Hendrikje Willemijn Eliasberg - bevallingsverhaal

hendrikje • bevallingsverhaal

12/10/2003 - 1.27pm - 50cm - 3610gr

bevallingsverhaal

plaatjes
filmpjes

emigratie
kathrijn

home
contact
copyright

10 oktober 2003, 11.00 uur
Laatste ante-natal controle
Het bevallingsverhaal van Hendrikje begint op vrijdag 10 oktober 2003. Die ochtend opnieuw controle in het ziekenhuis: de uitslagen zijn dit keer wat minder. Een hoge bloeddruk van 150/95, proteïne in mijn urine en ik heb hoofdpijn. Bovendien ben ik nu volgens beide uitgerekende data overtijd. Reden genoeg voor de gynaecoloog om mij vandaag nog naar het ziekenhuis te sturen. Ik word pas rond half zes in het ziekenhuis verwacht. In de loop van de avond zal dan een begin gemaakt worden met de inleiding. Vanaf dan is het afwachten. Paul kan in ieder geval de eerste avond niet blijven, omdat er dan waarschijnlijk nog helemaal niks te bevallen valt. Het is een gek idee, dat ik ongemerkt al aan de bevalling werk terwijl Paul thuis zit/ligt.

Als we teruglopen naar huis, is er opluchting en teleurstelling tegelijk. Alhoewel we allebei gehoopt hadden dat Beppie er vanzelf wel uit zou komen, is het nu echt beter om te laten inleiden. Op weg naar huis bij Dara langsgeweest die meteen aanbood om ons weg te brengen. Eenmaal thuis voel ik de spanning en teleurstelling opbouwen en zijn de huilbuien niet van de lucht. Nou ja, als ze d'r nu uitkomen, heb ik er in het ziekenhuis misschien geen last meer van (dream, dream, dream, dream, dreaheaheaheam). Na een belletje aan mijn ouders ben ik weer van slag. Mijn oma die belt om te feliciteren met onze trouwdag, kan ik niet eens fatsoenlijk te woord staan en ik vraag of ze mama maar even wil bellen. Ze snapt er, geloof ik, niks van. Paul neemt de telefoon mee, terwijl ik onder een warme douche ga staan. Om vijf uur komt Ann ons ophalen. Tot dan rustig aan, probeer wat yoga-oefeningen te doen.

Dara komt langs om te controleren of Ann er al is, waarschijnlijk wil ie gewoon mee. Met zijn vieren gaan we op pad en ik vraag mij af, als de kilometers onder ons voorbijglijden, hoe ik die rit in vredesnaam had moeten maken, als ik al weeën had gehad. Ben dus wel blij dat we nu al gaan.

10 oktober 2003, 17.30 uur
Incheck Maternity Ward
In de Assessment Room van de kraamkliniek word ik gepast en gemeten. Bloeddruk is iets omlaag, nog steeds proteïne en nog steeds overtijd ;-). Inwendig staat het er nog niet beter voor: Beppie zit goed en is voorlopig niet van plan er uit te komen. Er wordt bloed geprikt nadadt ik een rijstepudding heb verorberd om te voorkomen dat ik van mijn graatje ga.

Het plan is dan al volgt: vanavond worden Beppies hartslag en de bewegingen in de buik nog een keer gemonitord, waarna een pessary wordt ingebracht. Dit is een pil die ze achter het randje van de baarmoedermond wurmen en die ervoor moet zorgen dat de mond zacht wordt en eventueel al wat groter. Waarschijnlijk dan morgenochtend nog een pessary en dan weer afwachten wat de pillen doen. Tot vanavond wordt er om de zoveel tijd bloeddruk, temperatuur en urine gemeten en gecontroleerd. Omdat ik het niet zo zie zitten om op een zaal van vier te liggen (snurken, privacy en wat nog meer), vraag ik om een amenitybed: een privékamer. Blijkt er in de vleugel van 'mijn' gyneacoloog maar één privékamer te zijn en die is bezet. Ik heb toen heel bedenkelijk gekeken en het op mijn snurken gegooid. Toen kreeg ik zowaar een kamer in de vleugel van de andere gynaecologen! Pal voor de verloskundigenbalie, dus lekker centraal en niet zo afgelegen. Kast, bed, nachtkastje, stoel en bankje en uitzicht op de andere vleugel (en warm!). Samen pakken we de spullen uit en richten de boel in. Ik krijg nog thee en toast, omdat ik de avondmaaltijd gemist heb. Om 7.45 Paul uitgezwaaid. Om acht uur nog een keer thee met toast. Om 8.10 komt Paul weer terug: hij kan geen taxi krijgen, dus heeft Dara gebeld. Die komt rond kwart over negen Paul ophalen. Tot die tijd samen wat zitten lezen en ons bedacht dat Beppie er morgen dus zal zijn! We spreken af dat ik Paul morgen rond tien uur bel met de stand van zaken.

10 oktober, 23.30 uur en 11 oktober 2003, 7.00 uur
Pessaries
De planning is om om 10 uur de eerste pessary te krijgen. Daarna minstens een uur plat blijven, anders valt ie er weer uit... Daarvoor moet er eerst weer gemonitord worden. Het wil niet goed lukken: door mijn dikke buik verliezen we af en toe contact én ik ben een verkeerd knopje aangewezen voor het registreren van schoppen die ik zelf voel, waardoor de registratie stopgezet wordt... Het is dus half twaalf voordat er wat gebeurt. Ben inmiddels al behoorlijk moe: ver na mijn bedtijd! Als het er eenmaal inzit (wat een gedoe), blijven liggen en proberen te slapen. Rond een uur of één wakker omdat ik moet plassen. mag ik al, ja ik mag al. Als ik plas, ruik ik de pil. Aj, is dat goed? Ik zeg maar niks en ga snel weer op bed liggen. Ik kan niet meer in slaap komen, want ik krijg krampen á la hoogtijdagen menstruatie. Niet al te lang daarna worden ze steeds heviger en bedenk ik mij dat het misschien al wel weeën zijn. In de benen dan maar, hoe moest dat ook weer? Met het bekken draaien, over het bed leunen, heen en weer lopen, liggen en kreunen: ik weet het niet meer!!! Ik denk dat ik toch maar even op de bel druk: de verloskundige verklaart dat ik al 'pains' heb. Pains? Zijn dit nog geen weeën???? Ze brengt een grote fles 'gas and air' en zet die naast het bed. Inademen bij een pain, dan is het niet zo pijnlijk. Ik adem bij een paar weeën (ze kunnen me wat) door het mondstuk in en word licht in mijn hoofd en even later erg draaierig. Nog een keer bellen: is dit goed? Ik moet mijn ademhaling aanpassen en dan gaat het goed. Ik slaap zelfs tussen de weeën door.

's Ochtends vroeg word ik weer gecontroleerd en inwendig onderzocht. Ik blijk bij het inwendige onderzoek nog een pessary te hebben gekregen, maar dat wordt 's avonds pas duidelijk. Rond een uur of negen worden de weeën weer heviger (door de de 2e pessary, maar dat weet ik dan nog niet). Als blijkt dat de bloeddruk goed is en er geen proteïne meer in mijn urine zit, gaat d verloskundige de Midwifery Led Unit bellen: de mooie kraamkliniek met bevalbad en privékamers! Joepie! Ik heb een goed gevoel over het hele gebeuren: als ik eenmaal in de MLU zit, zal alles goed gaan (!).

Van 11 oktober, 09.30 uur tot 12 oktober 2003, 02.00 uur
Midwifery Led Unit
Ik word opgehaald door Andrea, die mijn persoonlijke verloskundige blijkt te zijn: zij blijft continu bij mij om controles uit te voeren, advies te geven, te ondersteunen etc. etc. Heel, heel erg prettig. En nog een aardig mens ook. Ik mag op de unittelefoon Paul even bellen om te zeggen dat ik in de MLU zit. Hij ook erg blij en maakt zich gereed om naar het ziekenhuis te komen. De kamer is super: erg groot met zithoek, veel vloerruimte, grote badkamer, tv met video, cd-speler.

De weeën worden regelmatiger en ik moet echt werken om ze op te vangen. Afwisselend op de grond, op de baarkruk, op de blauwe bal en in het bad. Het bad is ontspannend, maar op de lange duur te warm, ik voel mij er niet zo prettig in als ik had gedacht. Op de baarkruk en de bal gaaat het het beste. ik weet steeds beter wanneer een wee komt en met fles dope en Paul achter mij gaat het erg goed. Plassen is alleen een crime: wekt meteen weeën op! Pijnlijk.

Voordat Andrea weggaat om half negen 's avonds, doet ze nog een inwendig onderzoek: 4-5 cm ontsluiting. Schiet niet op dus. We besluiten om eventuele vervolgstappen over te laten aan de volgende verloskundige Maria. De weeën blijven komen, maar de ontsluiting is nog steeds maar 5-6 cm. Omdat het nu toch wel tijd wordt voor wat progressie, besluiten we de vliezen te breken. Als Mary met een haakje de vliezen breekt, komt er een enorme vloedgolf naar buiten zetten. Zijn wij blij dat die vliezen niet in ons bed zijn gebroken, anders hadden we onze matrassen aan de straatkant kunnen zetten. De verloskundige had inderdaad gelijk: ik heb zoveel sop, dat als de vliezen breken, ik het echt wel zal merken. Als de weeën daarna verder gaan, is al snel het hek van de dam. Er zit bijna geen tijd tussen de weeën en de weeën zelf zijn bijna niet meer te behappen. Ik gil en schreeuw en vloek (in het Nederlands) en weet niet of ik moet liggen, zitten, lopen of badderen. De 'gas and air' werkt niet meer goed: ik krijg weer een licht hoofd en word vreselijk duizelig, omdat ik mij niet meer kan concentreren op ademhaling of wat dan ook. De verloskundige stelt op een gegeven moment voor óf pethedine, een pijnstiller, óf een epidural en een infuus, waardoor de ontsluiting versnelt kan worden. Ik kan eerst alleen maar denken: ik wil geen ruggeprik, ik wil geen ruggeprik. Maar ja, ik wil ook niet nog uren met deze weeën door. Als ik voor de tweede keer in het bad ga, en de weeën wat afnemen en ik niet terugdurf, besluiten we toch een ruggeprik te nemen en een infuus voor de ontsluiting.

12 oktober 2003, 02.00 - ± 12.30
Delivery Suite
Met bed en al word ik om twee uur 's nachts naar beneden gereden. De anaestesist is gelukkig meteen beschikbaar (maar eentje voor het hele ziekenhuis in de nachten van het weekend) en brengt zo goed als pijnloos een buisje aan in mijn rug. Al snel zijn mijn benen en onderlijf aangenaam gevoelloos. Met een ijsklontje wordt de grens bepaald: is dit koud? Is het hier koud? Een infuus met ontsluitingsspul en een een infuus met zoutoplossing worden aangebracht, een katheder ingebracht en een sensor op Beppie d't hoofd aangebracht. Ik merk helemaal niks meer van de weeën: die worden nu op de monitor bijgehouden. Heerlijk. Het wachten duurt wel lang. Ondertussen steeds een beetje slapen. Als de hoofdgynaecoloog een inwendig onderzoek doet, blijkt er nog niet veel meer ontsluiting te zijn (5-6 cm) én hij vreest dat er geen vaginale bevalling mogelijk is. Het hoofdje zit nog steeds erg hoog en lijkt niet door het bekken heen te kunnen. Waarschijnlijk wordt het een keizersnee. Om 9 uur 's ochtends zal een andere gynaecoloog opnieuw een onderzoek doen. Dr. Hans Nagar constateert om negen uur 9 cm ontsluiting. Hij besluit nog twee uur te wachten op 10 cm alvorens een beslissing te nemen over wat en hoe. Even slapen. Om 11 uur nog steeds 9 cm, nog een uur wachten. Helemaal moedeloos barst ik in tranen uit: ik wil niet meer wachten op wel of niet. Beppie moet er nu gewoon uit. Maar ja, dat zeg je niet tegen zo'n man. Om ongeveer 12 uur: 10 cm! We gaan het eerst vaginaal proberen: persen dus. Omdat ik niks voel, moet ik op commando persen. Het lijkt wel alsof mijn darmen klappen, wat een pijn (zelfs met epidural!). Het zet geen zoden aan de dijk. We gaan naar het 'theater' om een vacuumbevalling te proberen.

12 oktober 2003, ±12.30 - 13.45
Theater
In het theater met mooi blauw licht en een pomp op Beppies hoofd opnieuw persen. Opnieuw pijnpijnpijn. En winden laten. Ik krijg de hele medische staf aan het lachen als ik mij verplicht voel mijn excuses aan te bieden voor het winden laten in het gezicht van de gynaecoloog. Ik krijg complimenten voor het persen: het beste wat ze weken gezien hebben. Een poging of drie vier later worden de pogingen gestaakt. Beppie blijkt (hoor ik later pas) in het vruchtwater gepoept te hebben en er zijn twee scheuren gekomen in mijn vagina vlak onder de baarmoedermond. Er moet een emergency keizersnee uitgevoerd worden. Ikzelf ben mij hier maar ten dele van bewust: ik vind het allemaal wel best, als ze er maar heelhuids uitkomt. Ik krijg een zuurstofmasker op, blauw plastic wordt voor mij opgetrokken, Paul moet weg. Waarom weet ik niet, als hij terugkomt, is hij lijkbleek. Ik voel mij wel ok, vergeet wel af en toe adem te halen. De anaestesist moet mij aansporen diep adem te halen.

Als de operatie begint, voel ik allerlei gesjor en getrek, maar zie alleen maar blauw plastic en Paul. Als ik iemand hoor zeggen: "she isn't doing anything", zonder de context gehoord te hebben, besluit ik er maar geen aandacht aan te besteden, om maar niet in paniek te raken. Opeens klinkt er gehuil, heel lief en zacht. Het is 13.27 uur. Nog steeds zie ik alleen maar plastic en Paul weet ook niet goed wat te doen. Hij wordt erbij geroepen en mag filmen. Ik hoor dat de batterijen op zijn. Hihihi. Maakt niet uit. Is het inderdaad een meisje? vraag ik een paar keer. Het kan toch zijn dat het stiekum een jongetje is. Nee, het is een meisje. Waar is ze nou, wat duurt het lang. Dan komt Paul met ons meisje, ons Hendrikje. Zo'n mooi meiske, ik ben er helemaal beduusd van. Ik word gehecht met nietjes, wat nog langer duurt dan de keizersnee zelf. Daarna moeten we heel snel naar de recovery room, want de volgende keizersnee komt eraan.

In de recovery room mogen we stiekum op onze mobiele telefoon mijn ouders bellen met het goede nieuws. Wat een opluchting en vreugde! We hebben vrijdag online gezet dat ik opgenomen zou worden en iedereen verwacht toch wel een kind op zaterdag. Ik kan niet te lang praten, want die andere keizersnee staat ook al weer klaar voor de recovery room.

Van 12 oktober, 14.00 uur tot 18 oktober 2003, 15.00 uur
Maternity Ward
Over het verhaal van de eerste uren in de ward kan ik geen garantie geven over de chronologie of absolute juistheid van de feiten. Maar goed, het overgrote deel zal wel kloppen.

Met katheder, infuus, drip in de wond en kind word ik naar de ward gereden (dat hoor ik achteraf, als je mij had verteld dat ik was komen lopen had ik het ook geloofd!) Eerst slapen. Paul gaat ondertussen naar beneden om iedereen te bellen: grote opluchting alom. Ik word na de slaap aan het warme eten en drinken gezet. Een grote karaf met water en een beker met rietje zullen de komende dagen permanent aan mijn zijde zijn: zuipen kreng. Moeilijk, ik ben toch al zo'n slechte drinker. Gelukkig word ik van alle kanten vermanend toegesproken als mijn urine niet de goeie kleur heeft. Hoe weten ze dat? Nou, het zakje dat aan het katheder hangt, draag ik als een handtasje met mij mee (doorschijnende kant naar buiten :-( ), dus ik voel mij vreselijk bekeken. Na een tijdje veranderen de vermaningen in complimenten!

Ik verlies veel bloed, het geeft een enorme zooi in bed, want bij elke beweging begint het te lopen. De eerste dag wordt mijn bed wel vijf keer verschoont. gelukkig liggen er extra spatlappen op bed én zijn de dames wel wat gewend. Wond doet zeer: de hechtingen bijten een beetje in mijn vel. Ik weet dan nog niet dat ik geniet ben i.p.v. geregen. Ik moet heel voorzichtig en in veel stappen in en uit bed. Ook al voel ik veel aandrang, kan ik niet naar de wc. Later wordt mij duidelijk dat dat altijd zo is, maar dat was mij niet verteld.

Als Paul weer terug is en ik wakker, wordt Hendrikje gewassen en wordt weer in het glazen wiegje naast mij gelegd. Het is vreemd, bijzonder en onwerkelijk. Hendrikje is heel erg mooi, ook al lijkt ze zowel een beetje op mij als op Paul ;-)

De borstvoeding gaat moeilijk, maar is nog te overzien. Ik moet vooral steeds bellen als ik iemand nodig heb. De eerste nacht kreeg ik op mijn donder omdat ik zelf Hendrikje uit d'r wieg pakte en nog wat kussens wilde herschikken. Hendrikje gillen natuurlijk: hier die melk! Daarop kwamen een verloskundige en een auxiliry kijken wat er aan de hand was. 'Wil je wel eens gauw gaan liggen en gewoon op de rode knop drukken als je iemand nodig hebt!' ok. Duurde even voordat ik durfde, maar ik ben zielig en behoeftig, want ik heb een noodkeizersnee gehad, dus het mag! Na de voeding en verschoning wordt mevrouw meegenomen naar de nursery, zodat ik even lekker door kan slapen. Ze wordt alleen gebracht als ze echt honger heeft.

Op maandagochtend ga ik douchen (sinds zaterdagochtend ongewassen, hè bah!). Wat wankel op de benen en vies en plakkerig van de belachelijk warme kamer en het vloeien sta ik te genieten onder een lekker warme en harde straal water. Even op een douchekrukje zitten als de inspanning wat teveel wordt. Schone kleren aan, lekker luchtig hemd dat Paul voor mij heeft meegenomen. Daarna wordt het druk: eten, voeden, even slapen, fotograaf komt langs om foto's te maken (waar Hendrikje geen zin in heeft), een mevrouw van Bounty komt langs om allerlei verrassingspakketten te brengen. Boel een beetje opgeruimd en in het dagboek geschreven (gelukkig maar, anders had ik dit allemaal niet kunnen schrijven). Het voeden gaat nog steeds niet, ik vraag steeds hulp bij het aanleggen, maar echt goed gaat het niet. Om 2 uur komen Ann (Henderson) en Paul op bezoek. Mijn eerste bloemen. Paul heeft alle emails uitgeprint en meegenomen, zodat ik ze ook kan lezen. Tussen 4 en half zes is er geen bezoekuur, ook niet voor trotse vaders: Paul gaat naar beneden met een boek en komt daarna weer terug. Nog lang zitten kletsen. 's Avonds Ragnhild gebeld. Ook afspraken gemaakt voor de fysiotherapeut en de registrar morgen. Ik wil graag wat meer in detail weten wat er nu allemaal is gebeurd (en misgegaan).

Voedingen 's avonds en 's nachts gaan goed. Wel vreselijk slecht geslapen: warm en onrustig. 's Ochtends heeft Hendrikje aan 1 borst genoeg en slaapt door tot 1 uur 's middags. Ze ligt lekker naast mij in het grote bed (met bedbeschermer) en is content. Ik maak van de gelegenheid gebruik om ook even te slapen, want ik ben erg moe. Ik heb ook nog een video over borstvoeding gekeken: is erg verhelderend. Jammergenoeg is theorie in deze toch niet altijd in de praktijk te brengen. Pastoor komt langs om zielehulp te verlenen (nee, dank u). Net als ik lunch krijg, wil mevrouw ook eten, dus als ze na één borst in slaap valt, kan ik lekker eten. Eithne en Muireann (kleindochter) komen op visite en nemen allerlei kadootjes en kaarten mee.Muireann helpt met uitpakken (wordt 4 in december): prachtige kleertjes uit Frankrijk.

In de namiddag komt de bevallende arts dr. Nagar langs om de bevalling nog eens door te nemen. De pers/vaccumbevalling was alleen een optie, als de baby door het bekken kon komen. Toen bleek dat het na 3/4 pogingen niet lukte én mijn vagina aan de binnenzijde, net buiten de baarmoeder scheurde, was een spoedkeizersnee noodzakelijk. Alle eventuele volgende Eliasbergjes zullen via dezelfde weg geboren moeten worden. Vanwege de oplawaai die mij binnenste heeft gekregen, moest mijn blaas een extra dag ontzien door een katheder. Achteraf besef ik mij pas wat een mazzel we hebben gehad.

hendrikje • bevallingsverhaal 12/10/2003 - 1.27pm - 50cm - 3610gr

bevallingsverhaal plaatjes filmpjes emigratie kathrijn home contact copyright		10 oktober 2003, 11.00 uur Laatste ante-natal controle Het bevallingsverhaal van Hendrikje begint op vrijdag 10 oktober 2003. Die ochtend opnieuw controle in het ziekenhuis: de uitslagen zijn dit keer wat minder. Een hoge bloeddruk van 150/95, proteïne in mijn urine en ik heb hoofdpijn. Bovendien ben ik nu volgens beide uitgerekende data overtijd. Reden genoeg voor de gynaecoloog om mij vandaag nog naar het ziekenhuis te sturen. Ik word pas rond half zes in het ziekenhuis verwacht. In de loop van de avond zal dan een begin gemaakt worden met de inleiding. Vanaf dan is het afwachten. Paul kan in ieder geval de eerste avond niet blijven, omdat er dan waarschijnlijk nog helemaal niks te bevallen valt. Het is een gek idee, dat ik ongemerkt al aan de bevalling werk terwijl Paul thuis zit/ligt. Als we teruglopen naar huis, is er opluchting en teleurstelling tegelijk. Alhoewel we allebei gehoopt hadden dat Beppie er vanzelf wel uit zou komen, is het nu echt beter om te laten inleiden. Op weg naar huis bij Dara langsgeweest die meteen aanbood om ons weg te brengen. Eenmaal thuis voel ik de spanning en teleurstelling opbouwen en zijn de huilbuien niet van de lucht. Nou ja, als ze d'r nu uitkomen, heb ik er in het ziekenhuis misschien geen last meer van (dream, dream, dream, dream, dreaheaheaheam). Na een belletje aan mijn ouders ben ik weer van slag. Mijn oma die belt om te feliciteren met onze trouwdag, kan ik niet eens fatsoenlijk te woord staan en ik vraag of ze mama maar even wil bellen. Ze snapt er, geloof ik, niks van. Paul neemt de telefoon mee, terwijl ik onder een warme douche ga staan. Om vijf uur komt Ann ons ophalen. Tot dan rustig aan, probeer wat yoga-oefeningen te doen. Dara komt langs om te controleren of Ann er al is, waarschijnlijk wil ie gewoon mee. Met zijn vieren gaan we op pad en ik vraag mij af, als de kilometers onder ons voorbijglijden, hoe ik die rit in vredesnaam had moeten maken, als ik al weeën had gehad. Ben dus wel blij dat we nu al gaan. 10 oktober 2003, 17.30 uur Incheck Maternity Ward In de Assessment Room van de kraamkliniek word ik gepast en gemeten. Bloeddruk is iets omlaag, nog steeds proteïne en nog steeds overtijd ;-). Inwendig staat het er nog niet beter voor: Beppie zit goed en is voorlopig niet van plan er uit te komen. Er wordt bloed geprikt nadadt ik een rijstepudding heb verorberd om te voorkomen dat ik van mijn graatje ga. Het plan is dan al volgt: vanavond worden Beppies hartslag en de bewegingen in de buik nog een keer gemonitord, waarna een pessary wordt ingebracht. Dit is een pil die ze achter het randje van de baarmoedermond wurmen en die ervoor moet zorgen dat de mond zacht wordt en eventueel al wat groter. Waarschijnlijk dan morgenochtend nog een pessary en dan weer afwachten wat de pillen doen. Tot vanavond wordt er om de zoveel tijd bloeddruk, temperatuur en urine gemeten en gecontroleerd. Omdat ik het niet zo zie zitten om op een zaal van vier te liggen (snurken, privacy en wat nog meer), vraag ik om een amenitybed: een privékamer. Blijkt er in de vleugel van 'mijn' gyneacoloog maar één privékamer te zijn en die is bezet. Ik heb toen heel bedenkelijk gekeken en het op mijn snurken gegooid. Toen kreeg ik zowaar een kamer in de vleugel van de andere gynaecologen! Pal voor de verloskundigenbalie, dus lekker centraal en niet zo afgelegen. Kast, bed, nachtkastje, stoel en bankje en uitzicht op de andere vleugel (en warm!). Samen pakken we de spullen uit en richten de boel in. Ik krijg nog thee en toast, omdat ik de avondmaaltijd gemist heb. Om 7.45 Paul uitgezwaaid. Om acht uur nog een keer thee met toast. Om 8.10 komt Paul weer terug: hij kan geen taxi krijgen, dus heeft Dara gebeld. Die komt rond kwart over negen Paul ophalen. Tot die tijd samen wat zitten lezen en ons bedacht dat Beppie er morgen dus zal zijn! We spreken af dat ik Paul morgen rond tien uur bel met de stand van zaken. 10 oktober, 23.30 uur en 11 oktober 2003, 7.00 uur Pessaries De planning is om om 10 uur de eerste pessary te krijgen. Daarna minstens een uur plat blijven, anders valt ie er weer uit... Daarvoor moet er eerst weer gemonitord worden. Het wil niet goed lukken: door mijn dikke buik verliezen we af en toe contact én ik ben een verkeerd knopje aangewezen voor het registreren van schoppen die ik zelf voel, waardoor de registratie stopgezet wordt... Het is dus half twaalf voordat er wat gebeurt. Ben inmiddels al behoorlijk moe: ver na mijn bedtijd! Als het er eenmaal inzit (wat een gedoe), blijven liggen en proberen te slapen. Rond een uur of één wakker omdat ik moet plassen. mag ik al, ja ik mag al. Als ik plas, ruik ik de pil. Aj, is dat goed? Ik zeg maar niks en ga snel weer op bed liggen. Ik kan niet meer in slaap komen, want ik krijg krampen á la hoogtijdagen menstruatie. Niet al te lang daarna worden ze steeds heviger en bedenk ik mij dat het misschien al wel weeën zijn. In de benen dan maar, hoe moest dat ook weer? Met het bekken draaien, over het bed leunen, heen en weer lopen, liggen en kreunen: ik weet het niet meer!!! Ik denk dat ik toch maar even op de bel druk: de verloskundige verklaart dat ik al 'pains' heb. Pains? Zijn dit nog geen weeën???? Ze brengt een grote fles 'gas and air' en zet die naast het bed. Inademen bij een pain, dan is het niet zo pijnlijk. Ik adem bij een paar weeën (ze kunnen me wat) door het mondstuk in en word licht in mijn hoofd en even later erg draaierig. Nog een keer bellen: is dit goed? Ik moet mijn ademhaling aanpassen en dan gaat het goed. Ik slaap zelfs tussen de weeën door. 's Ochtends vroeg word ik weer gecontroleerd en inwendig onderzocht. Ik blijk bij het inwendige onderzoek nog een pessary te hebben gekregen, maar dat wordt 's avonds pas duidelijk. Rond een uur of negen worden de weeën weer heviger (door de de 2e pessary, maar dat weet ik dan nog niet). Als blijkt dat de bloeddruk goed is en er geen proteïne meer in mijn urine zit, gaat d verloskundige de Midwifery Led Unit bellen: de mooie kraamkliniek met bevalbad en privékamers! Joepie! Ik heb een goed gevoel over het hele gebeuren: als ik eenmaal in de MLU zit, zal alles goed gaan (!). Van 11 oktober, 09.30 uur tot 12 oktober 2003, 02.00 uur Midwifery Led Unit Ik word opgehaald door Andrea, die mijn persoonlijke verloskundige blijkt te zijn: zij blijft continu bij mij om controles uit te voeren, advies te geven, te ondersteunen etc. etc. Heel, heel erg prettig. En nog een aardig mens ook. Ik mag op de unittelefoon Paul even bellen om te zeggen dat ik in de MLU zit. Hij ook erg blij en maakt zich gereed om naar het ziekenhuis te komen. De kamer is super: erg groot met zithoek, veel vloerruimte, grote badkamer, tv met video, cd-speler. De weeën worden regelmatiger en ik moet echt werken om ze op te vangen. Afwisselend op de grond, op de baarkruk, op de blauwe bal en in het bad. Het bad is ontspannend, maar op de lange duur te warm, ik voel mij er niet zo prettig in als ik had gedacht. Op de baarkruk en de bal gaaat het het beste. ik weet steeds beter wanneer een wee komt en met fles dope en Paul achter mij gaat het erg goed. Plassen is alleen een crime: wekt meteen weeën op! Pijnlijk. Voordat Andrea weggaat om half negen 's avonds, doet ze nog een inwendig onderzoek: 4-5 cm ontsluiting. Schiet niet op dus. We besluiten om eventuele vervolgstappen over te laten aan de volgende verloskundige Maria. De weeën blijven komen, maar de ontsluiting is nog steeds maar 5-6 cm. Omdat het nu toch wel tijd wordt voor wat progressie, besluiten we de vliezen te breken. Als Mary met een haakje de vliezen breekt, komt er een enorme vloedgolf naar buiten zetten. Zijn wij blij dat die vliezen niet in ons bed zijn gebroken, anders hadden we onze matrassen aan de straatkant kunnen zetten. De verloskundige had inderdaad gelijk: ik heb zoveel sop, dat als de vliezen breken, ik het echt wel zal merken. Als de weeën daarna verder gaan, is al snel het hek van de dam. Er zit bijna geen tijd tussen de weeën en de weeën zelf zijn bijna niet meer te behappen. Ik gil en schreeuw en vloek (in het Nederlands) en weet niet of ik moet liggen, zitten, lopen of badderen. De 'gas and air' werkt niet meer goed: ik krijg weer een licht hoofd en word vreselijk duizelig, omdat ik mij niet meer kan concentreren op ademhaling of wat dan ook. De verloskundige stelt op een gegeven moment voor óf pethedine, een pijnstiller, óf een epidural en een infuus, waardoor de ontsluiting versnelt kan worden. Ik kan eerst alleen maar denken: ik wil geen ruggeprik, ik wil geen ruggeprik. Maar ja, ik wil ook niet nog uren met deze weeën door. Als ik voor de tweede keer in het bad ga, en de weeën wat afnemen en ik niet terugdurf, besluiten we toch een ruggeprik te nemen en een infuus voor de ontsluiting. 12 oktober 2003, 02.00 - ± 12.30 Delivery Suite Met bed en al word ik om twee uur 's nachts naar beneden gereden. De anaestesist is gelukkig meteen beschikbaar (maar eentje voor het hele ziekenhuis in de nachten van het weekend) en brengt zo goed als pijnloos een buisje aan in mijn rug. Al snel zijn mijn benen en onderlijf aangenaam gevoelloos. Met een ijsklontje wordt de grens bepaald: is dit koud? Is het hier koud? Een infuus met ontsluitingsspul en een een infuus met zoutoplossing worden aangebracht, een katheder ingebracht en een sensor op Beppie d't hoofd aangebracht. Ik merk helemaal niks meer van de weeën: die worden nu op de monitor bijgehouden. Heerlijk. Het wachten duurt wel lang. Ondertussen steeds een beetje slapen. Als de hoofdgynaecoloog een inwendig onderzoek doet, blijkt er nog niet veel meer ontsluiting te zijn (5-6 cm) én hij vreest dat er geen vaginale bevalling mogelijk is. Het hoofdje zit nog steeds erg hoog en lijkt niet door het bekken heen te kunnen. Waarschijnlijk wordt het een keizersnee. Om 9 uur 's ochtends zal een andere gynaecoloog opnieuw een onderzoek doen. Dr. Hans Nagar constateert om negen uur 9 cm ontsluiting. Hij besluit nog twee uur te wachten op 10 cm alvorens een beslissing te nemen over wat en hoe. Even slapen. Om 11 uur nog steeds 9 cm, nog een uur wachten. Helemaal moedeloos barst ik in tranen uit: ik wil niet meer wachten op wel of niet. Beppie moet er nu gewoon uit. Maar ja, dat zeg je niet tegen zo'n man. Om ongeveer 12 uur: 10 cm! We gaan het eerst vaginaal proberen: persen dus. Omdat ik niks voel, moet ik op commando persen. Het lijkt wel alsof mijn darmen klappen, wat een pijn (zelfs met epidural!). Het zet geen zoden aan de dijk. We gaan naar het 'theater' om een vacuumbevalling te proberen. 12 oktober 2003, ±12.30 - 13.45 Theater In het theater met mooi blauw licht en een pomp op Beppies hoofd opnieuw persen. Opnieuw pijnpijnpijn. En winden laten. Ik krijg de hele medische staf aan het lachen als ik mij verplicht voel mijn excuses aan te bieden voor het winden laten in het gezicht van de gynaecoloog. Ik krijg complimenten voor het persen: het beste wat ze weken gezien hebben. Een poging of drie vier later worden de pogingen gestaakt. Beppie blijkt (hoor ik later pas) in het vruchtwater gepoept te hebben en er zijn twee scheuren gekomen in mijn vagina vlak onder de baarmoedermond. Er moet een emergency keizersnee uitgevoerd worden. Ikzelf ben mij hier maar ten dele van bewust: ik vind het allemaal wel best, als ze er maar heelhuids uitkomt. Ik krijg een zuurstofmasker op, blauw plastic wordt voor mij opgetrokken, Paul moet weg. Waarom weet ik niet, als hij terugkomt, is hij lijkbleek. Ik voel mij wel ok, vergeet wel af en toe adem te halen. De anaestesist moet mij aansporen diep adem te halen. Als de operatie begint, voel ik allerlei gesjor en getrek, maar zie alleen maar blauw plastic en Paul. Als ik iemand hoor zeggen: "she isn't doing anything", zonder de context gehoord te hebben, besluit ik er maar geen aandacht aan te besteden, om maar niet in paniek te raken. Opeens klinkt er gehuil, heel lief en zacht. Het is 13.27 uur. Nog steeds zie ik alleen maar plastic en Paul weet ook niet goed wat te doen. Hij wordt erbij geroepen en mag filmen. Ik hoor dat de batterijen op zijn. Hihihi. Maakt niet uit. Is het inderdaad een meisje? vraag ik een paar keer. Het kan toch zijn dat het stiekum een jongetje is. Nee, het is een meisje. Waar is ze nou, wat duurt het lang. Dan komt Paul met ons meisje, ons Hendrikje. Zo'n mooi meiske, ik ben er helemaal beduusd van. Ik word gehecht met nietjes, wat nog langer duurt dan de keizersnee zelf. Daarna moeten we heel snel naar de recovery room, want de volgende keizersnee komt eraan. In de recovery room mogen we stiekum op onze mobiele telefoon mijn ouders bellen met het goede nieuws. Wat een opluchting en vreugde! We hebben vrijdag online gezet dat ik opgenomen zou worden en iedereen verwacht toch wel een kind op zaterdag. Ik kan niet te lang praten, want die andere keizersnee staat ook al weer klaar voor de recovery room. Van 12 oktober, 14.00 uur tot 18 oktober 2003, 15.00 uur Maternity Ward Over het verhaal van de eerste uren in de ward kan ik geen garantie geven over de chronologie of absolute juistheid van de feiten. Maar goed, het overgrote deel zal wel kloppen. Met katheder, infuus, drip in de wond en kind word ik naar de ward gereden (dat hoor ik achteraf, als je mij had verteld dat ik was komen lopen had ik het ook geloofd!) Eerst slapen. Paul gaat ondertussen naar beneden om iedereen te bellen: grote opluchting alom. Ik word na de slaap aan het warme eten en drinken gezet. Een grote karaf met water en een beker met rietje zullen de komende dagen permanent aan mijn zijde zijn: zuipen kreng. Moeilijk, ik ben toch al zo'n slechte drinker. Gelukkig word ik van alle kanten vermanend toegesproken als mijn urine niet de goeie kleur heeft. Hoe weten ze dat? Nou, het zakje dat aan het katheder hangt, draag ik als een handtasje met mij mee (doorschijnende kant naar buiten :-( ), dus ik voel mij vreselijk bekeken. Na een tijdje veranderen de vermaningen in complimenten! Ik verlies veel bloed, het geeft een enorme zooi in bed, want bij elke beweging begint het te lopen. De eerste dag wordt mijn bed wel vijf keer verschoont. gelukkig liggen er extra spatlappen op bed én zijn de dames wel wat gewend. Wond doet zeer: de hechtingen bijten een beetje in mijn vel. Ik weet dan nog niet dat ik geniet ben i.p.v. geregen. Ik moet heel voorzichtig en in veel stappen in en uit bed. Ook al voel ik veel aandrang, kan ik niet naar de wc. Later wordt mij duidelijk dat dat altijd zo is, maar dat was mij niet verteld. Als Paul weer terug is en ik wakker, wordt Hendrikje gewassen en wordt weer in het glazen wiegje naast mij gelegd. Het is vreemd, bijzonder en onwerkelijk. Hendrikje is heel erg mooi, ook al lijkt ze zowel een beetje op mij als op Paul ;-) De borstvoeding gaat moeilijk, maar is nog te overzien. Ik moet vooral steeds bellen als ik iemand nodig heb. De eerste nacht kreeg ik op mijn donder omdat ik zelf Hendrikje uit d'r wieg pakte en nog wat kussens wilde herschikken. Hendrikje gillen natuurlijk: hier die melk! Daarop kwamen een verloskundige en een auxiliry kijken wat er aan de hand was. 'Wil je wel eens gauw gaan liggen en gewoon op de rode knop drukken als je iemand nodig hebt!' ok. Duurde even voordat ik durfde, maar ik ben zielig en behoeftig, want ik heb een noodkeizersnee gehad, dus het mag! Na de voeding en verschoning wordt mevrouw meegenomen naar de nursery, zodat ik even lekker door kan slapen. Ze wordt alleen gebracht als ze echt honger heeft. Op maandagochtend ga ik douchen (sinds zaterdagochtend ongewassen, hè bah!). Wat wankel op de benen en vies en plakkerig van de belachelijk warme kamer en het vloeien sta ik te genieten onder een lekker warme en harde straal water. Even op een douchekrukje zitten als de inspanning wat teveel wordt. Schone kleren aan, lekker luchtig hemd dat Paul voor mij heeft meegenomen. Daarna wordt het druk: eten, voeden, even slapen, fotograaf komt langs om foto's te maken (waar Hendrikje geen zin in heeft), een mevrouw van Bounty komt langs om allerlei verrassingspakketten te brengen. Boel een beetje opgeruimd en in het dagboek geschreven (gelukkig maar, anders had ik dit allemaal niet kunnen schrijven). Het voeden gaat nog steeds niet, ik vraag steeds hulp bij het aanleggen, maar echt goed gaat het niet. Om 2 uur komen Ann (Henderson) en Paul op bezoek. Mijn eerste bloemen. Paul heeft alle emails uitgeprint en meegenomen, zodat ik ze ook kan lezen. Tussen 4 en half zes is er geen bezoekuur, ook niet voor trotse vaders: Paul gaat naar beneden met een boek en komt daarna weer terug. Nog lang zitten kletsen. 's Avonds Ragnhild gebeld. Ook afspraken gemaakt voor de fysiotherapeut en de registrar morgen. Ik wil graag wat meer in detail weten wat er nu allemaal is gebeurd (en misgegaan). Voedingen 's avonds en 's nachts gaan goed. Wel vreselijk slecht geslapen: warm en onrustig. 's Ochtends heeft Hendrikje aan 1 borst genoeg en slaapt door tot 1 uur 's middags. Ze ligt lekker naast mij in het grote bed (met bedbeschermer) en is content. Ik maak van de gelegenheid gebruik om ook even te slapen, want ik ben erg moe. Ik heb ook nog een video over borstvoeding gekeken: is erg verhelderend. Jammergenoeg is theorie in deze toch niet altijd in de praktijk te brengen. Pastoor komt langs om zielehulp te verlenen (nee, dank u). Net als ik lunch krijg, wil mevrouw ook eten, dus als ze na één borst in slaap valt, kan ik lekker eten. Eithne en Muireann (kleindochter) komen op visite en nemen allerlei kadootjes en kaarten mee.Muireann helpt met uitpakken (wordt 4 in december): prachtige kleertjes uit Frankrijk. In de namiddag komt de bevallende arts dr. Nagar langs om de bevalling nog eens door te nemen. De pers/vaccumbevalling was alleen een optie, als de baby door het bekken kon komen. Toen bleek dat het na 3/4 pogingen niet lukte én mijn vagina aan de binnenzijde, net buiten de baarmoeder scheurde, was een spoedkeizersnee noodzakelijk. Alle eventuele volgende Eliasbergjes zullen via dezelfde weg geboren moeten worden. Vanwege de oplawaai die mij binnenste heeft gekregen, moest mijn blaas een extra dag ontzien door een katheder. Achteraf besef ik mij pas wat een mazzel we hebben gehad.