de rondte (figuurlijk). Ze vindt het geweldig! ‘SPINGUH! SPINGUH!’ Als we klaar zijn voor het avondeten en vragen wat ze wil, zegt ze ‘passsta, kaas, aajbeijuh’. Pasta met kaassaus en vruchtenyoghurt wordt het dus, lekker makkelijk. Op de kar gaat een grote: 2 today-badge, kan iedereen zien dat ze jarig is. Ben helemaal trots: zorgen we al 2 jaar voor en wat is ze leuk hè?!
‘s Avonds komt Sally nog langs met een halve zolder aan speelgoed en boeken: een grote bak grote lego en een tas vol met kleine boekjes plus een tas met regenlaarzen en -spullen. Het ‘echte’ kadootje krijgt ze op het kinderfeestje. Als Hendrikje eindelijk in bed ligt, is het meteen stil. Totdat we na 15 minuten opeens een hartstochtelijk SPINGUH door de babyfoon horen. Waarna het weer helemaal stil is. Heeft wel indruk gemaakt, die trampoline ;-).
Op zaterdag geven we nog een kinderfeestje. Daar maak ik mij ook al een hele tijd druk over: hoeveel kinderen nodig je uit en hoe laat duurt het en wat doe je dan? Alle beoogde kinderen zijn veel ouder dan Hendrikje, dus dat wordt schipperen. We nodigen 5 kinderen uit voor een feestje van drie uur: Maxl en Leah-Ann, Aoife, dochter van Fergal en Alice en May. Tot op de avond ervoor weet ik niet zeker wat we gaan doen. Eerst denk ik: voetballen op de Mall. Maar ja, als het weer slecht is wat dan. Kijkdozen maken, kleurplaten kleuren of toch naar het museum voor de maskertentoonstelling. Ik vind ook nog de tips om simpelweg te gaan koekhappen en spijkerpoepen wel leuk. Aaargh! Bovendien lees ik online dat bij de meeste kinderfeestjes jonge kinderen niet zitten te springen om allerlei activiteiten: die gaan gewoon spelen en verwachten een stukje taart en chips. Daarmee zijn ze tevree.
Om half twaalf zijn Maxl, Leah-Ann en Aiofe er al, maar Alice en May ontbreken. Aangezien vader Joe altijd overal te vroeg of op tijd is, vragen we ons af of ze wel komen. Er wordt inderdaad druk gespeeld: Aoife is helemaal weg van Kathrijn en die wordt druk geaaid. Aoife heeft haar eigen tas mee met drinken en eten: ze heeft zo haar eigen gewoontes die ze overal mee naar toe neemt. Ik vond het best spannend om Aoife zonder vader of moeder hier te hebben. Ze heeft Down Syndroom en heb haar nog nooit lang meegemaakt. Gelukkig zei Fergal dat ze met haar tas en genoeg te doen heel makkelijk was. Ze heeft ook een goede eetlust, evenals Leah-Ann, dus die zaten bij de lunch flink te bunkeren. Maar dit terzijde. We zijn na het spelen alsnog naar het museum gelopen, waarbij Kathrijn om de beurt geduwd werd door de kinderen. Aoife had geen jas mee en die heeft rondgelopen in mijn groene hemd: ze verzoop erin!
Bij het museum meteen naar de kinderhoek gelopen, want het sluit rond de lunch en we hadden nog maar een half uur. Daar hebben ze maskers ingekleurd en in elkaar gezet. Maxl heeft nog allerlei maskers uitgeprobeerd tot groot ongenoegen van Hendrikje. We dachten dat dat wel erg leuk zou vinden, gek als ze is op spookje spelen. Maar nee, bij de eerste helm wordt er al hevig nee-geschud en begint de onderlip te trillen. Bij de tweede wordt er hysterisch gehuild, het arme feestvarken. Ze stopt ook niet met kijken, tuttebol, steeds als ze Maxl ziet lopen (die nu maar om de hoek maskers opzet) gaat ze kijken en hard gillen. Zelf een masker voordoen of een hoed opdoen vind ze ook niks :-(. Gelukkig vinden de anderen het wel leuk en hebben ze reuzehonger gekregen.
Thuis eten we dan eerst verjaardagstaart, een grote Poohtaart. Jammergenoeg een echte taart van hier: mooi, maar mierzoet marsepijn. Dan de hoofdmaatltijd: saucijzebroodjes, kaasballen en minipizza’s. Zoals gezegd wordt er flink gebunkerd, maar hoef ik de reserve-bagels niet aan te breken. Als Aoife de laatste kaasbal naar binnen propt staat Fergal precies op tijd voor de deur. Met het verplichte zakje snoep (‘s lands wijs, ‘s lands eer) gaat Aoife weer naar huis. We waren erg tevreden over hoe het ging. Ze kan nog wel eens komen spelen! Maxl en Leah-Ann worden later door Sally opgehaald voor een bezoek aan de kapper en komen dan gekapt en wel de maskers, het snoep en andere bagage ophalen. Een afspraak wordt gemaakt voor Paul om de volgende zaterdag te gaan houthakken!
Dat was Hendrikje haar tweede verjaardag! We zijn blij dat het voorbij is... Het is best vermoeiend, zeker als het je eerste feestje is en je niet weet wat de kinderen verwachten. We waren ook blij dat we niet nóg twee kinderen erbij hadden. Meteen na het kinderfeestje ‘s avonds alle balonnen en slingers opgeruimd én Joe een mail gestuurd om te vragen of alles goed gaat. Wie weet wat de reden is waarom ze niet zijn gekomen. Blijkt dat ze de uitnodiging nooit hebben gekregen...
Werk
Voor beiden zijn er deze maand heftige ontwikkelingen op het werkfront. Ik zit nog steeds bij de O'Fiaichbieb voor de duur van het dozenproject. Op 11 oktober heb ik een gesprek gehad bij de Robinson Library over die eventuele andere baan. Leuke klus: standplaatscontrole en een depotplan maken voor een deel van de collectie. En jawel, tegen een echt salaris! Carol moet een voorstel schrijven voor de komende vergadering van oude mannen, waarin ik word voorgedragen die klus te doen. Het geld is er, er moet alleen toestemming gegeven worden. Na het gesprek ontmoet ik de andere medewerkers en krijg een introductie in een andere klus die ik eventueel zou kunnen gaan doen, mocht ik blijven hangen. Het voorstel zal zijn voor een contract van een half jaar part-time, daarna kunnen we zien of we verder willen. Zowel Carol als haar directe collega zijn ook voor zo'n korte tijd ooit begonnen en werken er nu respectievelijk 5 en 8 jaar! Stel je voor dat ik een echt salaris krijg, dat zou bijna het dubbele zijn van wat ik nu verdien.
Paul heeft bij het hotel zijn ontslag ingediend, nadat hij voor de zoveelste keer door Barry in de weg werd gezeten. Barry weigerde hem tegemoet te komen voor de festivalweek, waar Paul bij zijn sollicitatie al over was toegezegd dat hij dan niet of aangepast hoefde te werken. Barry heeft dat aan zijn laars gelapt en Paul geen vrij gegeven, ook niet toen Paul met een compromisrooster kwam. In zijn ene hand had hij het rooster en in zijn andere zijn ontslagbrief... Niet het één dan het andere, maar dat wist Barry niet. Die is nu ziek. Paulus heeft de opvolgende zaterdag meteen een ronde gelopen langs alle horecagelegenheden om zijn cv af te geven en heeft bij drie gelegenheden al een positief resultaat. Bij Manor Park, het Franse restaurant aan de Mall kan hij zo aan de slag, bij het Charlemont zit hij bij de kandidaten voor de baan en maandag de 7e heeft hij een gesprek bij het theater. Hij heeft dus sowieso al een nieuwe baan! Deze week (13 november) is zijn laatste week bij het hotel. Zonde, het hotel verliest een goede werker en er blijven er bar weinig over.
Maandag 17 oktober - TM
Paul en Hendrikje moeten naar de tandarts voor de halfjaarlijkse controle. Was mevrouw de vorige keren helemaal niet onder de indruk van Enda, dit keer gaat alles goed totdat ze de behandelkamer inloopt. Ze vertrouwt niemand behalve Paul en huilt met dikke tranen. Paul wordt met Hendrikje op schoot/buik gecontroleerd en Hendrikje zo tussen de huilbuien door. Ze vindt Enda niet lief. Alles gelukkig goed, Paul moet alleen nog een keer terugkomen om te laten schoonmaken.
Donderdag 20 oktober - TM
Paul beweerde dat Hendrikje zo goed los kan lopen in de speelgoedwinkel, dat ik dat wel eens wilde proberen. Neefje Jona wilde graag nog duplo treinrails voor zijn verjaardag, zo gezegd, zo gedaan. Hendrikje stormt met glimmende ogen de winkel in en zit overal aan en op en luistert natuurlijk niet naar mij. Zal je altijd zien. Ik pak de doosjes rails, draai mij om om te kijken waar Hendrikje is en zie net te laat dat ze een bal te pakken heeft. En die een schop geeft. En dat de bal vervolgens door de open voordeur de straat oprolt. Ik zie voor mijn geestesoog die bal al de straat overgaan en platgereden worden, of erger, Hendrikje er achter aan gaan. Dus snel doosjes weggelegd en naar buiten gesneld: waar is die bal??? Voor diegene die Scotch Street kennen, ja, daarheen: naar beneden, dus ik moest nog een sprintje trekken ook verdorie om die bal tegen te houden!! Gelukkig was de bal heel en de winkeljuffrouw niet boos (alhoewel ze wel de voordeur dichtdeed daarna).
Zaterdag 22 oktober - TM
Mooi weer: strakblauwe lucht en lekkere temperatuur. Vandaag halen we Hendrikje haar feestje in met Alice en May en de andere McCools, althans zo wordt mij voorgespiegeld. Joe haalt ons op met de auto en vertelt dan dat alleen May er is. Hij moet weg, Joan is weg en zijn zus past even op. Later is Joe er weer, maar duikt meteen in de garage om aan van alles te sleutelen. Hendrikje vindt het allemaal best, die speelt met alles wat los en vast zit in het huis en op het erf. Ik zit met mijn ziel onder mijn arm (en Kathrijn) in de serre. Op het moment zelf vind ik het niet zo'n ramp, maar achteraf zat ik mij kwaad te maken. Als je iemand uitnodigt, kan je toch op zijn minst met je gasten praten en ze iets te eten of drinken aanbieden. Toen Joe namelijk wel in serre kwam zitten, ging hij slapen... Joe had trouwens gezegd 'als je thee wilt, moet je zelf zetten' en dat interpreteerde ik op een gegeven moment maar als 'als je van je graatje gaat, eet je maar een boterham'. Lekkere boterhammen gesmeerd voor onszelf en gekliederd aan de keukentafel. Later kwam ook één van de zoons tevoorschijn en die vond Kathrijn prachtig en was helemaal niet van zijn stuk te krijgen toen ik ging voeden. Zat Kathrijn te kroelen terwijl ze lag te drinken! We hebben nog een schommelsessie gehouden, maar rond een uur of vier weet ik Joe eindelijk over te halen ons naar huis te brengen, ik ben moe, Hendrikje is moe en ik wil naar huis. Thuisgekomen vinden we Paul die ook net terug is van een middagje houthakken bij Sally. Hij staat helemaal te stuiteren van de adrenaline. Tegen de tijd dat hij weg is en Hendrikje en Kathrijn verschoont is het al te laat om Hendrikje nog een dut te laten doen, dus we gaan nog snel boodschappen doen. Makkelijk eten en vroeg naar bed.
Zondag 23 oktober - TM
Ja hoor: allemaal verkouden. Hangdag.
Maandag 24 oktober - TM
Oeps, jas van Hendrikje vergeten. Gelukkig komt Joe 's avonds met Alice en May naar de pipers club en kan hij de jas meenemen. Ik ga even snel op en neer (zeg ik), maar blijf vervolgens plakken om met Alice, Afric, Joe en Sally te kletsen. Met Sally beland ik in een gesprek over haar thesis en we spreken af in het weekend bij elkaar te komen om het nog eens zonder achtergrondruis door te praten. Als ik thuiskom is Paul knorrig: zodra ik de voordeur dichtdeed om naar de Trian te gaan, begon Kathrijn te janken en Hendrikje moest ook naar bed. Hij moest nu allebei zoet houden en zonder borst ging dat niet zo goed. Sorry!
Dinsdag 25 oktober - TM
Kathrijntje groeit als kool en dat allemaal op mijn melk! Ze begint voorzichtig om te draaien en heel woest te huilen als niemand haar dan komt redden. Het slapen gaat redelijk: ze is alleen erg verwend en wil 's avonds eigenlijk alleen in bed in slaap vallen (lees: naast mij, tegen mij aan in het grote bed). Dat gaat bij mij niet in de kouwe kleren zitten, ik krijg last van mij rug. Slaaptraining staat voor de deur! Ze moet leren dat ze, net als beneden, zelf in slaap moet vallen. Makkelijker gezegd dan gedaan: het is zo verleidelijk om haar bij je te nemen als ze niet snel ophoudt met huilen. Maar goed, we zullen zien.
Zaterdag 29 oktober - TM
Wat ik al eerder eens heb gemeld is nu officieel: Berend (het knuffelkonijn) krijgt ook borstvoeding ;-)! Hendrikje zegt al 'borst', 'drinken', ' voeden' en nu begint ze dus met het regelmatig voeden van Berend. Als ik op de bank zit met Kathrijn, gaat haar t-shirt omhoog en Berend wordt tegen haar aan gedrukt. Dan kijkt ze even rond van tralala, kijkt naar beneden en laat Berend tegen haar schouder dan een boertje doen. 'Sooo' zegt ze dan en geeft Berend een kusje in zijn nek. Vaste prik. Lief hè?!
Zondag 30 oktober - TM
Om twaalf haalt Sally ons op voor een middag kletsen en wandelen, ik ga dan in de namiddag naar Newry voor een concert van Van Morrison! Het is alweer zolang geleden dat ik hem heb gezien ;-). Bij Sally gaan we meteen op pad om van het mooie weer gebruikt te maken. Buggy gaat mee, maar Hendrikje loopt een heel eind aan de hand en geniet van wind in haar haren, van de koeien, van de honden en Maxl en Leah-Ann. De laarsjes gingen nu gelukkig wel aan, anders had ze met haar spiksplinternieuwe schoenen door de blubber gemoeten. Kathrijn zit in de draagzak en kijkt in eerste instantie vooruit, maar als ze begint te mopperen draai ik haar om. We lopen een flink eind, zelfs zover dat ik last van mijn rug krijg en op z'n smurfs moet vragen: is het nog ver, grote Sally? Gelukkig niet, en thuis eten we versgebakken brood en soep. Na de lunch krijgen we een rondleiding over de verbouwde zolder die van vliering in leefruimte is veranderd. Erg indrukwekkend. Werner heeft goed z'n best gedaan. Het huis ziet er soswieso veel beter uit: nieuwe vloeren, meubilair verschoven etc.
Hendrikje is duidelijk moe, maar is niet in bed te krijgen, dus die moet ik zo achterlaten. Kathrijn krijgt nog een goede voeding achter d'r keizen. Om half vijf zou ik de bus moeten hebben naar Newry, maar hoera hoera, Werner zegt dat hij mij wel even brengt. Nu wist ik al dat hij mij zou ophalen zodat ik na het concert niet via Armagh terug naar huis hoefde, maar heen was nieuws! In een sneltreinvaart naar Newry waar ik in de rij aanslaat, die prompt overgoten werd met een najaarsbui :-(. Na een minuut of tien gingen de deuren op en schuifelde iedereen naar binnen. De town hall in Newry heeft een kleine zaal, 500 stoelen, en zat op de tweede rij! Goed zicht, iets minder geluid: recht tegenover de speakers... Voor het concert praat ik met mijn buurvrouw, een iets oudere vrouw die ziek is en nog maar kort te leven heeft. Sinds het overlijden van haar man en de diagnose is ze begonnen met uitgaan: Bob Dylan gezien en nu Van Morrison. Hij moest wel opschieten, want de taxi kwam haar weer ophalen naar Craigavon op een onbekend tijdstip. Vreemd. We zitten trouwens bij het vroege concert: om tien voor half zes begint het eerste concert, om acht uur het tweede. Na het tweede concert had ik echter niet meer naar huis gekund, dus zit ik tijdens etenstijd naar mijn grote held te kijken.
Het concert wordt geopend door een lokale band van jonge muzikanten, de Jazzberries. Het concert is onderdeel van het Halloweenfestival waaraan veel lokale artiesten deelnemen. Deze jongens hadden dus het geluk in het voorprogramma van de grote Van Morrison te staan. 'The Man' zelf kwam fris en fruitig (lichtgrijs pak en creme hoed) voor 1 uur en 40 minuten op. Ik zag de bühneklok net vanuit mijn ooghoeken, dus wist precies hoe lang het nog duurde. Het concert was fantastisch: hij brulde er weer flink op los, de band was erg goed en allemaal lekkere nummers. Zelfs 'Have I told you lately', wat ik geen leuk nummer vind, werd in een up-tempo versie erg leuk! Voor het eerst in jaren een vrouwelijk bandlid: een mevrouw bespeelde de vibrafoon en andere kleine percussie. Ze werd flink uitgelachen door de band (ogenschijnlijk werden er steeds grapjes gemaakt als ze een solo moest doen), dus ze zal er nog niet zo lang bijzijn ;-). Mede door de blaassectie kreeg ik ontzettende zin om te dansen, maar iedereen bleef zo braaf zitten dat ik niet dorst. Het laatste nummer was de uitsmijter Gloria. Toen kwam iedereen eindelijk uit de stoelen en maar meeklappen met zijn allen! Tevreden, warm en halfdoof schuifelde iedereen na het concert de regen weer in.
Om half acht komt Werner zo mogelijk nog harder dan heen aangereden en in een vloek en een zucht zijn we weer in Armagh. Beide meisjes slapen, Sally en de kinderen kijken Harry Potter. Hendrikje ligt nog niet zo heel lang in de bubble. Sally heeft haar echt moeten aansporen om daar te gaan liggen en te dutten. Kathrijn heeft na een fles lekker op de bank gelegen en heeft genoeg gehad aan mijn gekolfde melk! Ik praat zachtjes met Sally over hoe het concert was als Hendrikje heel voorzichtig haar ogen open doet. Waarschijnlijk heeft ze in haar slaap mijn stem herkend, want de tv stond niet echt zacht. Ze piept een beetje en komt lekker knuffelen. Ik besluit meteen maar van haar semi-wakkere toestand gebruik te maken en naar huis te gaan. Jammergenoeg snapt ze dat niet: als ik de kamer uitga om alle spulllen te verzamelen begint ze hartverscheurend te huilen. 'Nu gaat ze alweer weg!!!' Arme meid. Als ze in de auto zit wordt het niet minder, noch als ik haar op de bank leg thuis en ik de spullen weer uit de auto moet halen... Snel een pyama aan en melk gemaakt. Ze was gelukkig zo weer onder zeil. Na al deze enerverende bezigheden is het goed toeven achter de computer met afleveringen van Northern Exposure die Paul heeft gedownload. Is zo'n goede serie, was indertijd iets waar we voor thuisbleven. Jammergenoeg verschoven ze steeds de tijd waarop het werd uitgezonden en opeens was het helemaal verdwenen. Op een website heb ik gelezen dat er meer dan 100 afleveringen zijn gemaakt, dus we hebben bij lange na niet alles gezien.
Maandag 31 oktober - TM
Hendrikje heeft de slaap nog (of alweer) in haar benen als ze om half twaalf staat de dansen. Paul doet mee en om de een of andere reden wil ze naar de keuken. Na een pirouet of twee zet ze een sprint in en loopt in volle vaart met haar hoofd frontaal tegen de deurpost. De klap die dat gaf deed onze magen omdraaien en door de manier waarop Hendrikje huilde wisten we meteen dat dit niet een dertien-in-een-dozijn klap was. Paul heeft haar meteen gepakt, ik heb een koude lap en arnica gepakt. Paul slaakte inmiddels een kreet, waardoor ik al de zenuwen kreeg: ze had binnen een paar seconden een bult ter grote van flink ei op haar hoofd en ook nog een tand door haar. Ze huilde en huilde en liet de natte lap toe (wat al een primeur was) en brabbelde maar wat aan: Berend moest gewassen worden, Berend moet gewassen worden! Ja straks. Maar nee, ze bleef maar gillen, dus we hebben haar meegenomen naar de badkamer, Berend een pseudowas gegeven. Toen was ze gelukkig wat rustiger, maar nog steeds aan het brabbelen en huilen. Ik hield haar stevig vast op mijn schoot en werd zenuwachtig van de geluiden die ze maakte. We vertrouwden het voor geen meter en zijn naar de huisarts gegaan. Voordat we de deur uitstapten stonden we allebei in tranen: wat kan je je dan machteloos en bang voelen als je kind zo'n pijn heeft. Met een fles melk heeft ze in de kar gezeten, waardoor ze haar mond niet meer kon gebruiken voor geluid, wat ons en haar al wat kalmer maakte. Bij de praktijk zag ik net een dokter weggaan en vroeg haar of ze de enige dokter was op het moment (net voor de lunchpauze). Nee hoor, zei ze, er zijn er nog meer. Als ik de receptioniste aanspreek, zegt ze: nee, dat was de dokter die net wegging. Ja, hallo! Gelukkig kunnen we naar de treatment room, waar de zuster ons doorverwijst naar casualty in het Tower Hill ziekenhuis. Daar kunnen ze eventueel een x-ray maken. Maar wel doorlopen, want ze sluiten tussen 1 en 2... Pfff, we moeten dus de heuvel weer op en we mopperen op degene die bedacht heeft dat een ziekenhuis op een heuvel handig is.
Bij het ziekenhuis zijn we opgelucht: het eerste wat Hendrikje zegt als we binnen zijn bij de balie is: UIT! Dat is een goed teken, praatjesmaker. Met een banaan in de hand kunnen we meteen door naar die stugge lange man die we altijd zagen als we voor de zwangerschapscontroles in het Tower Hill waren. Hij is niet zo stug als we dachten, maar erg nuchter. Hij controleert allerlei reflexen en verklaart Hendrikje vooralsnog hersenschuddingloos. Bij overgeven, langer slapen dan normaal etc, moeten we nog eens terugkomen. Als we thuis zijn, blijkt dat we allebei gedacht hebben: wat zullen ze wel niet denken, misschien denken ze wel dat we d'r een hengst hebben verkocht... Stom hè. Net zoiets als denken dat het alarm bij een winkel wel zal afgaan omdat een beveiligingsman je steeds op de hielen zit in de winkel, terwijl je weet dat je niks gedaan hebt. Hendrikje is na de lunch moe, maar niet al te verdrietig meer. Ik ga gewoon werken. Als ik om 5 uur bel om te vragen hoe het gaat, hoor ik op de achtergrond: Papa liggen, papa bank, papa ziekie (=muziek). Daar is niks mis meer mee, behalve een pijnlijke bult op d'r kop! Met de arnicazalf is die gelukkig al veel en veel kleiner geworden. Nu is het wachten op het verwachte blauwe oog. Na een dag of wat zou het bloed van de wond moeten zakken en de huid rond haar oog blauw moeten maken. Het arme kind...
Bij de boodschappenronde voor het avondeten komt Paul Joe tegen die ons uitnodigt om die avond bij hen Halloween te komen vieren. Paul houdt een slag om de arm met gisteren en vanochtend in gedachten: hij zal het met de baas overleggen. Ik vind het ook niet zo'n goed idee. Zo'n drukke dag met een rare nacht slaap vraagt een dag of twee om weer te acclimatiseren, om dan nóg een woeste avond erachter te plakken, nee. Bovendien denk ik niet dat Hendrikje Halloween zo zal waarderen met al die maskers waar ze van op tilt slaat. Nee hoor, we blijven lekker thuis.